ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਾ ਦੁਹਿਤਰ੍ਦਿਵੋ ਮਾ ਚਿਰਂ ਤਨੁਥਾ ਅਪਃ । ਨੇਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੇਨਂ ਯਥਾ ਰਿਪੁਂ ਤਪਾਤਿ ਸੂਰੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ ਸੁਜਾਤੇ ਅਸ਼੍ਵਸੂਨृਤੇ
ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਚਮਕ ਪੈ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਨਾ ਲੁਕਾ, ਚੋਰ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਏਤਾਵਦ੍ਵੇਦੁषਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭੂਯੋ ਵਾ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਯਾ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਵਿਭਾਵਰ੍ਯੁਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਨ ਪ੍ਰਮੀਯਸੇ ਸੁਜਾਤੇ ਅਸ਼੍ਵਸੂਨृਤੇ
ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਯੁਤਦ੍ਯਾਮਾਨਂ ਬृਹਤੀਮृਤੇਨ ऋਤਾਵਰੀਮਰੁਣਪ੍ਸੁਂ ਵਿਭਾਤੀਮ੍ । ਦੇਵੀਮੁषਸਂ ਸ੍ਵਰਾਵਹਨ੍ਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਮਤਿਭਿਰ੍ਜਰਨ੍ਤੇ
ਉਹ ਚਮਕਦੀ, ਵੱਡੀ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਥਾਮਣ ਵਾਲੀ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਭਰਦੀ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏषਾ ਜਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਤਾ ਬੋਧਯਨ੍ਤੀ ਸੁਗਾਨ੍ਪਥਃ ਕृਣ੍ਵਤੀ ਯਾਤ੍ਯਗ੍ਰੇ । ਬृਹਦ੍ਰਥਾ ਬृਹਤੀ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵੋषਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਯਚ੍ਛਤ੍ਯਗ੍ਰੇ ਅਹ੍ਨਾਮ੍
ਇਹ ਉਸ਼ਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੌਖੇ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੇ, ਵੱਡੀ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਏषਾ ਗੋਭਿਰਰੁਣੇਭਿਰ੍ਯੁਜਾਨਾਸ੍ਰੇਧਨ੍ਤੀ ਰਯਿਮਪ੍ਰਾਯੁ ਚਕ੍ਰੇ । ਪਥੋ ਰਦਨ੍ਤੀ ਸੁਵਿਤਾਯ ਦੇਵੀ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾ ਵਿ ਭਾਤਿ
ਇਹ ਲਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਧਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਕismet ਲਈ ਰਾਹ ਦਿੰਦੀ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਏषਾ ਵ੍ਯੇਨੀ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਬਰ੍ਹਾ ਆਵਿष੍ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਤਨ੍ਵਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ऋਤਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਮਨ੍ਵੇਤਿ ਸਾਧੁ ਪ੍ਰਜਾਨਤੀਵ ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਮਿਨਾਤਿ
ਇਹ ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੀ।
ਏषਾ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਨ ਤਨ੍ਵੋ ਵਿਦਾਨੋਰ੍ਧ੍ਵੇਵ ਸ੍ਨਾਤੀ ਦृਸ਼ਯੇ ਨੋ ਅਸ੍ਥਾਤ੍ । ਅਪ ਦ੍ਵੇषੋ ਬਾਧਮਾਨਾ ਤਮਾਂਸ੍ਯੁषਾ ਦਿਵੋ ਦੁਹਿਤਾ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਗਾਤ੍
ਇਹ ਚਿੱਟੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਸਾਡੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉੱਚ ਖੜੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਨਫ਼ਰਤ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਉਸ਼ਾ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ।
ਏषਾ ਪ੍ਰਤੀਚੀ ਦੁਹਿਤਾ ਦਿਵੋ ਨॄਨ੍ਯੋषੇਵ ਭਦ੍ਰਾ ਨਿ ਰਿਣੀਤੇ ਅਪ੍ਸਃ । ਵ੍ਯੂਰ੍ਣ੍ਵਤੀ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪੁਨਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਯੁਵਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਥਾਕਃ
ਇਹ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ; ਭਗਤ ਲਈ ਖਜਾਨੇ ਖੋਲ੍ਹਦੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯੁਞ੍ਜਤੇ ਮਨ ਉਤ ਯੁਞ੍ਜਤੇ ਧਿਯੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਬृਹਤੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ । ਵਿ ਹੋਤ੍ਰਾ ਦਧੇ ਵਯੁਨਾਵਿਦੇਕ ਇਨ੍ਮਹੀ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਃ ਪਰਿष੍ਟੁਤਿਃ
ਗਿਆਨੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਹਵਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੱਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਦੇਵੀ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਕਵਿਃ ਪ੍ਰਾਸਾਵੀਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਚਤੁष੍ਪਦੇ । ਵਿ ਨਾਕਮਖ੍ਯਤ੍ਸਵਿਤਾ ਵਰੇਣ੍ਯੋऽਨੁ ਪ੍ਰਯਾਣਮੁषਸੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਕਵੀ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੈ; ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸਵਿਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਚਲਣ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਣਮਨ੍ਵਨ੍ਯ ਇਦ੍ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮੋਜਸਾ । ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਵਿਮਮੇ ਸ ਏਤਸ਼ੋ ਰਜਾਂਸਿ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਮਹਿਤ੍ਵਨਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮਾਪੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਮਾਪਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਯਾਸਿ ਸਵਿਤਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਰੋਚਨੋਤ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਸਮੁਚ੍ਯਸਿ । ਉਤ ਰਾਤ੍ਰੀਮੁਭਯਤਃ ਪਰੀਯਸ ਉਤ ਮਿਤ੍ਰੋ ਭਵਸਿ ਦੇਵ ਧਰ੍ਮਭਿਃ
ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ; ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਉਤੇਸ਼ਿषੇ ਪ੍ਰਸਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮੇਕ ਇਦੁਤ ਪੂषਾ ਭਵਸਿ ਦੇਵ ਯਾਮਭਿਃ । ਉਤੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਵਿ ਰਾਜਸਿ ਸ਼੍ਯਾਵਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇ ਸਵਿਤ ਸ੍ਤੋਮਮਾਨਸ਼ੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰੇਰਣ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਸ਼ਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਸਵਿਤਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਵृਣੀਮਹੇ ਵਯਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਭੋਜਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਧਾਤਮਂ ਤੁਰਂ ਭਗਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ
ਅਸੀਂ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਭਾਗਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।
ਅਸ੍ਯ ਹਿ ਸ੍ਵਯਸ਼ਸ੍ਤਰਂ ਸਵਿਤੁਃ ਕਚ੍ਚਨ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਨ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਮਹਿਮਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਘਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ ਹਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਸੁਵਾਤਿ ਸਵਿਤਾ ਭਗਃ । ਤਂ ਭਾਗਂ ਚਿਤ੍ਰਮੀਮਹੇ
ਸਾਵਿਤਰ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਅਦ੍ਯਾ ਨੋ ਦੇਵ ਸਵਿਤਃ ਪ੍ਰਜਾਵਤ੍ਸਾਵੀਃ ਸੌਭਗਮ੍ । ਪਰਾ ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਂ ਸੁਵ
ਹੇ ਦੇਵ ਸਾਵਿਤਰ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਹ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦੇਵ ਸਵਿਤਰ੍ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਪਰਾ ਸੁਵ । ਯਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਤਨ੍ਨ ਆ ਸੁਵ
ਹੇ ਦੇਵ ਸਾਵਿਤਰ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਲਿਆ।
ਅਨਾਗਸੋ ਅਦਿਤਯੇ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਃ ਸਵੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਾਮਾਨਿ ਧੀਮਹਿ
ਅਸੀਂ ਅਦਿਤੀ ਲਈ, ਸਾਵਿਤਰ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।
ਆ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਸਤ੍ਪਤਿਂ ਸੂਕ੍ਤੈਰਦ੍ਯਾ ਵृਣੀਮਹੇ । ਸਤ੍ਯਸਵਂ ਸਵਿਤਾਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੱਚੇ ਸਾਵਿਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।
ਯ ਇਮੇ ਉਭੇ ਅਹਨੀ ਪੁਰ ਏਤ੍ਯਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ । ਸ੍ਵਾਧੀਰ੍ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ
ਉਹ ਆਪ-ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਸਾਵਿਤਰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ।
ਯ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਾਵਯਤਿ ਸ਼੍ਲੋਕੇਨ । ਪ੍ਰ ਚ ਸੁਵਾਤਿ ਸਵਿਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਵਿਤਰ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਚ੍ਛਾ ਵਦ ਤਵਸਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰਾਭਿ ਸ੍ਤੁਹਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਨਮਸਾ ਵਿਵਾਸ । ਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਵृषਭੋ ਜੀਰਦਾਨੂ ਰੇਤੋ ਦਧਾਤ੍ਯੋषਧੀषੁ ਗਰ੍ਭਮ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪਰਜਨਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ; ਗੂੰਜਦਾ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ, ਜੋ ਸਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਹਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਬਿਭਾਯ ਭੁਵਨਂ ਮਹਾਵਧਾਤ੍ । ਉਤਾਨਾਗਾ ਈषਤੇ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਵਤੋ ਯਤ੍ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਹਨ੍ਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਪਰਜਨਯ ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਮੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਰਥੀਵ ਕਸ਼ਯਾਸ਼੍ਵਾਁ ਅਭਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਾਵਿਰ੍ਦੂਤਾਨ੍ਕृਣੁਤੇ ਵਰ੍ष੍ਯਾਁ ਅਹ । ਦੂਰਾਤ੍ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨਥਾ ਉਦੀਰਤੇ ਯਤ੍ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਕृਣੁਤੇ ਵਰ੍ष੍ਯਂ ਨਭਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਕੋੜਾ ਮਾਰ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਭੇਜਦਾ ਹੈ; ਦੂਰੋਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਜਨਯ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਵਾਤਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਉਦੋषਧੀਰ੍ਜਿਹਤੇ ਪਿਨ੍ਵਤੇ ਸ੍ਵਃ । ਇਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਭੁਵਨਾਯ ਜਾਯਤੇ ਯਤ੍ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਰੇਤਸਾਵਤਿ
ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਵਰ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਪਰਜਨਯ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਰੋਟੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਪृਥਿਵੀ ਨਨ੍ਨਮੀਤਿ ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਸ਼ਫਵਜ੍ਜਰ੍ਭੁਰੀਤਿ । ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤ ਓषਧੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਃ ਸ ਨਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਮਹਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛ
ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਝੁਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ—ਹੇ ਪਰਜਨਯ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ।
ਦਿਵੋ ਨੋ ਵृष੍ਟਿਂ ਮਰੁਤੋ ਰਰੀਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰ ਪਿਨ੍ਵਤ ਵृष੍ਣੋ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਧਾਰਾਃ । ਅਰ੍ਵਾਙੇਤੇਨ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਨੇਹ੍ਯਪੋ ਨਿषਿਞ੍ਚਨ੍ਨਸੁਰਃ ਪਿਤਾ ਨਃ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਗਾਓ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਪਾ ਦਿਓ; ਗੱਜਦਿਆਂ ਨੇੜੇ ਆ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਛਿੜਕ।
ਅਭਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦ ਸ੍ਤਨਯ ਗਰ੍ਭਮਾ ਧਾ ਉਦਨ੍ਵਤਾ ਪਰਿ ਦੀਯਾ ਰਥੇਨ । ਦृਤਿਂ ਸੁ ਕਰ੍ष ਵਿषਿਤਂ ਨ੍ਯਞ੍ਚਂ ਸਮਾ ਭਵਨ੍ਤੂਦ੍ਵਤੋ ਨਿਪਾਦਾਃ
ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ, ਗੱਜ, ਬੀਜ ਰੱਖ; ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ; ਡਿੱਗੀਆਂ, ਭਰੀਆਂ, ਥੱਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮਿਲ ਜਾਣ।
ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਕੋਸ਼ਮੁਦਚਾ ਨਿ षਿਞ੍ਚ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨ੍ਤਾਂ ਕੁਲ੍ਯਾ ਵਿषਿਤਾਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ਘृਤੇਨ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਵ੍ਯੁਨ੍ਧਿ ਸੁਪ੍ਰਪਾਣਂ ਭਵਤ੍ਵਘ੍ਨ੍ਯਾਭ੍ਯਃ
ਵੱਡਾ ਭੰਡਾਰ ਪਾ ਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਗਣ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰ ਦੇ; ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ।