ਅਚ੍ਛ ऋषੇ ਮਾਰੁਤਂ ਗਣਂ ਦਾਨਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਯੋषਣਾ । ਦਿਵੋ ਵਾ ਧृष੍ਣਵ ਓਜਸਾ ਸ੍ਤੁਤਾ ਧੀਭਿਰਿषਣ੍ਯਤ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲ ਜਾ, ਜੋ ਮਿਤਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਤਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ ਦਿਲਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨੂ ਮਨ੍ਵਾਨ ਏषਾਂ ਦੇਵਾਁ ਅਚ੍ਛਾ ਨ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਦਾਨਾ ਸਚੇਤ ਸੂਰਿਭਿਰ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਤੇਭਿਰਞ੍ਜਿਭਿਃ
ਹੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਦਾਨੀ, ਸਾਵਧਾਨ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰ ਯੇ ਮੇ ਬਨ੍ਧ੍ਵੇषੇ ਗਾਂ ਵੋਚਨ੍ਤ ਸੂਰਯਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਂ ਵੋਚਨ੍ਤ ਮਾਤਰਮ੍ । ਅਧਾ ਪਿਤਰਮਿष੍ਮਿਣਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵੋਚਨ੍ਤ ਸ਼ਿਕ੍ਵਸਃ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਵੱਡਾ ਮਾਣਯੋਗ, ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤ ਮੇ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਾਕਿਨ ਏਕਮੇਕਾ ਸ਼ਤਾ ਦਦੁਃ । ਯਮੁਨਾਯਾਮਧਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮੁਦ੍ਰਾਧੋ ਗਵ੍ਯਂ ਮृਜੇ ਨਿ ਰਾਧੋ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਮृਜੇ
ਸੱਤ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸੱਤ ਦਾਨੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਸੌ ਦਿੱਤਾ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ, ਹੇਠਾਂ ਮੈਂ ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕੋ ਵੇਦ ਜਾਨਮੇषਾਂ ਕੋ ਵਾ ਪੁਰਾ ਸੁਮ੍ਨੇष੍ਵਾਸ ਮਰੁਤਾਮ੍ । ਯਦ੍ਯੁਯੁਜ੍ਰੇ ਕਿਲਾਸ੍ਯਃ
ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਕੌਣ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਨਵਾਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ? ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਸੀ?
ਐਤਾਨ੍ਰਥੇषੁ ਤਸ੍ਥੁषਃ ਕਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਥਾ ਯਯੁਃ । ਕਸ੍ਮੈ ਸਸ੍ਰੁਃ ਸੁਦਾਸੇ ਅਨ੍ਵਾਪਯ ਇਲ਼ਾਭਿਰ੍ਵृष੍ਟਯਃ ਸਹ
ਕੌਣ ਸੁਣਿਆ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਏ? ਕਿਸ ਲਈ ਉਹ ਵਗੇ, ਸੁਦਾਸ ਲਈ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ?
ਤੇ ਮ ਆਹੁਰ੍ਯ ਆਯਯੁਰੁਪ ਦ੍ਯੁਭਿਰ੍ਵਿਭਿਰ੍ਮਦੇ । ਨਰੋ ਮਰ੍ਯਾ ਅਰੇਪਸ ਇਮਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਤਿ ष੍ਟੁਹਿ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਏ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ। ਨੌਜਵਾਨ, ਮਾਣਯੋਗ, ਨਿਰਮਲ ਲੋਕ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।
ਯੇ ਅਞ੍ਜਿषੁ ਯੇ ਵਾਸ਼ੀषੁ ਸ੍ਵਭਾਨਵਃ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁ ਰੁਕ੍ਮੇषੁ ਖਾਦਿषੁ । ਸ਼੍ਰਾਯਾ ਰਥੇषੁ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਜੋ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ। ਰਥਾਂ 'ਚ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਚ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਮਾ ਰਥਾਁ ਅਨੁ ਮੁਦੇ ਦਧੇ ਮਰੁਤੋ ਜੀਰਦਾਨਵਃ । ਵृष੍ਟੀ ਦ੍ਯਾਵੋ ਯਤੀਰਿਵ
ਤੁਹਾਡੇ ਰਥ, ਮਾਰੁਤੋ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਮੀਂਹ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਆ ਯਂ ਨਰਃ ਸੁਦਾਨਵੋ ਦਦਾਸ਼ੁषੇ ਦਿਵਃ ਕੋਸ਼ਮਚੁਚ੍ਯਵੁਃ । ਵਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਸृਜਨ੍ਤਿ ਰੋਦਸੀ ਅਨੁ ਧਨ੍ਵਨਾ ਯਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਯਃ
ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ੀ ਪਾਤਰ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਰਜਨਯ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਮੀਂਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਤਤृਦਾਨਾਃ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਕ੍ਸ਼ੋਦਸਾ ਰਜਃ ਪ੍ਰ ਸਸ੍ਰੁਰ੍ਧੇਨਵੋ ਯਥਾ । ਸ੍ਯਨ੍ਨਾ ਅਸ਼੍ਵਾ ਇਵਾਧ੍ਵਨੋ ਵਿਮੋਚਨੇ ਵਿ ਯਦ੍ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਏਨ੍ਯਃ
ਨਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਝਾਗ ਨਾਲ ਵਗੀਆਂ, ਧੂੜ ਉੱਡੀ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ। ਘੋੜੇ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਆ ਯਾਤ ਮਰੁਤੋ ਦਿਵ ਆਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦਮਾਦੁਤ । ਮਾਵ ਸ੍ਥਾਤ ਪਰਾਵਤਃ
ਮਾਰੁਤੋ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਓ। ਦੂਰ ਨਾ ਰਹੋ।
ਮਾ ਵੋ ਰਸਾਨਿਤਭਾ ਕੁਭਾ ਕ੍ਰੁਮੁਰ੍ਮਾ ਵਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਨਿ ਰੀਰਮਤ੍ । ਮਾ ਵਃ ਪਰਿ ष੍ਠਾਤ੍ਸਰਯੁਃ ਪੁਰੀषਿਣ੍ਯਸ੍ਮੇ ਇਤ੍ਸੁਮ੍ਨਮਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਰਸਾ, ਅਨਿਤਭਾ, ਕੁਭਾ, ਕ੍ਰੁਮੁ, ਜਾਂ ਸਿੰਧੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾ ਦੇਣ। ਸਰਯੂ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਬਣੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਵਃ ਸ਼ਰ੍ਧਂ ਰਥਾਨਾਂ ਤ੍ਵੇषਂ ਗਣਂ ਮਾਰੁਤਂ ਨਵ੍ਯਸੀਨਾਮ੍ । ਅਨੁ ਪ੍ਰ ਯਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਯਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਸਮੂਹ, ਰਥਾਂ ਦਾ, ਤੇਜ਼ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ। ਮੀਂਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰ੍ਧਂਸ਼ਰ੍ਧਂ ਵ ਏषਾਂ ਵ੍ਰਾਤਂਵ੍ਰਾਤਂ ਗਣਂਗਣਂ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਃ । ਅਨੁ ਕ੍ਰਾਮੇਮ ਧੀਤਿਭਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪਿੱਛੇ ਸਮੂਹ, ਟੋਲੀ ਪਿੱਛੇ ਟੋਲੀ, ਗੁੱਝ ਪਿੱਛੇ ਗੁੱਝ, ਚੰਗੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਸੋਚ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਏ।
ਕਸ੍ਮਾ ਅਦ੍ਯ ਸੁਜਾਤਾਯ ਰਾਤਹਵ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰ ਯਯੁਃ । ਏਨਾ ਯਾਮੇਨ ਮਰੁਤਃ
ਅੱਜ ਕਿਸ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਭੇਟ ਦੇ ਯੋਗ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋ? ਇਸ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਮਾਰੁਤੋ।
ਯੇਨ ਤੋਕਾਯ ਤਨਯਾਯ ਧਾਨ੍ਯਂ ਬੀਜਂ ਵਹਧ੍ਵੇ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤਦ੍ਧਤ੍ਤਨ ਯਦ੍ਵ ਈਮਹੇ ਰਾਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁ ਸੌਭਗਮ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਬੀਜ, ਘਟਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦਾਤ ਦਿਓ ਜੋ ਅਸੀਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੀ ਭਲਾਈ।
ਅਤੀਯਾਮ ਨਿਦਸ੍ਤਿਰਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ਹਿਤ੍ਵਾਵਦ੍ਯਮਰਾਤੀਃ । ਵृष੍ਟ੍ਵੀ ਸ਼ਂ ਯੋਰਾਪ ਉਸ੍ਰਿ ਭੇषਜਂ ਸ੍ਯਾਮ ਮਰੁਤਃ ਸਹ
ਅਸੀਂ ਡੂੰਘੀ ਥਾਂ ਨੂੰ, ਅਟੱਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰੀਏ। ਮੀਂਹ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਾਰੁਤੋ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ।
ਸੁਦੇਵਃ ਸਮਹਾਸਤਿ ਸੁਵੀਰੋ ਨਰੋ ਮਰੁਤਃ ਸ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਯਂ ਤ੍ਰਾਯਧ੍ਵੇ ਸ੍ਯਾਮ ਤੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਤੇ ਵਾਕਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਹੈ, ਮਰੁਤੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਹੇਠ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਸ੍ਤੁਹਿ ਭੋਜਾਨ੍ਸ੍ਤੁਵਤੋ ਅਸ੍ਯ ਯਾਮਨਿ ਰਣਨ੍ਗਾਵੋ ਨ ਯਵਸੇ । ਯਤਃ ਪੂਰ੍ਵਾਁ ਇਵ ਸਖੀਁਰਨੁ ਹ੍ਵਯ ਗਿਰਾ ਗृਣੀਹਿ ਕਾਮਿਨਃ
ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਵੀ; ਜਿਵੇਂ ਜੰਗੀ ਘੋੜੇ ਨਵੇਂ ਚਾਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾ।
ਪ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਧਾਯ ਮਾਰੁਤਾਯ ਸ੍ਵਭਾਨਵ ਇਮਾਂ ਵਾਚਮਨਜਾ ਪਰ੍ਵਤਚ੍ਯੁਤੇ । ਘਰ੍ਮਸ੍ਤੁਭੇ ਦਿਵ ਆ ਪृष੍ਠਯਜ੍ਵਨੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਰਵਸੇ ਮਹਿ ਨृਮ੍ਣਮਰ੍ਚਤ
ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨਵੀਂ ਉਪਜੀ ਬਾਣੀ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਤਰੀ, ਭੇਟ ਕਰ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਰੁਤਸ੍ਤਵਿषਾ ਉਦਨ੍ਯਵੋ ਵਯੋਵृਧੋ ਅਸ਼੍ਵਯੁਜਃ ਪਰਿਜ੍ਰਯਃ । ਸਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਦਧਤਿ ਵਾਸ਼ਤਿ ਤ੍ਰਿਤਃ ਸ੍ਵਰਨ੍ਤ੍ਯਾਪੋऽਵਨਾ ਪਰਿਜ੍ਰਯਃ
ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਬਿਜਲੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਮਰੁਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰ੍ਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਹਸੋ ਨਰੋ ਅਸ਼੍ਮਦਿਦ੍ਯਵੋ ਵਾਤਤ੍ਵਿषੋ ਮਰੁਤਃ ਪਰ੍ਵਤਚ੍ਯੁਤਃ । ਅਬ੍ਦਯਾ ਚਿਨ੍ਮੁਹੁਰਾ ਹ੍ਰਾਦੁਨੀਵृਤ ਸ੍ਤਨਯਦਮਾ ਰਭਸਾ ਉਦੋਜਸਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਮਰੁਤ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਰ੍ਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤੂਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾ ਵ੍ਯਹਾਨਿ ਸ਼ਿਕ੍ਵਸੋ ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿ ਰਜਾਂਸਿ ਧੂਤਯਃ । ਵਿ ਯਦਜ੍ਰਾਁ ਅਜਥ ਨਾਵ ਈਂ ਯਥਾ ਵਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਮਰੁਤੋ ਨਾਹ ਰਿष੍ਯਥ
ਰੁਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਨ, ਢੱਕਣਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਮਰੁਤੋ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਵੋ ਮਰੁਤੋ ਮਹਿਤ੍ਵਨਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਤਤਾਨ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਯੋਜਨਮ੍ । ਏਤਾ ਨ ਯਾਮੇ ਅਗृਭੀਤਸ਼ੋਚਿषੋऽਨਸ਼੍ਵਦਾਂ ਯਨ੍ਨ੍ਯਯਾਤਨਾ ਗਿਰਿਮ੍
ਮਰੁਤੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਤਕ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਗ ਕਦੇ ਫੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਅਭ੍ਰਾਜਿ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਮਰੁਤੋ ਯਦਰ੍ਣਸਂ ਮੋषਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਕਪਨੇਵ ਵੇਧਸਃ । ਅਧ ਸ੍ਮਾ ਨੋ ਅਰਮਤਿਂ ਸਜੋषਸਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਿਵ ਯਨ੍ਤਮਨੁ ਨੇषਥਾ ਸੁਗਮ੍
ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਚਮਕਿਆ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਹਰ ਕਦੇ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਂਝੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਨ ਸ ਜੀਯਤੇ ਮਰੁਤੋ ਨ ਹਨ੍ਯਤੇ ਨ ਸ੍ਰੇਧਤਿ ਨ ਵ੍ਯਥਤੇ ਨ ਰਿष੍ਯਤਿ । ਨਾਸ੍ਯ ਰਾਯ ਉਪ ਦਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨੋਤਯ ऋषਿਂ ਵਾ ਯਂ ਰਾਜਾਨਂ ਵਾ ਸੁषੂਦਥ
ਉਹ, ਮਰੁਤੋ, ਨਾ ਹਾਰਦਾ, ਨਾ ਮਰਦਾ, ਨਾ ਘਟਦਾ, ਨਾ ਕੰਪਦਾ, ਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਨਿਯੁਤ੍ਵਨ੍ਤੋ ਗ੍ਰਾਮਜਿਤੋ ਯਥਾ ਨਰੋऽਰ੍ਯਮਣੋ ਨ ਮਰੁਤਃ ਕਵਨ੍ਧਿਨਃ । ਪਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਸਂ ਯਦਿਨਾਸੋ ਅਸ੍ਵਰਨ੍ਵ੍ਯੁਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਮਧ੍ਵੋ ਅਨ੍ਧਸਾ
ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਠੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜਦ ਗੀਤਕਾਰ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਂਡਾ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਮ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਿੱਜੋ।
ਪ੍ਰਵਤ੍ਵਤੀਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਤ੍ਵਤੀ ਦ੍ਯੌਰ੍ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਯਦ੍ਭ੍ਯਃ । ਪ੍ਰਵਤ੍ਵਤੀਃ ਪਥ੍ਯਾ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਵਤ੍ਵਨ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਜੀਰਦਾਨਵਃ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਮਰੁਤਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕ ਜਾਵੇ, ਆਸਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਝੁਕ ਜਾਵਣ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਝੁਕਣ।
ਯਨ੍ਮਰੁਤਃ ਸਭਰਸਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਃ ਸੂਰ੍ਯ ਉਦਿਤੇ ਮਦਥਾ ਦਿਵੋ ਨਰਃ । ਨ ਵੋऽਸ਼੍ਵਾਃ ਸ਼੍ਰਥਯਨ੍ਤਾਹ ਸਿਸ੍ਰਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਅਸ੍ਯਾਧ੍ਵਨਃ ਪਾਰਮਸ਼੍ਨੁਥ
ਜਦ, ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਘੋੜੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਰਸਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।