ਆ ਪ੍ਰ ਦ੍ਰਵ ਹਰਿਵੋ ਮਾ ਵਿ ਵੇਨਃ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰਾਤੇ ਅਭਿ ਨਃ ਸਚਸ੍ਵ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਸ੍ਯੋ ਅਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਯਮੇਨਾਁਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਨਿਵਤਸ਼੍ਚਕਰ੍ਥ
ਅੱਗੇ ਵਧ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰੁਕ ਨਾ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ; ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਤ੍ਸਹਃ ਸਹਸ ਆਜਨਿष੍ਟ ਦੇਦਿष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਪ੍ਰਾਚੋਦਯਤ੍ਸੁਦੁਘਾ ਵਵ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਿ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਂਵਵृਤ੍ਵਤ੍ਤਮੋऽਵਃ
ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਮਹਾਨ, ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾਇਆ; ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਵਸ੍ਤੇ ਰਥਮਸ਼੍ਵਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਜ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਯਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਕੈਰਵਰ੍ਧਯਨ੍ਨਹਯੇ ਹਨ੍ਤਵਾ ਉ
ਕਾਰਿਗਰ ਘੋੜੇ ਲਈ ਰਥ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਵਸ਼ਤਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਵਜਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ। ਪੁਜਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਵृष੍ਣੇ ਯਤ੍ਤੇ ਵृषਣੋ ਅਰ੍ਕਮਰ੍ਚਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਅਦਿਤਿਃ ਸਜੋषਾਃ । ਅਨਸ਼੍ਵਾਸੋ ਯੇ ਪਵਯੋऽਰਥਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇषਿਤਾ ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਦਸ੍ਯੂਨ੍
ਤਾਕਤਵਾਨ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਭਜਨ ਗਾਉਣ, ਇੰਦਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਮਿਲ ਕੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਘੋੜੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰਥ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰਣਾਨਿ ਵੋਚਂ ਪ੍ਰ ਨੂਤਨਾ ਮਘਵਨ੍ਯਾ ਚਕਰ੍ਥ । ਸ਼ਕ੍ਤੀਵੋ ਯਦ੍ਵਿਭਰਾ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ ਜਯਨ੍ਨਪੋ ਮਨਵੇ ਦਾਨੁਚਿਤ੍ਰਾਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਵੇਂ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਦਾਤਾਰ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਜੋਕੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਦਿਨ੍ਨੁ ਤੇ ਕਰਣਂ ਦਸ੍ਮ ਵਿਪ੍ਰਾਹਿਂ ਯਦ੍ਘ੍ਨਨ੍ਨੋਜੋ ਅਤ੍ਰਾਮਿਮੀਥਾਃ । ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਪਰਿ ਮਾਯਾ ਅਗृਭ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵਂ ਯਨ੍ਨਪ ਦਸ੍ਯੂਁਰਸੇਧਃ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਕਰਤਬ ਹੈ, ਅਜੋਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ: ਜਦ ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇੱਥੇ ਦਿਖਾਈ; ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਦੀ ਠੱਗੀ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਦੱਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਪੁਰਾਣਾ ਵਹਾਉ ਮੁੜ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਮਪੋ ਯਦਵੇ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਾਯਾਰਮਯਃ ਸੁਦੁਘਾਃ ਪਾਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ । ਉਗ੍ਰਮਯਾਤਮਵਹੋ ਹ ਕੁਤ੍ਸਂ ਸਂ ਹ ਯਦ੍ਵਾਮੁਸ਼ਨਾਰਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਯਦੂ ਤੇ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੂਬ ਫਲਦਾਇਕ ਕੀਤਾ; ਤੂੰ ਉਗਰ ਆਯੂ ਤੇ ਕੁਤਸਾ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਕੁਤ੍ਸਾ ਵਹਮਾਨਾ ਰਥੇਨਾ ਵਾਮਤ੍ਯਾ ਅਪਿ ਕਰ੍ਣੇ ਵਹਨ੍ਤੁ । ਨਿਃ षੀਮਦ੍ਭ੍ਯੋ ਧਮਥੋ ਨਿਃ षਧਸ੍ਥਾਨ੍ਮਘੋਨੋ ਹृਦੋ ਵਰਥਸ੍ਤਮਾਂਸਿ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਕੁਤਸਾ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇਣ; ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਦੂਰ ਬੈਠਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਦਾਤਾਰ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਹਟਾ।
ਵਾਤਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸੁਯੁਜਸ਼੍ਚਿਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ਕਵਿਸ਼੍ਚਿਦੇषੋ ਅਜਗਨ੍ਨਵਸ੍ਯੁਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਤੇ ਅਤ੍ਰ ਮਰੁਤਃ ਸਖਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਤਵਿषੀਮਵਰ੍ਧਨ੍
ਹਵਾ ਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭਣ ਆਏ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਥਂ ਪਰਿਤਕ੍ਮ੍ਯਾਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਰਦੁਪਰਂ ਜੂਜੁਵਾਂਸਮ੍ । ਭਰਚ੍ਚਕ੍ਰਮੇਤਸ਼ਃ ਸਂ ਰਿਣਾਤਿ ਪੁਰੋ ਦਧਤ੍ਸਨਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨਃ
ਸੂਰਜ ਵੀ ਰਥ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਚਲਾਉਂਦਾ; ਪਹੀਆ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ।
ਆਯਂ ਜਨਾ ਅਭਿਚਕ੍ਸ਼ੇ ਜਗਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਖਾਯਂ ਸੁਤਸੋਮਮਿਚ੍ਛਨ੍ । ਵਦਨ੍ਗ੍ਰਾਵਾਵ ਵੇਦਿਂ ਭ੍ਰਿਯਾਤੇ ਯਸ੍ਯ ਜੀਰਮਧ੍ਵਰ੍ਯਵਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ
ਲੋਕ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ; ਪੱਥਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਵੇਦੀ ਭਰੋ,' ਜਿਸ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚਾਕਨਨ੍ਤ ਚਾਕਨਨ੍ਤ ਨੂ ਤੇ ਮਰ੍ਤਾ ਅਮृਤ ਮੋ ਤੇ ਅਂਹ ਆਰਨ੍ । ਵਾਵਨ੍ਧਿ ਯਜ੍ਯੂਁਰੁਤ ਤੇषੁ ਧੇਹ੍ਯੋਜੋ ਜਨੇषੁ ਯੇषੁ ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਜੋ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਮਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਾ ਆਵੇ; ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀਏ।
ਅਦਰ੍ਦਰੁਤ੍ਸਮਸृਜੋ ਵਿ ਖਾਨਿ ਤ੍ਵਮਰ੍ਣਵਾਨ੍ਬਦ੍ਬਧਾਨਾਁ ਅਰਮ੍ਣਾਃ । ਮਹਾਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਿ ਯਦ੍ਵਃ ਸृਜੋ ਵਿ ਧਾਰਾ ਅਵ ਦਾਨਵਂ ਹਨ੍
ਤੂੰ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਚੈਨਲਾਂ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਇੰਦਰ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ; ਜਦ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੀਰਿਆ, ਧਾਰਾਂ ਵਹੀਆਂ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਸਾਁ ऋਤੁਭਿਰ੍ਬਦ੍ਬਧਾਨਾਁ ਅਰਂਹ ਊਧਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ । ਅਹਿਂ ਚਿਦੁਗ੍ਰ ਪ੍ਰਯੁਤਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵਿषੀਮਧਤ੍ਥਾਃ
ਤੂੰ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਛਾਤੀ ਖੋਲ੍ਹੀ; ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਲਪੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਮਹਤੋ ਨਿਰ੍ਮृਗਸ੍ਯ ਵਧਰ੍ਜਘਾਨ ਤਵਿषੀਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਯ ਏਕ ਇਦਪ੍ਰਤਿਰ੍ਮਨ੍ਯਮਾਨ ਆਦਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯੋ ਅਜਨਿष੍ਟ ਤਵ੍ਯਾਨ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਵਧਾਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਜਨਮਿਆ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦੇषਾਂ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਦਨ੍ਤਂ ਮਿਹੋ ਨਪਾਤਂ ਸੁਵृਧਂ ਤਮੋਗਾਮ੍ । ਵृषਪ੍ਰਭਰ੍ਮਾ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਭਾਮਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰੀ ਨਿ ਜਘਾਨ ਸ਼ੁष੍ਣਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਧੁੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਬਲਦ ਨੇ, ਦਾਨਵ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਨਿषਤ੍ਤਮਮਰ੍ਮਣੋ ਵਿਦਦਿਦਸ੍ਯ ਮਰ੍ਮ । ਯਦੀਂ ਸੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭृਤਾ ਮਦਸ੍ਯ ਯੁਯੁਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਤਮਸਿ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇ ਧਾਃ
ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਥਾਂ ਲੱਭੀ; ਜਦ ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮਦ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦਿਤ੍ਥਾ ਕਤ੍ਪਯਂ ਸ਼ਯਾਨਮਸੂਰ੍ਯੇ ਤਮਸਿ ਵਾਵृਧਾਨਮ੍ । ਤਂ ਚਿਨ੍ਮਨ੍ਦਾਨੋ ਵृषਭਃ ਸੁਤਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪਗੂਰ੍ਯਾ ਜਘਾਨ
ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਅਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੂੰ, ਰਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਉਪਰੋਂ ਮਾਰਿਆ।
ਉਦ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਤੇ ਦਾਨਵਾਯ ਵਧਰ੍ਯਮਿष੍ਟ ਸਹੋ ਅਪ੍ਰਤੀਤਮ੍ । ਯਦੀਂ ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤੌ ਦਦਾਭ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਨ੍ਤੋਰਧਮਂ ਚਕਾਰ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਟੱਲ ਵਧਾਰ ਲੱਭਣ ਲਈ; ਜਦ ਤੂੰ ਵਜਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦਰ੍ਣਂ ਮਧੁਪਂ ਸ਼ਯਾਨਮਸਿਨ੍ਵਂ ਵਵ੍ਰਂ ਮਹ੍ਯਾਦਦੁਗ੍ਰਃ । ਅਪਾਦਮਤ੍ਰਂ ਮਹਤਾ ਵਧੇਨ ਨਿ ਦੁਰ੍ਯੋਣ ਆਵृਣਙ੍ਮृਧ੍ਰਵਾਚਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਗੂੰਜਦਾ, ਮਿੱਠਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਬਿਨਾ ਪੈਰ, ਬਿਨਾ ਹੱਥ, ਵੱਡੇ ਵਧਾਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਬਾਤ ਚੁੱਪ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕੋ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਤਵਿषੀਂ ਵਰਾਤ ਏਕੋ ਧਨਾ ਭਰਤੇ ਅਪ੍ਰਤੀਤਃ । ਇਮੇ ਚਿਦਸ੍ਯ ਜ੍ਰਯਸੋ ਨੁ ਦੇਵੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੌਜਸੋ ਭਿਯਸਾ ਜਿਹਾਤੇ
ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਅਜਿੱਤ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ।
ਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਧਿਤਿਰ੍ਜਿਹੀਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਗਾਤੁਰੁਸ਼ਤੀਵ ਯੇਮੇ । ਸਂ ਯਦੋਜੋ ਯੁਵਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਭਿਰਨੁ ਸ੍ਵਧਾਵ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਨਮਨ੍ਤ
ਉਸ ਲਈ, ਦਿਵਯ ਕਿਰਪਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਦੀ ਔਰਤ ਪਤੀ ਚੁਣਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਂ ਨੁ ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਪਤਿਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਜਾਤਂ ਸ਼ृਣੋਮਿ ਯਸ਼ਸਂ ਜਨੇषੁ । ਤਂ ਮੇ ਜਗृਭ੍ਰ ਆਸ਼ਸੋ ਨਵਿष੍ਠਂ ਦੋषਾ ਵਸ੍ਤੋਰ੍ਹਵਮਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ, ਸਚ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਾਂਚ ਜਨਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਨਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਏਵਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੁਥਾ ਯਾਤਯਨ੍ਤਂ ਮਘਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਦਤਂ ਸ਼ृਣੋਮਿ । ਕਿਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਗृਹਤੇ ਸਖਾਯੋ ਯੇ ਤ੍ਵਾਯਾ ਨਿਦਧੁਃ ਕਾਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਾਥੀ ਤੇਰੇ ਕੀ ਕੰਮ ਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ?
ਮਹਿ ਮਹੇ ਤਵਸੇ ਦੀਧ੍ਯੇ ਨॄਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯੇਤ੍ਥਾ ਤਵਸੇ ਅਤਵ੍ਯਾਨ੍ । ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਸੁਮਤਿਂ ਵਾਜਸਾਤੌ ਸ੍ਤੁਤੋ ਜਨੇ ਸਮਰ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕੇਤ
ਵੱਡਿਆਂ, ਤਾਕਤਵਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤਵਾਂ ਇੰਦਰ ਲਈ। ਜੋ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਹੋੜ ਵਿਚ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੋਸਤ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਿਯਸਾਨੋ ਅਰ੍ਕੈਰ੍ਹਰੀਣਾਂ ਵृषਨ੍ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਮਸ਼੍ਰੇਃ । ਯਾ ਇਤ੍ਥਾ ਮਘਵਨ੍ਨਨੁ ਜੋषਂ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਅਭਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਯਃ ਸਕ੍ਸ਼ਿ ਜਨਾਨ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਦਾਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਦਾ, ਤੂੰ ਸਲਾਹਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਨ ਤੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਭ੍ਯਸ੍ਮਦृष੍ਵਾਯੁਕ੍ਤਾਸੋ ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਤਾ ਯਦਸਨ੍ । ਤਿष੍ਠਾ ਰਥਮਧਿ ਤਂ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾ ਰਸ਼੍ਮਿਂ ਦੇਵ ਯਮਸੇ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵਃ
ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਹੀਨ ਹੋਏ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ, ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰ, ਰੱਸ਼ਮੀਆਂ ਫੜ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਆਪ ਚਲਾਓ।
ਪੁਰੂ ਯਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਥਾ ਗਵੇ ਚਕਰ੍ਥੋਰ੍ਵਰਾਸੁ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ । ਤਤਕ੍ਸ਼ੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਚਿਦੋਕਸਿ ਸ੍ਵੇ ਵृषਾ ਸਮਤ੍ਸੁ ਦਾਸਸ੍ਯ ਨਾਮ ਚਿਤ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਹਨ; ਗਾਂ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਦਾਸਾ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ।
ਵਯਂ ਤੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੇ ਚ ਨਰਃ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਜਜ੍ਞਾਨਾ ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਰਥਾਃ । ਆਸ੍ਮਾਞ੍ਜਗਮ੍ਯਾਦਹਿਸ਼ੁष੍ਮ ਸਤ੍ਵਾ ਭਗੋ ਨ ਹਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭृਥੇषੁ ਚਾਰੁਃ
ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਥ ਜੋ ਚੱਲ ਪਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਭਾਗ ਵਾਂਗ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰਾ, ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਸੋਹਣਾ।
ਪਪृਕ੍ਸ਼ੇਣ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵੇ ਹ੍ਯੋਜੋ ਨृਮ੍ਣਾਨਿ ਚ ਨृਤਮਾਨੋ ਅਮਰ੍ਤਃ । ਸ ਨ ਏਨੀਂ ਵਸਵਾਨੋ ਰਯਿਂ ਦਾਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਯ ਸ੍ਤੁषੇ ਤੁਵਿਮਘਸ੍ਯ ਦਾਨਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਮਰ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ। ਦਾਤਾ, ਸਲਾਹਯੋਗ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।