ਗੋਮਦਸ਼੍ਵਾਵਦ੍ਰਥਵਤ੍ਸੁਵੀਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਦ੍ਰਾਧੋ ਮਰੁਤੋ ਦਦਾ ਨਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਨਃ ਕृਣੁਤ ਰੁਦ੍ਰਿਯਾਸੋ ਭਕ੍ਸ਼ੀਯ ਵੋऽਵਸੋ ਦੈਵ੍ਯਸ੍ਯ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਾਨੂੰ ਪਸ਼ੂ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿਓ। ਸਾਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿਓ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕੀਏ।
ਹਯੇ ਨਰੋ ਮਰੁਤੋ ਮृਲ਼ਤਾ ਨਸ੍ਤੁਵੀਮਘਾਸੋ ਅਮृਤਾ ऋਤਜ੍ਞਾਃ । ਸਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤਃ ਕਵਯੋ ਯੁਵਾਨੋ ਬृਹਦ੍ਗਿਰਯੋ ਬृਹਦੁਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਹੇ ਪੁਰਖੋ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ — ਤੁਸੀਂ ਦਾਤਾ, ਅਮਰ, ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਤਮੁ ਨੂਨਂ ਤਵਿषੀਮਨ੍ਤਮੇषਾਂ ਸ੍ਤੁषੇ ਗਣਂ ਮਾਰੁਤਂ ਨਵ੍ਯਸੀਨਾਮ੍ । ਯ ਆਸ਼੍ਵਸ਼੍ਵਾ ਅਮਵਦ੍ਵਹਨ੍ਤ ਉਤੇਸ਼ਿਰੇ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰਾਜਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਲੈ ਕੇ, ਜੋਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ।
ਤ੍ਵੇषਂ ਗਣਂ ਤਵਸਂ ਖਾਦਿਹਸ੍ਤਂ ਧੁਨਿਵ੍ਰਤਂ ਮਾਯਿਨਂ ਦਾਤਿਵਾਰਮ੍ । ਮਯੋਭੁਵੋ ਯੇ ਅਮਿਤਾ ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਵਨ੍ਦਸ੍ਵ ਵਿਪ੍ਰ ਤੁਵਿਰਾਧਸੋ ਨॄਨ੍
ਉਹ ਗਣ ਤੀਬਰ, ਤਾਕਤਵਰ, ਚਾਕੂ ਵਾਂਗ ਜਬੜੇ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਜਾਦੂਗਰ, ਦਾਤਾ ਹਨ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹ ਮਰੁਤ ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਦਿਆਲੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ।
ਆ ਵੋ ਯਨ੍ਤੂਦਵਾਹਾਸੋ ਅਦ੍ਯ ਵृष੍ਟਿਂ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਰੁਤੋ ਜੁਨਨ੍ਤਿ । ਅਯਂ ਯੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਮਰੁਤਃ ਸਮਿਦ੍ਧ ਏਤਂ ਜੁषਧ੍ਵਂ ਕਵਯੋ ਯੁਵਾਨਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਅੱਜ ਆਉਣ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅੱਗ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਜਲਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਨੌਜਵਾਨੋ।
ਯੂਯਂ ਰਾਜਾਨਮਿਰ੍ਯਂ ਜਨਾਯ ਵਿਭ੍ਵਤष੍ਟਂ ਜਨਯਥਾ ਯਜਤ੍ਰਾਃ । ਯੁष੍ਮਦੇਤਿ ਮੁष੍ਟਿਹਾ ਬਾਹੁਜੂਤੋ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਦਸ਼੍ਵੋ ਮਰੁਤਃ ਸੁਵੀਰਃ
ਤੁਸੀਂ, ਪੂਜਨਯੋਗ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਟਿ-ਧਾਰੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਘੋੜਾ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ।
ਅਰਾ ਇਵੇਦਚਰਮਾ ਅਹੇਵ ਪ੍ਰਪ੍ਰ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਅਕਵਾ ਮਹੋਭਿਃ । ਪृਸ਼੍ਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਉਪਮਾਸੋ ਰਭਿष੍ਠਾਃ ਸ੍ਵਯਾ ਮਤ੍ਯਾ ਮਰੁਤਃ ਸਂ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ੁਃ
ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਯਾਸਿष੍ਟ ਪृषਤੀਭਿਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਵੀਲ਼ੁਪਵਿਭਿਰ੍ਮਰੁਤੋ ਰਥੇਭਿਃ । ਕ੍ਸ਼ੋਦਨ੍ਤ ਆਪੋ ਰਿਣਤੇ ਵਨਾਨ੍ਯਵੋਸ੍ਰਿਯੋ ਵृषਭਃ ਕ੍ਰਨ੍ਦਤੁ ਦ੍ਯੌਃ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟਦੇ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਾਂਡ ਗੂੰਜਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਿष੍ਟ ਯਾਮਨ੍ਪृਥਿਵੀ ਚਿਦੇषਾਂ ਭਰ੍ਤੇਵ ਗਰ੍ਭਂ ਸ੍ਵਮਿਚ੍ਛਵੋ ਧੁਃ । ਵਾਤਾਨ੍ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਾਨ੍ਧੁਰ੍ਯਾਯੁਯੁਜ੍ਰੇ ਵਰ੍षਂ ਸ੍ਵੇਦਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਰੁਦ੍ਰਿਯਾਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਧਰਤੀ ਵੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੋਈ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਮੀਂਹ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਹਯੇ ਨਰੋ ਮਰੁਤੋ ਮृਲ਼ਤਾ ਨਸ੍ਤੁਵੀਮਘਾਸੋ ਅਮृਤਾ ऋਤਜ੍ਞਾਃ । ਸਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤਃ ਕਵਯੋ ਯੁਵਾਨੋ ਬृਹਦ੍ਗਿਰਯੋ ਬृਹਦੁਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਹੇ ਪੁਰਖੋ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ — ਤੁਸੀਂ ਦਾਤਾ, ਅਮਰ, ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਪ੍ਰ ਵ ਸ੍ਪਲ਼ਕ੍ਰਨ੍ਸੁਵਿਤਾਯ ਦਾਵਨੇऽਰ੍ਚਾ ਦਿਵੇ ਪ੍ਰ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऋਤਂ ਭਰੇ । ਉਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਤਰੁषਨ੍ਤ ਆ ਰਜੋऽਨੁ ਸ੍ਵਂ ਭਾਨੁਂ ਸ਼੍ਰਥਯਨ੍ਤੇ ਅਰ੍ਣਵੈਃ
ਮੈਂ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਲਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਮਾਦੇषਾਂ ਭਿਯਸਾ ਭੂਮਿਰੇਜਤਿ ਨੌਰ੍ਨ ਪੂਰ੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ਰਤਿ ਵ੍ਯਥਿਰ੍ਯਤੀ । ਦੂਰੇਦृਸ਼ੋ ਯੇ ਚਿਤਯਨ੍ਤ ਏਮਭਿਰਨ੍ਤਰ੍ਮਹੇ ਵਿਦਥੇ ਯੇਤਿਰੇ ਨਰਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਡਰ ਕੇ ਕੰਪਦੀ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਦੂਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਵਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਸੇ ਸ਼ृਙ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ੂ ਰਜਸੋ ਵਿਸਰ੍ਜਨੇ । ਅਤ੍ਯਾ ਇਵ ਸੁਭ੍ਵਸ਼੍ਚਾਰਵ ਸ੍ਥਨ ਮਰ੍ਯਾ ਇਵ ਸ਼੍ਰਿਯਸੇ ਚੇਤਥਾ ਨਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੰਗ ਹੋ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ, ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।
ਕੋ ਵੋ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਮਹਤਾਮੁਦਸ਼੍ਨਵਤ੍ਕਸ੍ਕਾਵ੍ਯਾ ਮਰੁਤਃ ਕੋ ਹ ਪੌਂਸ੍ਯਾ । ਯੂਯਂ ਹ ਭੂਮਿਂ ਕਿਰਣਂ ਨ ਰੇਜਥ ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਭਰਧ੍ਵੇ ਸੁਵਿਤਾਯ ਦਾਵਨੇ
ਮਰੁਤੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋ।
ਅਸ਼੍ਵਾ ਇਵੇਦਰੁषਾਸਃ ਸਬਨ੍ਧਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਇਵ ਪ੍ਰਯੁਧਃ ਪ੍ਰੋਤ ਯੁਯੁਧੁਃ । ਮਰ੍ਯਾ ਇਵ ਸੁਵृਧੋ ਵਾਵृਧੁਰ੍ਨਰਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੂਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।
ਤੇ ਅਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਅਕਨਿष੍ਠਾਸ ਉਦ੍ਭਿਦੋऽਮਧ੍ਯਮਾਸੋ ਮਹਸਾ ਵਿ ਵਾਵृਧੁਃ । ਸੁਜਾਤਾਸੋ ਜਨੁषਾ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰੋ ਦਿਵੋ ਮਰ੍ਯਾ ਆ ਨੋ ਅਚ੍ਛਾ ਜਿਗਾਤਨ
ਉਹ ਨਾ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਨਾ ਛੋਟੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੱਧ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ।
ਵਯੋ ਨ ਯੇ ਸ਼੍ਰੇਣੀਃ ਪਪ੍ਤੁਰੋਜਸਾਨ੍ਤਾਨ੍ਦਿਵੋ ਬृਹਤਃ ਸਾਨੁਨਸ੍ਪਰਿ । ਅਸ਼੍ਵਾਸ ਏषਾਮੁਭਯੇ ਯਥਾ ਵਿਦੁਃ ਪ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਨਭਨੂਁਰਚੁਚ੍ਯਵੁਃ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਡੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮਾਂ, ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਿਮਾਤੁ ਦ੍ਯੌਰਦਿਤਿਰ੍ਵੀਤਯੇ ਨਃ ਸਂ ਦਾਨੁਚਿਤ੍ਰਾ ਉषਸੋ ਯਤਨ੍ਤਾਮ੍ । ਆਚੁਚ੍ਯਵੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਕੋਸ਼ਮੇਤ ऋषੇ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਰੁਤੋ ਗृਣਾਨਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਉਸ਼ਾ ਮਿਲ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮਰੁਤ, ਗਾਇਕ, ਅਸਮਾਨੀ ਭੰਡਾਰ ਖੋਲ੍ਹ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਈਲ਼ੇ ਅਗ੍ਨਿਂ ਸ੍ਵਵਸਂ ਨਮੋਭਿਰਿਹ ਪ੍ਰਸਤ੍ਤੋ ਵਿ ਚਯਤ੍ਕृਤਂ ਨਃ । ਰਥੈਰਿਵ ਪ੍ਰ ਭਰੇ ਵਾਜਯਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਿਨ੍ਮਰੁਤਾਂ ਸ੍ਤੋਮਮृਧ੍ਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਦਇਆਲੂ, ਇੱਥੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਮੈਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਯਾਚਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਾਂ।
ਆ ਯੇ ਤਸ੍ਥੁਃ ਪृषਤੀषੁ ਸ਼੍ਰੁਤਾਸੁ ਸੁਖੇषੁ ਰੁਦ੍ਰਾ ਮਰੁਤੋ ਰਥੇषੁ । ਵਨਾ ਚਿਦੁਗ੍ਰਾ ਜਿਹਤੇ ਨਿ ਵੋ ਭਿਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਚਿਦ੍ਰੇਜਤੇ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ, ਰੁਦ੍ਰੋ, ਮਰੁਤੋ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ, ਉਥੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਿ ਵृਦ੍ਧੋ ਬਿਭਾਯ ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਾਨੁ ਰੇਜਤ ਸ੍ਵਨੇ ਵਃ । ਯਤ੍ਕ੍ਰੀਲ਼ਥ ਮਰੁਤ ऋष੍ਟਿਮਨ੍ਤ ਆਪ ਇਵ ਸਧ੍ਰ੍ਯਞ੍ਚੋ ਧਵਧ੍ਵੇ
ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਧੁਨ ਤੋਂ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਮਰੁਤੋ, ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋ।
ਵਰਾ ਇਵੇਦ੍ਰੈਵਤਾਸੋ ਹਿਰਣ੍ਯੈਰਭਿ ਸ੍ਵਧਾਭਿਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਪਿਪਿਸ਼੍ਰੇ । ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਸ੍ਤਵਸੋ ਰਥੇषੁ ਸਤ੍ਰਾ ਮਹਾਂਸਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਨੂषੁ
ਸੋਹਣੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਢੱਕਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਨ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਜ੍ਯੇष੍ਠਾਸੋ ਅਕਨਿष੍ਠਾਸ ਏਤੇ ਸਂ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਵਾਵृਧੁਃ ਸੌਭਗਾਯ । ਯੁਵਾ ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਪਾ ਰੁਦ੍ਰ ਏषਾਂ ਸੁਦੁਘਾ ਪृਸ਼੍ਨਿਃ ਸੁਦਿਨਾ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਇਹ ਨਾ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਨਾ ਛੋਟੇ; ਸਭ ਭਰਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਵਧੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਪਿਤਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦੁਤ੍ਤਮੇ ਮਰੁਤੋ ਮਧ੍ਯਮੇ ਵਾ ਯਦ੍ਵਾਵਮੇ ਸੁਭਗਾਸੋ ਦਿਵਿ ष੍ਠ । ਅਤੋ ਨੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਉਤ ਵਾ ਨ੍ਵਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਵਿਤ੍ਤਾਦ੍ਧਵਿषੋ ਯਦ੍ਯਜਾਮ
ਮਰੁਤੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਮੱਧ, ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ, ਰੁਦ੍ਰੋ ਜਾਂ ਅਗਨਿ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਯਾਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਭੇਟ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇ।
ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਮਰੁਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸੋ ਦਿਵੋ ਵਹਧ੍ਵ ਉਤ੍ਤਰਾਦਧਿ ष੍ਣੁਭਿਃ । ਤੇ ਮਨ੍ਦਸਾਨਾ ਧੁਨਯੋ ਰਿਸ਼ਾਦਸੋ ਵਾਮਂ ਧਤ੍ਤ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਗਨਿ ਤੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਖੁਸ਼, ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨੇ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੁਭਯਦ੍ਭਿਰृਕ੍ਵਭਿਃ ਸੋਮਂ ਪਿਬ ਮਨ੍ਦਸਾਨੋ ਗਣਸ਼੍ਰਿਭਿਃ । ਪਾਵਕੇਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵੇਭਿਰਾਯੁਭਿਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਪ੍ਰਦਿਵਾ ਕੇਤੁਨਾ ਸਜੂਃ
ਅਗਨਿ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮ ਪੀਓ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ। ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਅਮਰ ਜਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਅਗਨਿ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ ਆਓ।
ਕੇ ष੍ਠਾ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਾ ਯ ਏਕਏਕ ਆਯਯ । ਪਰਮਸ੍ਯਾਃ ਪਰਾਵਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਮਰਦੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਜੋ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋ?
ਕ੍ਵ ਵੋऽਸ਼੍ਵਾਃ ਕ੍ਵਾਭੀਸ਼ਵਃ ਕਥਂ ਸ਼ੇਕ ਕਥਾ ਯਯ । ਪृष੍ਠੇ ਸਦੋ ਨਸੋਰ੍ਯਮਃ
ਤੁਾਡੇ ਘੋੜੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਤੁਾਡੇ ਰਸੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਏ, ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਿਆ? ਪਿੱਛੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਬੈਠਾ ਹੈ?
ਜਘਨੇ ਚੋਦ ਏषਾਂ ਵਿ ਸਕ੍ਥਾਨਿ ਨਰੋ ਯਮੁਃ । ਪੁਤ੍ਰਕृਥੇ ਨ ਜਨਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚਾਬੁਕ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਰਦੋ, ਪਿਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ।
ਪਰਾ ਵੀਰਾਸ ਏਤਨ ਮਰ੍ਯਾਸੋ ਭਦ੍ਰਜਾਨਯਃ । ਅਗ੍ਨਿਤਪੋ ਯਥਾਸਥ
ਆਗੇ ਵਧੋ, ਹੇ ਵੀਰੋ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਜਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਵੋ।