ਪੁਰੂਣ੍ਯਗ੍ਨੇ ਪੁਰੁਧਾ ਤ੍ਵਾਯਾ ਵਸੂਨਿ ਰਾਜਨ੍ਵਸੁਤਾ ਤੇ ਅਸ਼੍ਯਾਮ੍ । ਪੁਰੂਣਿ ਹਿ ਤ੍ਵੇ ਪੁਰੁਵਾਰ ਸਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨੇ ਵਸੁ ਵਿਧਤੇ ਰਾਜਨਿ ਤ੍ਵੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਤੋਹਫੇ ਹਨ, ਹੇ ਦਾਤਾ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਹੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ੈਤਵਦ੍ਯਸ਼ੋऽਗ੍ਨੇ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਪਤ੍ਯਸੇ । ਤ੍ਵਂ ਵਿਚਰ੍षਣੇ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਸੋ ਪੁष੍ਟਿਂ ਨ ਪੁष੍ਯਸਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਇੱਜ਼ਤ ਹੈ, ਤੂੰ ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਦਿਆਲੂ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ष੍ਮਾ ਚਰ੍षਣਯੋ ਯਜ੍ਞੇਭਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰੀਲ਼ਤੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਾਜੀ ਯਾਤ੍ਯਵृਕੋ ਰਜਸ੍ਤੂਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਚਰ੍षਣਿਃ
ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਗੂ, ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਜੋषਸ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵੋ ਨਰੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਮਿਨ੍ਧਤੇ । ਯਦ੍ਧ ਸ੍ਯ ਮਾਨੁषੋ ਜਨਃ ਸੁਮ੍ਨਾਯੁਰ੍ਜੁਹ੍ਵੇ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਇਕਠੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਏ ਯਜਨ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਜਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤਿ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਲੈਣ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ऋਧਦ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸੁਦਾਨਵੇ ਧਿਯਾ ਮਰ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ਮਤੇ । ਊਤੀ ष ਬृਹਤੋ ਦਿਵੋ ਦ੍ਵਿषੋ ਅਂਹੋ ਨ ਤਰਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਉਹ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੈਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਿਧਾ ਯਸ੍ਤ ਆਹੁਤਿਂ ਨਿਸ਼ਿਤਿਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨਸ਼ਤ੍ । ਵਯਾਵਨ੍ਤਂ ਸ ਪੁष੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਮਗ੍ਨੇ ਸ਼ਤਾਯੁषਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮਿੱਧਾ ਨਾਲ ਤੇਜ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਹੇ ਅਗਨਿ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇषਸ੍ਤੇ ਧੂਮ ऋਣ੍ਵਤਿ ਦਿਵਿ षਞ੍ਛੁਕ੍ਰ ਆਤਤਃ । ਸੂਰੋ ਨ ਹਿ ਦ੍ਯੁਤਾ ਤ੍ਵਂ ਕृਪਾ ਪਾਵਕ ਰੋਚਸੇ
ਤੇਰਾ ਧੂੰਆਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਲੰਬਾ; ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ।
ਅਧਾ ਹਿ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵੀਡ੍ਯੋऽਸਿ ਪ੍ਰਿਯੋ ਨੋ ਅਤਿਥਿਃ । ਰਣ੍ਵਃ ਪੁਰੀਵ ਜੂਰ੍ਯਃ ਸੂਨੁਰ੍ਨ ਤ੍ਰਯਯਾਯ੍ਯਃ
ਤੂੰ ਕਬੀਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ; ਸਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈਂ, ਘਰ ਦੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤ ਹੈਂ।
ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਹਿ ਦ੍ਰੋਣੇ ਅਜ੍ਯਸੇऽਗ੍ਨੇ ਵਾਜੀ ਨ ਕृਤ੍ਵ੍ਯਃ । ਪਰਿਜ੍ਮੇਵ ਸ੍ਵਧਾ ਗਯੋऽਤ੍ਯੋ ਨ ਹ੍ਵਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਵਾਲੇ ਬੱਝੇ ਵਾਂਗ, ਜੁਤਣ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਾ ਚਿਦਚ੍ਯੁਤਾਗ੍ਨੇ ਪਸ਼ੁਰ੍ਨ ਯਵਸੇ । ਧਾਮਾ ਹ ਯਤ੍ਤੇ ਅਜਰ ਵਨਾ ਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਕ੍ਵਸਃ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਹਿਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਚਰਣ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਅਟੱਲ ਠਿਕਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਜਵਾਨ ਅੱਗ ਦੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵੇषਿ ਹ੍ਯਧ੍ਵਰੀਯਤਾਮਗ੍ਨੇ ਹੋਤਾ ਦਮੇ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ । ਸਮृਧੋ ਵਿਸ਼੍ਪਤੇ ਕृਣੁ ਜੁषਸ੍ਵ ਹਵ੍ਯਮਙ੍ਗਿਰਃ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ। ਸਾਡੀ繁ਤੀ ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਅੰਗਿਰਸਾ, ਸਾਡਾ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਅਚ੍ਛਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰਮਹੋ ਦੇਵ ਦੇਵਾਨਗ੍ਨੇ ਵੋਚਃ ਸੁਮਤਿਂ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ । ਵੀਹਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਂ ਸੁਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਦਿਵੋ ਨॄਨ੍ਦ੍ਵਿषੋ ਅਂਹਾਂਸਿ ਦੁਰਿਤਾ ਤਰੇਮ ਤਾ ਤਰੇਮ ਤਵਾਵਸਾ ਤਰੇਮ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗੇ, ਸੁਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲ। ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵਧੀਆ ਘਰ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ। ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
ਅਗ੍ਨੇ ਸ ਕ੍ਸ਼ੇषਦृਤਪਾ ऋਤੇਜਾ ਉਰੁ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਨਸ਼ਤੇ ਦੇਵਯੁष੍ਟੇ । ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਵਰੁਣਃ ਸਜੋषਾ ਦੇਵ ਪਾਸਿ ਤ੍ਯਜਸਾ ਮਰ੍ਤਮਂਹਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਚਾਨਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਚਾਈ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ। ਹੇ ਦੇਵ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਈਜੇ ਯਜ੍ਞੇਭਿਃ ਸ਼ਸ਼ਮੇ ਸ਼ਮੀਭਿਰृਧਦ੍ਵਾਰਾਯਾਗ੍ਨਯੇ ਦਦਾਸ਼ । ਏਵਾ ਚਨ ਤਂ ਯਸ਼ਸਾਮਜੁष੍ਟਿਰ੍ਨਾਂਹੋ ਮਰ੍ਤਂ ਨਸ਼ਤੇ ਨ ਪ੍ਰਦृਪ੍ਤਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਸੂਰੋ ਨ ਯਸ੍ਯ ਦृਸ਼ਤਿਰਰੇਪਾ ਭੀਮਾ ਯਦੇਤਿ ਸ਼ੁਚਤਸ੍ਤ ਆ ਧੀਃ । ਹੇषਸ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਰੁਧੋ ਨਾਯਮਕ੍ਤੋਃ ਕੁਤ੍ਰਾ ਚਿਦ੍ਰਣ੍ਵੋ ਵਸਤਿਰ੍ਵਨੇਜਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਭਿਆਨਕ ਲਪਟਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਜੋ ਆਗੂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਚਲਚਲਾਹਟ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਸੇਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਗ੍ਮਂ ਚਿਦੇਮ ਮਹਿ ਵਰ੍ਪੋ ਅਸ੍ਯ ਭਸਦਸ਼੍ਵੋ ਨ ਯਮਸਾਨ ਆਸਾ । ਵਿਜੇਹਮਾਨਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਨ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰਵਿਰ੍ਨ ਦ੍ਰਾਵਯਤਿ ਦਾਰੁ ਧਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਇਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਸ਼ਕਲ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਉਹ ਦੌੜ ਲਈ ਤਿਆਰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦਾ ਹੈ। ਕਿਰਪਾਣ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਚੁੰਘਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਘਲੇ ਹੋਏ ਧਾਤ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਪਿਘਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਸ ਇਦਸ੍ਤੇਵ ਪ੍ਰਤਿ ਧਾਦਸਿष੍ਯਞ੍ਛਿਸ਼ੀਤ ਤੇਜੋऽਯਸੋ ਨ ਧਾਰਾਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਰਜਤਿਰਰਤਿਰ੍ਯੋ ਅਕ੍ਤੋਰ੍ਵੇਰ੍ਨ ਦ੍ਰੁषਦ੍ਵਾ ਰਘੁਪਤ੍ਮਜਂਹਾਃ
ਉਹੀ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਪਿਘਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਜੋਕੇ ਹੈ, ਜੋ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਕਲਾਕਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਈਂ ਰੇਭੋ ਨ ਪ੍ਰਤਿ ਵਸ੍ਤ ਉਸ੍ਰਾਃ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਰਾਰਪੀਤਿ ਮਿਤ੍ਰਮਹਾਃ । ਨਕ੍ਤਂ ਯ ਈਮਰੁषੋ ਯੋ ਦਿਵਾ ਨॄਨਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਅਰੁषੋ ਯੋ ਦਿਵਾ ਨॄਨ੍
ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲਾਲ ਹੈ, ਅਮਰ ਜੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵੋ ਨ ਯਸ੍ਯ ਵਿਧਤੋ ਨਵੀਨੋਦ੍ਵृषਾ ਰੁਕ੍ਸ਼ ਓषਧੀषੁ ਨੂਨੋਤ੍ । ਘृਣਾ ਨ ਯੋ ਧ੍ਰਜਸਾ ਪਤ੍ਮਨਾ ਯਨ੍ਨਾ ਰੋਦਸੀ ਵਸੁਨਾ ਦਂ ਸੁਪਤ੍ਨੀ
ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਵੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਠੀਕ ਰਸਤੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਰ, ਤੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇ।
ਧਾਯੋਭਿਰ੍ਵਾ ਯੋ ਯੁਜ੍ਯੇਭਿਰਰ੍ਕੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਨ ਦਵਿਦ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਵੇਭਿਃ ਸ਼ੁष੍ਮੈਃ । ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਵਾ ਯੋ ਮਰੁਤਾਂ ਤਤਕ੍ਸ਼ ऋਭੁਰ੍ਨ ਤ੍ਵੇषੋ ਰਭਸਾਨੋ ਅਦ੍ਯੌਤ੍
ਚਲਾਕ ਘੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਭਜਨ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਲਾਕਾਰ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹੋਤਰ੍ਮਨੁषੋ ਦੇਵਤਾਤਾ ਯਜ੍ਞੇਭਿਃ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਯਜਾਸਿ । ਏਵਾ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਸਮਨਾ ਸਮਾਨਾਨੁਸ਼ਨ੍ਨਗ੍ਨ ਉਸ਼ਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਦੇਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਅੱਜ, ਅਗਨਿ, ਸਾਡੀ ਇਕਤਾ ਤੇ ਸਾਂਝ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਸ ਨੋ ਵਿਭਾਵਾ ਚਕ੍ਸ਼ਣਿਰ੍ਨ ਵਸ੍ਤੋਰਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨ੍ਦਾਰੁ ਵੇਦ੍ਯਸ਼੍ਚਨੋ ਧਾਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ਯੋ ਅਮृਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੂषਰ੍ਭੁਦ੍ਭੂਦਤਿਥਿਰ੍ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ; ਅਮਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਜਾਤਵੇਦ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਯਾਵੋ ਨ ਯਸ੍ਯ ਪਨਯਨ੍ਤ੍ਯਭ੍ਵਂ ਭਾਸਾਂਸਿ ਵਸ੍ਤੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ । ਵਿ ਯ ਇਨੋਤ੍ਯਜਰਃ ਪਾਵਕੋऽਸ਼੍ਨਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛਿਸ਼੍ਨਥਤ੍ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਣਿ
ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਦ੍ਮਾ ਹਿ ਸੂਨੋ ਅਸ੍ਯਦ੍ਮਸਦ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਨੁषਾਜ੍ਮਾਨ੍ਨਮ੍ । ਸ ਤ੍ਵਂ ਨ ਊਰ੍ਜਸਨ ਊਰ੍ਜਂ ਧਾ ਰਾਜੇਵ ਜੇਰਵृਕੇ ਕ੍ਸ਼ੇष੍ਯਨ੍ਤਃ
ਅਸੀਂ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਨਵੇਂ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਖੁਰਾਕ ਬਣਾਈ; ਤੂੰ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤਿਕ੍ਤਿ ਯੋ ਵਾਰਣਮਨ੍ਨਮਤ੍ਤਿ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਰਾष੍ਟ੍ਰ੍ਯਤ੍ਯੇਤ੍ਯਕ੍ਤੂਨ੍ । ਤੁਰ੍ਯਾਮ ਯਸ੍ਤ ਆਦਿਸ਼ਾਮਰਾਤੀਰਤ੍ਯੋ ਨ ਹ੍ਰੁਤਃ ਪਤਤਃ ਪਰਿਹ੍ਰੁਤ੍
ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਜੋ ਫੜਿਆ ਤੇ ਘੇਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਭਾਨੁਮਦ੍ਭਿਰਰ੍ਕੈਰਗ੍ਨੇ ਤਤਨ੍ਥ ਰੋਦਸੀ ਵਿ ਭਾਸਾ । ਚਿਤ੍ਰੋ ਨਯਤ੍ਪਰਿ ਤਮਾਂਸ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਪਤ੍ਮਨ੍ਨੌਸ਼ਿਜੋ ਨ ਦੀਯਨ੍
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਦਾਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਮਨ੍ਦ੍ਰਤਮਮਰ੍ਕਸ਼ੋਕੈਰ੍ਵਵृਮਹੇ ਮਹਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਗ੍ਨੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਵਸਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਯੁਂ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਰਾਧਸਾ ਨृਤਮਾਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ; ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਵਾਯੂ ਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਰਲੇ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ।
ਨੂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇऽਵृਕੇਭਿਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵੇषਿ ਰਾਯਃ ਪਥਿਭਿਃ ਪਰ੍ष੍ਯਂਹਃ । ਤਾ ਸੂਰਿਭ੍ਯੋ ਗृਣਤੇ ਰਾਸਿ ਸੁਮ੍ਨਂ ਮਦੇਮ ਸ਼ਤਹਿਮਾਃ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਹੁਣ, ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਭਲਾਈ ਦੇ, ਦੌਲਤ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ, ਸੌ ਵਿਰਲੇ, ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ।
ਹੁਵੇ ਵਃ ਸੂਨੁਂ ਸਹਸੋ ਯੁਵਾਨਮਦ੍ਰੋਘਵਾਚਂ ਮਤਿਭਿਰ੍ਯਵਿष੍ਠਮ੍ । ਯ ਇਨ੍ਵਤਿ ਦ੍ਰਵਿਣਾਨਿ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾਣਿ ਪੁਰੁਵਾਰੋ ਅਧ੍ਰੁਕ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਸੱਚੀ ਬਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੁਧੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਸੱਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਤਰ, ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤ੍ਵੇ ਵਸੂਨਿ ਪੁਰ੍ਵਣੀਕ ਹੋਤਰ੍ਦੋषਾ ਵਸ੍ਤੋਰੇਰਿਰੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ । ਕ੍ਸ਼ਾਮੇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂ ਸੌਭਗਾਨਿ ਦਧਿਰੇ ਪਾਵਕੇ
ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਯਜਨਯੋਗ, ਸਵੇਰ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ।