ਕੋ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਤਵਿषੀਂ ਵਰਾਤ ਏਕੋ ਧਨਾ ਭਰਤੇ ਅਪ੍ਰਤੀਤਃ । ਇਮੇ ਚਿਦਸ੍ਯ ਜ੍ਰਯਸੋ ਨੁ ਦੇਵੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੌਜਸੋ ਭਿਯਸਾ ਜਿਹਾਤੇ
ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਅਜਿੱਤ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ।
ਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਧਿਤਿਰ੍ਜਿਹੀਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਗਾਤੁਰੁਸ਼ਤੀਵ ਯੇਮੇ । ਸਂ ਯਦੋਜੋ ਯੁਵਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਭਿਰਨੁ ਸ੍ਵਧਾਵ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਨਮਨ੍ਤ
ਉਸ ਲਈ, ਦਿਵਯ ਕਿਰਪਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਦੀ ਔਰਤ ਪਤੀ ਚੁਣਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਂ ਨੁ ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਪਤਿਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਜਾਤਂ ਸ਼ृਣੋਮਿ ਯਸ਼ਸਂ ਜਨੇषੁ । ਤਂ ਮੇ ਜਗृਭ੍ਰ ਆਸ਼ਸੋ ਨਵਿष੍ਠਂ ਦੋषਾ ਵਸ੍ਤੋਰ੍ਹਵਮਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ, ਸਚ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਾਂਚ ਜਨਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਨਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਏਵਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੁਥਾ ਯਾਤਯਨ੍ਤਂ ਮਘਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਦਤਂ ਸ਼ृਣੋਮਿ । ਕਿਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਗृਹਤੇ ਸਖਾਯੋ ਯੇ ਤ੍ਵਾਯਾ ਨਿਦਧੁਃ ਕਾਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਾਥੀ ਤੇਰੇ ਕੀ ਕੰਮ ਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ?
ਮਹਿ ਮਹੇ ਤਵਸੇ ਦੀਧ੍ਯੇ ਨॄਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯੇਤ੍ਥਾ ਤਵਸੇ ਅਤਵ੍ਯਾਨ੍ । ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਸੁਮਤਿਂ ਵਾਜਸਾਤੌ ਸ੍ਤੁਤੋ ਜਨੇ ਸਮਰ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕੇਤ
ਵੱਡਿਆਂ, ਤਾਕਤਵਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤਵਾਂ ਇੰਦਰ ਲਈ। ਜੋ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਹੋੜ ਵਿਚ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੋਸਤ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਿਯਸਾਨੋ ਅਰ੍ਕੈਰ੍ਹਰੀਣਾਂ ਵृषਨ੍ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਮਸ਼੍ਰੇਃ । ਯਾ ਇਤ੍ਥਾ ਮਘਵਨ੍ਨਨੁ ਜੋषਂ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਅਭਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਯਃ ਸਕ੍ਸ਼ਿ ਜਨਾਨ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਦਾਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਦਾ, ਤੂੰ ਸਲਾਹਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਨ ਤੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਭ੍ਯਸ੍ਮਦृष੍ਵਾਯੁਕ੍ਤਾਸੋ ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਤਾ ਯਦਸਨ੍ । ਤਿष੍ਠਾ ਰਥਮਧਿ ਤਂ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾ ਰਸ਼੍ਮਿਂ ਦੇਵ ਯਮਸੇ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵਃ
ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਹੀਨ ਹੋਏ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ, ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰ, ਰੱਸ਼ਮੀਆਂ ਫੜ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਆਪ ਚਲਾਓ।
ਪੁਰੂ ਯਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਥਾ ਗਵੇ ਚਕਰ੍ਥੋਰ੍ਵਰਾਸੁ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ । ਤਤਕ੍ਸ਼ੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਚਿਦੋਕਸਿ ਸ੍ਵੇ ਵृषਾ ਸਮਤ੍ਸੁ ਦਾਸਸ੍ਯ ਨਾਮ ਚਿਤ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਹਨ; ਗਾਂ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਦਾਸਾ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ।
ਵਯਂ ਤੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੇ ਚ ਨਰਃ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਜਜ੍ਞਾਨਾ ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਰਥਾਃ । ਆਸ੍ਮਾਞ੍ਜਗਮ੍ਯਾਦਹਿਸ਼ੁष੍ਮ ਸਤ੍ਵਾ ਭਗੋ ਨ ਹਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭृਥੇषੁ ਚਾਰੁਃ
ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਥ ਜੋ ਚੱਲ ਪਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਭਾਗ ਵਾਂਗ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰਾ, ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਸੋਹਣਾ।
ਪਪृਕ੍ਸ਼ੇਣ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵੇ ਹ੍ਯੋਜੋ ਨृਮ੍ਣਾਨਿ ਚ ਨृਤਮਾਨੋ ਅਮਰ੍ਤਃ । ਸ ਨ ਏਨੀਂ ਵਸਵਾਨੋ ਰਯਿਂ ਦਾਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਯ ਸ੍ਤੁषੇ ਤੁਵਿਮਘਸ੍ਯ ਦਾਨਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਮਰ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ। ਦਾਤਾ, ਸਲਾਹਯੋਗ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਤਿਭਿਰਵ ਪਾਹਿ ਗृਣਤਃ ਸ਼ੂਰ ਕਾਰੂਨ੍ । ਉਤ ਤ੍ਵਚਂ ਦਦਤੋ ਵਾਜਸਾਤੌ ਪਿਪ੍ਰੀਹਿ ਮਧ੍ਵਃ ਸੁषੁਤਸ੍ਯ ਚਾਰੋਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹਮਦਰਦ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਹੋੜ ਵਿਚ ਚਮੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਮਿੱਠੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜੇ ਪਾਨ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈ।
ਉਤ ਤ੍ਯੇ ਮਾ ਪੌਰੁਕੁਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਸੂਰੇਸ੍ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੋਰ੍ਹਿਰਣਿਨੋ ਰਰਾਣਾਃ । ਵਹਨ੍ਤੁ ਮਾ ਦਸ਼ ਸ਼੍ਯੇਤਾਸੋ ਅਸ੍ਯ ਗੈਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਨੁ ਸਸ਼੍ਚੇ
ਤੇ ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਸਦਸਯੂ ਦੇ ਦਸ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ। ਉਹ ਲਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ।
ਉਤ ਤ੍ਯੇ ਮਾ ਮਾਰੁਤਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਾਃ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾਮਘਾਸੋ ਵਿਦਥਸ੍ਯ ਰਾਤੌ । ਸਹਸ੍ਰਾ ਮੇ ਚ੍ਯਵਤਾਨੋ ਦਦਾਨ ਆਨੂਕਮਰ੍ਯੋ ਵਪੁषੇ ਨਾਰ੍ਚਤ੍
ਤੇ ਮਾਰੁਤਾਸ਼ਵਾ ਦੇ ਲਾਲ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਂ ਹਨ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਦਾਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਲਈ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਉਤ ਤ੍ਯੇ ਮਾ ਧ੍ਵਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜੁष੍ਟਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਰੁਚੋ ਯਤਾਨਾਃ । ਮਹ੍ਨਾ ਰਾਯਃ ਸਂਵਰਣਸ੍ਯ ऋषੇਰ੍ਵ੍ਰਜਂ ਨ ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਯਤਾ ਅਪਿ ਗ੍ਮਨ੍
ਤੇ ਧਵਨਿਆ ਦੇ ਪਸੰਦੀਦਾ, ਚਮਕਦੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਏ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੰਵਰਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਵੱਡੇਪਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਣ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਮਜਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਵਤ੍ਯਨੁ ਸ੍ਵਧਾਮਿਤਾ ਦਸ੍ਮਮੀਯਤੇ । ਸੁਨੋਤਨ ਪਚਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਹਸੇ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਾਯ ਪ੍ਰਤਰਂ ਦਧਾਤਨ
ਜਿਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਦੇ, ਜੋ ਬੁੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਵਜੋਂ ਸਿਫ਼ਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਜਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਸਿਫ਼ਤਿਆ, ਲਈ ਪੀਓ ਤੇ ਪਕਾਓ, ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।
ਆ ਯਃ ਸੋਮੇਨ ਜਠਰਮਪਿਪ੍ਰਤਾਮਨ੍ਦਤ ਮਘਵਾ ਮਧ੍ਵੋ ਅਨ੍ਧਸਃ । ਯਦੀਂ ਮृਗਾਯ ਹਨ੍ਤਵੇ ਮਹਾਵਧਃ ਸਹਸ੍ਰਭृष੍ਟਿਮੁਸ਼ਨਾ ਵਧਂ ਯਮਤ੍
ਜੋ ਸੋਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾ, ਪੀਣ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਂਦਾ, ਵੱਡਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਘ੍ਰਂਸ ਉਤ ਵਾ ਯ ਊਧਨਿ ਸੋਮਂ ਸੁਨੋਤਿ ਭਵਤਿ ਦ੍ਯੁਮਾਁ ਅਹ । ਅਪਾਪ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਤਨੁष੍ਟਿਮੂਹਤਿ ਤਨੂਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਮਘਵਾ ਯਃ ਕਵਾਸਖਃ
ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਦਾ, ਚਾਹੇ ਪੀੜ੍ਹ 'ਤੇ ਜਾਂ ਪਾਤੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ। ਸ਼ਕਰ, ਤਾਕਤਵਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦਾਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਵਧੀਤ੍ਪਿਤਰਂ ਯਸ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਾਤ ਈषਤੇ । ਵੇਤੀਦ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤਾ ਯਤਂਕਰੋ ਨ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਦੀषਤੇ ਵਸ੍ਵ ਆਕਰਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਸ਼ਕਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ; ਦੌਲਤ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਪਾਪੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਨ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵष੍ਟ੍ਯਾਰਭਂ ਨਾਸੁਨ੍ਵਤਾ ਸਚਤੇ ਪੁष੍ਯਤਾ ਚਨ । ਜਿਨਾਤਿ ਵੇਦਮੁਯਾ ਹਨ੍ਤਿ ਵਾ ਧੁਨਿਰਾ ਦੇਵਯੁਂ ਭਜਤਿ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ
ਉਹ ਪੰਜ ਜਾਂ ਦਸ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ; ਉਹ ਨਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਧਨਵਾਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਗਿਆਨੀ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਟੋਲੀ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਭਾਗ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸਮृਤੌ ਚਕ੍ਰਮਾਸਜੋऽਸੁਨ੍ਵਤੋ ਵਿषੁਣਃ ਸੁਨ੍ਵਤੋ ਵृਧਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦਮਿਤਾ ਵਿਭੀषਣੋ ਯਥਾਵਸ਼ਂ ਨਯਤਿ ਦਾਸਮਾਰ੍ਯਃ
ਤੇਜ਼, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਚੱਕਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਵੈਰ, ਪਰ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ। ਇੰਦਰ, ਸਭ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਦਾਸ ਤੇ ਆਰੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮੀਂ ਪਣੇਰਜਤਿ ਭੋਜਨਂ ਮੁषੇ ਵਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਭਜਤਿ ਸੂਨਰਂ ਵਸੁ । ਦੁਰ੍ਗੇ ਚਨ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵ ਆ ਪੁਰੁ ਜਨੋ ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਤਵਿषੀਮਚੁਕ੍ਰੁਧਤ੍
ਉਹ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੋਟੀ ਛੀਨਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਠੋਸ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੌਲਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਸਂ ਯਜ੍ਜਨੌ ਸੁਧਨੌ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਰ੍ਧਸਾਵਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਘਵਾ ਗੋषੁ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿषੁ । ਯੁਜਂ ਹ੍ਯਨ੍ਯਮਕृਤ ਪ੍ਰਵੇਪਨ੍ਯੁਦੀਂ ਗਵ੍ਯਂ ਸृਜਤੇ ਸਤ੍ਵਭਿਰ੍ਧੁਨਿਃ
ਇੰਦਰ, ਦਾਨੀ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ—ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ—ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਾਰ ਦੁੱਧ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਸਾਮਾਗ੍ਨਿਵੇਸ਼ਿਂ ਗृਣੀषੇ ਸ਼ਤ੍ਰਿਮਗ੍ਨ ਉਪਮਾਂ ਕੇਤੁਮਰ੍ਯਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਆਪਃ ਸਂਯਤਃ ਪੀਪਯਨ੍ਤ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਮਵਤ੍ਤ੍ਵੇषਮਸ੍ਤੁ
ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੀਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਵਿਰੋਧੀ, ਮਹਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪੀਣ ਲਈ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਜ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਤੇ ਸਾਧਿष੍ਠੋऽਵਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁष੍ਟਮਾ ਭਰ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਚਰ੍षਣੀਸਹਂ ਸਸ੍ਨਿਂ ਵਾਜੇषੁ ਦੁष੍ਟਰਮ੍
ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਚਤਸ੍ਰੋ ਯਚ੍ਛੂਰ ਸਨ੍ਤਿ ਤਿਸ੍ਰਃ । ਯਦ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮਵਸ੍ਤਤ੍ਸੁ ਨ ਆ ਭਰ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਚਾਹੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਚਾਰ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ, ਜਾਂ ਪੰਜ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਹਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਲਿਆ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ।
ਆ ਤੇऽਵੋ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵृषਨ੍ਤਮਸ੍ਯ ਹੂਮਹੇ । ਵृषਜੂਤਿਰ੍ਹਿ ਜਜ੍ਞਿष ਆਭੂਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਰ੍ਵਣਿਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਮਦਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਬਲਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲਾ।
ਵृषਾ ਹ੍ਯਸਿ ਰਾਧਸੇ ਜਜ੍ਞਿषੇ ਵृष੍ਣਿ ਤੇ ਸ਼ਵਃ । ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਤੇ ਧृषਨ੍ਮਨਃ ਸਤ੍ਰਾਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍
ਤੂੰ ਸਚਮੁਚ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਬਲਦ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰਾ ਦਿਲੇਰ ਮਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੱਕੀ ਮਰਦਾਂਗੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਮਿਤ੍ਰਯਨ੍ਤਮਦ੍ਰਿਵਃ । ਸਰ੍ਵਰਥਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਨਿ ਯਾਹਿ ਸ਼ਵਸਸ੍ਪਤੇ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਜੋ ਵੈਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ ਜਨਾਸੋ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਉਗ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵੀषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਹਵਨ੍ਤੇ ਵਾਜਸਾਤਯੇ
ਤੂੰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁष੍ਟਰਂ ਪੁਰੋਯਾਵਾਨਮਾਜਿषੁ । ਸਯਾਵਾਨਂ ਧਨੇਧਨੇ ਵਾਜਯਨ੍ਤਮਵਾ ਰਥਮ੍
ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਰਥ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਓ।