ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਣਮਨ੍ਵਨ੍ਯ ਇਦ੍ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮੋਜਸਾ । ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਵਿਮਮੇ ਸ ਏਤਸ਼ੋ ਰਜਾਂਸਿ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਮਹਿਤ੍ਵਨਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮਾਪੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਮਾਪਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਯਾਸਿ ਸਵਿਤਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਰੋਚਨੋਤ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਸਮੁਚ੍ਯਸਿ । ਉਤ ਰਾਤ੍ਰੀਮੁਭਯਤਃ ਪਰੀਯਸ ਉਤ ਮਿਤ੍ਰੋ ਭਵਸਿ ਦੇਵ ਧਰ੍ਮਭਿਃ
ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ; ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਉਤੇਸ਼ਿषੇ ਪ੍ਰਸਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮੇਕ ਇਦੁਤ ਪੂषਾ ਭਵਸਿ ਦੇਵ ਯਾਮਭਿਃ । ਉਤੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਵਿ ਰਾਜਸਿ ਸ਼੍ਯਾਵਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇ ਸਵਿਤ ਸ੍ਤੋਮਮਾਨਸ਼ੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰੇਰਣ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਸ਼ਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਸਵਿਤਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਵृਣੀਮਹੇ ਵਯਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਭੋਜਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਧਾਤਮਂ ਤੁਰਂ ਭਗਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ
ਅਸੀਂ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਭਾਗਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।
ਅਸ੍ਯ ਹਿ ਸ੍ਵਯਸ਼ਸ੍ਤਰਂ ਸਵਿਤੁਃ ਕਚ੍ਚਨ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਨ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਮਹਿਮਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਘਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ ਹਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਸੁਵਾਤਿ ਸਵਿਤਾ ਭਗਃ । ਤਂ ਭਾਗਂ ਚਿਤ੍ਰਮੀਮਹੇ
ਸਾਵਿਤਰ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਅਦ੍ਯਾ ਨੋ ਦੇਵ ਸਵਿਤਃ ਪ੍ਰਜਾਵਤ੍ਸਾਵੀਃ ਸੌਭਗਮ੍ । ਪਰਾ ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਂ ਸੁਵ
ਹੇ ਦੇਵ ਸਾਵਿਤਰ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਹ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦੇਵ ਸਵਿਤਰ੍ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਪਰਾ ਸੁਵ । ਯਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਤਨ੍ਨ ਆ ਸੁਵ
ਹੇ ਦੇਵ ਸਾਵਿਤਰ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਲਿਆ।
ਅਨਾਗਸੋ ਅਦਿਤਯੇ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਃ ਸਵੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਾਮਾਨਿ ਧੀਮਹਿ
ਅਸੀਂ ਅਦਿਤੀ ਲਈ, ਸਾਵਿਤਰ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।
ਆ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਸਤ੍ਪਤਿਂ ਸੂਕ੍ਤੈਰਦ੍ਯਾ ਵृਣੀਮਹੇ । ਸਤ੍ਯਸਵਂ ਸਵਿਤਾਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੱਚੇ ਸਾਵਿਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।
ਯ ਇਮੇ ਉਭੇ ਅਹਨੀ ਪੁਰ ਏਤ੍ਯਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ । ਸ੍ਵਾਧੀਰ੍ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ
ਉਹ ਆਪ-ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਸਾਵਿਤਰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ।
ਯ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਾਵਯਤਿ ਸ਼੍ਲੋਕੇਨ । ਪ੍ਰ ਚ ਸੁਵਾਤਿ ਸਵਿਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਵਿਤਰ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਚ੍ਛਾ ਵਦ ਤਵਸਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰਾਭਿ ਸ੍ਤੁਹਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਨਮਸਾ ਵਿਵਾਸ । ਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਵृषਭੋ ਜੀਰਦਾਨੂ ਰੇਤੋ ਦਧਾਤ੍ਯੋषਧੀषੁ ਗਰ੍ਭਮ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪਰਜਨਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ; ਗੂੰਜਦਾ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ, ਜੋ ਸਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਹਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਬਿਭਾਯ ਭੁਵਨਂ ਮਹਾਵਧਾਤ੍ । ਉਤਾਨਾਗਾ ਈषਤੇ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਵਤੋ ਯਤ੍ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਹਨ੍ਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਪਰਜਨਯ ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਮੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਰਥੀਵ ਕਸ਼ਯਾਸ਼੍ਵਾਁ ਅਭਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਾਵਿਰ੍ਦੂਤਾਨ੍ਕृਣੁਤੇ ਵਰ੍ष੍ਯਾਁ ਅਹ । ਦੂਰਾਤ੍ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨਥਾ ਉਦੀਰਤੇ ਯਤ੍ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਕृਣੁਤੇ ਵਰ੍ष੍ਯਂ ਨਭਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਕੋੜਾ ਮਾਰ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਭੇਜਦਾ ਹੈ; ਦੂਰੋਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਜਨਯ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਵਾਤਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਉਦੋषਧੀਰ੍ਜਿਹਤੇ ਪਿਨ੍ਵਤੇ ਸ੍ਵਃ । ਇਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਭੁਵਨਾਯ ਜਾਯਤੇ ਯਤ੍ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਰੇਤਸਾਵਤਿ
ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਵਰ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਪਰਜਨਯ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਰੋਟੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਪृਥਿਵੀ ਨਨ੍ਨਮੀਤਿ ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਸ਼ਫਵਜ੍ਜਰ੍ਭੁਰੀਤਿ । ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤ ਓषਧੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਃ ਸ ਨਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਮਹਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛ
ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਝੁਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ—ਹੇ ਪਰਜਨਯ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ।
ਦਿਵੋ ਨੋ ਵृष੍ਟਿਂ ਮਰੁਤੋ ਰਰੀਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰ ਪਿਨ੍ਵਤ ਵृष੍ਣੋ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਧਾਰਾਃ । ਅਰ੍ਵਾਙੇਤੇਨ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਨੇਹ੍ਯਪੋ ਨਿषਿਞ੍ਚਨ੍ਨਸੁਰਃ ਪਿਤਾ ਨਃ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਗਾਓ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਪਾ ਦਿਓ; ਗੱਜਦਿਆਂ ਨੇੜੇ ਆ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਛਿੜਕ।
ਅਭਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦ ਸ੍ਤਨਯ ਗਰ੍ਭਮਾ ਧਾ ਉਦਨ੍ਵਤਾ ਪਰਿ ਦੀਯਾ ਰਥੇਨ । ਦृਤਿਂ ਸੁ ਕਰ੍ष ਵਿषਿਤਂ ਨ੍ਯਞ੍ਚਂ ਸਮਾ ਭਵਨ੍ਤੂਦ੍ਵਤੋ ਨਿਪਾਦਾਃ
ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ, ਗੱਜ, ਬੀਜ ਰੱਖ; ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ; ਡਿੱਗੀਆਂ, ਭਰੀਆਂ, ਥੱਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮਿਲ ਜਾਣ।
ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਕੋਸ਼ਮੁਦਚਾ ਨਿ षਿਞ੍ਚ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨ੍ਤਾਂ ਕੁਲ੍ਯਾ ਵਿषਿਤਾਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ਘृਤੇਨ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਵ੍ਯੁਨ੍ਧਿ ਸੁਪ੍ਰਪਾਣਂ ਭਵਤ੍ਵਘ੍ਨ੍ਯਾਭ੍ਯਃ
ਵੱਡਾ ਭੰਡਾਰ ਪਾ ਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਗਣ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰ ਦੇ; ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ।
ਯਤ੍ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਹਂਸਿ ਦੁष੍ਕृਤਃ । ਪ੍ਰਤੀਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਮੋਦਤੇ ਯਤ੍ਕਿਂ ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਧਿ
ਜਦੋਂ, ਹੇ ਪਰਜਨਯ, ਤੂੰ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਗੱਜਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵਰ੍षੀਰ੍ਵਰ੍षਮੁਦੁ षੂ ਗृਭਾਯਾਕਰ੍ਧਨ੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਯੇਤਵਾ ਉ । ਅਜੀਜਨ ਓषਧੀਰ੍ਭੋਜਨਾਯ ਕਮੁਤ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋऽਵਿਦੋ ਮਨੀषਾਮ੍
ਤੂੰ ਮੀਂਹ ਵਰ੍ਹਾਇਆ, ਬਿਜਲੀ ਫੜ ਲਈ, ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਲਈ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਕਿਹੜੀ ਸਮਝ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ?
ਬਲ਼ਿਤ੍ਥਾ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਖਿਦ੍ਰਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਪृਥਿਵਿ । ਪ੍ਰ ਯਾ ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਵਤ੍ਵਤਿ ਮਹ੍ਨਾ ਜਿਨੋषਿ ਮਹਿਨਿ
ਤੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਈਂ, ਧਰਤੀਏ, ਤੂੰ ਛੋਟੇ ਵੱਡੇ ਸਭ ਨੂੰ ਝੱਲਦੀ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਦਾ ਜਿੱਤਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਸ੍ਤੋਮਾਸਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਚਾਰਿਣਿ ਪ੍ਰਤਿ ष੍ਟੋਭਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਪ੍ਰ ਯਾ ਵਾਜਂ ਨ ਹੇषਨ੍ਤਂ ਪੇਰੁਮਸ੍ਯਸ੍ਯਰ੍ਜੁਨਿ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਭਜਨ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਦ੍ਯਾ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਦਰ੍ਧਰ੍ष੍ਯੋਜਸਾ । ਯਤ੍ਤੇ ਅਭ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵੋ ਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਯਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਰਸਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਸਮ੍ਰਾਜੇ ਬृਹਦਰ੍ਚਾ ਗਭੀਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਰੁਣਾਯ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯ । ਵਿ ਯੋ ਜਘਾਨ ਸ਼ਮਿਤੇਵ ਚਰ੍ਮੋਪਸ੍ਤਿਰੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਸੂਰ੍ਯਾਯ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਭਜਨ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਰਨ ਨੂੰ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਚਮੜੀ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਲਈ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਨੇषੁ ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤਾਨ ਵਾਜਮਰ੍ਵਤ੍ਸੁ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਸੁ । ਹृਤ੍ਸੁ ਕ੍ਰਤੁਂ ਵਰੁਣੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਗ੍ਨਿਂ ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਮਦਧਾਤ੍ਸੋਮਮਦ੍ਰੌ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ, ਗਾਇਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਵਰਨ ਨੇ ਸਮਝ ਪਾਈ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ, ਤੇ ਸੋਮ ਵਿਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਰਖੀ।
ਨੀਚੀਨਬਾਰਂ ਵਰੁਣਃ ਕਵਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰ ਸਸਰ੍ਜ ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਯਵਂ ਨ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਵ੍ਯੁਨਤ੍ਤਿ ਭੂਮ
ਵਰਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਥੱਲੇ ਲਟਕਦੇ ਬੱਦਲ ਤੇ ਖੋਹਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਅਨਾਜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਉਨਤ੍ਤਿ ਭੂਮਿਂ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਂ ਯਦਾ ਦੁਗ੍ਧਂ ਵਰੁਣੋ ਵष੍ਟ੍ਯਾਦਿਤ੍ । ਸਮਭ੍ਰੇਣ ਵਸਤ ਪਰ੍ਵਤਾਸਸ੍ਤਵਿषੀਯਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਥਯਨ੍ਤ ਵੀਰਾਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ, ਪਸਾਰੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਰਨ ਦੁੱਧ ਵਗਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੱਦਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦੇ ਤੇ ਉਭਰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਾਮੂ ष੍ਵਾਸੁਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯ ਮਹੀਂ ਮਾਯਾਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਵੋਚਮ੍ । ਮਾਨੇਨੇਵ ਤਸ੍ਥਿਵਾਁ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿ ਯੋ ਮਮੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਸੂਰ੍ਯੇਣ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਸੁਰ ਵਰਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਾਪੇ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।