ਮਰੁਤ੍ਸੁ ਵੋ ਦਧੀਮਹਿ ਸ੍ਤੋਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਧृष੍ਣੁਯਾ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਯੇ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ ਪਾਨ੍ਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਰਿषਃ
ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਯਜਨ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਹਨ੍ਤੋ ਯੇ ਸੁਦਾਨਵੋ ਨਰੋ ਅਸਾਮਿਸ਼ਵਸਃ । ਪ੍ਰ ਯਜ੍ਞਂ ਯਜ੍ਞਿਯੇਭ੍ਯੋ ਦਿਵੋ ਅਰ੍ਚਾ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਉਹ ਜੋ ਵਡਿਆ, ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਯਜਨ ਯੋਗਾਂ ਨੂੰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਯਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰ।
ਆ ਰੁਕ੍ਮੈਰਾ ਯੁਧਾ ਨਰ ऋष੍ਵਾ ऋष੍ਟੀਰਸृਕ੍ਸ਼ਤ । ਅਨ੍ਵੇਨਾਁ ਅਹ ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਮਰੁਤੋ ਜਜ੍ਝਤੀਰਿਵ ਭਾਨੁਰਰ੍ਤ ਤ੍ਮਨਾ ਦਿਵਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਛੱਡੀਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਚਮਕਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਣੀ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਵਾਵृਧਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਯ ਉਰਾਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ ਆ । ਵृਜਨੇ ਵਾ ਨਦੀਨਾਂ ਸਧਸ੍ਥੇ ਵਾ ਮਹੋ ਦਿਵਃ
ਉਹ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਵਿਅਪਕ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਮਾਰੁਤਮੁਚ੍ਛਂਸ ਸਤ੍ਯਸ਼ਵਸਮृਭ੍ਵਸਮ੍ । ਉਤ ਸ੍ਮ ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ ਨਰਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਯਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯੁਜਤ ਤ੍ਮਨਾ
ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਤੇ, ਹੇ ਲੋਕੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ ਸ੍ਮ ਤੇ ਪਰੁष੍ਣ੍ਯਾਮੂਰ੍ਣਾ ਵਸਤ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯਵਃ । ਉਤ ਪਵ੍ਯਾ ਰਥਾਨਾਮਦ੍ਰਿਂ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯੋਜਸਾ
ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ 'ਤੇ, ਉਨ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਪਥਯੋ ਵਿਪਥਯੋऽਨ੍ਤਸ੍ਪਥਾ ਅਨੁਪਥਾਃ । ਏਤੇਭਿਰ੍ਮਹ੍ਯਂ ਨਾਮਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਂ ਵਿष੍ਟਾਰ ਓਹਤੇ
ਮੁੱਖ ਰਾਹ, ਸਹਾਇਕ ਰਾਹ, ਅੰਦਰਲੇ ਰਾਹ, ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਹ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਚੌਂਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧਾ ਨਰੋ ਨ੍ਯੋਹਤੇऽਧਾ ਨਿਯੁਤ ਓਹਤੇ । ਅਧਾ ਪਾਰਾਵਤਾ ਇਤਿ ਚਿਤ੍ਰਾ ਰੂਪਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼੍ਯਾ
ਫਿਰ ਲੋਕ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਸੰਗਤੀਆਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਛਨ੍ਦਸ੍ਤੁਭਃ ਕੁਭਨ੍ਯਵ ਉਤ੍ਸਮਾ ਕੀਰਿਣੋ ਨृਤੁਃ । ਤੇ ਮੇ ਕੇ ਚਿਨ੍ਨ ਤਾਯਵ ਊਮਾ ਆਸਨ੍ਦृਸ਼ਿ ਤ੍ਵਿषੇ
ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਕੁਭਨਿਆ, ਸਰੋਤ 'ਤੇ ਵਹਾਉਂਦੇ, ਨੱਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਹੇ ਸਾਥੀਓ, ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯ ऋष੍ਵਾ ऋष੍ਟਿਵਿਦ੍ਯੁਤਃ ਕਵਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸਃ । ਤਮृषੇ ਮਾਰੁਤਂ ਗਣਂ ਨਮਸ੍ਯਾ ਰਮਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਹ ਜੋ ਉੱਚੇ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਰਚਨਸ਼ੀਲ ਹਨ; ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀਏ।
ਅਚ੍ਛ ऋषੇ ਮਾਰੁਤਂ ਗਣਂ ਦਾਨਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਯੋषਣਾ । ਦਿਵੋ ਵਾ ਧृष੍ਣਵ ਓਜਸਾ ਸ੍ਤੁਤਾ ਧੀਭਿਰਿषਣ੍ਯਤ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲ ਜਾ, ਜੋ ਮਿਤਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਤਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ ਦਿਲਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨੂ ਮਨ੍ਵਾਨ ਏषਾਂ ਦੇਵਾਁ ਅਚ੍ਛਾ ਨ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਦਾਨਾ ਸਚੇਤ ਸੂਰਿਭਿਰ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਤੇਭਿਰਞ੍ਜਿਭਿਃ
ਹੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਦਾਨੀ, ਸਾਵਧਾਨ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰ ਯੇ ਮੇ ਬਨ੍ਧ੍ਵੇषੇ ਗਾਂ ਵੋਚਨ੍ਤ ਸੂਰਯਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਂ ਵੋਚਨ੍ਤ ਮਾਤਰਮ੍ । ਅਧਾ ਪਿਤਰਮਿष੍ਮਿਣਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵੋਚਨ੍ਤ ਸ਼ਿਕ੍ਵਸਃ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਵੱਡਾ ਮਾਣਯੋਗ, ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤ ਮੇ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਾਕਿਨ ਏਕਮੇਕਾ ਸ਼ਤਾ ਦਦੁਃ । ਯਮੁਨਾਯਾਮਧਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮੁਦ੍ਰਾਧੋ ਗਵ੍ਯਂ ਮृਜੇ ਨਿ ਰਾਧੋ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਮृਜੇ
ਸੱਤ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸੱਤ ਦਾਨੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਸੌ ਦਿੱਤਾ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ, ਹੇਠਾਂ ਮੈਂ ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕੋ ਵੇਦ ਜਾਨਮੇषਾਂ ਕੋ ਵਾ ਪੁਰਾ ਸੁਮ੍ਨੇष੍ਵਾਸ ਮਰੁਤਾਮ੍ । ਯਦ੍ਯੁਯੁਜ੍ਰੇ ਕਿਲਾਸ੍ਯਃ
ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਕੌਣ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਨਵਾਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ? ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਸੀ?
ਐਤਾਨ੍ਰਥੇषੁ ਤਸ੍ਥੁषਃ ਕਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਥਾ ਯਯੁਃ । ਕਸ੍ਮੈ ਸਸ੍ਰੁਃ ਸੁਦਾਸੇ ਅਨ੍ਵਾਪਯ ਇਲ਼ਾਭਿਰ੍ਵृष੍ਟਯਃ ਸਹ
ਕੌਣ ਸੁਣਿਆ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਏ? ਕਿਸ ਲਈ ਉਹ ਵਗੇ, ਸੁਦਾਸ ਲਈ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ?
ਤੇ ਮ ਆਹੁਰ੍ਯ ਆਯਯੁਰੁਪ ਦ੍ਯੁਭਿਰ੍ਵਿਭਿਰ੍ਮਦੇ । ਨਰੋ ਮਰ੍ਯਾ ਅਰੇਪਸ ਇਮਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਤਿ ष੍ਟੁਹਿ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਏ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ। ਨੌਜਵਾਨ, ਮਾਣਯੋਗ, ਨਿਰਮਲ ਲੋਕ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।
ਯੇ ਅਞ੍ਜਿषੁ ਯੇ ਵਾਸ਼ੀषੁ ਸ੍ਵਭਾਨਵਃ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁ ਰੁਕ੍ਮੇषੁ ਖਾਦਿषੁ । ਸ਼੍ਰਾਯਾ ਰਥੇषੁ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਜੋ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ। ਰਥਾਂ 'ਚ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਚ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਮਾ ਰਥਾਁ ਅਨੁ ਮੁਦੇ ਦਧੇ ਮਰੁਤੋ ਜੀਰਦਾਨਵਃ । ਵृष੍ਟੀ ਦ੍ਯਾਵੋ ਯਤੀਰਿਵ
ਤੁਹਾਡੇ ਰਥ, ਮਾਰੁਤੋ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਮੀਂਹ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਆ ਯਂ ਨਰਃ ਸੁਦਾਨਵੋ ਦਦਾਸ਼ੁषੇ ਦਿਵਃ ਕੋਸ਼ਮਚੁਚ੍ਯਵੁਃ । ਵਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਸृਜਨ੍ਤਿ ਰੋਦਸੀ ਅਨੁ ਧਨ੍ਵਨਾ ਯਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਯਃ
ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ੀ ਪਾਤਰ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਰਜਨਯ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਮੀਂਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਤਤृਦਾਨਾਃ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਕ੍ਸ਼ੋਦਸਾ ਰਜਃ ਪ੍ਰ ਸਸ੍ਰੁਰ੍ਧੇਨਵੋ ਯਥਾ । ਸ੍ਯਨ੍ਨਾ ਅਸ਼੍ਵਾ ਇਵਾਧ੍ਵਨੋ ਵਿਮੋਚਨੇ ਵਿ ਯਦ੍ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਏਨ੍ਯਃ
ਨਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਝਾਗ ਨਾਲ ਵਗੀਆਂ, ਧੂੜ ਉੱਡੀ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ। ਘੋੜੇ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਆ ਯਾਤ ਮਰੁਤੋ ਦਿਵ ਆਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦਮਾਦੁਤ । ਮਾਵ ਸ੍ਥਾਤ ਪਰਾਵਤਃ
ਮਾਰੁਤੋ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਓ। ਦੂਰ ਨਾ ਰਹੋ।
ਮਾ ਵੋ ਰਸਾਨਿਤਭਾ ਕੁਭਾ ਕ੍ਰੁਮੁਰ੍ਮਾ ਵਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਨਿ ਰੀਰਮਤ੍ । ਮਾ ਵਃ ਪਰਿ ष੍ਠਾਤ੍ਸਰਯੁਃ ਪੁਰੀषਿਣ੍ਯਸ੍ਮੇ ਇਤ੍ਸੁਮ੍ਨਮਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਰਸਾ, ਅਨਿਤਭਾ, ਕੁਭਾ, ਕ੍ਰੁਮੁ, ਜਾਂ ਸਿੰਧੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾ ਦੇਣ। ਸਰਯੂ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਬਣੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਵਃ ਸ਼ਰ੍ਧਂ ਰਥਾਨਾਂ ਤ੍ਵੇषਂ ਗਣਂ ਮਾਰੁਤਂ ਨਵ੍ਯਸੀਨਾਮ੍ । ਅਨੁ ਪ੍ਰ ਯਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਯਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਸਮੂਹ, ਰਥਾਂ ਦਾ, ਤੇਜ਼ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ। ਮੀਂਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰ੍ਧਂਸ਼ਰ੍ਧਂ ਵ ਏषਾਂ ਵ੍ਰਾਤਂਵ੍ਰਾਤਂ ਗਣਂਗਣਂ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਃ । ਅਨੁ ਕ੍ਰਾਮੇਮ ਧੀਤਿਭਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪਿੱਛੇ ਸਮੂਹ, ਟੋਲੀ ਪਿੱਛੇ ਟੋਲੀ, ਗੁੱਝ ਪਿੱਛੇ ਗੁੱਝ, ਚੰਗੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਸੋਚ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਏ।
ਕਸ੍ਮਾ ਅਦ੍ਯ ਸੁਜਾਤਾਯ ਰਾਤਹਵ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰ ਯਯੁਃ । ਏਨਾ ਯਾਮੇਨ ਮਰੁਤਃ
ਅੱਜ ਕਿਸ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਭੇਟ ਦੇ ਯੋਗ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋ? ਇਸ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਮਾਰੁਤੋ।
ਯੇਨ ਤੋਕਾਯ ਤਨਯਾਯ ਧਾਨ੍ਯਂ ਬੀਜਂ ਵਹਧ੍ਵੇ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤਦ੍ਧਤ੍ਤਨ ਯਦ੍ਵ ਈਮਹੇ ਰਾਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁ ਸੌਭਗਮ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਬੀਜ, ਘਟਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦਾਤ ਦਿਓ ਜੋ ਅਸੀਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੀ ਭਲਾਈ।
ਅਤੀਯਾਮ ਨਿਦਸ੍ਤਿਰਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ਹਿਤ੍ਵਾਵਦ੍ਯਮਰਾਤੀਃ । ਵृष੍ਟ੍ਵੀ ਸ਼ਂ ਯੋਰਾਪ ਉਸ੍ਰਿ ਭੇषਜਂ ਸ੍ਯਾਮ ਮਰੁਤਃ ਸਹ
ਅਸੀਂ ਡੂੰਘੀ ਥਾਂ ਨੂੰ, ਅਟੱਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰੀਏ। ਮੀਂਹ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਾਰੁਤੋ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ।
ਸੁਦੇਵਃ ਸਮਹਾਸਤਿ ਸੁਵੀਰੋ ਨਰੋ ਮਰੁਤਃ ਸ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਯਂ ਤ੍ਰਾਯਧ੍ਵੇ ਸ੍ਯਾਮ ਤੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਤੇ ਵਾਕਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਹੈ, ਮਰੁਤੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਹੇਠ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਸ੍ਤੁਹਿ ਭੋਜਾਨ੍ਸ੍ਤੁਵਤੋ ਅਸ੍ਯ ਯਾਮਨਿ ਰਣਨ੍ਗਾਵੋ ਨ ਯਵਸੇ । ਯਤਃ ਪੂਰ੍ਵਾਁ ਇਵ ਸਖੀਁਰਨੁ ਹ੍ਵਯ ਗਿਰਾ ਗृਣੀਹਿ ਕਾਮਿਨਃ
ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਵੀ; ਜਿਵੇਂ ਜੰਗੀ ਘੋੜੇ ਨਵੇਂ ਚਾਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾ।