ਵਿ षੂ ਮृਧੋ ਜਨੁषਾ ਦਾਨਮਿਨ੍ਵਨ੍ਨਹਨ੍ਗਵਾ ਮਘਵਨ੍ਸਂਚਕਾਨਃ । ਅਤ੍ਰਾ ਦਾਸਸ੍ਯ ਨਮੁਚੇਃ ਸ਼ਿਰੋ ਯਦਵਰ੍ਤਯੋ ਮਨਵੇ ਗਾਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍
ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਦਾਨੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਦਾਸ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੂੰ ਮਨੂ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ।
ਯੁਜਂ ਹਿ ਮਾਮਕृਥਾ ਆਦਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਿਰੋ ਦਾਸਸ੍ਯ ਨਮੁਚੇਰ੍ਮਥਾਯਨ੍ । ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਪ੍ਰ ਚਕ੍ਰਿਯੇਵ ਰੋਦਸੀ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਥੋਂ ਜੋੜਿਆ, ਤੂੰ ਦਾਸ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਚਮਕਦਾਰ, ਹਿਲਦਾ ਪੱਥਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਏ ਹੋਣ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਦਾਸ ਆਯੁਧਾਨਿ ਚਕ੍ਰੇ ਕਿਂ ਮਾ ਕਰਨ੍ਨਬਲਾ ਅਸ੍ਯ ਸੇਨਾਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਹ੍ਯਖ੍ਯਦੁਭੇ ਅਸ੍ਯ ਧੇਨੇ ਅਥੋਪ ਪ੍ਰੈਦ੍ਯੁਧਯੇ ਦਸ੍ਯੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਦਾਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ; ਉਸ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਫੌਜ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ? ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅੰਦਰ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤੁਰਿਆ ਅਤੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਤ੍ਰ ਗਾਵੋऽਭਿਤੋऽਨਵਨ੍ਤੇਹੇਹ ਵਤ੍ਸੈਰ੍ਵਿਯੁਤਾ ਯਦਾਸਨ੍ । ਸਂ ਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸृਜਦਸ੍ਯ ਸ਼ਾਕੈਰ੍ਯਦੀਂ ਸੋਮਾਸਃ ਸੁषੁਤਾ ਅਮਨ੍ਦਨ੍
ਇਥੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਰੰਭੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਸੋਮਾ ਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ।
ਯਦੀਂ ਸੋਮਾ ਬਭ੍ਰੁਧੂਤਾ ਅਮਨ੍ਦਨ੍ਨਰੋਰਵੀਦ੍ਵृषਭਃ ਸਾਦਨੇषੁ । ਪੁਰਂਦਰਃ ਪਪਿਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਗਵਾਮਦਦਾਦੁਸ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍
ਜਦ ਪੀਲੇ, ਹਿਲਦੇ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਸ ਦਿੰਦੇ, ਵੱਛਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਿਆ। ਪੁਰਾਂ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਪੀ ਕੇ, ਉਪਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭਦ੍ਰਮਿਦਂ ਰੁਸ਼ਮਾ ਅਗ੍ਨੇ ਅਕ੍ਰਨ੍ਗਵਾਂ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਦਦਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾ । ऋਣਂਚਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤਾ ਮਘਾਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਭੀष੍ਮ ਨृਤਮਸ੍ਯ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗਨਿ, ਜੋ ਰੁਸ਼ਮਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨੀ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨੀ ਦੇ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਸੁਪੇਸ਼ਸਂ ਮਾਵ ਸृਜਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਗਵਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈ ਰੁਸ਼ਮਾਸੋ ਅਗ੍ਨੇ । ਤੀਵ੍ਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਮਮਨ੍ਦੁਃ ਸੁਤਾਸੋऽਕ੍ਤੋਰ੍ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ ਪਰਿਤਕ੍ਮ੍ਯਾਯਾਃ
ਰੁਸ਼ਮਾਂ, ਅੱਗਨਿ, ਸੋਹਣਾ ਦਾਨ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਤਿੱਖੇ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ, ਪਰਿਤਕਮਿਆ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ।
ਔਚ੍ਛਤ੍ਸਾ ਰਾਤ੍ਰੀ ਪਰਿਤਕ੍ਮ੍ਯਾ ਯਾਁ ऋਣਂਚਯੇ ਰਾਜਨਿ ਰੁਸ਼ਮਾਨਾਮ੍ । ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜੀ ਰਘੁਰਜ੍ਯਮਾਨੋ ਬਭ੍ਰੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਸਨਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾ
ਉਹ ਪਰਿਤਕਮਿਆ ਦੀ ਰਾਤ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਜਦ ਰੁਸ਼ਮਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਣੰਚਯਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਭੂਰਾ ਨੇ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ।
ਚਤੁਃਸਹਸ੍ਰਂ ਗਵ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਭੀष੍ਮ ਰੁਸ਼ਮੇष੍ਵਗ੍ਨੇ । ਘਰ੍ਮਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵृਜੇ ਯ ਆਸੀਦਯਸ੍ਮਯਸ੍ਤਮ੍ਵਾਦਾਮ ਵਿਪ੍ਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਰੁਸ਼ਮਾਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ, ਅੱਗਨਿ, ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਂਡਾ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਥਾਯ ਪ੍ਰਵਤਂ ਕृਣੋਤਿ ਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਨ੍ਮਘਵਾ ਵਾਜਯਨ੍ਤਮ੍ । ਯੂਥੇਵ ਪਸ਼੍ਵੋ ਵ੍ਯੁਨੋਤਿ ਗੋਪਾ ਅਰਿष੍ਟੋ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸਿषਾਸਨ੍
ਇੰਦਰ ਰਥ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਾ ਪਾਲੇ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ।
ਆ ਪ੍ਰ ਦ੍ਰਵ ਹਰਿਵੋ ਮਾ ਵਿ ਵੇਨਃ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰਾਤੇ ਅਭਿ ਨਃ ਸਚਸ੍ਵ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਸ੍ਯੋ ਅਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਯਮੇਨਾਁਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਨਿਵਤਸ਼੍ਚਕਰ੍ਥ
ਅੱਗੇ ਵਧ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰੁਕ ਨਾ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ; ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਤ੍ਸਹਃ ਸਹਸ ਆਜਨਿष੍ਟ ਦੇਦਿष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਪ੍ਰਾਚੋਦਯਤ੍ਸੁਦੁਘਾ ਵਵ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਿ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਂਵਵृਤ੍ਵਤ੍ਤਮੋऽਵਃ
ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਮਹਾਨ, ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾਇਆ; ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਵਸ੍ਤੇ ਰਥਮਸ਼੍ਵਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਜ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਯਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਕੈਰਵਰ੍ਧਯਨ੍ਨਹਯੇ ਹਨ੍ਤਵਾ ਉ
ਕਾਰਿਗਰ ਘੋੜੇ ਲਈ ਰਥ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਵਸ਼ਤਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਵਜਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ। ਪੁਜਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਵृष੍ਣੇ ਯਤ੍ਤੇ ਵृषਣੋ ਅਰ੍ਕਮਰ੍ਚਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਅਦਿਤਿਃ ਸਜੋषਾਃ । ਅਨਸ਼੍ਵਾਸੋ ਯੇ ਪਵਯੋऽਰਥਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇषਿਤਾ ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਦਸ੍ਯੂਨ੍
ਤਾਕਤਵਾਨ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਭਜਨ ਗਾਉਣ, ਇੰਦਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਮਿਲ ਕੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਘੋੜੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰਥ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰਣਾਨਿ ਵੋਚਂ ਪ੍ਰ ਨੂਤਨਾ ਮਘਵਨ੍ਯਾ ਚਕਰ੍ਥ । ਸ਼ਕ੍ਤੀਵੋ ਯਦ੍ਵਿਭਰਾ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ ਜਯਨ੍ਨਪੋ ਮਨਵੇ ਦਾਨੁਚਿਤ੍ਰਾਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਵੇਂ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਦਾਤਾਰ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਜੋਕੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਦਿਨ੍ਨੁ ਤੇ ਕਰਣਂ ਦਸ੍ਮ ਵਿਪ੍ਰਾਹਿਂ ਯਦ੍ਘ੍ਨਨ੍ਨੋਜੋ ਅਤ੍ਰਾਮਿਮੀਥਾਃ । ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਪਰਿ ਮਾਯਾ ਅਗृਭ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵਂ ਯਨ੍ਨਪ ਦਸ੍ਯੂਁਰਸੇਧਃ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਕਰਤਬ ਹੈ, ਅਜੋਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ: ਜਦ ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇੱਥੇ ਦਿਖਾਈ; ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਦੀ ਠੱਗੀ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਦੱਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਪੁਰਾਣਾ ਵਹਾਉ ਮੁੜ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਮਪੋ ਯਦਵੇ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਾਯਾਰਮਯਃ ਸੁਦੁਘਾਃ ਪਾਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ । ਉਗ੍ਰਮਯਾਤਮਵਹੋ ਹ ਕੁਤ੍ਸਂ ਸਂ ਹ ਯਦ੍ਵਾਮੁਸ਼ਨਾਰਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਯਦੂ ਤੇ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੂਬ ਫਲਦਾਇਕ ਕੀਤਾ; ਤੂੰ ਉਗਰ ਆਯੂ ਤੇ ਕੁਤਸਾ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਕੁਤ੍ਸਾ ਵਹਮਾਨਾ ਰਥੇਨਾ ਵਾਮਤ੍ਯਾ ਅਪਿ ਕਰ੍ਣੇ ਵਹਨ੍ਤੁ । ਨਿਃ षੀਮਦ੍ਭ੍ਯੋ ਧਮਥੋ ਨਿਃ षਧਸ੍ਥਾਨ੍ਮਘੋਨੋ ਹृਦੋ ਵਰਥਸ੍ਤਮਾਂਸਿ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਕੁਤਸਾ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇਣ; ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਦੂਰ ਬੈਠਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਦਾਤਾਰ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਹਟਾ।
ਵਾਤਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸੁਯੁਜਸ਼੍ਚਿਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ਕਵਿਸ਼੍ਚਿਦੇषੋ ਅਜਗਨ੍ਨਵਸ੍ਯੁਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਤੇ ਅਤ੍ਰ ਮਰੁਤਃ ਸਖਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਤਵਿषੀਮਵਰ੍ਧਨ੍
ਹਵਾ ਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭਣ ਆਏ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਥਂ ਪਰਿਤਕ੍ਮ੍ਯਾਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਰਦੁਪਰਂ ਜੂਜੁਵਾਂਸਮ੍ । ਭਰਚ੍ਚਕ੍ਰਮੇਤਸ਼ਃ ਸਂ ਰਿਣਾਤਿ ਪੁਰੋ ਦਧਤ੍ਸਨਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨਃ
ਸੂਰਜ ਵੀ ਰਥ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਚਲਾਉਂਦਾ; ਪਹੀਆ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ।
ਆਯਂ ਜਨਾ ਅਭਿਚਕ੍ਸ਼ੇ ਜਗਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਖਾਯਂ ਸੁਤਸੋਮਮਿਚ੍ਛਨ੍ । ਵਦਨ੍ਗ੍ਰਾਵਾਵ ਵੇਦਿਂ ਭ੍ਰਿਯਾਤੇ ਯਸ੍ਯ ਜੀਰਮਧ੍ਵਰ੍ਯਵਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ
ਲੋਕ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ; ਪੱਥਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਵੇਦੀ ਭਰੋ,' ਜਿਸ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚਾਕਨਨ੍ਤ ਚਾਕਨਨ੍ਤ ਨੂ ਤੇ ਮਰ੍ਤਾ ਅਮृਤ ਮੋ ਤੇ ਅਂਹ ਆਰਨ੍ । ਵਾਵਨ੍ਧਿ ਯਜ੍ਯੂਁਰੁਤ ਤੇषੁ ਧੇਹ੍ਯੋਜੋ ਜਨੇषੁ ਯੇषੁ ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਜੋ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਮਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਾ ਆਵੇ; ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀਏ।
ਅਦਰ੍ਦਰੁਤ੍ਸਮਸृਜੋ ਵਿ ਖਾਨਿ ਤ੍ਵਮਰ੍ਣਵਾਨ੍ਬਦ੍ਬਧਾਨਾਁ ਅਰਮ੍ਣਾਃ । ਮਹਾਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਿ ਯਦ੍ਵਃ ਸृਜੋ ਵਿ ਧਾਰਾ ਅਵ ਦਾਨਵਂ ਹਨ੍
ਤੂੰ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਚੈਨਲਾਂ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਇੰਦਰ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ; ਜਦ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੀਰਿਆ, ਧਾਰਾਂ ਵਹੀਆਂ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਸਾਁ ऋਤੁਭਿਰ੍ਬਦ੍ਬਧਾਨਾਁ ਅਰਂਹ ਊਧਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ । ਅਹਿਂ ਚਿਦੁਗ੍ਰ ਪ੍ਰਯੁਤਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵਿषੀਮਧਤ੍ਥਾਃ
ਤੂੰ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਛਾਤੀ ਖੋਲ੍ਹੀ; ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਲਪੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਮਹਤੋ ਨਿਰ੍ਮृਗਸ੍ਯ ਵਧਰ੍ਜਘਾਨ ਤਵਿषੀਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਯ ਏਕ ਇਦਪ੍ਰਤਿਰ੍ਮਨ੍ਯਮਾਨ ਆਦਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯੋ ਅਜਨਿष੍ਟ ਤਵ੍ਯਾਨ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਵਧਾਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਜਨਮਿਆ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦੇषਾਂ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਦਨ੍ਤਂ ਮਿਹੋ ਨਪਾਤਂ ਸੁਵृਧਂ ਤਮੋਗਾਮ੍ । ਵृषਪ੍ਰਭਰ੍ਮਾ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਭਾਮਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰੀ ਨਿ ਜਘਾਨ ਸ਼ੁष੍ਣਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਧੁੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਬਲਦ ਨੇ, ਦਾਨਵ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਨਿषਤ੍ਤਮਮਰ੍ਮਣੋ ਵਿਦਦਿਦਸ੍ਯ ਮਰ੍ਮ । ਯਦੀਂ ਸੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭृਤਾ ਮਦਸ੍ਯ ਯੁਯੁਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਤਮਸਿ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇ ਧਾਃ
ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਥਾਂ ਲੱਭੀ; ਜਦ ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮਦ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦਿਤ੍ਥਾ ਕਤ੍ਪਯਂ ਸ਼ਯਾਨਮਸੂਰ੍ਯੇ ਤਮਸਿ ਵਾਵृਧਾਨਮ੍ । ਤਂ ਚਿਨ੍ਮਨ੍ਦਾਨੋ ਵृषਭਃ ਸੁਤਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪਗੂਰ੍ਯਾ ਜਘਾਨ
ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਅਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੂੰ, ਰਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਉਪਰੋਂ ਮਾਰਿਆ।
ਉਦ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਤੇ ਦਾਨਵਾਯ ਵਧਰ੍ਯਮਿष੍ਟ ਸਹੋ ਅਪ੍ਰਤੀਤਮ੍ । ਯਦੀਂ ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤੌ ਦਦਾਭ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਨ੍ਤੋਰਧਮਂ ਚਕਾਰ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਟੱਲ ਵਧਾਰ ਲੱਭਣ ਲਈ; ਜਦ ਤੂੰ ਵਜਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦਰ੍ਣਂ ਮਧੁਪਂ ਸ਼ਯਾਨਮਸਿਨ੍ਵਂ ਵਵ੍ਰਂ ਮਹ੍ਯਾਦਦੁਗ੍ਰਃ । ਅਪਾਦਮਤ੍ਰਂ ਮਹਤਾ ਵਧੇਨ ਨਿ ਦੁਰ੍ਯੋਣ ਆਵृਣਙ੍ਮृਧ੍ਰਵਾਚਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਗੂੰਜਦਾ, ਮਿੱਠਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਬਿਨਾ ਪੈਰ, ਬਿਨਾ ਹੱਥ, ਵੱਡੇ ਵਧਾਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਬਾਤ ਚੁੱਪ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।