ਮਂਹਿष੍ਠਂ ਵੋ ਮਘੋਨਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਪ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੇ ਪੂਰ੍ਵੀਭਿਰ੍ਜੁਜੁषੇ ਗਿਰਃ
ਦਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾ ਇਤ੍ਕਾਵ੍ਯਂ ਵਚ ਉਕ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਂਸ੍ਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾ ਉ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਹਸੇ ਗਿਰੋ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਯੋ ਗਿਰਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਯਃ
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਾਵਿ ਬੋਲੀ, ਇਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤੁਤੀ ਇੰਦਰ ਲਈ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਗੀਤ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਗੀਤ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਆ ਯਾਹ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਂ ਸੋਮਂ ਸੋਮਪਤੇ ਪਿਬ । ਵृषਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृषਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ
ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੀ, ਸੋਮ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਤਾਕਤਵਰ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ।
ਵृषਾ ਗ੍ਰਾਵਾ ਵृषਾ ਮਦੋ ਵृषਾ ਸੋਮੋ ਅਯਂ ਸੁਤਃ । ਵृषਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृषਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ
ਪੱਥਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਤਾਕਤਵਰ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ।
ਵृषਾ ਤ੍ਵਾ ਵृषਣਂ ਹੁਵੇ ਵਜ੍ਰਿਞ੍ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ । ਵृषਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृषਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਤਾਕਤਵਰ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ।
ऋਜੀषੀ ਵਜ੍ਰੀ ਵृषਭਸ੍ਤੁਰਾषਾਟ੍ ਛੁष੍ਮੀ ਰਾਜਾ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸੋਮਪਾਵਾ । ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮੁਪ ਯਾਸਦਰ੍ਵਾਙ੍ਮਾਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਸਵਨੇ ਮਤ੍ਸਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਚਲਾਕ, ਬਿਜਲੀ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ; ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਆਵੇ, ਸੋਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਸ੍ਤਮਸਾਵਿਧ੍ਯਦਾਸੁਰਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਥਾ ਮੁਗ੍ਧੋ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਦੀਧਯੁਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਵਰਭਾਨੁ ਨੇ ਅਸੁਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆ, ਉਹ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਤੂੰ, ਸੂਰਜ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੋਰਧ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਯਾ ਅਵੋ ਦਿਵੋ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾ ਅਵਾਹਨ੍ । ਗੂਲ਼੍ਹਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਤਮਸਾਪਵ੍ਰਤੇਨ ਤੁਰੀਯੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਵਿਨ੍ਦਦਤ੍ਰਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਵਰਭਾਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਇੰਦਰ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਈ, ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ, ਚੌਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਮਾ ਮਾਮਿਮਂ ਤਵ ਸਨ੍ਤਮਤ੍ਰ ਇਰਸ੍ਯਾ ਦ੍ਰੁਗ੍ਧੋ ਭਿਯਸਾ ਨਿ ਗਾਰੀਤ੍ । ਤ੍ਵਂ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਸਿ ਸਤ੍ਯਰਾਧਾਸ੍ਤੌ ਮੇਹਾਵਤਂ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਆਵੇ, ਨਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਸੱਚੇ ਦਾਤਾ, ਤੇ ਵਰਨਾ ਰਾਜਾ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਵ੍ਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯੁਯੁਜਾਨਃ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਕੀਰਿਣਾ ਦੇਵਾਨ੍ਨਮਸੋਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ । ਅਤ੍ਰਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦਿਵਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾਧਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੋਰਪ ਮਾਯਾ ਅਘੁਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਮੁੜ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਸਵਰਭਾਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਂ ਵੈ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਸ੍ਤਮਸਾਵਿਧ੍ਯਦਾਸੁਰਃ । ਅਤ੍ਰਯਸ੍ਤਮਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਨ੍ਨਹ੍ਯਨ੍ਯੇ ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍
ਜਿਸ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਵਰਭਾਨੁ ਅਸੁਰ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆ, ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਲੱਭ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਕੋ ਨੁ ਵਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵृਤਾਯਨ੍ਦਿਵੋ ਵਾ ਮਹਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਵਾ ਦੇ । ऋਤਸ੍ਯ ਵਾ ਸਦਸਿ ਤ੍ਰਾਸੀਥਾਂ ਨੋ ਯਜ੍ਞਾਯਤੇ ਵਾ ਪਸ਼ੁषੋ ਨ ਵਾਜਾਨ੍
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰਨਾ, ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ — ਚਾਹੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜਾਂ ਸੱਚ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਹੋਵੇ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੱਟ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਅਰ੍ਯਮਾਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਮਰੁਤੋ ਜੁषਨ੍ਤ । ਨਮੋਭਿਰ੍ਵਾ ਯੇ ਦਧਤੇ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਤੋਮਂ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੇ ਸਜੋषਾਃ
ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰਨਾ, ਅਰਯਮਾਨ, ਇੰਦਰ, ਰਿਭੂ, ਤੇ ਮਰੁਤ ਸਾਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਣ। ਉਹ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਦਇਆਲੂ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆ ਵਾਂ ਯੇष੍ਠਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਹੁਵਧ੍ਯੈ ਵਾਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਮਨ੍ਰਥ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁष੍ਟੌ । ਉਤ ਵਾ ਦਿਵੋ ਅਸੁਰਾਯ ਮਨ੍ਮ ਪ੍ਰਾਨ੍ਧਾਂਸੀਵ ਯਜ੍ਯਵੇ ਭਰਧ੍ਵਮ੍
ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਰਥ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਵਿੱਚ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਭਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਯਜਨਾ ਲਈ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਸਕ੍ਸ਼ਣੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਕਣ੍ਵਹੋਤਾ ਤ੍ਰਿਤੋ ਦਿਵਃ ਸਜੋषਾ ਵਾਤੋ ਅਗ੍ਨਿਃ । ਪੂषਾ ਭਗਃ ਪ੍ਰਭृਥੇ ਵਿਸ਼੍ਵਭੋਜਾ ਆਜਿਂ ਨ ਜਗ੍ਮੁਰਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਵਤਮਾਃ
ਕਨਵਾ, ਦਿਵਿਆ ਪੁਜਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਤਾ, ਤੇ ਹਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ। ਪੂਸ਼ਣ ਤੇ ਭਗਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਰਯਿਂ ਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਵਂ ਭਰਧ੍ਵਂ ਰਾਯ ਏषੇऽਵਸੇ ਦਧੀਤ ਧੀਃ । ਸੁਸ਼ੇਵ ਏਵੈਰੌਸ਼ਿਜਸ੍ਯ ਹੋਤਾ ਯੇ ਵ ਏਵਾ ਮਰੁਤਸ੍ਤੁਰਾਣਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਲਿਆਓ। ਮਨ ਦੌਲਤ ਲਈ ਸਹਾਇਤਾ ਲੱਭੇ। ਉਸ਼ਿਜ ਦਾ ਚੰਗਾ ਹੋਤਾਰ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮਰੁਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਵਾਯੁਂ ਰਥਯੁਜਂ ਕृਣੁਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰ ਦੇਵਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਨਿਤਾਰਮਰ੍ਕੈਃ । ਇषੁਧ੍ਯਵ ऋਤਸਾਪਃ ਪੁਰਂਧੀਰ੍ਵਸ੍ਵੀਰ੍ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਪਤ੍ਨੀਰਾ ਧਿਯੇ ਧੁਃ
ਤੁਸੀਂ ਵਾਯੂ ਨੂੰ, ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੱਦੋ। ਦੇਵ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਓ। ਇੱਥੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਉਪ ਵ ਏषੇ ਵਨ੍ਦ੍ਯੇਭਿਃ ਸ਼ੂषੈਃ ਪ੍ਰ ਯਹ੍ਵੀ ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਤਯਦ੍ਭਿਰਰ੍ਕੈਃ । ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਵਿਦੁषੀਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾ ਹਾ ਵਹਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ ਯਜ੍ਞਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਭਜਨ ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਭਿ ਵੋ ਅਰ੍ਚੇ ਪੋष੍ਯਾਵਤੋ ਨॄਨ੍ਵਾਸ੍ਤੋष੍ਪਤਿਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਂ ਰਰਾਣਃ । ਧਨ੍ਯਾ ਸਜੋषਾ ਧਿषਣਾ ਨਮੋਭਿਰ੍ਵਨਸ੍ਪਤੀਁਰੋषਧੀ ਰਾਯ ਏषੇ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਤਵਸ਼ਟਾ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਆਦਰ ਨਾਲ, ਧਨਵਾਨ ਧਿਸ਼ਣਾ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੌਲਤ ਲੱਭ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਤੁਜੇ ਨਸ੍ਤਨੇ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸ੍ਵੈਤਵੋ ਯੇ ਵਸਵੋ ਨ ਵੀਰਾਃ । ਪਨਿਤ ਆਪ੍ਤ੍ਯੋ ਯਜਤਃ ਸਦਾ ਨੋ ਵਰ੍ਧਾਨ੍ਨਃ ਸ਼ਂਸਂ ਨਰ੍ਯੋ ਅਭਿष੍ਟੌ
ਪਹਾੜ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਵਸੂਆਂ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਵੀਰ। ਪਾਲਣਹਾਰ, ਆਪਤਿਆ, ਪੂਜਨਯੋਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਵਧਾਏ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਵਾਸ਼ਾਂ ਦੇਣ।
ਵृष੍ਣੋ ਅਸ੍ਤੋषਿ ਭੂਮ੍ਯਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭਂ ਤ੍ਰਿਤੋ ਨਪਾਤਮਪਾਂ ਸੁਵृਕ੍ਤਿ । ਗृਣੀਤੇ ਅਗ੍ਨਿਰੇਤਰੀ ਨ ਸ਼ੂषੈਃ ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ੋ ਨਿ ਰਿਣਾਤਿ ਵਨਾ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡਾ। ਤ੍ਰਿਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਧੀਆ ਦਾਤਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਥਾ ਮਹੇ ਰੁਦ੍ਰਿਯਾਯ ਬ੍ਰਵਾਮ ਕਦ੍ਰਾਯੇ ਚਿਕਿਤੁषੇ ਭਗਾਯ । ਆਪ ਓषਧੀਰੁਤ ਨੋऽਵਨ੍ਤੁ ਦ੍ਯੌਰ੍ਵਨਾ ਗਿਰਯੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਕੇਸ਼ਾਃ
ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਕਦਰਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇ ਭਗਾ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਪਾਣੀ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਅਸਮਾਨ, ਜੰਗਲ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ृਣੋਤੁ ਨ ਊਰ੍ਜਾਂ ਪਤਿਰ੍ਗਿਰਃ ਸ ਨਭਸ੍ਤਰੀਯਾਁ ਇषਿਰਃ ਪਰਿਜ੍ਮਾ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵਾਪਃ ਪੁਰੋ ਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਃ ਪਰਿ ਸ੍ਰੁਚੋ ਬਬृਹਾਣਸ੍ਯਾਦ੍ਰੇਃ
ਪਾਲਣਹਾਰ, ਪਹਾੜ, ਤੇ ਤੇਜ਼, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਸੁਣੇ। ਪਾਣੀਆਂ, ਕਿਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਸੁਣਨ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਦਾ ਚਿਨ੍ਨੁ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਯੇ ਵ ਏਵਾ ਬ੍ਰਵਾਮ ਦਸ੍ਮਾ ਵਾਰ੍ਯਂ ਦਧਾਨਾਃ । ਵਯਸ਼੍ਚਨ ਸੁਭ੍ਵ ਆਵ ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੁਭਾ ਮਰ੍ਤਮਨੁਯਤਂ ਵਧਸ੍ਨੈਃ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸਚਰਜ ਦਾਤਾਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਨਵ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਆ ਦੈਵ੍ਯਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਜਨ੍ਮਾਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛਾ ਸੁਮਖਾਯ ਵੋਚਮ੍ । ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਾਂ ਦ੍ਯਾਵੋ ਗਿਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਰਾ ਉਦਾ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਾਮਭਿषਾਤਾ ਅਰ੍ਣਾਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੁਮਖਾ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਪਹਾੜ ਵਧਣ, ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਫੈਲਣ।
ਪਦੇਪਦੇ ਮੇ ਜਰਿਮਾ ਨਿ ਧਾਯਿ ਵਰੂਤ੍ਰੀ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਯਾ ਪਾਯੁਭਿਸ਼੍ਚ । ਸਿषਕ੍ਤੁ ਮਾਤਾ ਮਹੀ ਰਸਾ ਨਃ ਸ੍ਮਤ੍ਸੂਰਿਭਿਰृਜੁਹਸ੍ਤ ऋਜੁਵਨਿਃ
ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਆਪਣੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰੇ। ਵੱਡੀ ਮਾਤਾ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਹਥਾਂ ਤੇ ਸਾਫ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੀ ਦਇਆ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਕਥਾ ਦਾਸ਼ੇਮ ਨਮਸਾ ਸੁਦਾਨੂਨੇਵਯਾ ਮਰੁਤੋ ਅਚ੍ਛੋਕ੍ਤੌ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸੋ ਮਰੁਤੋ ਅਚ੍ਛੋਕ੍ਤੌ । ਮਾ ਨੋऽਹਿਰ੍ਬੁਧ੍ਨ੍ਯੋ ਰਿषੇ ਧਾਦਸ੍ਮਾਕਂ ਭੂਦੁਪਮਾਤਿਵਨਿਃ
ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਦਿਆਲੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ? ਆਓ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਅਹਿਰਬੁਧਨਿਆ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸਦਾ ਨੇੜੇ ਰਹੇ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਨੁ ਪ੍ਰਜਾਯੈ ਪਸ਼ੁਮਤ੍ਯੈ ਦੇਵਾਸੋ ਵਨਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵ ਆ ਦੇਵਾਸੋ ਵਨਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਃ । ਅਤ੍ਰਾ ਸ਼ਿਵਾਂ ਤਨ੍ਵੋ ਧਾਸਿਮਸ੍ਯਾ ਜਰਾਂ ਚਿਨ੍ਮੇ ਨਿਰृਤਿਰ੍ਜਗ੍ਰਸੀਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਗਦੇ ਹਨ; ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਕismet ਰੱਖੀਏ; ਤੇ ਜੇ ਬੁਢਾਪਾ ਆਵੇ ਵੀ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵੇ।
ਤਾਂ ਵੋ ਦੇਵਾਃ ਸੁਮਤਿਮੂਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਮਿषਮਸ਼੍ਯਾਮ ਵਸਵਃ ਸ਼ਸਾ ਗੋਃ । ਸਾ ਨਃ ਸੁਦਾਨੁਰ੍ਮृਲ਼ਯਨ੍ਤੀ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੀ ਸੁਵਿਤਾਯ ਗਮ੍ਯਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਆਵੇ; ਹੇ ਵਸੁ, ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਅਭਿ ਨ ਇਲ਼ਾ ਯੂਥਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਸ੍ਮਨ੍ਨਦੀਭਿਰੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਵਾ ਗृਣਾਤੁ । ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਵਾ ਬृਹਦ੍ਦਿਵਾ ਗृਣਾਨਾਭ੍ਯੂਰ੍ਣ੍ਵਾਨਾ ਪ੍ਰਭृਥਸ੍ਯਾਯੋਃ
ਇਲਾ, ਜੋ ਰਵਾਨ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ; ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਜਾਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ ਜਾਵੇ। ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਉਹ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸਾਨੂੰ ਦੇਣ।