ਆ ਤ੍ਵੇਤਾ ਨਿ षੀਦਤੇਨ੍ਦ੍ਰਮਭਿ ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ । ਸਖਾਯ ਸ੍ਤੋਮਵਾਹਸਃ
ਆਓ, ਇੱਥੇ ਬੈਠੋ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਗਾਓ; ਦੋਸਤੋ, ਆਪਣੀ ਸਤਕਾਰੀ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।
ਪੁਰੂਤਮਂ ਪੁਰੂਣਾਮੀਸ਼ਾਨਂ ਵਾਰ੍ਯਾਣਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮੇ ਸਚਾ ਸੁਤੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜੁੜੀਏ।
ਸ ਘਾ ਨੋ ਯੋਗ ਆ ਭੁਵਤ੍ਸ ਰਾਯੇ ਸ ਪੁਰਂਧ੍ਯਾਮ੍ । ਗਮਦ੍ਵਾਜੇਭਿਰਾ ਸ ਨਃ
ਉਹ ਸਾਡਾ ਸਹਾਇਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਤੇ ਵਾਧੂ ਲਈ; ਉਹ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆਵੇ।
ਯਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥੇ ਨ ਵृਣ੍ਵਤੇ ਹਰੀ ਸਮਤ੍ਸੁ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਗਾਯਤ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਸ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਗਾਓ।
ਸੁਤਪਾਵ੍ਨੇ ਸੁਤਾ ਇਮੇ ਸ਼ੁਚਯੋ ਯਨ੍ਤਿ ਵੀਤਯੇ । ਸੋਮਾਸੋ ਦਧ੍ਯਾਸ਼ਿਰਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੀੜੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਜ਼ਗੀ ਲਈ; ਸੋਮਾ ਰਸ, ਦੁੱਧ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ।
ਤ੍ਵਂ ਸੁਤਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ ਸਦ੍ਯੋ ਵृਦ੍ਧੋ ਅਜਾਯਥਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਾਯ ਸੁਕ੍ਰਤੋ
ਤੂੰ ਪੀੜੇ ਹੋਏ ਰਸ ਪੀਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ ਲਈ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ਵਃ ਸੋਮਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ । ਸ਼ਂ ਤੇ ਸਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਚੇਤਸੇ
ਤੇਜ਼ ਰਸ, ਸੋਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਤਕਾਰੀ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ।
ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਮਾ ਅਵੀਵृਧਨ੍ਤ੍ਵਾਮੁਕ੍ਥਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰਃ
ਸਾਡੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਏ, ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਣ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ; ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਏ।
ਅਕ੍ਸ਼ਿਤੋਤਿਃ ਸਨੇਦਿਮਂ ਵਾਜਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਪੌਂਸ੍ਯਾ
ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਅਖੁੱਟ ਇਨਾਮ ਦੇਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਨੋ ਮਰ੍ਤਾ ਅਭਿ ਦ੍ਰੁਹਨ੍ਤਨੂਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ । ਈਸ਼ਾਨੋ ਯਵਯਾ ਵਧਮ੍
ਕੋਈ ਮਰਦ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਤਕਾਰੀ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ, ਤੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਖਤਰਾ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਧ੍ਨਮਰੁषਂ ਚਰਨ੍ਤਂ ਪਰਿ ਤਸ੍ਥੁषਃ । ਰੋਚਨ੍ਤੇ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵਿ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਜੋ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਾ ਹਰੀ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਥੇ । ਸ਼ੋਣਾ ਧृष੍ਣੂ ਨृਵਾਹਸਾ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋ ਲਾਲ ਘੋੜੇ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਲਾਲ, ਬਹਾਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ।
ਕੇਤੁਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਕੇਤਵੇ ਪੇਸ਼ੋ ਮਰ੍ਯਾ ਅਪੇਸ਼ਸੇ । ਸਮੁषਦ੍ਭਿਰਜਾਯਥਾਃ
ਬਿਨਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਲਈ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੇ; ਤੂੰ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮਿਆ।
ਆਦਹ ਸ੍ਵਧਾਮਨੁ ਪੁਨਰ੍ਗਰ੍ਭਤ੍ਵਮੇਰਿਰੇ । ਦਧਾਨਾ ਨਾਮ ਯਜ੍ਞਿਯਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਯਜਨ ਯੋਗ ਨਾਮ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ।
ਵੀਲ਼ੁ ਚਿਦਾਰੁਜਤ੍ਨੁਭਿਰ੍ਗੁਹਾ ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਹ੍ਨਿਭਿਃ । ਅਵਿਨ੍ਦ ਉਸ੍ਰਿਯਾ ਅਨੁ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਾਂ ਲੱਭ ਲਈਆਂ।
ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਯਥਾ ਮਤਿਮਚ੍ਛਾ ਵਿਦਦ੍ਵਸੁਂ ਗਿਰਃ । ਮਹਾਮਨੂषਤ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਭਜਨ ਨਾਲ ਧਨ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਪਾਵਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂ ਹਿ ਦृਕ੍ਸ਼ਸੇ ਸਂਜਗ੍ਮਾਨੋ ਅਬਿਭ੍ਯੁषਾ । ਮਨ੍ਦੂ ਸਮਾਨਵਰ੍ਚਸਾ
ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਕਠੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਚਮਕ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਅਨਵਦ੍ਯੈਰਭਿਦ੍ਯੁਭਿਰ੍ਮਖਃ ਸਹਸ੍ਵਦਰ੍ਚਤਿ । ਗਣੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯੈਃ
ਤਾਕਤਵਾਨ ਯਜਨਾ ਨਿਰੋਲ ਸਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨਾਲ।
ਅਤਃ ਪਰਿਜ੍ਮਨ੍ਨਾ ਗਹਿ ਦਿਵੋ ਵਾ ਰੋਚਨਾਦਧਿ । ਸਮਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਞ੍ਜਤੇ ਗਿਰਃ
ਇਥੋਂ, ਹੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ; ਇਥੇ ਹੀ ਭਜਨ ਆ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਇਤੋ ਵਾ ਸਾਤਿਮੀਮਹੇ ਦਿਵੋ ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਦਧਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹੋ ਵਾ ਰਜਸਃ
ਇਥੋਂ ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ; ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚੋਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਦ੍ਗਾਥਿਨੋ ਬृਹਦਿਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਕੇਭਿਰਰ੍ਕਿਣਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਣੀਰਨੂषਤ
ਇੰਦਰ ਲਈ ਗਾਇਕ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਚੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ ਤੇ ਸਤਕਾਰ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਾਰੇ ਗੀਤ捧ੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਦ੍ਧਰ੍ਯੋਃ ਸਚਾ ਸਮ੍ਮਿਸ਼੍ਲ ਆ ਵਚੋਯੁਜਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰੀ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ
ਇੰਦਰ, ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਬੋਲ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸ ਆ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰੋਹਯਦ੍ਦਿਵਿ । ਵਿ ਗੋਭਿਰਦ੍ਰਿਮੈਰਯਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੇਖਣ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਗਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜੇषੁ ਨੋऽਵ ਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਧਨੇषੁ ਚ । ਉਗ੍ਰ ਉਗ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ
ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਲੜਾਈਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਚਾ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਦਦਾਂ ਨਾਲ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਯਂ ਮਹਾਧਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਭੇ ਹਵਾਮਹੇ । ਯੁਜਂ ਵृਤ੍ਰੇषੁ ਵਜ੍ਰਿਣਮ੍
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਵਜਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤਰਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ।
ਸ ਨੋ ਵृषਨ੍ਨਮੁਂ ਚਰੁਂ ਸਤ੍ਰਾਦਾਵਨ੍ਨਪਾ ਵृਧਿ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤਃ
ਹੇ ਵੱਛਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਭੋਗ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਵਧਾ, ਹੇ ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਜੈਤ।
ਤੁਞ੍ਜੇਤੁਞ੍ਜੇ ਯ ਉਤ੍ਤਰੇ ਸ੍ਤੋਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਿਣਃ । ਨ ਵਿਨ੍ਧੇ ਅਸ੍ਯ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਵृषਾ ਯੂਥੇਵ ਵਂਸਗਃ ਕृष੍ਟੀਰਿਯਰ੍ਤ੍ਯੋਜਸਾ । ਈਸ਼ਾਨੋ ਅਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤਃ
ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ ਜੱਥੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਅਜੈਤ।
ਯ ਏਕਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਨਾਂ ਵਸੂਨਾਮਿਰਜ੍ਯਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਞ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮ੍
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪਰਿ ਹਵਾਮਹੇ ਜਨੇਭ੍ਯਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਮਸ੍ਤੁ ਕੇਵਲਃ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ।