ਪ੍ਰ ਵ ਸ੍ਪਲ਼ਕ੍ਰਨ੍ਸੁਵਿਤਾਯ ਦਾਵਨੇऽਰ੍ਚਾ ਦਿਵੇ ਪ੍ਰ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऋਤਂ ਭਰੇ । ਉਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਤਰੁषਨ੍ਤ ਆ ਰਜੋऽਨੁ ਸ੍ਵਂ ਭਾਨੁਂ ਸ਼੍ਰਥਯਨ੍ਤੇ ਅਰ੍ਣਵੈਃ
ਮੈਂ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਲਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਮਾਦੇषਾਂ ਭਿਯਸਾ ਭੂਮਿਰੇਜਤਿ ਨੌਰ੍ਨ ਪੂਰ੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ਰਤਿ ਵ੍ਯਥਿਰ੍ਯਤੀ । ਦੂਰੇਦृਸ਼ੋ ਯੇ ਚਿਤਯਨ੍ਤ ਏਮਭਿਰਨ੍ਤਰ੍ਮਹੇ ਵਿਦਥੇ ਯੇਤਿਰੇ ਨਰਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਡਰ ਕੇ ਕੰਪਦੀ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਦੂਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਵਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਸੇ ਸ਼ृਙ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ੂ ਰਜਸੋ ਵਿਸਰ੍ਜਨੇ । ਅਤ੍ਯਾ ਇਵ ਸੁਭ੍ਵਸ਼੍ਚਾਰਵ ਸ੍ਥਨ ਮਰ੍ਯਾ ਇਵ ਸ਼੍ਰਿਯਸੇ ਚੇਤਥਾ ਨਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੰਗ ਹੋ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ, ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।
ਕੋ ਵੋ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਮਹਤਾਮੁਦਸ਼੍ਨਵਤ੍ਕਸ੍ਕਾਵ੍ਯਾ ਮਰੁਤਃ ਕੋ ਹ ਪੌਂਸ੍ਯਾ । ਯੂਯਂ ਹ ਭੂਮਿਂ ਕਿਰਣਂ ਨ ਰੇਜਥ ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਭਰਧ੍ਵੇ ਸੁਵਿਤਾਯ ਦਾਵਨੇ
ਮਰੁਤੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋ।
ਅਸ਼੍ਵਾ ਇਵੇਦਰੁषਾਸਃ ਸਬਨ੍ਧਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਇਵ ਪ੍ਰਯੁਧਃ ਪ੍ਰੋਤ ਯੁਯੁਧੁਃ । ਮਰ੍ਯਾ ਇਵ ਸੁਵृਧੋ ਵਾਵृਧੁਰ੍ਨਰਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੂਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।
ਤੇ ਅਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਅਕਨਿष੍ਠਾਸ ਉਦ੍ਭਿਦੋऽਮਧ੍ਯਮਾਸੋ ਮਹਸਾ ਵਿ ਵਾਵृਧੁਃ । ਸੁਜਾਤਾਸੋ ਜਨੁषਾ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰੋ ਦਿਵੋ ਮਰ੍ਯਾ ਆ ਨੋ ਅਚ੍ਛਾ ਜਿਗਾਤਨ
ਉਹ ਨਾ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਨਾ ਛੋਟੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੱਧ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ।
ਵਯੋ ਨ ਯੇ ਸ਼੍ਰੇਣੀਃ ਪਪ੍ਤੁਰੋਜਸਾਨ੍ਤਾਨ੍ਦਿਵੋ ਬृਹਤਃ ਸਾਨੁਨਸ੍ਪਰਿ । ਅਸ਼੍ਵਾਸ ਏषਾਮੁਭਯੇ ਯਥਾ ਵਿਦੁਃ ਪ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਨਭਨੂਁਰਚੁਚ੍ਯਵੁਃ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਡੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮਾਂ, ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਿਮਾਤੁ ਦ੍ਯੌਰਦਿਤਿਰ੍ਵੀਤਯੇ ਨਃ ਸਂ ਦਾਨੁਚਿਤ੍ਰਾ ਉषਸੋ ਯਤਨ੍ਤਾਮ੍ । ਆਚੁਚ੍ਯਵੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਕੋਸ਼ਮੇਤ ऋषੇ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਰੁਤੋ ਗृਣਾਨਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਉਸ਼ਾ ਮਿਲ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮਰੁਤ, ਗਾਇਕ, ਅਸਮਾਨੀ ਭੰਡਾਰ ਖੋਲ੍ਹ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਈਲ਼ੇ ਅਗ੍ਨਿਂ ਸ੍ਵਵਸਂ ਨਮੋਭਿਰਿਹ ਪ੍ਰਸਤ੍ਤੋ ਵਿ ਚਯਤ੍ਕृਤਂ ਨਃ । ਰਥੈਰਿਵ ਪ੍ਰ ਭਰੇ ਵਾਜਯਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਿਨ੍ਮਰੁਤਾਂ ਸ੍ਤੋਮਮृਧ੍ਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਦਇਆਲੂ, ਇੱਥੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਮੈਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਯਾਚਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਾਂ।
ਆ ਯੇ ਤਸ੍ਥੁਃ ਪृषਤੀषੁ ਸ਼੍ਰੁਤਾਸੁ ਸੁਖੇषੁ ਰੁਦ੍ਰਾ ਮਰੁਤੋ ਰਥੇषੁ । ਵਨਾ ਚਿਦੁਗ੍ਰਾ ਜਿਹਤੇ ਨਿ ਵੋ ਭਿਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਚਿਦ੍ਰੇਜਤੇ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ, ਰੁਦ੍ਰੋ, ਮਰੁਤੋ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ, ਉਥੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਿ ਵृਦ੍ਧੋ ਬਿਭਾਯ ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਾਨੁ ਰੇਜਤ ਸ੍ਵਨੇ ਵਃ । ਯਤ੍ਕ੍ਰੀਲ਼ਥ ਮਰੁਤ ऋष੍ਟਿਮਨ੍ਤ ਆਪ ਇਵ ਸਧ੍ਰ੍ਯਞ੍ਚੋ ਧਵਧ੍ਵੇ
ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਧੁਨ ਤੋਂ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਮਰੁਤੋ, ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋ।
ਵਰਾ ਇਵੇਦ੍ਰੈਵਤਾਸੋ ਹਿਰਣ੍ਯੈਰਭਿ ਸ੍ਵਧਾਭਿਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਪਿਪਿਸ਼੍ਰੇ । ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਸ੍ਤਵਸੋ ਰਥੇषੁ ਸਤ੍ਰਾ ਮਹਾਂਸਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਨੂषੁ
ਸੋਹਣੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਢੱਕਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਨ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਜ੍ਯੇष੍ਠਾਸੋ ਅਕਨਿष੍ਠਾਸ ਏਤੇ ਸਂ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਵਾਵृਧੁਃ ਸੌਭਗਾਯ । ਯੁਵਾ ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਪਾ ਰੁਦ੍ਰ ਏषਾਂ ਸੁਦੁਘਾ ਪृਸ਼੍ਨਿਃ ਸੁਦਿਨਾ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਇਹ ਨਾ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਨਾ ਛੋਟੇ; ਸਭ ਭਰਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਵਧੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਪਿਤਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦੁਤ੍ਤਮੇ ਮਰੁਤੋ ਮਧ੍ਯਮੇ ਵਾ ਯਦ੍ਵਾਵਮੇ ਸੁਭਗਾਸੋ ਦਿਵਿ ष੍ਠ । ਅਤੋ ਨੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਉਤ ਵਾ ਨ੍ਵਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਵਿਤ੍ਤਾਦ੍ਧਵਿषੋ ਯਦ੍ਯਜਾਮ
ਮਰੁਤੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਮੱਧ, ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ, ਰੁਦ੍ਰੋ ਜਾਂ ਅਗਨਿ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਯਾਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਭੇਟ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇ।
ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਮਰੁਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸੋ ਦਿਵੋ ਵਹਧ੍ਵ ਉਤ੍ਤਰਾਦਧਿ ष੍ਣੁਭਿਃ । ਤੇ ਮਨ੍ਦਸਾਨਾ ਧੁਨਯੋ ਰਿਸ਼ਾਦਸੋ ਵਾਮਂ ਧਤ੍ਤ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਗਨਿ ਤੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਖੁਸ਼, ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨੇ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੁਭਯਦ੍ਭਿਰृਕ੍ਵਭਿਃ ਸੋਮਂ ਪਿਬ ਮਨ੍ਦਸਾਨੋ ਗਣਸ਼੍ਰਿਭਿਃ । ਪਾਵਕੇਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵੇਭਿਰਾਯੁਭਿਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਪ੍ਰਦਿਵਾ ਕੇਤੁਨਾ ਸਜੂਃ
ਅਗਨਿ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮ ਪੀਓ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ। ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਅਮਰ ਜਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਅਗਨਿ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ ਆਓ।
ਕੇ ष੍ਠਾ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਾ ਯ ਏਕਏਕ ਆਯਯ । ਪਰਮਸ੍ਯਾਃ ਪਰਾਵਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਮਰਦੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਜੋ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋ?
ਕ੍ਵ ਵੋऽਸ਼੍ਵਾਃ ਕ੍ਵਾਭੀਸ਼ਵਃ ਕਥਂ ਸ਼ੇਕ ਕਥਾ ਯਯ । ਪृष੍ਠੇ ਸਦੋ ਨਸੋਰ੍ਯਮਃ
ਤੁਾਡੇ ਘੋੜੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਤੁਾਡੇ ਰਸੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਏ, ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਿਆ? ਪਿੱਛੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਬੈਠਾ ਹੈ?
ਜਘਨੇ ਚੋਦ ਏषਾਂ ਵਿ ਸਕ੍ਥਾਨਿ ਨਰੋ ਯਮੁਃ । ਪੁਤ੍ਰਕृਥੇ ਨ ਜਨਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚਾਬੁਕ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਰਦੋ, ਪਿਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ।
ਪਰਾ ਵੀਰਾਸ ਏਤਨ ਮਰ੍ਯਾਸੋ ਭਦ੍ਰਜਾਨਯਃ । ਅਗ੍ਨਿਤਪੋ ਯਥਾਸਥ
ਆਗੇ ਵਧੋ, ਹੇ ਵੀਰੋ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਜਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਵੋ।
ਸਨਤ੍ਸਾਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਮੁਤ ਗਵ੍ਯਂ ਸ਼ਤਾਵਯਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਵਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੁਤਾਯ ਯਾ ਦੋਰ੍ਵੀਰਾਯੋਪਬਰ੍ਬृਹਤ੍
ਸਨਤਸ਼ਾਸ਼ਵ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਗਾਂਆਂ ਅਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਾਧੂ, ਸਿਆਵਾਸ਼ਵ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨੀ ਹਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਉਤ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ਼ਸ਼ੀਯਸੀ ਪੁਂਸੋ ਭਵਤਿ ਵਸ੍ਯਸੀ । ਅਦੇਵਤ੍ਰਾਦਰਾਧਸਃ
ਤੂੰ, ਔਰਤ, ਮਰਦ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਨਾਸਤਿਕ ਅਤੇ ਬੇਅਦਬ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਵਿ ਯਾ ਜਾਨਾਤਿ ਜਸੁਰਿਂ ਵਿ ਤृष੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਿ ਕਾਮਿਨਮ੍ । ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਕृਣੁਤੇ ਮਨਃ
ਉਹ ਚਲਾਕ, ਤਰਸਿਆ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਦਾ ਇਸ਼ਵਰੀ ਪਾਸੇ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਤ ਘਾ ਨੇਮੋ ਅਸ੍ਤੁਤਃ ਪੁਮਾਁ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵੇ ਪਣਿਃ । ਸ ਵੈਰਦੇਯ ਇਤ੍ਸਮਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਮਰਦ ਹਾਂ'; ਉਹ ਪਣੀ, ਵੈਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਮੇऽਰਪਦ੍ਯੁਵਤਿਰ੍ਮਮਨ੍ਦੁषੀ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼੍ਯਾਵਾਯ ਵਰ੍ਤਨਿਮ੍ । ਵਿ ਰੋਹਿਤਾ ਪੁਰੁਮੀਲ਼੍ਹਾਯ ਯੇਮਤੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦੀਰ੍ਘਯਸ਼ਸੇ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਔਰਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਰਾਹ ਸਿਆਵਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਲੰਬੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਲਾਹੀ ਗਏ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਯੋ ਮੇ ਧੇਨੂਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਵੈਦਦਸ਼੍ਵਿਰ੍ਯਥਾ ਦਦਤ੍ । ਤਰਨ੍ਤ ਇਵ ਮਂਹਨਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੌ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸ ਵਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਯ ਈਂ ਵਹਨ੍ਤ ਆਸ਼ੁਭਿਃ ਪਿਬਨ੍ਤੋ ਮਦਿਰਂ ਮਧੁ । ਅਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸਿ ਦਧਿਰੇ
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਧੁਰ ਪਾਨ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਇਥੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਧਿ ਰੋਦਸੀ ਵਿਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਰਥੇष੍ਵਾ । ਦਿਵਿ ਰੁਕ੍ਮ ਇਵੋਪਰਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਸੋਨਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯੁਵਾ ਸ ਮਾਰੁਤੋ ਗਣਸ੍ਤ੍ਵੇषਰਥੋ ਅਨੇਦ੍ਯਃ । ਸ਼ੁਭਂਯਾਵਾਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤਃ
ਉਹ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਜਿੱਤ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਕੋ ਵੇਦ ਨੂਨਮੇषਾਂ ਯਤ੍ਰਾ ਮਦਨ੍ਤਿ ਧੂਤਯਃ । ऋਤਜਾਤਾ ਅਰੇਪਸਃ
ਕੌਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਕਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ?