ਸਮੀਂ ਪਣੇਰਜਤਿ ਭੋਜਨਂ ਮੁषੇ ਵਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਭਜਤਿ ਸੂਨਰਂ ਵਸੁ । ਦੁਰ੍ਗੇ ਚਨ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵ ਆ ਪੁਰੁ ਜਨੋ ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਤਵਿषੀਮਚੁਕ੍ਰੁਧਤ੍
ਉਹ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੋਟੀ ਛੀਨਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਠੋਸ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੌਲਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਸਂ ਯਜ੍ਜਨੌ ਸੁਧਨੌ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਰ੍ਧਸਾਵਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਘਵਾ ਗੋषੁ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿषੁ । ਯੁਜਂ ਹ੍ਯਨ੍ਯਮਕृਤ ਪ੍ਰਵੇਪਨ੍ਯੁਦੀਂ ਗਵ੍ਯਂ ਸृਜਤੇ ਸਤ੍ਵਭਿਰ੍ਧੁਨਿਃ
ਇੰਦਰ, ਦਾਨੀ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ—ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ—ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਾਰ ਦੁੱਧ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਸਾਮਾਗ੍ਨਿਵੇਸ਼ਿਂ ਗृਣੀषੇ ਸ਼ਤ੍ਰਿਮਗ੍ਨ ਉਪਮਾਂ ਕੇਤੁਮਰ੍ਯਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਆਪਃ ਸਂਯਤਃ ਪੀਪਯਨ੍ਤ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਮਵਤ੍ਤ੍ਵੇषਮਸ੍ਤੁ
ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੀਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਵਿਰੋਧੀ, ਮਹਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪੀਣ ਲਈ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਜ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਤੇ ਸਾਧਿष੍ਠੋऽਵਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁष੍ਟਮਾ ਭਰ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਚਰ੍षਣੀਸਹਂ ਸਸ੍ਨਿਂ ਵਾਜੇषੁ ਦੁष੍ਟਰਮ੍
ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਚਤਸ੍ਰੋ ਯਚ੍ਛੂਰ ਸਨ੍ਤਿ ਤਿਸ੍ਰਃ । ਯਦ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮਵਸ੍ਤਤ੍ਸੁ ਨ ਆ ਭਰ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਚਾਹੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਚਾਰ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ, ਜਾਂ ਪੰਜ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਹਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਲਿਆ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ।
ਆ ਤੇऽਵੋ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵृषਨ੍ਤਮਸ੍ਯ ਹੂਮਹੇ । ਵृषਜੂਤਿਰ੍ਹਿ ਜਜ੍ਞਿष ਆਭੂਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਰ੍ਵਣਿਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਮਦਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਬਲਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲਾ।
ਵृषਾ ਹ੍ਯਸਿ ਰਾਧਸੇ ਜਜ੍ਞਿषੇ ਵृष੍ਣਿ ਤੇ ਸ਼ਵਃ । ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਤੇ ਧृषਨ੍ਮਨਃ ਸਤ੍ਰਾਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍
ਤੂੰ ਸਚਮੁਚ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਬਲਦ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰਾ ਦਿਲੇਰ ਮਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੱਕੀ ਮਰਦਾਂਗੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਮਿਤ੍ਰਯਨ੍ਤਮਦ੍ਰਿਵਃ । ਸਰ੍ਵਰਥਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਨਿ ਯਾਹਿ ਸ਼ਵਸਸ੍ਪਤੇ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਜੋ ਵੈਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ ਜਨਾਸੋ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਉਗ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵੀषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਹਵਨ੍ਤੇ ਵਾਜਸਾਤਯੇ
ਤੂੰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁष੍ਟਰਂ ਪੁਰੋਯਾਵਾਨਮਾਜਿषੁ । ਸਯਾਵਾਨਂ ਧਨੇਧਨੇ ਵਾਜਯਨ੍ਤਮਵਾ ਰਥਮ੍
ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਰਥ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਓ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਹਿ ਨੋ ਰਥਮਵਾ ਪੁਰਂਧ੍ਯਾ । ਵਯਂ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਵਾਰ੍ਯਂ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਦਧੀਮਹਿ ਦਿਵਿ ਸ੍ਤੋਮਂ ਮਨਾਮਹੇ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਰਥ ਬਚਾ, ਹੇ ਪੁਰੰਧੀ। ਅਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜਸ਼ਨ ਪੇਸ਼ ਕਰੀਏ।
ਸ ਆ ਗਮਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋ ਵਸੂਨਾਂ ਚਿਕੇਤਦ੍ਦਾਤੁਂ ਦਾਮਨੋ ਰਯੀਣਾਮ੍ । ਧਨ੍ਵਚਰੋ ਨ ਵਂਸਗਸ੍ਤृषਾਣਸ਼੍ਚਕਮਾਨਃ ਪਿਬਤੁ ਦੁਗ੍ਧਮਂਸ਼ੁਮ੍
ਉਹ ਇੰਦਰ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਜੋ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆਸੇ ਯਾਤਰੀ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ ਨਿਖੜਿਆ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆ ਤੇ ਹਨੂ ਹਰਿਵਃ ਸ਼ੂਰ ਸ਼ਿਪ੍ਰੇ ਰੁਹਤ੍ਸੋਮੋ ਨ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ । ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਵਤੋ ਨ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਮਦੇਮ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਹੇ ਹਰੀਵਾ, ਸੋਮਾ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ। ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਏ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰਂ ਨ ਵृਤ੍ਤਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵੇਪਤੇ ਮਨੋ ਭਿਯਾ ਮੇ ਅਮਤੇਰਿਦਦ੍ਰਿਵਃ । ਰਥਾਦਧਿ ਤ੍ਵਾ ਜਰਿਤਾ ਸਦਾਵृਧ ਕੁਵਿਨ੍ਨੁ ਸ੍ਤੋषਨ੍ਮਘਵਨ੍ਪੁਰੂਵਸੁਃ
ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ। ਗਾਇਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਦਾਨੀ, ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।
ਏष ਗ੍ਰਾਵੇਵ ਜਰਿਤਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਯਰ੍ਤਿ ਵਾਚਂ ਬृਹਦਾਸ਼ੁषਾਣਃ । ਪ੍ਰ ਸਵ੍ਯੇਨ ਮਘਵਨ੍ਯਂਸਿ ਰਾਯਃ ਪ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਿਦ੍ਧਰਿਵੋ ਮਾ ਵਿ ਵੇਨਃ
ਇਹ ਗਾਇਕ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਹੇ ਦਾਨੀ, ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਹਥ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਤੇ ਸੱਜੀ ਹਥ ਨਾਲ, ਹੇ ਹਰੀਵਾ, ਰੋਕ ਨਾ।
ਵृषਾ ਤ੍ਵਾ ਵृषਣਂ ਵਰ੍ਧਤੁ ਦ੍ਯੌਰ੍ਵृषਾ ਵृषਭ੍ਯਾਂ ਵਹਸੇ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮ੍ । ਸ ਨੋ ਵृषਾ ਵृषਰਥਃ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ ਵृषਕ੍ਰਤੋ ਵृषਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਭਰੇ ਧਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੈਨੂੰ, ਬਲਦ ਨੂੰ, ਵਧਾਏ; ਤੂੰ ਦੋ ਹਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਬਲਦ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਥ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਜੁਬਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਯੋ ਰੋਹਿਤੌ ਵਾਜਿਨੌ ਵਾਜਿਨੀਵਾਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਤੈਃ ਸਚਮਾਨਾਵਦਿष੍ਟ । ਯੂਨੇ ਸਮਸ੍ਮੈ ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਨਮਨ੍ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਰਥਾਯ ਮਰੁਤੋ ਦੁਵੋਯਾ
ਉਹ ਜੋ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਲਾਲ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਨੌਜਵਾਨ ਝੁਕਣ; ਮਰੁਤ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਉਸ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਸਂ ਭਾਨੁਨਾ ਯਤਤੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਜੁਹ੍ਵਾਨੋ ਘृਤਪृष੍ਠਃ ਸ੍ਵਞ੍ਚਾਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਅਮृਧ੍ਰਾ ਉषਸੋ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਾਨ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਨਵਾਮੇਤ੍ਯਾਹ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਝੁਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਘਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਵੇਰਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਨਿਖੜੀਏ, ਉਹ ਐਸਾ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਸਮਿਦ੍ਧਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਵਤ੍ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਬਰ੍ਹਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਗ੍ਰਾਵਾ ਸੁਤਸੋਮੋ ਜਰਾਤੇ । ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਯਸ੍ਯੇषਿਰਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਯਦਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰ੍ਹਵਿषਾਵ ਸਿਨ੍ਧੁਮ੍
ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਤਿਆਰ ਹਨ ਤੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੱਥਰ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਵਨ ਸਮੇਤ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਧੂਰਿਯਂ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੇਤਿ ਯ ਈਂ ਵਹਾਤੇ ਮਹਿषੀਮਿषਿਰਾਮ੍ । ਆਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾਦ੍ਰਥ ਆ ਚ ਘੋषਾਤ੍ਪੁਰੂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਪਰਿ ਵਰ੍ਤਯਾਤੇ
ਵਧੂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਨ ਸ ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਥਤੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸੋਮਂ ਪਿਬਤਿ ਗੋਸਖਾਯਮ੍ । ਆ ਸਤ੍ਵਨੈਰਜਤਿ ਹਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਃ ਸੁਭਗੋ ਨਾਮ ਪੁष੍ਯਨ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਤੀਖਾ ਸੋਮ ਪੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ।
ਪੁष੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮੇ ਅਭਿ ਯੋਗੇ ਭਵਾਤ੍ਯੁਭੇ ਵृਤੌ ਸਂਯਤੀ ਸਂ ਜਯਾਤਿ । ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯੋ ਅਗ੍ਨਾ ਭਵਾਤਿ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਤਸੋਮੋ ਦਦਾਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਰੋष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਧਸੋ ਵਿਭ੍ਵੀ ਰਾਤਿਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਅਧਾ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਚਰ੍षਣੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾ ਸੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਮਂਹਯ
ਵਿਆਪਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ, ਸੌ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਡਿਆਈ, ਚੰਗਾ ਰਾਜ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਬਖ਼ਸ਼।
ਯਦੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰਵਾਯ੍ਯਮਿषਂ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਦਧਿषੇ । ਪਪ੍ਰਥੇ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ਰੁਤ੍ਤਮਂ ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣ ਦੁष੍ਟਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਲੰਮੀ-ਸੁਣੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਅਜਿੱਤ ਵਡਿਆਈ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ੁष੍ਮਾਸੋ ਯੇ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਵੋ ਮੇਹਨਾ ਕੇਤਸਾਪਃ । ਉਭਾ ਦੇਵਾਵਭਿष੍ਟਯੇ ਦਿਵਸ਼੍ਚ ਗ੍ਮਸ਼੍ਚ ਰਾਜਥਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਬੁਧੀ ਤੇ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਉਤੋ ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤਵ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਨृਮ੍ਣਮਾ ਭਰਾਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਨृਮਣਸ੍ਯਸੇ
ਹੁਣ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੇਰੇ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਕਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਖ਼ਸ਼।
ਨੂ ਤ ਆਭਿਰਭਿष੍ਟਿਭਿਸ੍ਤਵ ਸ਼ਰ੍ਮਞ੍ਛਤਕ੍ਰਤੋ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਗੋਪਾਃ ਸ਼ੂਰ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਗੋਪਾਃ
ਹੁਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਸੌ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ; ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ, ਸੂਰਵੀਰ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰ ਮੇਹਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਦਾਤਮਦ੍ਰਿਵਃ । ਰਾਧਸ੍ਤਨ੍ਨੋ ਵਿਦਦ੍ਵਸ ਉਭਯਾਹਸ੍ਤ੍ਯਾ ਭਰ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੀ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ।
ਯਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਵਰੇਣ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਤਦਾ ਭਰ । ਵਿਦ੍ਯਾਮ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਵਯਮਕੂਪਾਰਸ੍ਯ ਦਾਵਨੇ
ਜੋ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਦਾਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਜਾਣੀਏ, ਦਿਲਦਾਰ, ਸਾਡੀ ਜਰੂਰਤ ਲਈ।
ਯਤ੍ਤੇ ਦਿਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਰਾਧ੍ਯਂ ਮਨੋ ਅਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਬृਹਤ੍ । ਤੇਨ ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਦਦ੍ਰਿਵ ਆ ਵਾਜਂ ਦਰ੍षਿ ਸਾਤਯੇ
ਤੇਰਾ ਪੱਕਾ ਮਨ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਉਸ ਨਾਲ, ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਾ ਇਨਾਮ ਪਹੁੰਚਾ।