ਏਵਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਤਿਭਿਰਵ ਪਾਹਿ ਗृਣਤਃ ਸ਼ੂਰ ਕਾਰੂਨ੍ । ਉਤ ਤ੍ਵਚਂ ਦਦਤੋ ਵਾਜਸਾਤੌ ਪਿਪ੍ਰੀਹਿ ਮਧ੍ਵਃ ਸੁषੁਤਸ੍ਯ ਚਾਰੋਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹਮਦਰਦ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਹੋੜ ਵਿਚ ਚਮੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਮਿੱਠੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜੇ ਪਾਨ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈ।
ਉਤ ਤ੍ਯੇ ਮਾ ਪੌਰੁਕੁਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਸੂਰੇਸ੍ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੋਰ੍ਹਿਰਣਿਨੋ ਰਰਾਣਾਃ । ਵਹਨ੍ਤੁ ਮਾ ਦਸ਼ ਸ਼੍ਯੇਤਾਸੋ ਅਸ੍ਯ ਗੈਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਨੁ ਸਸ਼੍ਚੇ
ਤੇ ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਸਦਸਯੂ ਦੇ ਦਸ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ। ਉਹ ਲਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ।
ਉਤ ਤ੍ਯੇ ਮਾ ਮਾਰੁਤਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਾਃ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾਮਘਾਸੋ ਵਿਦਥਸ੍ਯ ਰਾਤੌ । ਸਹਸ੍ਰਾ ਮੇ ਚ੍ਯਵਤਾਨੋ ਦਦਾਨ ਆਨੂਕਮਰ੍ਯੋ ਵਪੁषੇ ਨਾਰ੍ਚਤ੍
ਤੇ ਮਾਰੁਤਾਸ਼ਵਾ ਦੇ ਲਾਲ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਂ ਹਨ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਦਾਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਲਈ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਉਤ ਤ੍ਯੇ ਮਾ ਧ੍ਵਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜੁष੍ਟਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਰੁਚੋ ਯਤਾਨਾਃ । ਮਹ੍ਨਾ ਰਾਯਃ ਸਂਵਰਣਸ੍ਯ ऋषੇਰ੍ਵ੍ਰਜਂ ਨ ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਯਤਾ ਅਪਿ ਗ੍ਮਨ੍
ਤੇ ਧਵਨਿਆ ਦੇ ਪਸੰਦੀਦਾ, ਚਮਕਦੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਏ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੰਵਰਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਵੱਡੇਪਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਣ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਮਜਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਵਤ੍ਯਨੁ ਸ੍ਵਧਾਮਿਤਾ ਦਸ੍ਮਮੀਯਤੇ । ਸੁਨੋਤਨ ਪਚਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਹਸੇ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਾਯ ਪ੍ਰਤਰਂ ਦਧਾਤਨ
ਜਿਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਦੇ, ਜੋ ਬੁੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਵਜੋਂ ਸਿਫ਼ਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਜਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਸਿਫ਼ਤਿਆ, ਲਈ ਪੀਓ ਤੇ ਪਕਾਓ, ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।
ਆ ਯਃ ਸੋਮੇਨ ਜਠਰਮਪਿਪ੍ਰਤਾਮਨ੍ਦਤ ਮਘਵਾ ਮਧ੍ਵੋ ਅਨ੍ਧਸਃ । ਯਦੀਂ ਮृਗਾਯ ਹਨ੍ਤਵੇ ਮਹਾਵਧਃ ਸਹਸ੍ਰਭृष੍ਟਿਮੁਸ਼ਨਾ ਵਧਂ ਯਮਤ੍
ਜੋ ਸੋਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾ, ਪੀਣ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਂਦਾ, ਵੱਡਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਘ੍ਰਂਸ ਉਤ ਵਾ ਯ ਊਧਨਿ ਸੋਮਂ ਸੁਨੋਤਿ ਭਵਤਿ ਦ੍ਯੁਮਾਁ ਅਹ । ਅਪਾਪ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਤਨੁष੍ਟਿਮੂਹਤਿ ਤਨੂਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਮਘਵਾ ਯਃ ਕਵਾਸਖਃ
ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਦਾ, ਚਾਹੇ ਪੀੜ੍ਹ 'ਤੇ ਜਾਂ ਪਾਤੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ। ਸ਼ਕਰ, ਤਾਕਤਵਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦਾਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਵਧੀਤ੍ਪਿਤਰਂ ਯਸ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਾਤ ਈषਤੇ । ਵੇਤੀਦ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤਾ ਯਤਂਕਰੋ ਨ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਦੀषਤੇ ਵਸ੍ਵ ਆਕਰਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਸ਼ਕਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ; ਦੌਲਤ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਪਾਪੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਨ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵष੍ਟ੍ਯਾਰਭਂ ਨਾਸੁਨ੍ਵਤਾ ਸਚਤੇ ਪੁष੍ਯਤਾ ਚਨ । ਜਿਨਾਤਿ ਵੇਦਮੁਯਾ ਹਨ੍ਤਿ ਵਾ ਧੁਨਿਰਾ ਦੇਵਯੁਂ ਭਜਤਿ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ
ਉਹ ਪੰਜ ਜਾਂ ਦਸ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ; ਉਹ ਨਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਧਨਵਾਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਗਿਆਨੀ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਟੋਲੀ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਭਾਗ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸਮृਤੌ ਚਕ੍ਰਮਾਸਜੋऽਸੁਨ੍ਵਤੋ ਵਿषੁਣਃ ਸੁਨ੍ਵਤੋ ਵृਧਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦਮਿਤਾ ਵਿਭੀषਣੋ ਯਥਾਵਸ਼ਂ ਨਯਤਿ ਦਾਸਮਾਰ੍ਯਃ
ਤੇਜ਼, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਚੱਕਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਵੈਰ, ਪਰ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ। ਇੰਦਰ, ਸਭ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਦਾਸ ਤੇ ਆਰੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮੀਂ ਪਣੇਰਜਤਿ ਭੋਜਨਂ ਮੁषੇ ਵਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਭਜਤਿ ਸੂਨਰਂ ਵਸੁ । ਦੁਰ੍ਗੇ ਚਨ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵ ਆ ਪੁਰੁ ਜਨੋ ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਤਵਿषੀਮਚੁਕ੍ਰੁਧਤ੍
ਉਹ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੋਟੀ ਛੀਨਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਠੋਸ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੌਲਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਸਂ ਯਜ੍ਜਨੌ ਸੁਧਨੌ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਰ੍ਧਸਾਵਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਘਵਾ ਗੋषੁ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿषੁ । ਯੁਜਂ ਹ੍ਯਨ੍ਯਮਕृਤ ਪ੍ਰਵੇਪਨ੍ਯੁਦੀਂ ਗਵ੍ਯਂ ਸृਜਤੇ ਸਤ੍ਵਭਿਰ੍ਧੁਨਿਃ
ਇੰਦਰ, ਦਾਨੀ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ—ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ—ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਾਰ ਦੁੱਧ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਸਾਮਾਗ੍ਨਿਵੇਸ਼ਿਂ ਗृਣੀषੇ ਸ਼ਤ੍ਰਿਮਗ੍ਨ ਉਪਮਾਂ ਕੇਤੁਮਰ੍ਯਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਆਪਃ ਸਂਯਤਃ ਪੀਪਯਨ੍ਤ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਮਵਤ੍ਤ੍ਵੇषਮਸ੍ਤੁ
ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੀਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਵਿਰੋਧੀ, ਮਹਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪੀਣ ਲਈ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਜ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਤੇ ਸਾਧਿष੍ਠੋऽਵਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁष੍ਟਮਾ ਭਰ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਚਰ੍षਣੀਸਹਂ ਸਸ੍ਨਿਂ ਵਾਜੇषੁ ਦੁष੍ਟਰਮ੍
ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਚਤਸ੍ਰੋ ਯਚ੍ਛੂਰ ਸਨ੍ਤਿ ਤਿਸ੍ਰਃ । ਯਦ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮਵਸ੍ਤਤ੍ਸੁ ਨ ਆ ਭਰ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਚਾਹੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਚਾਰ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ, ਜਾਂ ਪੰਜ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਹਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਲਿਆ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ।
ਆ ਤੇऽਵੋ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵृषਨ੍ਤਮਸ੍ਯ ਹੂਮਹੇ । ਵृषਜੂਤਿਰ੍ਹਿ ਜਜ੍ਞਿष ਆਭੂਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਰ੍ਵਣਿਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਮਦਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਬਲਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲਾ।
ਵृषਾ ਹ੍ਯਸਿ ਰਾਧਸੇ ਜਜ੍ਞਿषੇ ਵृष੍ਣਿ ਤੇ ਸ਼ਵਃ । ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਤੇ ਧृषਨ੍ਮਨਃ ਸਤ੍ਰਾਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍
ਤੂੰ ਸਚਮੁਚ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਬਲਦ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰਾ ਦਿਲੇਰ ਮਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੱਕੀ ਮਰਦਾਂਗੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਮਿਤ੍ਰਯਨ੍ਤਮਦ੍ਰਿਵਃ । ਸਰ੍ਵਰਥਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਨਿ ਯਾਹਿ ਸ਼ਵਸਸ੍ਪਤੇ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਜੋ ਵੈਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ ਜਨਾਸੋ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਉਗ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵੀषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਹਵਨ੍ਤੇ ਵਾਜਸਾਤਯੇ
ਤੂੰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁष੍ਟਰਂ ਪੁਰੋਯਾਵਾਨਮਾਜਿषੁ । ਸਯਾਵਾਨਂ ਧਨੇਧਨੇ ਵਾਜਯਨ੍ਤਮਵਾ ਰਥਮ੍
ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਰਥ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਓ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਹਿ ਨੋ ਰਥਮਵਾ ਪੁਰਂਧ੍ਯਾ । ਵਯਂ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਵਾਰ੍ਯਂ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਦਧੀਮਹਿ ਦਿਵਿ ਸ੍ਤੋਮਂ ਮਨਾਮਹੇ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਰਥ ਬਚਾ, ਹੇ ਪੁਰੰਧੀ। ਅਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜਸ਼ਨ ਪੇਸ਼ ਕਰੀਏ।
ਸ ਆ ਗਮਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋ ਵਸੂਨਾਂ ਚਿਕੇਤਦ੍ਦਾਤੁਂ ਦਾਮਨੋ ਰਯੀਣਾਮ੍ । ਧਨ੍ਵਚਰੋ ਨ ਵਂਸਗਸ੍ਤृषਾਣਸ਼੍ਚਕਮਾਨਃ ਪਿਬਤੁ ਦੁਗ੍ਧਮਂਸ਼ੁਮ੍
ਉਹ ਇੰਦਰ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਜੋ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆਸੇ ਯਾਤਰੀ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ ਨਿਖੜਿਆ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆ ਤੇ ਹਨੂ ਹਰਿਵਃ ਸ਼ੂਰ ਸ਼ਿਪ੍ਰੇ ਰੁਹਤ੍ਸੋਮੋ ਨ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ । ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਵਤੋ ਨ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਮਦੇਮ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਹੇ ਹਰੀਵਾ, ਸੋਮਾ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ। ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਏ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰਂ ਨ ਵृਤ੍ਤਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵੇਪਤੇ ਮਨੋ ਭਿਯਾ ਮੇ ਅਮਤੇਰਿਦਦ੍ਰਿਵਃ । ਰਥਾਦਧਿ ਤ੍ਵਾ ਜਰਿਤਾ ਸਦਾਵृਧ ਕੁਵਿਨ੍ਨੁ ਸ੍ਤੋषਨ੍ਮਘਵਨ੍ਪੁਰੂਵਸੁਃ
ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ। ਗਾਇਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਦਾਨੀ, ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।
ਏष ਗ੍ਰਾਵੇਵ ਜਰਿਤਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਯਰ੍ਤਿ ਵਾਚਂ ਬृਹਦਾਸ਼ੁषਾਣਃ । ਪ੍ਰ ਸਵ੍ਯੇਨ ਮਘਵਨ੍ਯਂਸਿ ਰਾਯਃ ਪ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਿਦ੍ਧਰਿਵੋ ਮਾ ਵਿ ਵੇਨਃ
ਇਹ ਗਾਇਕ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਹੇ ਦਾਨੀ, ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਹਥ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਤੇ ਸੱਜੀ ਹਥ ਨਾਲ, ਹੇ ਹਰੀਵਾ, ਰੋਕ ਨਾ।
ਵृषਾ ਤ੍ਵਾ ਵृषਣਂ ਵਰ੍ਧਤੁ ਦ੍ਯੌਰ੍ਵृषਾ ਵृषਭ੍ਯਾਂ ਵਹਸੇ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮ੍ । ਸ ਨੋ ਵृषਾ ਵृषਰਥਃ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ ਵृषਕ੍ਰਤੋ ਵृषਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਭਰੇ ਧਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੈਨੂੰ, ਬਲਦ ਨੂੰ, ਵਧਾਏ; ਤੂੰ ਦੋ ਹਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਬਲਦ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਥ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਜੁਬਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਯੋ ਰੋਹਿਤੌ ਵਾਜਿਨੌ ਵਾਜਿਨੀਵਾਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਤੈਃ ਸਚਮਾਨਾਵਦਿष੍ਟ । ਯੂਨੇ ਸਮਸ੍ਮੈ ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਨਮਨ੍ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਰਥਾਯ ਮਰੁਤੋ ਦੁਵੋਯਾ
ਉਹ ਜੋ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਲਾਲ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਨੌਜਵਾਨ ਝੁਕਣ; ਮਰੁਤ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਉਸ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਸਂ ਭਾਨੁਨਾ ਯਤਤੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਜੁਹ੍ਵਾਨੋ ਘृਤਪृष੍ਠਃ ਸ੍ਵਞ੍ਚਾਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਅਮृਧ੍ਰਾ ਉषਸੋ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਾਨ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਨਵਾਮੇਤ੍ਯਾਹ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਝੁਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਘਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਵੇਰਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਨਿਖੜੀਏ, ਉਹ ਐਸਾ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਸਮਿਦ੍ਧਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਵਤ੍ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਬਰ੍ਹਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਗ੍ਰਾਵਾ ਸੁਤਸੋਮੋ ਜਰਾਤੇ । ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਯਸ੍ਯੇषਿਰਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਯਦਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰ੍ਹਵਿषਾਵ ਸਿਨ੍ਧੁਮ੍
ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਤਿਆਰ ਹਨ ਤੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੱਥਰ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਵਨ ਸਮੇਤ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਧੂਰਿਯਂ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੇਤਿ ਯ ਈਂ ਵਹਾਤੇ ਮਹਿषੀਮਿषਿਰਾਮ੍ । ਆਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾਦ੍ਰਥ ਆ ਚ ਘੋषਾਤ੍ਪੁਰੂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਪਰਿ ਵਰ੍ਤਯਾਤੇ
ਵਧੂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।