ਆਯਂ ਜਨਾ ਅਭਿਚਕ੍ਸ਼ੇ ਜਗਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਖਾਯਂ ਸੁਤਸੋਮਮਿਚ੍ਛਨ੍ । ਵਦਨ੍ਗ੍ਰਾਵਾਵ ਵੇਦਿਂ ਭ੍ਰਿਯਾਤੇ ਯਸ੍ਯ ਜੀਰਮਧ੍ਵਰ੍ਯਵਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ
ਲੋਕ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ; ਪੱਥਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਵੇਦੀ ਭਰੋ,' ਜਿਸ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚਾਕਨਨ੍ਤ ਚਾਕਨਨ੍ਤ ਨੂ ਤੇ ਮਰ੍ਤਾ ਅਮृਤ ਮੋ ਤੇ ਅਂਹ ਆਰਨ੍ । ਵਾਵਨ੍ਧਿ ਯਜ੍ਯੂਁਰੁਤ ਤੇषੁ ਧੇਹ੍ਯੋਜੋ ਜਨੇषੁ ਯੇषੁ ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਜੋ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਮਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਾ ਆਵੇ; ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀਏ।
ਅਦਰ੍ਦਰੁਤ੍ਸਮਸृਜੋ ਵਿ ਖਾਨਿ ਤ੍ਵਮਰ੍ਣਵਾਨ੍ਬਦ੍ਬਧਾਨਾਁ ਅਰਮ੍ਣਾਃ । ਮਹਾਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਿ ਯਦ੍ਵਃ ਸृਜੋ ਵਿ ਧਾਰਾ ਅਵ ਦਾਨਵਂ ਹਨ੍
ਤੂੰ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਚੈਨਲਾਂ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਇੰਦਰ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ; ਜਦ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੀਰਿਆ, ਧਾਰਾਂ ਵਹੀਆਂ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਸਾਁ ऋਤੁਭਿਰ੍ਬਦ੍ਬਧਾਨਾਁ ਅਰਂਹ ਊਧਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ । ਅਹਿਂ ਚਿਦੁਗ੍ਰ ਪ੍ਰਯੁਤਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵਿषੀਮਧਤ੍ਥਾਃ
ਤੂੰ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਛਾਤੀ ਖੋਲ੍ਹੀ; ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਲਪੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਮਹਤੋ ਨਿਰ੍ਮृਗਸ੍ਯ ਵਧਰ੍ਜਘਾਨ ਤਵਿषੀਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਯ ਏਕ ਇਦਪ੍ਰਤਿਰ੍ਮਨ੍ਯਮਾਨ ਆਦਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯੋ ਅਜਨਿष੍ਟ ਤਵ੍ਯਾਨ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਵਧਾਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਜਨਮਿਆ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦੇषਾਂ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਦਨ੍ਤਂ ਮਿਹੋ ਨਪਾਤਂ ਸੁਵृਧਂ ਤਮੋਗਾਮ੍ । ਵृषਪ੍ਰਭਰ੍ਮਾ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਭਾਮਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰੀ ਨਿ ਜਘਾਨ ਸ਼ੁष੍ਣਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਧੁੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਬਲਦ ਨੇ, ਦਾਨਵ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਨਿषਤ੍ਤਮਮਰ੍ਮਣੋ ਵਿਦਦਿਦਸ੍ਯ ਮਰ੍ਮ । ਯਦੀਂ ਸੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭृਤਾ ਮਦਸ੍ਯ ਯੁਯੁਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਤਮਸਿ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇ ਧਾਃ
ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਥਾਂ ਲੱਭੀ; ਜਦ ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮਦ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦਿਤ੍ਥਾ ਕਤ੍ਪਯਂ ਸ਼ਯਾਨਮਸੂਰ੍ਯੇ ਤਮਸਿ ਵਾਵृਧਾਨਮ੍ । ਤਂ ਚਿਨ੍ਮਨ੍ਦਾਨੋ ਵृषਭਃ ਸੁਤਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪਗੂਰ੍ਯਾ ਜਘਾਨ
ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਅਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੂੰ, ਰਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਉਪਰੋਂ ਮਾਰਿਆ।
ਉਦ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਤੇ ਦਾਨਵਾਯ ਵਧਰ੍ਯਮਿष੍ਟ ਸਹੋ ਅਪ੍ਰਤੀਤਮ੍ । ਯਦੀਂ ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤੌ ਦਦਾਭ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਨ੍ਤੋਰਧਮਂ ਚਕਾਰ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਟੱਲ ਵਧਾਰ ਲੱਭਣ ਲਈ; ਜਦ ਤੂੰ ਵਜਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦਰ੍ਣਂ ਮਧੁਪਂ ਸ਼ਯਾਨਮਸਿਨ੍ਵਂ ਵਵ੍ਰਂ ਮਹ੍ਯਾਦਦੁਗ੍ਰਃ । ਅਪਾਦਮਤ੍ਰਂ ਮਹਤਾ ਵਧੇਨ ਨਿ ਦੁਰ੍ਯੋਣ ਆਵृਣਙ੍ਮृਧ੍ਰਵਾਚਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਗੂੰਜਦਾ, ਮਿੱਠਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਬਿਨਾ ਪੈਰ, ਬਿਨਾ ਹੱਥ, ਵੱਡੇ ਵਧਾਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਬਾਤ ਚੁੱਪ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕੋ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਤਵਿषੀਂ ਵਰਾਤ ਏਕੋ ਧਨਾ ਭਰਤੇ ਅਪ੍ਰਤੀਤਃ । ਇਮੇ ਚਿਦਸ੍ਯ ਜ੍ਰਯਸੋ ਨੁ ਦੇਵੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੌਜਸੋ ਭਿਯਸਾ ਜਿਹਾਤੇ
ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਅਜਿੱਤ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ।
ਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਧਿਤਿਰ੍ਜਿਹੀਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਗਾਤੁਰੁਸ਼ਤੀਵ ਯੇਮੇ । ਸਂ ਯਦੋਜੋ ਯੁਵਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਭਿਰਨੁ ਸ੍ਵਧਾਵ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਨਮਨ੍ਤ
ਉਸ ਲਈ, ਦਿਵਯ ਕਿਰਪਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਦੀ ਔਰਤ ਪਤੀ ਚੁਣਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਂ ਨੁ ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਪਤਿਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਜਾਤਂ ਸ਼ृਣੋਮਿ ਯਸ਼ਸਂ ਜਨੇषੁ । ਤਂ ਮੇ ਜਗृਭ੍ਰ ਆਸ਼ਸੋ ਨਵਿष੍ਠਂ ਦੋषਾ ਵਸ੍ਤੋਰ੍ਹਵਮਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ, ਸਚ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਾਂਚ ਜਨਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਨਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਏਵਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੁਥਾ ਯਾਤਯਨ੍ਤਂ ਮਘਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਦਤਂ ਸ਼ृਣੋਮਿ । ਕਿਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਗृਹਤੇ ਸਖਾਯੋ ਯੇ ਤ੍ਵਾਯਾ ਨਿਦਧੁਃ ਕਾਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਾਥੀ ਤੇਰੇ ਕੀ ਕੰਮ ਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ?
ਮਹਿ ਮਹੇ ਤਵਸੇ ਦੀਧ੍ਯੇ ਨॄਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯੇਤ੍ਥਾ ਤਵਸੇ ਅਤਵ੍ਯਾਨ੍ । ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਸੁਮਤਿਂ ਵਾਜਸਾਤੌ ਸ੍ਤੁਤੋ ਜਨੇ ਸਮਰ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕੇਤ
ਵੱਡਿਆਂ, ਤਾਕਤਵਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤਵਾਂ ਇੰਦਰ ਲਈ। ਜੋ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਹੋੜ ਵਿਚ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੋਸਤ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਿਯਸਾਨੋ ਅਰ੍ਕੈਰ੍ਹਰੀਣਾਂ ਵृषਨ੍ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਮਸ਼੍ਰੇਃ । ਯਾ ਇਤ੍ਥਾ ਮਘਵਨ੍ਨਨੁ ਜੋषਂ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਅਭਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਯਃ ਸਕ੍ਸ਼ਿ ਜਨਾਨ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਦਾਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਦਾ, ਤੂੰ ਸਲਾਹਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਨ ਤੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਭ੍ਯਸ੍ਮਦृष੍ਵਾਯੁਕ੍ਤਾਸੋ ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਤਾ ਯਦਸਨ੍ । ਤਿष੍ਠਾ ਰਥਮਧਿ ਤਂ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾ ਰਸ਼੍ਮਿਂ ਦੇਵ ਯਮਸੇ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵਃ
ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਹੀਨ ਹੋਏ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ, ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰ, ਰੱਸ਼ਮੀਆਂ ਫੜ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਆਪ ਚਲਾਓ।
ਪੁਰੂ ਯਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਥਾ ਗਵੇ ਚਕਰ੍ਥੋਰ੍ਵਰਾਸੁ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ । ਤਤਕ੍ਸ਼ੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਚਿਦੋਕਸਿ ਸ੍ਵੇ ਵृषਾ ਸਮਤ੍ਸੁ ਦਾਸਸ੍ਯ ਨਾਮ ਚਿਤ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਹਨ; ਗਾਂ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਦਾਸਾ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ।
ਵਯਂ ਤੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੇ ਚ ਨਰਃ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਜਜ੍ਞਾਨਾ ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਰਥਾਃ । ਆਸ੍ਮਾਞ੍ਜਗਮ੍ਯਾਦਹਿਸ਼ੁष੍ਮ ਸਤ੍ਵਾ ਭਗੋ ਨ ਹਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭृਥੇषੁ ਚਾਰੁਃ
ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਥ ਜੋ ਚੱਲ ਪਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਭਾਗ ਵਾਂਗ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰਾ, ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਸੋਹਣਾ।
ਪਪृਕ੍ਸ਼ੇਣ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵੇ ਹ੍ਯੋਜੋ ਨृਮ੍ਣਾਨਿ ਚ ਨृਤਮਾਨੋ ਅਮਰ੍ਤਃ । ਸ ਨ ਏਨੀਂ ਵਸਵਾਨੋ ਰਯਿਂ ਦਾਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਯ ਸ੍ਤੁषੇ ਤੁਵਿਮਘਸ੍ਯ ਦਾਨਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਮਰ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ। ਦਾਤਾ, ਸਲਾਹਯੋਗ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਤਿਭਿਰਵ ਪਾਹਿ ਗृਣਤਃ ਸ਼ੂਰ ਕਾਰੂਨ੍ । ਉਤ ਤ੍ਵਚਂ ਦਦਤੋ ਵਾਜਸਾਤੌ ਪਿਪ੍ਰੀਹਿ ਮਧ੍ਵਃ ਸੁषੁਤਸ੍ਯ ਚਾਰੋਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹਮਦਰਦ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਹੋੜ ਵਿਚ ਚਮੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਮਿੱਠੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜੇ ਪਾਨ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈ।
ਉਤ ਤ੍ਯੇ ਮਾ ਪੌਰੁਕੁਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਸੂਰੇਸ੍ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੋਰ੍ਹਿਰਣਿਨੋ ਰਰਾਣਾਃ । ਵਹਨ੍ਤੁ ਮਾ ਦਸ਼ ਸ਼੍ਯੇਤਾਸੋ ਅਸ੍ਯ ਗੈਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਨੁ ਸਸ਼੍ਚੇ
ਤੇ ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਸਦਸਯੂ ਦੇ ਦਸ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ। ਉਹ ਲਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ।
ਉਤ ਤ੍ਯੇ ਮਾ ਮਾਰੁਤਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਾਃ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾਮਘਾਸੋ ਵਿਦਥਸ੍ਯ ਰਾਤੌ । ਸਹਸ੍ਰਾ ਮੇ ਚ੍ਯਵਤਾਨੋ ਦਦਾਨ ਆਨੂਕਮਰ੍ਯੋ ਵਪੁषੇ ਨਾਰ੍ਚਤ੍
ਤੇ ਮਾਰੁਤਾਸ਼ਵਾ ਦੇ ਲਾਲ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਂ ਹਨ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਦਾਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਲਈ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਉਤ ਤ੍ਯੇ ਮਾ ਧ੍ਵਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜੁष੍ਟਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਰੁਚੋ ਯਤਾਨਾਃ । ਮਹ੍ਨਾ ਰਾਯਃ ਸਂਵਰਣਸ੍ਯ ऋषੇਰ੍ਵ੍ਰਜਂ ਨ ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਯਤਾ ਅਪਿ ਗ੍ਮਨ੍
ਤੇ ਧਵਨਿਆ ਦੇ ਪਸੰਦੀਦਾ, ਚਮਕਦੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਏ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੰਵਰਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਵੱਡੇਪਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਣ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਮਜਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਵਤ੍ਯਨੁ ਸ੍ਵਧਾਮਿਤਾ ਦਸ੍ਮਮੀਯਤੇ । ਸੁਨੋਤਨ ਪਚਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਹਸੇ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਾਯ ਪ੍ਰਤਰਂ ਦਧਾਤਨ
ਜਿਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਦੇ, ਜੋ ਬੁੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਵਜੋਂ ਸਿਫ਼ਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਜਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਸਿਫ਼ਤਿਆ, ਲਈ ਪੀਓ ਤੇ ਪਕਾਓ, ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।
ਆ ਯਃ ਸੋਮੇਨ ਜਠਰਮਪਿਪ੍ਰਤਾਮਨ੍ਦਤ ਮਘਵਾ ਮਧ੍ਵੋ ਅਨ੍ਧਸਃ । ਯਦੀਂ ਮृਗਾਯ ਹਨ੍ਤਵੇ ਮਹਾਵਧਃ ਸਹਸ੍ਰਭृष੍ਟਿਮੁਸ਼ਨਾ ਵਧਂ ਯਮਤ੍
ਜੋ ਸੋਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾ, ਪੀਣ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਂਦਾ, ਵੱਡਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਘ੍ਰਂਸ ਉਤ ਵਾ ਯ ਊਧਨਿ ਸੋਮਂ ਸੁਨੋਤਿ ਭਵਤਿ ਦ੍ਯੁਮਾਁ ਅਹ । ਅਪਾਪ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਤਨੁष੍ਟਿਮੂਹਤਿ ਤਨੂਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਮਘਵਾ ਯਃ ਕਵਾਸਖਃ
ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਦਾ, ਚਾਹੇ ਪੀੜ੍ਹ 'ਤੇ ਜਾਂ ਪਾਤੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ। ਸ਼ਕਰ, ਤਾਕਤਵਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦਾਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਵਧੀਤ੍ਪਿਤਰਂ ਯਸ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਾਤ ਈषਤੇ । ਵੇਤੀਦ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤਾ ਯਤਂਕਰੋ ਨ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਦੀषਤੇ ਵਸ੍ਵ ਆਕਰਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਸ਼ਕਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ; ਦੌਲਤ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਪਾਪੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਨ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵष੍ਟ੍ਯਾਰਭਂ ਨਾਸੁਨ੍ਵਤਾ ਸਚਤੇ ਪੁष੍ਯਤਾ ਚਨ । ਜਿਨਾਤਿ ਵੇਦਮੁਯਾ ਹਨ੍ਤਿ ਵਾ ਧੁਨਿਰਾ ਦੇਵਯੁਂ ਭਜਤਿ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ
ਉਹ ਪੰਜ ਜਾਂ ਦਸ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ; ਉਹ ਨਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਧਨਵਾਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਗਿਆਨੀ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਟੋਲੀ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਭਾਗ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸਮृਤੌ ਚਕ੍ਰਮਾਸਜੋऽਸੁਨ੍ਵਤੋ ਵਿषੁਣਃ ਸੁਨ੍ਵਤੋ ਵृਧਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦਮਿਤਾ ਵਿਭੀषਣੋ ਯਥਾਵਸ਼ਂ ਨਯਤਿ ਦਾਸਮਾਰ੍ਯਃ
ਤੇਜ਼, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਚੱਕਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਵੈਰ, ਪਰ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ। ਇੰਦਰ, ਸਭ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਦਾਸ ਤੇ ਆਰੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।