ਯ ਇਮੇ ਉਭੇ ਅਹਨੀ ਪੁਰ ਏਤ੍ਯਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ । ਸ੍ਵਾਧੀਰ੍ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ
ਉਹ ਆਪ-ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਸਾਵਿਤਰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ।
ਯ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਾਵਯਤਿ ਸ਼੍ਲੋਕੇਨ । ਪ੍ਰ ਚ ਸੁਵਾਤਿ ਸਵਿਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਵਿਤਰ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਚ੍ਛਾ ਵਦ ਤਵਸਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰਾਭਿ ਸ੍ਤੁਹਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਨਮਸਾ ਵਿਵਾਸ । ਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਵृषਭੋ ਜੀਰਦਾਨੂ ਰੇਤੋ ਦਧਾਤ੍ਯੋषਧੀषੁ ਗਰ੍ਭਮ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪਰਜਨਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ; ਗੂੰਜਦਾ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ, ਜੋ ਸਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਹਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਬਿਭਾਯ ਭੁਵਨਂ ਮਹਾਵਧਾਤ੍ । ਉਤਾਨਾਗਾ ਈषਤੇ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਵਤੋ ਯਤ੍ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਹਨ੍ਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਪਰਜਨਯ ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਮੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਰਥੀਵ ਕਸ਼ਯਾਸ਼੍ਵਾਁ ਅਭਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਾਵਿਰ੍ਦੂਤਾਨ੍ਕृਣੁਤੇ ਵਰ੍ष੍ਯਾਁ ਅਹ । ਦੂਰਾਤ੍ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨਥਾ ਉਦੀਰਤੇ ਯਤ੍ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਕृਣੁਤੇ ਵਰ੍ष੍ਯਂ ਨਭਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਕੋੜਾ ਮਾਰ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਭੇਜਦਾ ਹੈ; ਦੂਰੋਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਜਨਯ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਵਾਤਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਉਦੋषਧੀਰ੍ਜਿਹਤੇ ਪਿਨ੍ਵਤੇ ਸ੍ਵਃ । ਇਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਭੁਵਨਾਯ ਜਾਯਤੇ ਯਤ੍ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਰੇਤਸਾਵਤਿ
ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਵਰ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਪਰਜਨਯ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਰੋਟੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਪृਥਿਵੀ ਨਨ੍ਨਮੀਤਿ ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਸ਼ਫਵਜ੍ਜਰ੍ਭੁਰੀਤਿ । ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤ ਓषਧੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਃ ਸ ਨਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਮਹਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛ
ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਝੁਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ—ਹੇ ਪਰਜਨਯ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ।
ਦਿਵੋ ਨੋ ਵृष੍ਟਿਂ ਮਰੁਤੋ ਰਰੀਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰ ਪਿਨ੍ਵਤ ਵृष੍ਣੋ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਧਾਰਾਃ । ਅਰ੍ਵਾਙੇਤੇਨ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਨੇਹ੍ਯਪੋ ਨਿषਿਞ੍ਚਨ੍ਨਸੁਰਃ ਪਿਤਾ ਨਃ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਗਾਓ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਪਾ ਦਿਓ; ਗੱਜਦਿਆਂ ਨੇੜੇ ਆ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਛਿੜਕ।
ਅਭਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦ ਸ੍ਤਨਯ ਗਰ੍ਭਮਾ ਧਾ ਉਦਨ੍ਵਤਾ ਪਰਿ ਦੀਯਾ ਰਥੇਨ । ਦृਤਿਂ ਸੁ ਕਰ੍ष ਵਿषਿਤਂ ਨ੍ਯਞ੍ਚਂ ਸਮਾ ਭਵਨ੍ਤੂਦ੍ਵਤੋ ਨਿਪਾਦਾਃ
ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ, ਗੱਜ, ਬੀਜ ਰੱਖ; ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ; ਡਿੱਗੀਆਂ, ਭਰੀਆਂ, ਥੱਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮਿਲ ਜਾਣ।
ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਕੋਸ਼ਮੁਦਚਾ ਨਿ षਿਞ੍ਚ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨ੍ਤਾਂ ਕੁਲ੍ਯਾ ਵਿषਿਤਾਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ਘृਤੇਨ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਵ੍ਯੁਨ੍ਧਿ ਸੁਪ੍ਰਪਾਣਂ ਭਵਤ੍ਵਘ੍ਨ੍ਯਾਭ੍ਯਃ
ਵੱਡਾ ਭੰਡਾਰ ਪਾ ਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਗਣ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰ ਦੇ; ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ।
ਯਤ੍ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਹਂਸਿ ਦੁष੍ਕृਤਃ । ਪ੍ਰਤੀਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਮੋਦਤੇ ਯਤ੍ਕਿਂ ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਧਿ
ਜਦੋਂ, ਹੇ ਪਰਜਨਯ, ਤੂੰ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਗੱਜਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵਰ੍षੀਰ੍ਵਰ੍षਮੁਦੁ षੂ ਗृਭਾਯਾਕਰ੍ਧਨ੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਯੇਤਵਾ ਉ । ਅਜੀਜਨ ਓषਧੀਰ੍ਭੋਜਨਾਯ ਕਮੁਤ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋऽਵਿਦੋ ਮਨੀषਾਮ੍
ਤੂੰ ਮੀਂਹ ਵਰ੍ਹਾਇਆ, ਬਿਜਲੀ ਫੜ ਲਈ, ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਲਈ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਕਿਹੜੀ ਸਮਝ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ?
ਬਲ਼ਿਤ੍ਥਾ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਖਿਦ੍ਰਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਪृਥਿਵਿ । ਪ੍ਰ ਯਾ ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਵਤ੍ਵਤਿ ਮਹ੍ਨਾ ਜਿਨੋषਿ ਮਹਿਨਿ
ਤੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਈਂ, ਧਰਤੀਏ, ਤੂੰ ਛੋਟੇ ਵੱਡੇ ਸਭ ਨੂੰ ਝੱਲਦੀ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਦਾ ਜਿੱਤਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਸ੍ਤੋਮਾਸਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਚਾਰਿਣਿ ਪ੍ਰਤਿ ष੍ਟੋਭਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਪ੍ਰ ਯਾ ਵਾਜਂ ਨ ਹੇषਨ੍ਤਂ ਪੇਰੁਮਸ੍ਯਸ੍ਯਰ੍ਜੁਨਿ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਭਜਨ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਦ੍ਯਾ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਦਰ੍ਧਰ੍ष੍ਯੋਜਸਾ । ਯਤ੍ਤੇ ਅਭ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵੋ ਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਯਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਰਸਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਸਮ੍ਰਾਜੇ ਬृਹਦਰ੍ਚਾ ਗਭੀਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਰੁਣਾਯ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯ । ਵਿ ਯੋ ਜਘਾਨ ਸ਼ਮਿਤੇਵ ਚਰ੍ਮੋਪਸ੍ਤਿਰੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਸੂਰ੍ਯਾਯ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਭਜਨ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਰਨ ਨੂੰ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਚਮੜੀ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਲਈ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਨੇषੁ ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤਾਨ ਵਾਜਮਰ੍ਵਤ੍ਸੁ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਸੁ । ਹृਤ੍ਸੁ ਕ੍ਰਤੁਂ ਵਰੁਣੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਗ੍ਨਿਂ ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਮਦਧਾਤ੍ਸੋਮਮਦ੍ਰੌ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ, ਗਾਇਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਵਰਨ ਨੇ ਸਮਝ ਪਾਈ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ, ਤੇ ਸੋਮ ਵਿਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਰਖੀ।
ਨੀਚੀਨਬਾਰਂ ਵਰੁਣਃ ਕਵਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰ ਸਸਰ੍ਜ ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਯਵਂ ਨ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਵ੍ਯੁਨਤ੍ਤਿ ਭੂਮ
ਵਰਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਥੱਲੇ ਲਟਕਦੇ ਬੱਦਲ ਤੇ ਖੋਹਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਅਨਾਜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਉਨਤ੍ਤਿ ਭੂਮਿਂ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਂ ਯਦਾ ਦੁਗ੍ਧਂ ਵਰੁਣੋ ਵष੍ਟ੍ਯਾਦਿਤ੍ । ਸਮਭ੍ਰੇਣ ਵਸਤ ਪਰ੍ਵਤਾਸਸ੍ਤਵਿषੀਯਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਥਯਨ੍ਤ ਵੀਰਾਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ, ਪਸਾਰੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਰਨ ਦੁੱਧ ਵਗਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੱਦਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦੇ ਤੇ ਉਭਰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਾਮੂ ष੍ਵਾਸੁਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯ ਮਹੀਂ ਮਾਯਾਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਵੋਚਮ੍ । ਮਾਨੇਨੇਵ ਤਸ੍ਥਿਵਾਁ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿ ਯੋ ਮਮੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਸੂਰ੍ਯੇਣ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਸੁਰ ਵਰਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਾਪੇ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਇਮਾਮੂ ਨੁ ਕਵਿਤਮਸ੍ਯ ਮਾਯਾਂ ਮਹੀਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨਕਿਰਾ ਦਧਰ੍ष । ਏਕਂ ਯਦੁਦ੍ਨਾ ਨ ਪृਣਨ੍ਤ੍ਯੇਨੀਰਾਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤੀਰਵਨਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍
ਹੁਣ ਇਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਨਦੀਆਂ ਇਕਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਰ੍ਯਮ੍ਯਂ ਵਰੁਣ ਮਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਵਾ ਸਖਾਯਂ ਵਾ ਸਦਮਿਦ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵਾ । ਵੇਸ਼ਂ ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰੁਣਾਰਣਂ ਵਾ ਯਤ੍ਸੀਮਾਗਸ਼੍ਚਕृਮਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਥਸ੍ਤਤ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਰਯਮਨ, ਵਰਨ, ਮਿਤ੍ਰ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ, ਸਦਾ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵਰਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੀਂ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕਿਤਵਾਸੋ ਯਦ੍ਰਿਰਿਪੁਰ੍ਨ ਦੀਵਿ ਯਦ੍ਵਾ ਘਾ ਸਤ੍ਯਮੁਤ ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਮ । ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਵਿ ष੍ਯ ਸ਼ਿਥਿਰੇਵ ਦੇਵਾਧਾ ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ ਵਰੁਣ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ
ਚਾਹੇ ਅਸੀਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਖੁਲ ਗਏ ਹੋਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬਣੀਏ, ਹੇ ਵਰਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਯਮਵਥ ਉਭਾ ਵਾਜੇषੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਤ੍ਸ ਪ੍ਰ ਭੇਦਤਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾ ਵਾਣੀਰਿਵ ਤ੍ਰਿਤਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਯਾ ਪृਤਨਾਸੁ ਦੁष੍ਟਰਾ ਯਾ ਵਾਜੇषੁ ਸ਼੍ਰਵਾਯ੍ਯਾ । ਯਾ ਪਞ੍ਚ ਚਰ੍षਣੀਰਭੀਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਤਾ ਹਵਾਮਹੇ
ਜੋ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਨਾ ਹਾਰਦੇ, ਜੋ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਜੋ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਤਯੋਰਿਦਮਵਚ੍ਛਵਸ੍ਤਿਗ੍ਮਾ ਦਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਘੋਨੋਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਰੁਣਾ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਰ੍ਗਵਾਂ ਵृਤ੍ਰਘ੍ਨ ਏषਤੇ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਹਨ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਊਆਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾ ਵਾਮੇषੇ ਰਥਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਹਵਾਮਹੇ । ਪਤੀ ਤੁਰਸ੍ਯ ਰਾਧਸੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਾ ਗਿਰ੍ਵਣਸ੍ਤਮਾ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਮਝਦਾਰ, ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਤਾ ਵृਧਨ੍ਤਾਵਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ਮਰ੍ਤਾਯ ਦੇਵਾਵਦਭਾ । ਅਰ੍ਹਨ੍ਤਾ ਚਿਤ੍ਪੁਰੋ ਦਧੇऽਂਸ਼ੇਵ ਦੇਵਾਵਰ੍ਵਤੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਯੋਗ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੀ ਖੜੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਭ੍ਯਾਮਹਾਵਿ ਹਵ੍ਯਂ ਸ਼ੂष੍ਯਂ ਘृਤਂ ਨ ਪੂਤਮਦ੍ਰਿਭਿਃ । ਤਾ ਸੂਰਿषੁ ਸ਼੍ਰਵੋ ਬृਹਦ੍ਰਯਿਂ ਗृਣਤ੍ਸੁ ਦਿਧृਤਮਿषਂ ਗृਣਤ੍ਸੁ ਦਿਧृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਹਵਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਘਿਉ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰੋਜ਼ੀ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਹੇ ਮਤਯੋ ਯਨ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣਵੇ ਮਰੁਤ੍ਵਤੇ ਗਿਰਿਜਾ ਏਵਯਾਮਰੁਤ੍ । ਪ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਧਾਯ ਪ੍ਰਯਜ੍ਯਵੇ ਸੁਖਾਦਯੇ ਤਵਸੇ ਭਨ੍ਦਦਿष੍ਟਯੇ ਧੁਨਿਵ੍ਰਤਾਯ ਸ਼ਵਸੇ
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵੱਲ ਜਾਣ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਯੋਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਆਰਧਨਾ ਕਰੀਏ।