ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਗਾਰ ਤਮृਚਃ ਕਾਮਯਨ੍ਤੇऽਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਗਾਰ ਤਮੁ ਸਾਮਾਨਿ ਯਨ੍ਤਿ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਗਾਰ ਤਮਯਂ ਸੋਮ ਆਹ ਤਵਾਹਮਸ੍ਮਿ ਸਖ੍ਯੇ ਨ੍ਯੋਕਾਃ
ਅਗਨਿ ਜਾਗਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਭਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਗਨਿ ਜਾਗਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਕੋਲ ਗੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਗਨਿ ਜਾਗਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਿਦਾ ਦਿਵੋ ਵਿष੍ਯਨ੍ਨਦ੍ਰਿਮੁਕ੍ਥੈਰਾਯਤ੍ਯਾ ਉषਸੋ ਅਰ੍ਚਿਨੋ ਗੁਃ । ਅਪਾਵृਤ ਵ੍ਰਜਿਨੀਰੁਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਵਿ ਦੁਰੋ ਮਾਨੁषੀਰ੍ਦੇਵ ਆਵਃ
ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਵਾਧਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਅਮਤਿਂ ਨ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸਾਦੋਰ੍ਵਾਦ੍ਗਵਾਂ ਮਾਤਾ ਜਾਨਤੀ ਗਾਤ੍ । ਧਨ੍ਵਰ੍ਣਸੋ ਨਦ੍ਯਃ ਖਾਦੋਅਰ੍ਣਾ ਸ੍ਥੂਣੇਵ ਸੁਮਿਤਾ ਦृਂਹਤ ਦ੍ਯੌਃ
ਸੂਰਜ, ਗਾਂ ਦੀ ਸਮਝਦਾਰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਸਮਾਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੇ ਖੰਭ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾ ਉਕ੍ਥਾਯ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭੋ ਮਹੀਨਾਂ ਜਨੁषੇ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਯ । ਵਿ ਪਰ੍ਵਤੋ ਜਿਹੀਤ ਸਾਧਤ ਦ੍ਯੌਰਾਵਿਵਾਸਨ੍ਤੋ ਦਸਯਨ੍ਤ ਭੂਮ
ਇਸ ਭਜਨ ਲਈ, ਪਹਾੜ ਦਾ ਜਣਮ, ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜਣਮ ਲਈ, ਪਹਾੜ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੂਕ੍ਤੇਭਿਰ੍ਵੋ ਵਚੋਭਿਰ੍ਦੇਵਜੁष੍ਟੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨ੍ਵਗ੍ਨੀ ਅਵਸੇ ਹੁਵਧ੍ਯੈ । ਉਕ੍ਥੇਭਿਰ੍ਹਿ ष੍ਮਾ ਕਵਯਃ ਸੁਯਜ੍ਞਾ ਆਵਿਵਾਸਨ੍ਤੋ ਮਰੁਤੋ ਯਜਨ੍ਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਉ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਾਂ; ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਤੋ ਨ੍ਵਦ੍ਯ ਸੁਧ੍ਯੋ ਭਵਾਮ ਪ੍ਰ ਦੁਚ੍ਛੁਨਾ ਮਿਨਵਾਮਾ ਵਰੀਯਃ । ਆਰੇ ਦ੍ਵੇषਾਂਸਿ ਸਨੁਤਰ੍ਦਧਾਮਾਯਾਮ ਪ੍ਰਾਞ੍ਚੋ ਯਜਮਾਨਮਚ੍ਛ
ਅੱਜ ਆਉ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਈਏ; ਸਾਰੀ ਮੰਦਤਾ ਦੂਰ ਕਰੀਏ ਤੇ ਵੱਡਿਆਈ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ; ਨਫ਼ਰਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੀਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜੀਏ, ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ।
ਏਤਾ ਧਿਯਂ ਕृਣਵਾਮਾ ਸਖਾਯੋऽਪ ਯਾ ਮਾਤਾਁ ऋਣੁਤ ਵ੍ਰਜਂ ਗੋਃ । ਯਯਾ ਮਨੁਰ੍ਵਿਸ਼ਿਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜਿਗਾਯ ਯਯਾ ਵਣਿਗ੍ਵਙ੍ਕੁਰਾਪਾ ਪੁਰੀषਮ੍
ਦੋਸਤੋ, ਆਉ ਇਹ ਸੋਚ ਬਣਾਈਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦਾ ਥਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁ ਨੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਜਾਨਾ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਅਨੂਨੋਦਤ੍ਰ ਹਸ੍ਤਯਤੋ ਅਦ੍ਰਿਰਾਰ੍ਚਨ੍ਯੇਨ ਦਸ਼ ਮਾਸੋ ਨਵਗ੍ਵਾਃ । ऋਤਂ ਯਤੀ ਸਰਮਾ ਗਾ ਅਵਿਨ੍ਦਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸਤ੍ਯਾਙ੍ਗਿਰਾਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਇੱਥੇ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਨਵਗਵਾ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਰਮਾ, ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਗਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ; ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਸ੍ਯਾ ਵ੍ਯੁषਿ ਮਾਹਿਨਾਯਾਃ ਸਂ ਯਦ੍ਗੋਭਿਰਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨਵਨ੍ਤ । ਉਤ੍ਸ ਆਸਾਂ ਪਰਮੇ ਸਧਸ੍ਥ ऋਤਸ੍ਯ ਪਥਾ ਸਰਮਾ ਵਿਦਦ੍ਗਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ, ਜਦ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਗਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹੈ; ਸਰਮਾ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਗਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਆ ਸੂਰ੍ਯੋ ਯਾਤੁ ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਯਦਸ੍ਯੋਰ੍ਵਿਯਾ ਦੀਰ੍ਘਯਾਥੇ । ਰਘੁਃ ਸ਼੍ਯੇਨਃ ਪਤਯਦਨ੍ਧੋ ਅਚ੍ਛਾ ਯੁਵਾ ਕਵਿਰ੍ਦੀਦਯਦ੍ਗੋषੁ ਗਚ੍ਛਨ੍
ਸੂਰਜ, ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਖੇਤ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਬਾਜ਼ ਸਿੱਧਾ ਉਡਦਾ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਆ ਸੂਰ੍ਯੋ ਅਰੁਹਚ੍ਛੁਕ੍ਰਮਰ੍ਣੋऽਯੁਕ੍ਤ ਯਦ੍ਧਰਿਤੋ ਵੀਤਪृष੍ਠਾਃ । ਉਦ੍ਨਾ ਨ ਨਾਵਮਨਯਨ੍ਤ ਧੀਰਾ ਆਸ਼ृਣ੍ਵਤੀਰਾਪੋ ਅਰ੍ਵਾਗਤਿष੍ਠਨ੍
ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਹਰੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਨੌਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲੈ ਆਏ ਹਨ; ਸੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਵਸਿਆ।
ਧਿਯਂ ਵੋ ਅਪ੍ਸੁ ਦਧਿषੇ ਸ੍ਵਰ੍षਾਂ ਯਯਾਤਰਨ੍ਦਸ਼ ਮਾਸੋ ਨਵਗ੍ਵਾਃ । ਅਯਾ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਦੇਵਗੋਪਾ ਅਯਾ ਧਿਯਾ ਤੁਤੁਰ੍ਯਾਮਾਤ੍ਯਂਹਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੋਚ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਵਗਵਾ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ; ਇਸ ਸੋਚ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਇਸ ਸੋਚ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਈਏ।
ਹਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਯੁਜਿ ਸ੍ਵਯਂ ਧੁਰਿ ਤਾਂ ਵਹਾਮਿ ਪ੍ਰਤਰਣੀਮਵਸ੍ਯੁਵਮ੍ । ਨਾਸ੍ਯਾ ਵਸ਼੍ਮਿ ਵਿਮੁਚਂ ਨਾਵृਤਂ ਪੁਨਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਥਃ ਪੁਰਏਤ ऋਜੁ ਨੇषਤਿ
ਸਿਆਣੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਅਜੇ ਜੋੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਆਸਾਨ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਬੰਨਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਗੂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰੁਣ ਮਿਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਰ੍ਧਃ ਪ੍ਰ ਯਨ੍ਤ ਮਾਰੁਤੋਤ ਵਿष੍ਣੋ । ਉਭਾ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਅਧ ਗ੍ਨਾਃ ਪੂषਾ ਭਗਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਜੁषਨ੍ਤ
ਅਗਨਿ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਉਣ; ਦੋਵੇਂ ਨਾਸਤਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵੀਆਂ, ਪੂਸ਼ਾ, ਭਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਸੰਦ ਕਰਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਦਿਤਿਂ ਸ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਂ ਮਰੁਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾਁ ਅਪਃ । ਹੁਵੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੂषਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਂ ਭਗਂ ਨੁ ਸ਼ਂਸਂ ਸਵਿਤਾਰਮੂਤਯੇ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨਿ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਮਰੁਤ, ਪਹਾੜ, ਪਾਣੀ—ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪੂਸ਼ਾ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਭਗਾ ਤੇ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਤੇ ਅਸੀਸ ਲਈ ਸੱਦਾ।
ਉਤ ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਰੁਤ ਵਾਤੋ ਅਸ੍ਰਿਧੋ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾ ਉਤ ਸੋਮੋ ਮਯਸ੍ਕਰਤ੍ । ਉਤ ऋਭਵ ਉਤ ਰਾਯੇ ਨੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਤ ਤ੍ਵष੍ਟੋਤ ਵਿਭ੍ਵਾਨੁ ਮਂਸਤੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਾਤਾ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਣ; ਸੋਮਾ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ; ਰਭੂ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਤੇ ਵਿਭਵਾਨ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਲਈ ਪਸੰਦ ਕਰਣ।
ਉਤ ਤ੍ਯਨ੍ਨੋ ਮਾਰੁਤਂ ਸ਼ਰ੍ਧ ਆ ਗਮਦ੍ਦਿਵਿਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਜਤਂ ਬਰ੍ਹਿਰਾਸਦੇ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਪੂषੋਤ ਨੋ ਯਮਦ੍ਵਰੂਥ੍ਯਂ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ
ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਾਡੀ ਪਾਸ ਆਵੇ, ਉਹ ਪੂਜਣਯੋਗ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠੇ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਪੂਸ਼ਨ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅਰਯਮਾ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ।
ਉਤ ਤ੍ਯੇ ਨਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸਃ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਯਃ ਸੁਦੀਤਯੋ ਨਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਮਣੇ ਭੁਵਨ੍ । ਭਗੋ ਵਿਭਕ੍ਤਾ ਸ਼ਵਸਾਵਸਾ ਗਮਦੁਰੁਵ੍ਯਚਾ ਅਦਿਤਿਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁ ਮੇ ਹਵਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦਿਆਲੂ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਏ। ਭਾਗਾ, ਜੋ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ; ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਦਿਤੀ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤ੍ਨੀਰੁਸ਼ਤੀਰਵਨ੍ਤੁ ਨਃ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਤੁ ਨਸ੍ਤੁਜਯੇ ਵਾਜਸਾਤਯੇ । ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸੋ ਯਾ ਅਪਾਮਪਿ ਵ੍ਰਤੇ ਤਾ ਨੋ ਦੇਵੀਃ ਸੁਹਵਾਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦਿਵਣ। ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਮਿਹਰਬਾਨ ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ।
ਉਤ ਗ੍ਨਾ ਵ੍ਯਨ੍ਤੁ ਦੇਵਪਤ੍ਨੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਗ੍ਨਾਯ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨੀ ਰਾਟ੍ । ਆ ਰੋਦਸੀ ਵਰੁਣਾਨੀ ਸ਼ृਣੋਤੁ ਵ੍ਯਨ੍ਤੁ ਦੇਵੀਰ੍ਯ ऋਤੁਰ੍ਜਨੀਨਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—ਇੰਦਰਾਣੀ, ਅਗਨਾਈ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਤੇ ਰਾਟ—ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰੁਣਾਨੀ ਸੁਣੇ; ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ।
ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਤੀ ਦਿਵ ਏਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾ ਮਹੀ ਮਾਤਾ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਬੋਧਯਨ੍ਤੀ । ਆਵਿਵਾਸਨ੍ਤੀ ਯੁਵਤਿਰ੍ਮਨੀषਾ ਪਿਤृਭ੍ਯ ਆ ਸਦਨੇ ਜੋਹੁਵਾਨਾ
ਉਹ ਚਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਿਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਜਿਰਾਸਸ੍ਤਦਪ ਈਯਮਾਨਾ ਆਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਾਸ ਉਰਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਸੀਂ ਪਰਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਯਨ੍ਤਿ ਪਨ੍ਥਾਃ
ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਰਸਤੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ।
ਉਕ੍ਸ਼ਾ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਅਰੁषਃ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯ ਯੋਨਿਂ ਪਿਤੁਰਾ ਵਿਵੇਸ਼ । ਮਧ੍ਯੇ ਦਿਵੋ ਨਿਹਿਤਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਸ਼੍ਮਾ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਰਜਸਸ੍ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤੌ
ਸਾਂਡ, ਸਮੁੰਦਰ, ਲਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿੱਟਾ ਪੱਥਰ ਦੋਨੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਚਤ੍ਵਾਰ ਈਂ ਬਿਭ੍ਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਮਯਨ੍ਤੋ ਦਸ਼ ਗਰ੍ਭਂ ਚਰਸੇ ਧਾਪਯਨ੍ਤੇ । ਤ੍ਰਿਧਾਤਵਃ ਪਰਮਾ ਅਸ੍ਯ ਗਾਵੋ ਦਿਵਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਪਰਿ ਸਦ੍ਯੋ ਅਨ੍ਤਾਨ੍
ਚਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਦਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਚਲਣ ਲਈ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਉੱਚੀਆਂ ਗਾਵਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਤਾਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਦਂ ਵਪੁਰ੍ਨਿਵਚਨਂ ਜਨਾਸਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਯਨ੍ਨਦ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰਾਪਃ । ਦ੍ਵੇ ਯਦੀਂ ਬਿਭृਤੋ ਮਾਤੁਰਨ੍ਯੇ ਇਹੇਹ ਜਾਤੇ ਯਮ੍ਯਾ ਸਬਨ੍ਧੂ
ਇਹ ਰੂਪ, ਇਹ ਥਾਂ, ਲੋਕ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਨਦੀਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੁੜਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ।
ਵਿ ਤਨ੍ਵਤੇ ਧਿਯੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਪਾਂਸਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਮਾਤਰੋ ਵਯਨ੍ਤਿ । ਉਪਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇ ਵृषਣੋ ਮੋਦਮਾਨਾ ਦਿਵਸ੍ਪਥਾ ਵਧ੍ਵੋ ਯਨ੍ਤ੍ਯਚ੍ਛ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਲਈ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਵਸਤ੍ਰ ਬੁਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਵਧੂਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਦਸ੍ਤੁ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਤਦਗ੍ਨੇ ਸ਼ਂ ਯੋਰਸ੍ਮਭ੍ਯਮਿਦਮਸ੍ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤਮ੍ । ਅਸ਼ੀਮਹਿ ਗਾਧਮੁਤ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਨਮੋ ਦਿਵੇ ਬृਹਤੇ ਸਾਦਨਾਯ
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਗਹਿਰਾਈ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ; ਵੱਡੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਲਈ।
ਕਦੁ ਪ੍ਰਿਯਾਯ ਧਾਮ੍ਨੇ ਮਨਾਮਹੇ ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਯਸ਼ਸੇ ਮਹੇ ਵਯਮ੍ । ਆਮੇਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਜਸੋ ਯਦਭ੍ਰ ਆਁ ਅਪੋ ਵृਣਾਨਾ ਵਿਤਨੋਤਿ ਮਾਯਿਨੀ
ਪਿਆਰੇ ਘਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ, ਅਜਬ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਚੁਣ ਕੇ ਫੈਲਾਈਆਂ।
ਤਾ ਅਤ੍ਨਤ ਵਯੁਨਂ ਵੀਰਵਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਮਾਨ੍ਯਾ ਵृਤਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾ ਰਜਃ । ਅਪੋ ਅਪਾਚੀਰਪਰਾ ਅਪੇਜਤੇ ਪ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਸ੍ਤਿਰਤੇ ਦੇਵਯੁਰ੍ਜਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ, ਜੋਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਂਝਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਇਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈਆਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਪਹਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆ ਗ੍ਰਾਵਭਿਰਹਨ੍ਯੇਭਿਰਕ੍ਤੁਭਿਰ੍ਵਰਿष੍ਠਂ ਵਜ੍ਰਮਾ ਜਿਘਰ੍ਤਿ ਮਾਯਿਨਿ । ਸ਼ਤਂ ਵਾ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚਰਨ੍ਸ੍ਵੇ ਦਮੇ ਸਂਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਵਿ ਚ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਨਹਾ
ਪੱਥਰਾਂ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਅਜਬ। ਚਾਹੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਟਦੇ ਹਨ।