ਸਜੂਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸਜੂਃ ਸੋਮੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਆ ਯਾਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਅਤ੍ਰਿਵਤ੍ਸੁਤੇ ਰਣ
ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਤਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰਸਿਆ ਹੋਏ ਹਵਨ ਤੇ ਆ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ।
ਸਜੂਰਾਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਵਸੁਭਿਃ ਸਜੂਰਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਾਯੁਨਾ । ਆ ਯਾਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਅਤ੍ਰਿਵਤ੍ਸੁਤੇ ਰਣ
ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੁਆਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਤਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰਸਿਆ ਹੋਏ ਹਵਨ ਤੇ ਆ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨੋ ਮਿਮੀਤਾਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਭਗਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਦੇਵ੍ਯਦਿਤਿਰਨਰ੍ਵਣਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪੂषਾ ਅਸੁਰੋ ਦਧਾਤੁ ਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਸੁਚੇਤੁਨਾ
ਭਾਗ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁੜੀਆਂ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਣ, ਦੇਵੀ ਅਦਿਤੀ ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ। ਪੂਸ਼ਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਇਆ ਕਰੇ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਣ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਵਾਯੁਮੁਪ ਬ੍ਰਵਾਮਹੈ ਸੋਮਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਯਸ੍ਪਤਿਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਰ੍ਵਗਣਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯ ਆਦਿਤ੍ਯਾਸੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਨਃ
ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਸੀਂ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਈਏ; ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੋਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਭਲਾਈ ਲਈ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਦਿਤੀਏ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਣ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਨੋ ਅਦ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਵਸੁਰਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ । ਦੇਵਾ ਅਵਨ੍ਤ੍ਵृਭਵਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਾਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਣ; ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪੂਰਵਜ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਇਆ ਕਰਣ; ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪਥ੍ਯੇ ਰੇਵਤਿ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨੋ ਅਦਿਤੇ ਕृਧਿ
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਣ; ਰਾਹ ਦੀ ਦਾਤਰੀ, ਜੋ ਦਿਆਲੂ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨਿ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਇਆ ਕਰਣ; ਅਦਿਤੀ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪਨ੍ਥਾਮਨੁ ਚਰੇਮ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾਵਿਵ । ਪੁਨਰ੍ਦਦਤਾਘ੍ਨਤਾ ਜਾਨਤਾ ਸਂ ਗਮੇਮਹਿ
ਅਸੀਂ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਚੱਲੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਆਈਏ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਸਮਝ ਕੇ ਤੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਿਲ ਕੇ ਰਹੀਏ।
ਪ੍ਰ ਸ਼੍ਯਾਵਾਸ਼੍ਵ ਧृष੍ਣੁਯਾਰ੍ਚਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰृਕ੍ਵਭਿਃ । ਯੇ ਅਦ੍ਰੋਘਮਨੁष੍ਵਧਂ ਸ਼੍ਰਵੋ ਮਦਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞਿਯਾਃ
ਸ਼ਿਆਵਾਅਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰ। ਉਹ ਜੋ ਸੱਚੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨ ਲਈ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਹਨ।
ਤੇ ਹਿ ਸ੍ਥਿਰਸ੍ਯ ਸ਼ਵਸਃ ਸਖਾਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਧृष੍ਣੁਯਾ । ਤੇ ਯਾਮਨ੍ਨਾ ਧृषਦ੍ਵਿਨਸ੍ਤ੍ਮਨਾ ਪਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤਃ
ਉਹ ਪੱਕੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਹਿੰਮਤੀ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋ ਨੋਕ੍ਸ਼ਣੋऽਤਿ ष੍ਕਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਃ । ਮਰੁਤਾਮਧਾ ਮਹੋ ਦਿਵਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚ ਮਨ੍ਮਹੇ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ।
ਮਰੁਤ੍ਸੁ ਵੋ ਦਧੀਮਹਿ ਸ੍ਤੋਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਧृष੍ਣੁਯਾ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਯੇ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ ਪਾਨ੍ਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਰਿषਃ
ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਯਜਨ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਹਨ੍ਤੋ ਯੇ ਸੁਦਾਨਵੋ ਨਰੋ ਅਸਾਮਿਸ਼ਵਸਃ । ਪ੍ਰ ਯਜ੍ਞਂ ਯਜ੍ਞਿਯੇਭ੍ਯੋ ਦਿਵੋ ਅਰ੍ਚਾ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਉਹ ਜੋ ਵਡਿਆ, ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਯਜਨ ਯੋਗਾਂ ਨੂੰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਯਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰ।
ਆ ਰੁਕ੍ਮੈਰਾ ਯੁਧਾ ਨਰ ऋष੍ਵਾ ऋष੍ਟੀਰਸृਕ੍ਸ਼ਤ । ਅਨ੍ਵੇਨਾਁ ਅਹ ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਮਰੁਤੋ ਜਜ੍ਝਤੀਰਿਵ ਭਾਨੁਰਰ੍ਤ ਤ੍ਮਨਾ ਦਿਵਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਛੱਡੀਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਚਮਕਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਣੀ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਵਾਵृਧਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਯ ਉਰਾਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ ਆ । ਵृਜਨੇ ਵਾ ਨਦੀਨਾਂ ਸਧਸ੍ਥੇ ਵਾ ਮਹੋ ਦਿਵਃ
ਉਹ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਵਿਅਪਕ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਮਾਰੁਤਮੁਚ੍ਛਂਸ ਸਤ੍ਯਸ਼ਵਸਮृਭ੍ਵਸਮ੍ । ਉਤ ਸ੍ਮ ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ ਨਰਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਯਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯੁਜਤ ਤ੍ਮਨਾ
ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਤੇ, ਹੇ ਲੋਕੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ ਸ੍ਮ ਤੇ ਪਰੁष੍ਣ੍ਯਾਮੂਰ੍ਣਾ ਵਸਤ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯਵਃ । ਉਤ ਪਵ੍ਯਾ ਰਥਾਨਾਮਦ੍ਰਿਂ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯੋਜਸਾ
ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ 'ਤੇ, ਉਨ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਪਥਯੋ ਵਿਪਥਯੋऽਨ੍ਤਸ੍ਪਥਾ ਅਨੁਪਥਾਃ । ਏਤੇਭਿਰ੍ਮਹ੍ਯਂ ਨਾਮਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਂ ਵਿष੍ਟਾਰ ਓਹਤੇ
ਮੁੱਖ ਰਾਹ, ਸਹਾਇਕ ਰਾਹ, ਅੰਦਰਲੇ ਰਾਹ, ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਹ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਚੌਂਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧਾ ਨਰੋ ਨ੍ਯੋਹਤੇऽਧਾ ਨਿਯੁਤ ਓਹਤੇ । ਅਧਾ ਪਾਰਾਵਤਾ ਇਤਿ ਚਿਤ੍ਰਾ ਰੂਪਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼੍ਯਾ
ਫਿਰ ਲੋਕ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਸੰਗਤੀਆਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਛਨ੍ਦਸ੍ਤੁਭਃ ਕੁਭਨ੍ਯਵ ਉਤ੍ਸਮਾ ਕੀਰਿਣੋ ਨृਤੁਃ । ਤੇ ਮੇ ਕੇ ਚਿਨ੍ਨ ਤਾਯਵ ਊਮਾ ਆਸਨ੍ਦृਸ਼ਿ ਤ੍ਵਿषੇ
ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਕੁਭਨਿਆ, ਸਰੋਤ 'ਤੇ ਵਹਾਉਂਦੇ, ਨੱਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਹੇ ਸਾਥੀਓ, ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯ ऋष੍ਵਾ ऋष੍ਟਿਵਿਦ੍ਯੁਤਃ ਕਵਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸਃ । ਤਮृषੇ ਮਾਰੁਤਂ ਗਣਂ ਨਮਸ੍ਯਾ ਰਮਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਹ ਜੋ ਉੱਚੇ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਰਚਨਸ਼ੀਲ ਹਨ; ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀਏ।
ਅਚ੍ਛ ऋषੇ ਮਾਰੁਤਂ ਗਣਂ ਦਾਨਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਯੋषਣਾ । ਦਿਵੋ ਵਾ ਧृष੍ਣਵ ਓਜਸਾ ਸ੍ਤੁਤਾ ਧੀਭਿਰਿषਣ੍ਯਤ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲ ਜਾ, ਜੋ ਮਿਤਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਤਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ ਦਿਲਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨੂ ਮਨ੍ਵਾਨ ਏषਾਂ ਦੇਵਾਁ ਅਚ੍ਛਾ ਨ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਦਾਨਾ ਸਚੇਤ ਸੂਰਿਭਿਰ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਤੇਭਿਰਞ੍ਜਿਭਿਃ
ਹੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਦਾਨੀ, ਸਾਵਧਾਨ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰ ਯੇ ਮੇ ਬਨ੍ਧ੍ਵੇषੇ ਗਾਂ ਵੋਚਨ੍ਤ ਸੂਰਯਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਂ ਵੋਚਨ੍ਤ ਮਾਤਰਮ੍ । ਅਧਾ ਪਿਤਰਮਿष੍ਮਿਣਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵੋਚਨ੍ਤ ਸ਼ਿਕ੍ਵਸਃ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਵੱਡਾ ਮਾਣਯੋਗ, ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤ ਮੇ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਾਕਿਨ ਏਕਮੇਕਾ ਸ਼ਤਾ ਦਦੁਃ । ਯਮੁਨਾਯਾਮਧਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮੁਦ੍ਰਾਧੋ ਗਵ੍ਯਂ ਮृਜੇ ਨਿ ਰਾਧੋ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਮृਜੇ
ਸੱਤ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸੱਤ ਦਾਨੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਸੌ ਦਿੱਤਾ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ, ਹੇਠਾਂ ਮੈਂ ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕੋ ਵੇਦ ਜਾਨਮੇषਾਂ ਕੋ ਵਾ ਪੁਰਾ ਸੁਮ੍ਨੇष੍ਵਾਸ ਮਰੁਤਾਮ੍ । ਯਦ੍ਯੁਯੁਜ੍ਰੇ ਕਿਲਾਸ੍ਯਃ
ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਕੌਣ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਨਵਾਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ? ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਸੀ?
ਐਤਾਨ੍ਰਥੇषੁ ਤਸ੍ਥੁषਃ ਕਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਥਾ ਯਯੁਃ । ਕਸ੍ਮੈ ਸਸ੍ਰੁਃ ਸੁਦਾਸੇ ਅਨ੍ਵਾਪਯ ਇਲ਼ਾਭਿਰ੍ਵृष੍ਟਯਃ ਸਹ
ਕੌਣ ਸੁਣਿਆ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਏ? ਕਿਸ ਲਈ ਉਹ ਵਗੇ, ਸੁਦਾਸ ਲਈ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ?
ਤੇ ਮ ਆਹੁਰ੍ਯ ਆਯਯੁਰੁਪ ਦ੍ਯੁਭਿਰ੍ਵਿਭਿਰ੍ਮਦੇ । ਨਰੋ ਮਰ੍ਯਾ ਅਰੇਪਸ ਇਮਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਤਿ ष੍ਟੁਹਿ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਏ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ। ਨੌਜਵਾਨ, ਮਾਣਯੋਗ, ਨਿਰਮਲ ਲੋਕ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।
ਯੇ ਅਞ੍ਜਿषੁ ਯੇ ਵਾਸ਼ੀषੁ ਸ੍ਵਭਾਨਵਃ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁ ਰੁਕ੍ਮੇषੁ ਖਾਦਿषੁ । ਸ਼੍ਰਾਯਾ ਰਥੇषੁ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਜੋ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ। ਰਥਾਂ 'ਚ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਚ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਮਾ ਰਥਾਁ ਅਨੁ ਮੁਦੇ ਦਧੇ ਮਰੁਤੋ ਜੀਰਦਾਨਵਃ । ਵृष੍ਟੀ ਦ੍ਯਾਵੋ ਯਤੀਰਿਵ
ਤੁਹਾਡੇ ਰਥ, ਮਾਰੁਤੋ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਮੀਂਹ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਆ ਯਂ ਨਰਃ ਸੁਦਾਨਵੋ ਦਦਾਸ਼ੁषੇ ਦਿਵਃ ਕੋਸ਼ਮਚੁਚ੍ਯਵੁਃ । ਵਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਸृਜਨ੍ਤਿ ਰੋਦਸੀ ਅਨੁ ਧਨ੍ਵਨਾ ਯਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਯਃ
ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ੀ ਪਾਤਰ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਰਜਨਯ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਮੀਂਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵਗਦੇ ਹਨ।