ਯਥਾ ਹੋਤਰ੍ਮਨੁषੋ ਦੇਵਤਾਤਾ ਯਜ੍ਞੇਭਿਃ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਯਜਾਸਿ । ਏਵਾ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਸਮਨਾ ਸਮਾਨਾਨੁਸ਼ਨ੍ਨਗ੍ਨ ਉਸ਼ਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਦੇਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਅੱਜ, ਅਗਨਿ, ਸਾਡੀ ਇਕਤਾ ਤੇ ਸਾਂਝ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਸ ਨੋ ਵਿਭਾਵਾ ਚਕ੍ਸ਼ਣਿਰ੍ਨ ਵਸ੍ਤੋਰਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨ੍ਦਾਰੁ ਵੇਦ੍ਯਸ਼੍ਚਨੋ ਧਾਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ਯੋ ਅਮृਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੂषਰ੍ਭੁਦ੍ਭੂਦਤਿਥਿਰ੍ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ; ਅਮਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਜਾਤਵੇਦ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਯਾਵੋ ਨ ਯਸ੍ਯ ਪਨਯਨ੍ਤ੍ਯਭ੍ਵਂ ਭਾਸਾਂਸਿ ਵਸ੍ਤੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ । ਵਿ ਯ ਇਨੋਤ੍ਯਜਰਃ ਪਾਵਕੋऽਸ਼੍ਨਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛਿਸ਼੍ਨਥਤ੍ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਣਿ
ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਦ੍ਮਾ ਹਿ ਸੂਨੋ ਅਸ੍ਯਦ੍ਮਸਦ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਨੁषਾਜ੍ਮਾਨ੍ਨਮ੍ । ਸ ਤ੍ਵਂ ਨ ਊਰ੍ਜਸਨ ਊਰ੍ਜਂ ਧਾ ਰਾਜੇਵ ਜੇਰਵृਕੇ ਕ੍ਸ਼ੇष੍ਯਨ੍ਤਃ
ਅਸੀਂ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਨਵੇਂ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਖੁਰਾਕ ਬਣਾਈ; ਤੂੰ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤਿਕ੍ਤਿ ਯੋ ਵਾਰਣਮਨ੍ਨਮਤ੍ਤਿ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਰਾष੍ਟ੍ਰ੍ਯਤ੍ਯੇਤ੍ਯਕ੍ਤੂਨ੍ । ਤੁਰ੍ਯਾਮ ਯਸ੍ਤ ਆਦਿਸ਼ਾਮਰਾਤੀਰਤ੍ਯੋ ਨ ਹ੍ਰੁਤਃ ਪਤਤਃ ਪਰਿਹ੍ਰੁਤ੍
ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਜੋ ਫੜਿਆ ਤੇ ਘੇਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਭਾਨੁਮਦ੍ਭਿਰਰ੍ਕੈਰਗ੍ਨੇ ਤਤਨ੍ਥ ਰੋਦਸੀ ਵਿ ਭਾਸਾ । ਚਿਤ੍ਰੋ ਨਯਤ੍ਪਰਿ ਤਮਾਂਸ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਪਤ੍ਮਨ੍ਨੌਸ਼ਿਜੋ ਨ ਦੀਯਨ੍
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਦਾਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਮਨ੍ਦ੍ਰਤਮਮਰ੍ਕਸ਼ੋਕੈਰ੍ਵਵृਮਹੇ ਮਹਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਗ੍ਨੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਵਸਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਯੁਂ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਰਾਧਸਾ ਨृਤਮਾਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ; ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਵਾਯੂ ਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਰਲੇ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ।
ਨੂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇऽਵृਕੇਭਿਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵੇषਿ ਰਾਯਃ ਪਥਿਭਿਃ ਪਰ੍ष੍ਯਂਹਃ । ਤਾ ਸੂਰਿਭ੍ਯੋ ਗृਣਤੇ ਰਾਸਿ ਸੁਮ੍ਨਂ ਮਦੇਮ ਸ਼ਤਹਿਮਾਃ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਹੁਣ, ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਭਲਾਈ ਦੇ, ਦੌਲਤ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ, ਸੌ ਵਿਰਲੇ, ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ।
ਹੁਵੇ ਵਃ ਸੂਨੁਂ ਸਹਸੋ ਯੁਵਾਨਮਦ੍ਰੋਘਵਾਚਂ ਮਤਿਭਿਰ੍ਯਵਿष੍ਠਮ੍ । ਯ ਇਨ੍ਵਤਿ ਦ੍ਰਵਿਣਾਨਿ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾਣਿ ਪੁਰੁਵਾਰੋ ਅਧ੍ਰੁਕ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਸੱਚੀ ਬਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੁਧੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਸੱਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਤਰ, ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤ੍ਵੇ ਵਸੂਨਿ ਪੁਰ੍ਵਣੀਕ ਹੋਤਰ੍ਦੋषਾ ਵਸ੍ਤੋਰੇਰਿਰੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ । ਕ੍ਸ਼ਾਮੇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂ ਸੌਭਗਾਨਿ ਦਧਿਰੇ ਪਾਵਕੇ
ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਯਜਨਯੋਗ, ਸਵੇਰ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਦਿਵਃ ਸੀਦ ਆਸੁ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਰਥੀਰਭਵੋ ਵਾਰ੍ਯਾਣਾਮ੍ । ਅਤ ਇਨੋषਿ ਵਿਧਤੇ ਚਿਕਿਤ੍ਵੋ ਵ੍ਯਾਨੁषਗ੍ਜਾਤਵੇਦੋ ਵਸੂਨਿ
ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਰਥਵਾਹ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਾਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਾਤਵੇਦ, ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਗੁੱਝੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਯੋ ਨਃ ਸਨੁਤ੍ਯੋ ਅਭਿਦਾਸਦਗ੍ਨੇ ਯੋ ਅਨ੍ਤਰੋ ਮਿਤ੍ਰਮਹੋ ਵਨੁष੍ਯਾਤ੍ । ਤਮਜਰੇਭਿਰ੍ਵृषਭਿਸ੍ਤਵ ਸ੍ਵੈਸ੍ਤਪਾ ਤਪਿष੍ਠ ਤਪਸਾ ਤਪਸ੍ਵਾਨ੍
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਗਨਿ, ਚਾਹੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਝੂਠਾ ਮਿੱਤਰ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਬਲਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਵੇ; ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਾਅ।
ਯਸ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸਮਿਧਾ ਯ ਉਕ੍ਥੈਰਰ੍ਕੇਭਿਃ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਦਦਾਸ਼ਤ੍ । ਸ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵਮृਤ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਰਾਯਾ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਵਿ ਭਾਤਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਯਜਨ, ਸਮਿੱਧ, ਭਜਨ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦੌਲਤ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਤ੍ਕृਧੀषਿਤਸ੍ਤੂਯਮਗ੍ਨੇ ਸ੍ਪृਧੋ ਬਾਧਸ੍ਵ ਸਹਸਾ ਸਹਸ੍ਵਾਨ੍ । ਯਚ੍ਛਸ੍ਯਸੇ ਦ੍ਯੁਭਿਰਕ੍ਤੋ ਵਚੋਭਿਸ੍ਤਜ੍ਜੁषਸ੍ਵ ਜਰਿਤੁਰ੍ਘੋषਿ ਮਨ੍ਮ
ਇਹ ਕਰ, ਅਗਨਿ, ਜਦੋਂ ਸੱਦਾ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ; ਜੋ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਲਪਟਾਂ ਤੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਚਾਹਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਗਾਇਕ, ਸਾਡੀ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਤਂ ਕਾਮਮਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤੀ ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਰਯਿਂ ਰਯਿਵਃ ਸੁਵੀਰਮ੍ । ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਵਾਜਮਭਿ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋऽਸ਼੍ਯਾਮ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਜਰਾਜਰਂ ਤੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੀਏ; ਅਸੀਂ ਧਨ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਲੈਈਏ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਿਹਨਤ ਕਰੀਏ; ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕਦੇ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਪਾ ਲਈਏ।
ਪ੍ਰ ਨਵ੍ਯਸਾ ਸਹਸਃ ਸੂਨੁਮਚ੍ਛਾ ਯਜ੍ਞੇਨ ਗਾਤੁਮਵ ਇਚ੍ਛਮਾਨਃ । ਵृਸ਼੍ਚਦ੍ਵਨਂ ਕृष੍ਣਯਾਮਂ ਰੁਸ਼ਨ੍ਤਂ ਵੀਤੀ ਹੋਤਾਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਿਗਾਤਿ
ਨਵੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਕਾਲੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਫੈਦ, ਦਿਵਿਆ ਹੋਤ੍ਰ, ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ਼੍ਵਿਤਾਨਸ੍ਤਨ੍ਯਤੂ ਰੋਚਨਸ੍ਥਾ ਅਜਰੇਭਿਰ੍ਨਾਨਦਦ੍ਭਿਰ੍ਯਵਿष੍ਠਃ । ਯਃ ਪਾਵਕਃ ਪੁਰੁਤਮਃ ਪੁਰੂਣਿ ਪृਥੂਨ੍ਯਗ੍ਨਿਰਨੁਯਾਤਿ ਭਰ੍ਵਨ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਗਰਜਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਅਜਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਗ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਤੇ ਵਿष੍ਵਗ੍ਵਾਤਜੂਤਾਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਭਾਮਾਸਃ ਸ਼ੁਚੇ ਸ਼ੁਚਯਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ । ਤੁਵਿਮ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਸੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨਵਗ੍ਵਾ ਵਨਾ ਵਨਨ੍ਤਿ ਧृषਤਾ ਰੁਜਨ੍ਤਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਉਹ ਤੀਬਰ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਿਆ, ਨਵੀਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੀਆਂ ਹਨ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟੋੜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੇ ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਸ਼ੁਚਿष੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਪਨ੍ਤਿ ਵਿषਿਤਾਸੋ ਅਸ਼੍ਵਾਃ । ਅਧ ਭ੍ਰਮਸ੍ਤ ਉਰ੍ਵਿਯਾ ਵਿ ਭਾਤਿ ਯਾਤਯਮਾਨੋ ਅਧਿ ਸਾਨੁ ਪृਸ਼੍ਨੇਃ
ਤੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਘੋੜੇ, ਤੇਜ਼, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪਹੀਆ ਬੱਦਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਦੂਰ ਤਕ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਧ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਾਪਤੀਤਿ ਪ੍ਰ ਵृष੍ਣੋ ਗੋषੁਯੁਧੋ ਨਾਸ਼ਨਿਃ ਸृਜਾਨਾ । ਸ਼ੂਰਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਸਿਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤਿਰਗ੍ਨੇਰ੍ਦੁਰ੍ਵਰ੍ਤੁਰ੍ਭੀਮੋ ਦਯਤੇ ਵਨਾਨਿ
ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਜੀਭ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ consuming ਲਪਟ ਛੱਡਦੀ ਹੈ। ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆ ਭਾਨੁਨਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਜ੍ਰਯਾਂਸਿ ਮਹਸ੍ਤੋਦਸ੍ਯ ਧृषਤਾ ਤਤਨ੍ਥ । ਸ ਬਾਧਸ੍ਵਾਪ ਭਯਾ ਸਹੋਭਿ ਸ੍ਪृਧੋ ਵਨੁष੍ਯਨ੍ਵਨੁषੋ ਨਿ ਜੂਰ੍ਵ
ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਝਕ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀਆਂ ਡਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਥੱਲੇ ਲਾ।
ਸ ਚਿਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚਿਤਯਨ੍ਤਮਸ੍ਮੇ ਚਿਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਤਮਂ ਵਯੋਧਾਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਯਿਂ ਪੁਰੁਵੀਰਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਰ੍ਗृਣਤੇ ਯੁਵਸ੍ਵ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ, ਅਜੋਕੇ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਅਜੋਕੀ ਕਿਸਮਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਜੋਕਾ ਰਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ। ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ, ਬਹੁਤ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਦਿਵੋ ਅਰਤਿਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮृਤ ਆ ਜਾਤਮਗ੍ਨਿਮ੍ । ਕਵਿਂ ਸਮ੍ਰਾਜਮਤਿਥਿਂ ਜਨਾਨਾਮਾਸਨ੍ਨਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਜੋਕੇ, ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਵਿਦਵਾਨ, ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਥੋਂ ਹਥ ਪਾਤ੍ਰ।
ਨਾਭਿਂ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸਦਨਂ ਰਯੀਣਾਂ ਮਹਾਮਾਹਾਵਮਭਿ ਸਂ ਨਵਨ੍ਤ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਰਥ੍ਯਮਧ੍ਵਰਾਣਾਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਥਾਂ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ—ਉਸ ਵੱਲ ਸਭ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਰਥਵਾਹ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਜਾਯਤੇ ਵਾਜ੍ਯਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵੀਰਾਸੋ ਅਭਿਮਾਤਿषਾਹਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਸੁ ਧੇਹਿ ਵਸੂਨਿ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਪृਹਯਾਯ੍ਯਾਣਿ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ, ਯੋਧੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਉਹ ਦੌਲਤ ਰੱਖ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤ ਜਾਯਮਾਨਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨ ਦੇਵਾ ਅਭਿ ਸਂ ਨਵਨ੍ਤੇ । ਤਵ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰਮृਤਤ੍ਵਮਾਯਨ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਯਤ੍ਪਿਤ੍ਰੋਰਦੀਦੇਃ
ਹੇ ਅਮਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਪਾਈ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਚਮਕਿਆ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਤਵ ਤਾਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਯਗ੍ਨੇ ਨਕਿਰਾ ਦਧਰ੍ष । ਯਜ੍ਜਾਯਮਾਨਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰੁਪਸ੍ਥੇऽਵਿਨ੍ਦਃ ਕੇਤੁਂ ਵਯੁਨੇष੍ਵਹ੍ਨਾਮ੍
ਹੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਨਿਯਮ, ਹੇ ਅੱਗ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਤੋੜੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਿਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਵਿਮਿਤਾਨਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸਾਨੂਨਿ ਦਿਵੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਕੇਤੁਨਾ । ਤਸ੍ਯੇਦੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਧਿ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਯਾ ਇਵ ਰੁਰੁਹੁਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਸ੍ਰੁਹਃ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਨਾਪੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਵਧੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ।
ਵਿ ਯੋ ਰਜਾਂਸ੍ਯਮਿਮੀਤ ਸੁਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਵਿ ਦਿਵੋ ਰੋਚਨਾ ਕਵਿਃ । ਪਰਿ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪਪ੍ਰਥੇऽਦਬ੍ਧੋ ਗੋਪਾ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਸਿਆਣੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਪਿਆ; ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਫੈਲਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਅਜੋਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ।
ਪृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵृष੍ਣੋ ਅਰੁषਸ੍ਯ ਨੂ ਸਹਃ ਪ੍ਰ ਨੁ ਵੋਚਂ ਵਿਦਥਾ ਜਾਤਵੇਦਸਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਮਤਿਰ੍ਨਵ੍ਯਸੀ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸੋਮ ਇਵ ਪਵਤੇ ਚਾਰੁਰਗ੍ਨਯੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਿੱਟੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਲਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਨਵੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਚ, ਸੋਮ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।