ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਹਿ ਨੋ ਰਥਮਵਾ ਪੁਰਂਧ੍ਯਾ । ਵਯਂ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਵਾਰ੍ਯਂ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਦਧੀਮਹਿ ਦਿਵਿ ਸ੍ਤੋਮਂ ਮਨਾਮਹੇ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਰਥ ਬਚਾ, ਹੇ ਪੁਰੰਧੀ। ਅਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜਸ਼ਨ ਪੇਸ਼ ਕਰੀਏ।
ਸ ਆ ਗਮਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋ ਵਸੂਨਾਂ ਚਿਕੇਤਦ੍ਦਾਤੁਂ ਦਾਮਨੋ ਰਯੀਣਾਮ੍ । ਧਨ੍ਵਚਰੋ ਨ ਵਂਸਗਸ੍ਤृषਾਣਸ਼੍ਚਕਮਾਨਃ ਪਿਬਤੁ ਦੁਗ੍ਧਮਂਸ਼ੁਮ੍
ਉਹ ਇੰਦਰ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਜੋ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆਸੇ ਯਾਤਰੀ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ ਨਿਖੜਿਆ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆ ਤੇ ਹਨੂ ਹਰਿਵਃ ਸ਼ੂਰ ਸ਼ਿਪ੍ਰੇ ਰੁਹਤ੍ਸੋਮੋ ਨ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ । ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਵਤੋ ਨ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਮਦੇਮ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਹੇ ਹਰੀਵਾ, ਸੋਮਾ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ। ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਏ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰਂ ਨ ਵृਤ੍ਤਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵੇਪਤੇ ਮਨੋ ਭਿਯਾ ਮੇ ਅਮਤੇਰਿਦਦ੍ਰਿਵਃ । ਰਥਾਦਧਿ ਤ੍ਵਾ ਜਰਿਤਾ ਸਦਾਵृਧ ਕੁਵਿਨ੍ਨੁ ਸ੍ਤੋषਨ੍ਮਘਵਨ੍ਪੁਰੂਵਸੁਃ
ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ। ਗਾਇਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਦਾਨੀ, ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।
ਏष ਗ੍ਰਾਵੇਵ ਜਰਿਤਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਯਰ੍ਤਿ ਵਾਚਂ ਬृਹਦਾਸ਼ੁषਾਣਃ । ਪ੍ਰ ਸਵ੍ਯੇਨ ਮਘਵਨ੍ਯਂਸਿ ਰਾਯਃ ਪ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਿਦ੍ਧਰਿਵੋ ਮਾ ਵਿ ਵੇਨਃ
ਇਹ ਗਾਇਕ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਹੇ ਦਾਨੀ, ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਹਥ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਤੇ ਸੱਜੀ ਹਥ ਨਾਲ, ਹੇ ਹਰੀਵਾ, ਰੋਕ ਨਾ।
ਵृषਾ ਤ੍ਵਾ ਵृषਣਂ ਵਰ੍ਧਤੁ ਦ੍ਯੌਰ੍ਵृषਾ ਵृषਭ੍ਯਾਂ ਵਹਸੇ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮ੍ । ਸ ਨੋ ਵृषਾ ਵृषਰਥਃ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ ਵृषਕ੍ਰਤੋ ਵृषਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਭਰੇ ਧਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੈਨੂੰ, ਬਲਦ ਨੂੰ, ਵਧਾਏ; ਤੂੰ ਦੋ ਹਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਬਲਦ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਥ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਜੁਬਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਯੋ ਰੋਹਿਤੌ ਵਾਜਿਨੌ ਵਾਜਿਨੀਵਾਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਤੈਃ ਸਚਮਾਨਾਵਦਿष੍ਟ । ਯੂਨੇ ਸਮਸ੍ਮੈ ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਨਮਨ੍ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਰਥਾਯ ਮਰੁਤੋ ਦੁਵੋਯਾ
ਉਹ ਜੋ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਲਾਲ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਨੌਜਵਾਨ ਝੁਕਣ; ਮਰੁਤ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਉਸ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਸਂ ਭਾਨੁਨਾ ਯਤਤੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਜੁਹ੍ਵਾਨੋ ਘृਤਪृष੍ਠਃ ਸ੍ਵਞ੍ਚਾਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਅਮृਧ੍ਰਾ ਉषਸੋ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਾਨ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਨਵਾਮੇਤ੍ਯਾਹ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਝੁਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਘਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਵੇਰਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਨਿਖੜੀਏ, ਉਹ ਐਸਾ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਸਮਿਦ੍ਧਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਵਤ੍ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਬਰ੍ਹਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਗ੍ਰਾਵਾ ਸੁਤਸੋਮੋ ਜਰਾਤੇ । ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਯਸ੍ਯੇषਿਰਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਯਦਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰ੍ਹਵਿषਾਵ ਸਿਨ੍ਧੁਮ੍
ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਤਿਆਰ ਹਨ ਤੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੱਥਰ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਵਨ ਸਮੇਤ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਧੂਰਿਯਂ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੇਤਿ ਯ ਈਂ ਵਹਾਤੇ ਮਹਿषੀਮਿषਿਰਾਮ੍ । ਆਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾਦ੍ਰਥ ਆ ਚ ਘੋषਾਤ੍ਪੁਰੂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਪਰਿ ਵਰ੍ਤਯਾਤੇ
ਵਧੂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਨ ਸ ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਥਤੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸੋਮਂ ਪਿਬਤਿ ਗੋਸਖਾਯਮ੍ । ਆ ਸਤ੍ਵਨੈਰਜਤਿ ਹਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਃ ਸੁਭਗੋ ਨਾਮ ਪੁष੍ਯਨ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਤੀਖਾ ਸੋਮ ਪੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ।
ਪੁष੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮੇ ਅਭਿ ਯੋਗੇ ਭਵਾਤ੍ਯੁਭੇ ਵृਤੌ ਸਂਯਤੀ ਸਂ ਜਯਾਤਿ । ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯੋ ਅਗ੍ਨਾ ਭਵਾਤਿ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਤਸੋਮੋ ਦਦਾਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਰੋष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਧਸੋ ਵਿਭ੍ਵੀ ਰਾਤਿਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਅਧਾ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਚਰ੍षਣੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾ ਸੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਮਂਹਯ
ਵਿਆਪਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ, ਸੌ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਡਿਆਈ, ਚੰਗਾ ਰਾਜ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਬਖ਼ਸ਼।
ਯਦੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰਵਾਯ੍ਯਮਿषਂ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਦਧਿषੇ । ਪਪ੍ਰਥੇ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ਰੁਤ੍ਤਮਂ ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣ ਦੁष੍ਟਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਲੰਮੀ-ਸੁਣੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਅਜਿੱਤ ਵਡਿਆਈ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ੁष੍ਮਾਸੋ ਯੇ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਵੋ ਮੇਹਨਾ ਕੇਤਸਾਪਃ । ਉਭਾ ਦੇਵਾਵਭਿष੍ਟਯੇ ਦਿਵਸ਼੍ਚ ਗ੍ਮਸ਼੍ਚ ਰਾਜਥਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਬੁਧੀ ਤੇ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਉਤੋ ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤਵ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਨृਮ੍ਣਮਾ ਭਰਾਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਨृਮਣਸ੍ਯਸੇ
ਹੁਣ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੇਰੇ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਕਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਖ਼ਸ਼।
ਨੂ ਤ ਆਭਿਰਭਿष੍ਟਿਭਿਸ੍ਤਵ ਸ਼ਰ੍ਮਞ੍ਛਤਕ੍ਰਤੋ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਗੋਪਾਃ ਸ਼ੂਰ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਗੋਪਾਃ
ਹੁਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਸੌ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ; ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ, ਸੂਰਵੀਰ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰ ਮੇਹਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਦਾਤਮਦ੍ਰਿਵਃ । ਰਾਧਸ੍ਤਨ੍ਨੋ ਵਿਦਦ੍ਵਸ ਉਭਯਾਹਸ੍ਤ੍ਯਾ ਭਰ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੀ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ।
ਯਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਵਰੇਣ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਤਦਾ ਭਰ । ਵਿਦ੍ਯਾਮ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਵਯਮਕੂਪਾਰਸ੍ਯ ਦਾਵਨੇ
ਜੋ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਦਾਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਜਾਣੀਏ, ਦਿਲਦਾਰ, ਸਾਡੀ ਜਰੂਰਤ ਲਈ।
ਯਤ੍ਤੇ ਦਿਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਰਾਧ੍ਯਂ ਮਨੋ ਅਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਬृਹਤ੍ । ਤੇਨ ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਦਦ੍ਰਿਵ ਆ ਵਾਜਂ ਦਰ੍षਿ ਸਾਤਯੇ
ਤੇਰਾ ਪੱਕਾ ਮਨ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਉਸ ਨਾਲ, ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਾ ਇਨਾਮ ਪਹੁੰਚਾ।
ਮਂਹਿष੍ਠਂ ਵੋ ਮਘੋਨਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਪ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੇ ਪੂਰ੍ਵੀਭਿਰ੍ਜੁਜੁषੇ ਗਿਰਃ
ਦਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾ ਇਤ੍ਕਾਵ੍ਯਂ ਵਚ ਉਕ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਂਸ੍ਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾ ਉ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਹਸੇ ਗਿਰੋ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਯੋ ਗਿਰਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਯਃ
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਾਵਿ ਬੋਲੀ, ਇਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤੁਤੀ ਇੰਦਰ ਲਈ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਗੀਤ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਗੀਤ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਆ ਯਾਹ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਂ ਸੋਮਂ ਸੋਮਪਤੇ ਪਿਬ । ਵृषਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृषਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ
ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੀ, ਸੋਮ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਤਾਕਤਵਰ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ।
ਵृषਾ ਗ੍ਰਾਵਾ ਵृषਾ ਮਦੋ ਵृषਾ ਸੋਮੋ ਅਯਂ ਸੁਤਃ । ਵृषਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृषਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ
ਪੱਥਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਤਾਕਤਵਰ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ।
ਵृषਾ ਤ੍ਵਾ ਵृषਣਂ ਹੁਵੇ ਵਜ੍ਰਿਞ੍ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ । ਵृषਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृषਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਤਾਕਤਵਰ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ।
ऋਜੀषੀ ਵਜ੍ਰੀ ਵृषਭਸ੍ਤੁਰਾषਾਟ੍ ਛੁष੍ਮੀ ਰਾਜਾ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸੋਮਪਾਵਾ । ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮੁਪ ਯਾਸਦਰ੍ਵਾਙ੍ਮਾਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਸਵਨੇ ਮਤ੍ਸਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਚਲਾਕ, ਬਿਜਲੀ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ; ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਆਵੇ, ਸੋਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਸ੍ਤਮਸਾਵਿਧ੍ਯਦਾਸੁਰਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਥਾ ਮੁਗ੍ਧੋ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਦੀਧਯੁਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਵਰਭਾਨੁ ਨੇ ਅਸੁਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆ, ਉਹ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਤੂੰ, ਸੂਰਜ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੋਰਧ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਯਾ ਅਵੋ ਦਿਵੋ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾ ਅਵਾਹਨ੍ । ਗੂਲ਼੍ਹਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਤਮਸਾਪਵ੍ਰਤੇਨ ਤੁਰੀਯੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਵਿਨ੍ਦਦਤ੍ਰਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਵਰਭਾਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਇੰਦਰ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਈ, ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ, ਚੌਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਮਾ ਮਾਮਿਮਂ ਤਵ ਸਨ੍ਤਮਤ੍ਰ ਇਰਸ੍ਯਾ ਦ੍ਰੁਗ੍ਧੋ ਭਿਯਸਾ ਨਿ ਗਾਰੀਤ੍ । ਤ੍ਵਂ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਸਿ ਸਤ੍ਯਰਾਧਾਸ੍ਤੌ ਮੇਹਾਵਤਂ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਆਵੇ, ਨਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਸੱਚੇ ਦਾਤਾ, ਤੇ ਵਰਨਾ ਰਾਜਾ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਵ੍ਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯੁਯੁਜਾਨਃ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਕੀਰਿਣਾ ਦੇਵਾਨ੍ਨਮਸੋਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ । ਅਤ੍ਰਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦਿਵਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾਧਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੋਰਪ ਮਾਯਾ ਅਘੁਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਮੁੜ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਸਵਰਭਾਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।