ਯਤ੍ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਹਂਸਿ ਦੁष੍ਕृਤਃ । ਪ੍ਰਤੀਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਮੋਦਤੇ ਯਤ੍ਕਿਂ ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਧਿ
ਜਦੋਂ, ਹੇ ਪਰਜਨਯ, ਤੂੰ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਗੱਜਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵਰ੍षੀਰ੍ਵਰ੍षਮੁਦੁ षੂ ਗृਭਾਯਾਕਰ੍ਧਨ੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਯੇਤਵਾ ਉ । ਅਜੀਜਨ ਓषਧੀਰ੍ਭੋਜਨਾਯ ਕਮੁਤ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋऽਵਿਦੋ ਮਨੀषਾਮ੍
ਤੂੰ ਮੀਂਹ ਵਰ੍ਹਾਇਆ, ਬਿਜਲੀ ਫੜ ਲਈ, ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਲਈ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਕਿਹੜੀ ਸਮਝ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ?
ਬਲ਼ਿਤ੍ਥਾ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਖਿਦ੍ਰਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਪृਥਿਵਿ । ਪ੍ਰ ਯਾ ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਵਤ੍ਵਤਿ ਮਹ੍ਨਾ ਜਿਨੋषਿ ਮਹਿਨਿ
ਤੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਈਂ, ਧਰਤੀਏ, ਤੂੰ ਛੋਟੇ ਵੱਡੇ ਸਭ ਨੂੰ ਝੱਲਦੀ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਦਾ ਜਿੱਤਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਸ੍ਤੋਮਾਸਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਚਾਰਿਣਿ ਪ੍ਰਤਿ ष੍ਟੋਭਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਪ੍ਰ ਯਾ ਵਾਜਂ ਨ ਹੇषਨ੍ਤਂ ਪੇਰੁਮਸ੍ਯਸ੍ਯਰ੍ਜੁਨਿ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਭਜਨ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਦ੍ਯਾ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਦਰ੍ਧਰ੍ष੍ਯੋਜਸਾ । ਯਤ੍ਤੇ ਅਭ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵੋ ਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਯਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਰਸਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਸਮ੍ਰਾਜੇ ਬृਹਦਰ੍ਚਾ ਗਭੀਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਰੁਣਾਯ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯ । ਵਿ ਯੋ ਜਘਾਨ ਸ਼ਮਿਤੇਵ ਚਰ੍ਮੋਪਸ੍ਤਿਰੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਸੂਰ੍ਯਾਯ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਭਜਨ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਰਨ ਨੂੰ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਚਮੜੀ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਲਈ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਨੇषੁ ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤਾਨ ਵਾਜਮਰ੍ਵਤ੍ਸੁ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਸੁ । ਹृਤ੍ਸੁ ਕ੍ਰਤੁਂ ਵਰੁਣੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਗ੍ਨਿਂ ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਮਦਧਾਤ੍ਸੋਮਮਦ੍ਰੌ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ, ਗਾਇਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਵਰਨ ਨੇ ਸਮਝ ਪਾਈ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ, ਤੇ ਸੋਮ ਵਿਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਰਖੀ।
ਨੀਚੀਨਬਾਰਂ ਵਰੁਣਃ ਕਵਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰ ਸਸਰ੍ਜ ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਯਵਂ ਨ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਵ੍ਯੁਨਤ੍ਤਿ ਭੂਮ
ਵਰਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਥੱਲੇ ਲਟਕਦੇ ਬੱਦਲ ਤੇ ਖੋਹਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਅਨਾਜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਉਨਤ੍ਤਿ ਭੂਮਿਂ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਂ ਯਦਾ ਦੁਗ੍ਧਂ ਵਰੁਣੋ ਵष੍ਟ੍ਯਾਦਿਤ੍ । ਸਮਭ੍ਰੇਣ ਵਸਤ ਪਰ੍ਵਤਾਸਸ੍ਤਵਿषੀਯਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਥਯਨ੍ਤ ਵੀਰਾਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ, ਪਸਾਰੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਰਨ ਦੁੱਧ ਵਗਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੱਦਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦੇ ਤੇ ਉਭਰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਾਮੂ ष੍ਵਾਸੁਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯ ਮਹੀਂ ਮਾਯਾਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਵੋਚਮ੍ । ਮਾਨੇਨੇਵ ਤਸ੍ਥਿਵਾਁ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿ ਯੋ ਮਮੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਸੂਰ੍ਯੇਣ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਸੁਰ ਵਰਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਾਪੇ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਇਮਾਮੂ ਨੁ ਕਵਿਤਮਸ੍ਯ ਮਾਯਾਂ ਮਹੀਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨਕਿਰਾ ਦਧਰ੍ष । ਏਕਂ ਯਦੁਦ੍ਨਾ ਨ ਪृਣਨ੍ਤ੍ਯੇਨੀਰਾਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤੀਰਵਨਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍
ਹੁਣ ਇਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਨਦੀਆਂ ਇਕਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਰ੍ਯਮ੍ਯਂ ਵਰੁਣ ਮਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਵਾ ਸਖਾਯਂ ਵਾ ਸਦਮਿਦ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵਾ । ਵੇਸ਼ਂ ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰੁਣਾਰਣਂ ਵਾ ਯਤ੍ਸੀਮਾਗਸ਼੍ਚਕृਮਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਥਸ੍ਤਤ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਰਯਮਨ, ਵਰਨ, ਮਿਤ੍ਰ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ, ਸਦਾ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵਰਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੀਂ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕਿਤਵਾਸੋ ਯਦ੍ਰਿਰਿਪੁਰ੍ਨ ਦੀਵਿ ਯਦ੍ਵਾ ਘਾ ਸਤ੍ਯਮੁਤ ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਮ । ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਵਿ ष੍ਯ ਸ਼ਿਥਿਰੇਵ ਦੇਵਾਧਾ ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ ਵਰੁਣ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ
ਚਾਹੇ ਅਸੀਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਖੁਲ ਗਏ ਹੋਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬਣੀਏ, ਹੇ ਵਰਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਯਮਵਥ ਉਭਾ ਵਾਜੇषੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਤ੍ਸ ਪ੍ਰ ਭੇਦਤਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾ ਵਾਣੀਰਿਵ ਤ੍ਰਿਤਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਯਾ ਪृਤਨਾਸੁ ਦੁष੍ਟਰਾ ਯਾ ਵਾਜੇषੁ ਸ਼੍ਰਵਾਯ੍ਯਾ । ਯਾ ਪਞ੍ਚ ਚਰ੍षਣੀਰਭੀਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਤਾ ਹਵਾਮਹੇ
ਜੋ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਨਾ ਹਾਰਦੇ, ਜੋ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਜੋ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਤਯੋਰਿਦਮਵਚ੍ਛਵਸ੍ਤਿਗ੍ਮਾ ਦਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਘੋਨੋਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਰੁਣਾ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਰ੍ਗਵਾਂ ਵृਤ੍ਰਘ੍ਨ ਏषਤੇ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਹਨ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਊਆਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾ ਵਾਮੇषੇ ਰਥਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਹਵਾਮਹੇ । ਪਤੀ ਤੁਰਸ੍ਯ ਰਾਧਸੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਾ ਗਿਰ੍ਵਣਸ੍ਤਮਾ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਮਝਦਾਰ, ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਤਾ ਵृਧਨ੍ਤਾਵਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ਮਰ੍ਤਾਯ ਦੇਵਾਵਦਭਾ । ਅਰ੍ਹਨ੍ਤਾ ਚਿਤ੍ਪੁਰੋ ਦਧੇऽਂਸ਼ੇਵ ਦੇਵਾਵਰ੍ਵਤੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਯੋਗ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੀ ਖੜੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਭ੍ਯਾਮਹਾਵਿ ਹਵ੍ਯਂ ਸ਼ੂष੍ਯਂ ਘृਤਂ ਨ ਪੂਤਮਦ੍ਰਿਭਿਃ । ਤਾ ਸੂਰਿषੁ ਸ਼੍ਰਵੋ ਬृਹਦ੍ਰਯਿਂ ਗृਣਤ੍ਸੁ ਦਿਧृਤਮਿषਂ ਗृਣਤ੍ਸੁ ਦਿਧृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਹਵਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਘਿਉ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰੋਜ਼ੀ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਹੇ ਮਤਯੋ ਯਨ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣਵੇ ਮਰੁਤ੍ਵਤੇ ਗਿਰਿਜਾ ਏਵਯਾਮਰੁਤ੍ । ਪ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਧਾਯ ਪ੍ਰਯਜ੍ਯਵੇ ਸੁਖਾਦਯੇ ਤਵਸੇ ਭਨ੍ਦਦਿष੍ਟਯੇ ਧੁਨਿਵ੍ਰਤਾਯ ਸ਼ਵਸੇ
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵੱਲ ਜਾਣ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਯੋਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਆਰਧਨਾ ਕਰੀਏ।
ਪ੍ਰ ਯੇ ਜਾਤਾ ਮਹਿਨਾ ਯੇ ਚ ਨੁ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰ ਵਿਦ੍ਮਨਾ ਬ੍ਰੁਵਤ ਏਵਯਾਮਰੁਤ੍ । ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵੋ ਮਰੁਤੋ ਨਾਧृषੇ ਸ਼ਵੋ ਦਾਨਾ ਮਹ੍ਨਾ ਤਦੇषਾਮਧृष੍ਟਾਸੋ ਨਾਦ੍ਰਯਃ
ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਿਰਭੈ ਯੋਧੇ ਅਜੈ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਯੇ ਦਿਵੋ ਬृਹਤਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਿਰੇ ਗਿਰਾ ਸੁਸ਼ੁਕ੍ਵਾਨਃ ਸੁਭ੍ਵ ਏਵਯਾਮਰੁਤ੍ । ਨ ਯੇषਾਮਿਰੀ ਸਧਸ੍ਥ ਈष੍ਟ ਆਁ ਅਗ੍ਨਯੋ ਨ ਸ੍ਵਵਿਦ੍ਯੁਤਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਯਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋ ਧੁਨੀਨਾਮ੍
ਜੋ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵਿਦਯੁਤ ਨਾਲ, ਗੱਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਚਕ੍ਰਮੇ ਮਹਤੋ ਨਿਰੁਰੁਕ੍ਰਮਃ ਸਮਾਨਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦਸ ਏਵਯਾਮਰੁਤ੍ । ਯਦਾਯੁਕ੍ਤ ਤ੍ਮਨਾ ਸ੍ਵਾਦਧਿ ष੍ਣੁਭਿਰ੍ਵਿष੍ਪਰ੍ਧਸੋ ਵਿਮਹਸੋ ਜਿਗਾਤਿ ਸ਼ੇਵृਧੋ ਨृਭਿਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਾਂਝੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੂਰ ਤਕ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਚਲਿਆ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ; ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਮਹਾਨ, ਉਹ ਸੁਰਮੇਆਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਨੋ ਨ ਵੋऽਮਵਾਨ੍ਰੇਜਯਦ੍ਵृषਾ ਤ੍ਵੇषੋ ਯਯਿਸ੍ਤਵਿष ਏਵਯਾਮਰੁਤ੍ । ਯੇਨਾ ਸਹਨ੍ਤ ऋਞ੍ਜਤ ਸ੍ਵਰੋਚਿष ਸ੍ਥਾਰਸ਼੍ਮਾਨੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾਃ ਸ੍ਵਾਯੁਧਾਸ ਇष੍ਮਿਣਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਗੱਜਦਾ ਰੌਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤਦੇ ਹੋ, ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਹਨ।
ਅਪਾਰੋ ਵੋ ਮਹਿਮਾ ਵृਦ੍ਧਸ਼ਵਸਸ੍ਤ੍ਵੇषਂ ਸ਼ਵੋऽਵਤ੍ਵੇਵਯਾਮਰੁਤ੍ । ਸ੍ਥਾਤਾਰੋ ਹਿ ਪ੍ਰਸਿਤੌ ਸਂਦृਸ਼ਿ ਸ੍ਥਨ ਤੇ ਨ ਉਰੁष੍ਯਤਾ ਨਿਦਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਵਾਂਸੋ ਨਾਗ੍ਨਯਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵਧਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ; ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਹੋ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।
ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਸਃ ਸੁਮਖਾ ਅਗ੍ਨਯੋ ਯਥਾ ਤੁਵਿਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾ ਅਵਨ੍ਤ੍ਵੇਵਯਾਮਰੁਤ੍ । ਦੀਰ੍ਘਂ ਪृਥੁ ਪਪ੍ਰਥੇ ਸਦ੍ਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਯੇषਾਮਜ੍ਮੇष੍ਵਾ ਮਹਃ ਸ਼ਰ੍ਧਾਂਸ੍ਯਦ੍ਭੁਤੈਨਸਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਸੋਹਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤਕ ਫੈਲਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਜਬ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਲ ਹਨ।
ਅਦ੍ਵੇषੋ ਨੋ ਮਰੁਤੋ ਗਾਤੁਮੇਤਨ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਹਵਂ ਜਰਿਤੁਰੇਵਯਾਮਰੁਤ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਃ ਸਮਨ੍ਯਵੋ ਯੁਯੋਤਨ ਸ੍ਮਦ੍ਰਥ੍ਯੋ ਨ ਦਂਸਨਾਪ ਦ੍ਵੇषਾਂਸਿ ਸਨੁਤਃ
ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਾਡੇ ਰਾਹ ਤੇ ਆਓ; ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਰਥਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਗਨ੍ਤਾ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਯਜ੍ਞਿਯਾਃ ਸੁਸ਼ਮਿ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਹਵਮਰਕ੍ਸ਼ ਏਵਯਾਮਰੁਤ੍ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਸੋ ਨ ਪਰ੍ਵਤਾਸੋ ਵ੍ਯੋਮਨਿ ਯੂਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ ਸ੍ਯਾਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ਤਵੋ ਨਿਦਃ
ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਤੇ ਆਓ, ਯਜਨ ਦੇ ਯੋਗ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਓ; ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਅਜੈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣੋ।
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਮੋ ਮਨੋਤਾਸ੍ਯਾ ਧਿਯੋ ਅਭਵੋ ਦਸ੍ਮ ਹੋਤਾ । ਤ੍ਵਂ ਸੀਂ ਵृषਨ੍ਨਕृਣੋਰ੍ਦੁष੍ਟਰੀਤੁ ਸਹੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਸਹਸੇ ਸਹਧ੍ਯੈ
ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋਤਾ ਬਣਿਆ; ਤੂੰ, ਵੱਡੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਜੈ ਤਾਕਤ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਸਕੀਏ।
ਅਧਾ ਹੋਤਾ ਨ੍ਯਸੀਦੋ ਯਜੀਯਾਨਿਲ਼ਸ੍ਪਦ ਇषਯਨ੍ਨੀਡ੍ਯਃ ਸਨ੍ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਮਹੋ ਰਾਯੇ ਚਿਤਯਨ੍ਤੋ ਅਨੁ ਗ੍ਮਨ੍
ਫਿਰ ਹੋਤਾ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆ, ਆਸਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ; ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਪਿਛਾ ਕੀਤਾ।