ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਿ ਵृਦ੍ਧੋ ਬਿਭਾਯ ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਾਨੁ ਰੇਜਤ ਸ੍ਵਨੇ ਵਃ । ਯਤ੍ਕ੍ਰੀਲ਼ਥ ਮਰੁਤ ऋष੍ਟਿਮਨ੍ਤ ਆਪ ਇਵ ਸਧ੍ਰ੍ਯਞ੍ਚੋ ਧਵਧ੍ਵੇ
ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਧੁਨ ਤੋਂ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਮਰੁਤੋ, ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋ।
ਵਰਾ ਇਵੇਦ੍ਰੈਵਤਾਸੋ ਹਿਰਣ੍ਯੈਰਭਿ ਸ੍ਵਧਾਭਿਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਪਿਪਿਸ਼੍ਰੇ । ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਸ੍ਤਵਸੋ ਰਥੇषੁ ਸਤ੍ਰਾ ਮਹਾਂਸਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਨੂषੁ
ਸੋਹਣੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਢੱਕਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਨ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਜ੍ਯੇष੍ਠਾਸੋ ਅਕਨਿष੍ਠਾਸ ਏਤੇ ਸਂ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਵਾਵृਧੁਃ ਸੌਭਗਾਯ । ਯੁਵਾ ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਪਾ ਰੁਦ੍ਰ ਏषਾਂ ਸੁਦੁਘਾ ਪृਸ਼੍ਨਿਃ ਸੁਦਿਨਾ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਇਹ ਨਾ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਨਾ ਛੋਟੇ; ਸਭ ਭਰਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਵਧੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਪਿਤਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦੁਤ੍ਤਮੇ ਮਰੁਤੋ ਮਧ੍ਯਮੇ ਵਾ ਯਦ੍ਵਾਵਮੇ ਸੁਭਗਾਸੋ ਦਿਵਿ ष੍ਠ । ਅਤੋ ਨੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਉਤ ਵਾ ਨ੍ਵਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਵਿਤ੍ਤਾਦ੍ਧਵਿषੋ ਯਦ੍ਯਜਾਮ
ਮਰੁਤੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਮੱਧ, ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ, ਰੁਦ੍ਰੋ ਜਾਂ ਅਗਨਿ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਯਾਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਭੇਟ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇ।
ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਮਰੁਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸੋ ਦਿਵੋ ਵਹਧ੍ਵ ਉਤ੍ਤਰਾਦਧਿ ष੍ਣੁਭਿਃ । ਤੇ ਮਨ੍ਦਸਾਨਾ ਧੁਨਯੋ ਰਿਸ਼ਾਦਸੋ ਵਾਮਂ ਧਤ੍ਤ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਗਨਿ ਤੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਖੁਸ਼, ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨੇ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੁਭਯਦ੍ਭਿਰृਕ੍ਵਭਿਃ ਸੋਮਂ ਪਿਬ ਮਨ੍ਦਸਾਨੋ ਗਣਸ਼੍ਰਿਭਿਃ । ਪਾਵਕੇਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵੇਭਿਰਾਯੁਭਿਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਪ੍ਰਦਿਵਾ ਕੇਤੁਨਾ ਸਜੂਃ
ਅਗਨਿ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮ ਪੀਓ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ। ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਅਮਰ ਜਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਅਗਨਿ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ ਆਓ।
ਕੇ ष੍ਠਾ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਾ ਯ ਏਕਏਕ ਆਯਯ । ਪਰਮਸ੍ਯਾਃ ਪਰਾਵਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਮਰਦੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਜੋ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋ?
ਕ੍ਵ ਵੋऽਸ਼੍ਵਾਃ ਕ੍ਵਾਭੀਸ਼ਵਃ ਕਥਂ ਸ਼ੇਕ ਕਥਾ ਯਯ । ਪृष੍ਠੇ ਸਦੋ ਨਸੋਰ੍ਯਮਃ
ਤੁਾਡੇ ਘੋੜੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਤੁਾਡੇ ਰਸੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਏ, ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਿਆ? ਪਿੱਛੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਬੈਠਾ ਹੈ?
ਜਘਨੇ ਚੋਦ ਏषਾਂ ਵਿ ਸਕ੍ਥਾਨਿ ਨਰੋ ਯਮੁਃ । ਪੁਤ੍ਰਕृਥੇ ਨ ਜਨਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚਾਬੁਕ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਰਦੋ, ਪਿਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ।
ਪਰਾ ਵੀਰਾਸ ਏਤਨ ਮਰ੍ਯਾਸੋ ਭਦ੍ਰਜਾਨਯਃ । ਅਗ੍ਨਿਤਪੋ ਯਥਾਸਥ
ਆਗੇ ਵਧੋ, ਹੇ ਵੀਰੋ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਜਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਵੋ।
ਸਨਤ੍ਸਾਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਮੁਤ ਗਵ੍ਯਂ ਸ਼ਤਾਵਯਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਵਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੁਤਾਯ ਯਾ ਦੋਰ੍ਵੀਰਾਯੋਪਬਰ੍ਬृਹਤ੍
ਸਨਤਸ਼ਾਸ਼ਵ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਗਾਂਆਂ ਅਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਾਧੂ, ਸਿਆਵਾਸ਼ਵ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨੀ ਹਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਉਤ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ਼ਸ਼ੀਯਸੀ ਪੁਂਸੋ ਭਵਤਿ ਵਸ੍ਯਸੀ । ਅਦੇਵਤ੍ਰਾਦਰਾਧਸਃ
ਤੂੰ, ਔਰਤ, ਮਰਦ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਨਾਸਤਿਕ ਅਤੇ ਬੇਅਦਬ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਵਿ ਯਾ ਜਾਨਾਤਿ ਜਸੁਰਿਂ ਵਿ ਤृष੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਿ ਕਾਮਿਨਮ੍ । ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਕृਣੁਤੇ ਮਨਃ
ਉਹ ਚਲਾਕ, ਤਰਸਿਆ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਦਾ ਇਸ਼ਵਰੀ ਪਾਸੇ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਤ ਘਾ ਨੇਮੋ ਅਸ੍ਤੁਤਃ ਪੁਮਾਁ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵੇ ਪਣਿਃ । ਸ ਵੈਰਦੇਯ ਇਤ੍ਸਮਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਮਰਦ ਹਾਂ'; ਉਹ ਪਣੀ, ਵੈਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਮੇऽਰਪਦ੍ਯੁਵਤਿਰ੍ਮਮਨ੍ਦੁषੀ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼੍ਯਾਵਾਯ ਵਰ੍ਤਨਿਮ੍ । ਵਿ ਰੋਹਿਤਾ ਪੁਰੁਮੀਲ਼੍ਹਾਯ ਯੇਮਤੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦੀਰ੍ਘਯਸ਼ਸੇ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਔਰਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਰਾਹ ਸਿਆਵਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਲੰਬੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਲਾਹੀ ਗਏ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਯੋ ਮੇ ਧੇਨੂਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਵੈਦਦਸ਼੍ਵਿਰ੍ਯਥਾ ਦਦਤ੍ । ਤਰਨ੍ਤ ਇਵ ਮਂਹਨਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੌ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸ ਵਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਯ ਈਂ ਵਹਨ੍ਤ ਆਸ਼ੁਭਿਃ ਪਿਬਨ੍ਤੋ ਮਦਿਰਂ ਮਧੁ । ਅਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸਿ ਦਧਿਰੇ
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਧੁਰ ਪਾਨ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਇਥੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਧਿ ਰੋਦਸੀ ਵਿਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਰਥੇष੍ਵਾ । ਦਿਵਿ ਰੁਕ੍ਮ ਇਵੋਪਰਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਸੋਨਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯੁਵਾ ਸ ਮਾਰੁਤੋ ਗਣਸ੍ਤ੍ਵੇषਰਥੋ ਅਨੇਦ੍ਯਃ । ਸ਼ੁਭਂਯਾਵਾਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤਃ
ਉਹ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਜਿੱਤ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਕੋ ਵੇਦ ਨੂਨਮੇषਾਂ ਯਤ੍ਰਾ ਮਦਨ੍ਤਿ ਧੂਤਯਃ । ऋਤਜਾਤਾ ਅਰੇਪਸਃ
ਕੌਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਕਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ?
ਯੂਯਂ ਮਰ੍ਤਂ ਵਿਪਨ੍ਯਵਃ ਪ੍ਰਣੇਤਾਰ ਇਤ੍ਥਾ ਧਿਯਾ । ਸ਼੍ਰੋਤਾਰੋ ਯਾਮਹੂਤਿषੁ
ਤੁਸੀਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਜਿਹੀ ਸਮਝ ਨਾਲ; ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਵੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋ।
ਤੇ ਨੋ ਵਸੂਨਿ ਕਾਮ੍ਯਾ ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਰਿਸ਼ਾਦਸਃ । ਆ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸੋ ਵਵृਤ੍ਤਨ
ਤੁਸੀਂ, ਯਜਨਾ ਯੋਗ, ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਏਤਂ ਮੇ ਸ੍ਤੋਮਮੂਰ੍ਮ੍ਯੇ ਦਾਰ੍ਭ੍ਯਾਯ ਪਰਾ ਵਹ । ਗਿਰੋ ਦੇਵਿ ਰਥੀਰਿਵ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਲਾਹ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਉਰਮਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾਰਭਿਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ।
ਉਤ ਮੇ ਵੋਚਤਾਦਿਤਿ ਸੁਤਸੋਮੇ ਰਥਵੀਤੌ । ਨ ਕਾਮੋ ਅਪ ਵੇਤਿ ਮੇ
ਅਤੇ, ਹੇ ਅਦਿਤੀ, ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਤੇ ਰਥ ਦੌੜ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ; ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਏष ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਰਥਵੀਤਿਰ੍ਮਘਵਾ ਗੋਮਤੀਰਨੁ । ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵਪਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਇਥੇ ਰਥਵਾਨ, ਦਾਨੀ, ਹਰੇ-ਭਰੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣਾਈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ऋਤੇਨ ऋਤਮਪਿਹਿਤਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਾਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਵਿਮੁਚਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਨ੍ । ਦਸ਼ ਸ਼ਤਾ ਸਹ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਦੇਕਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਪੁषਾਮਪਸ਼੍ਯਮ੍
ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੱਚ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੱਕਾ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੱਸ ਸੌ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਇਕ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਸੁ ਵਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਮਹਿਤ੍ਵਮੀਰ੍ਮਾ ਤਸ੍ਥੁषੀਰਹਭਿਰ੍ਦੁਦੁਹ੍ਰੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ ਪਿਨ੍ਵਥਃ ਸ੍ਵਸਰਸ੍ਯ ਧੇਨਾ ਅਨੁ ਵਾਮੇਕਃ ਪਵਿਰਾ ਵਵਰ੍ਤ
ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ; ਖੜੇ ਹੋਏ ਨੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਢਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਇੱਕ ਧੁਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਅਧਾਰਯਤਂ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਂ ਮਿਤ੍ਰਰਾਜਾਨਾ ਵਰੁਣਾ ਮਹੋਭਿਃ । ਵਰ੍ਧਯਤਮੋषਧੀਃ ਪਿਨ੍ਵਤਂ ਗਾ ਅਵ ਵृष੍ਟਿਂ ਸृਜਤਂ ਜੀਰਦਾਨੂ
ਤੁਸੀਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ; ਤੁਸੀਂ ਬੂਟੀਆਂ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਵਰਖਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਆ ਵਾਮਸ਼੍ਵਾਸਃ ਸੁਯੁਜੋ ਵਹਨ੍ਤੁ ਯਤਰਸ਼੍ਮਯ ਉਪ ਯਨ੍ਤ੍ਵਰ੍ਵਾਕ੍ । ਘृਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣਿਗਨੁ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਾਮੁਪ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਪ੍ਰਦਿਵਿ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਰਥ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਘੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਨਦੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨੁ ਸ਼੍ਰੁਤਾਮਮਤਿਂ ਵਰ੍ਧਦੁਰ੍ਵੀਂ ਬਰ੍ਹਿਰਿਵ ਯਜੁषਾ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ । ਨਮਸ੍ਵਨ੍ਤਾ ਧृਤਦਕ੍ਸ਼ਾਧਿ ਗਰ੍ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾਸਾਥੇ ਵਰੁਣੇਲ਼ਾਸ੍ਵਨ੍ਤਃ
ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਅਟੱਲ ਬੁਧੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਦੀ ਬੈਠਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਕੀ ਹੁਨਰ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਇਲਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਹਿਰੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ।