ਨਵਗ੍ਵਾਸਃ ਸੁਤਸੋਮਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਸ਼ਗ੍ਵਾਸੋ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਕੈਃ । ਗਵ੍ਯਂ ਚਿਦੂਰ੍ਵਮਪਿਧਾਨਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਚਿਨ੍ਨਰਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾ ਅਪ ਵ੍ਰਨ੍
ਨਵਗਵਾ, ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦਸ਼ਗਵਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੌੜਾ ਚਰਾਗਾਹ, ਭਾਵੇਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ, ਲਲਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ।
ਕਥੋ ਨੁ ਤੇ ਪਰਿ ਚਰਾਣਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਾ ਮਘਵਨ੍ਯਾ ਚਕਰ੍ਥ । ਯਾ ਚੋ ਨੁ ਨਵ੍ਯਾ ਕृਣਵਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਪ੍ਰੇਦੁ ਤਾ ਤੇ ਵਿਦਥੇषੁ ਬ੍ਰਵਾਮ
ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਤੇਰੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂ? ਤੇ ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਨਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ? ਉਹ ਹੁਣ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸ।
ਏਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚਕृਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਰ੍ਯਪਰੀਤੋ ਜਨੁषਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ । ਯਾ ਚਿਨ੍ਨੁ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਕृਣਵੋ ਦਧृष੍ਵਾਨ੍ਨ ਤੇ ਵਰ੍ਤਾ ਤਵਿष੍ਯਾ ਅਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯਾਃ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਜਨਮ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ; ਜੋ ਵੀ ਦਿਲੇਰ ਕੰਮ ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਜੁषਸ੍ਵ ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਨਵ੍ਯਾ ਅਕਰ੍ਮ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਵ ਭਦ੍ਰਾ ਸੁਕृਤਾ ਵਸੂਯੂ ਰਥਂ ਨ ਧੀਰਃ ਸ੍ਵਪਾ ਅਤਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣ ਰਹੇ ਭਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਜੋ ਨਵੇਂ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਾਰੀਗਰ ਸੋਹਣੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਰਥ ਬਣਾਇਆ।
ਕ੍ਵ ਸ੍ਯ ਵੀਰਃ ਕੋ ਅਪਸ਼੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਖਰਥਮੀਯਮਾਨਂ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮ੍ । ਯੋ ਰਾਯਾ ਵਜ੍ਰੀ ਸੁਤਸੋਮਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਦੋਕੋ ਗਨ੍ਤਾ ਪੁਰੁਹੂਤ ਊਤੀ
ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ? ਉਹ, ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਦਇਆਲੂ ਦੇ ਘਰ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਾਚਚਕ੍ਸ਼ਂ ਪਦਮਸ੍ਯ ਸਸ੍ਵਰੁਗ੍ਰਂ ਨਿਧਾਤੁਰਨ੍ਵਾਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ । ਅਪृਚ੍ਛਮਨ੍ਯਾਁ ਉਤ ਤੇ ਮ ਆਹੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰੋ ਬੁਬੁਧਾਨਾ ਅਸ਼ੇਮ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਲੱਭੀ, ਜੋ ਸੁਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਥਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ।'
ਪ੍ਰ ਨੁ ਵਯਂ ਸੁਤੇ ਯਾ ਤੇ ਕृਤਾਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਵਾਮ ਯਾਨਿ ਨੋ ਜੁਜੋषਃ । ਵੇਦਦਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਛृਣਵਚ੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਹਤੇऽਯਂ ਮਘਵਾ ਸਰ੍ਵਸੇਨਃ
ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਨੋ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਏ। ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਗਿਆਨ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦਾਨੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਸਭ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਰਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕृषੇ ਜਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੇषੀਦੇਕੋ ਯੁਧਯੇ ਭੂਯਸਸ਼੍ਚਿਤ੍ । ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਿਚ੍ਛਵਸਾ ਦਿਦ੍ਯੁਤੋ ਵਿ ਵਿਦੋ ਗਵਾਮੂਰ੍ਵਮੁਸ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ; ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਸਜ-ਧਜ ਕੇ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਥਾਂ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮ ਆਜਨਿष੍ਠਾਃ ਪਰਾਵਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਂ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ । ਅਤਸ਼੍ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਭਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪੋ ਅਜਯਦ੍ਦਾਸਪਤ੍ਨੀਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਦੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਨਮਿਆ, ਦੂਰਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਸ ਦੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤੁਭ੍ਯੇਦੇਤੇ ਮਰੁਤਃ ਸੁਸ਼ੇਵਾ ਅਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਕਂ ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਧਃ । ਅਹਿਮੋਹਾਨਮਪ ਆਸ਼ਯਾਨਂ ਪ੍ਰ ਮਾਯਾਭਿਰ੍ਮਾਯਿਨਂ ਸਕ੍ਸ਼ਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਮਰੁਤ ਦਿਆਲੂ ਹਨ, ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਸ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿ षੂ ਮृਧੋ ਜਨੁषਾ ਦਾਨਮਿਨ੍ਵਨ੍ਨਹਨ੍ਗਵਾ ਮਘਵਨ੍ਸਂਚਕਾਨਃ । ਅਤ੍ਰਾ ਦਾਸਸ੍ਯ ਨਮੁਚੇਃ ਸ਼ਿਰੋ ਯਦਵਰ੍ਤਯੋ ਮਨਵੇ ਗਾਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍
ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਦਾਨੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਦਾਸ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੂੰ ਮਨੂ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ।
ਯੁਜਂ ਹਿ ਮਾਮਕृਥਾ ਆਦਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਿਰੋ ਦਾਸਸ੍ਯ ਨਮੁਚੇਰ੍ਮਥਾਯਨ੍ । ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਪ੍ਰ ਚਕ੍ਰਿਯੇਵ ਰੋਦਸੀ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਥੋਂ ਜੋੜਿਆ, ਤੂੰ ਦਾਸ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਚਮਕਦਾਰ, ਹਿਲਦਾ ਪੱਥਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਏ ਹੋਣ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਦਾਸ ਆਯੁਧਾਨਿ ਚਕ੍ਰੇ ਕਿਂ ਮਾ ਕਰਨ੍ਨਬਲਾ ਅਸ੍ਯ ਸੇਨਾਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਹ੍ਯਖ੍ਯਦੁਭੇ ਅਸ੍ਯ ਧੇਨੇ ਅਥੋਪ ਪ੍ਰੈਦ੍ਯੁਧਯੇ ਦਸ੍ਯੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਦਾਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ; ਉਸ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਫੌਜ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ? ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅੰਦਰ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤੁਰਿਆ ਅਤੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਤ੍ਰ ਗਾਵੋऽਭਿਤੋऽਨਵਨ੍ਤੇਹੇਹ ਵਤ੍ਸੈਰ੍ਵਿਯੁਤਾ ਯਦਾਸਨ੍ । ਸਂ ਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸृਜਦਸ੍ਯ ਸ਼ਾਕੈਰ੍ਯਦੀਂ ਸੋਮਾਸਃ ਸੁषੁਤਾ ਅਮਨ੍ਦਨ੍
ਇਥੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਰੰਭੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਸੋਮਾ ਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ।
ਯਦੀਂ ਸੋਮਾ ਬਭ੍ਰੁਧੂਤਾ ਅਮਨ੍ਦਨ੍ਨਰੋਰਵੀਦ੍ਵृषਭਃ ਸਾਦਨੇषੁ । ਪੁਰਂਦਰਃ ਪਪਿਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਗਵਾਮਦਦਾਦੁਸ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍
ਜਦ ਪੀਲੇ, ਹਿਲਦੇ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਸ ਦਿੰਦੇ, ਵੱਛਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਿਆ। ਪੁਰਾਂ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਪੀ ਕੇ, ਉਪਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭਦ੍ਰਮਿਦਂ ਰੁਸ਼ਮਾ ਅਗ੍ਨੇ ਅਕ੍ਰਨ੍ਗਵਾਂ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਦਦਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾ । ऋਣਂਚਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤਾ ਮਘਾਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਭੀष੍ਮ ਨृਤਮਸ੍ਯ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗਨਿ, ਜੋ ਰੁਸ਼ਮਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨੀ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨੀ ਦੇ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਸੁਪੇਸ਼ਸਂ ਮਾਵ ਸृਜਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਗਵਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈ ਰੁਸ਼ਮਾਸੋ ਅਗ੍ਨੇ । ਤੀਵ੍ਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਮਮਨ੍ਦੁਃ ਸੁਤਾਸੋऽਕ੍ਤੋਰ੍ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ ਪਰਿਤਕ੍ਮ੍ਯਾਯਾਃ
ਰੁਸ਼ਮਾਂ, ਅੱਗਨਿ, ਸੋਹਣਾ ਦਾਨ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਤਿੱਖੇ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ, ਪਰਿਤਕਮਿਆ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ।
ਔਚ੍ਛਤ੍ਸਾ ਰਾਤ੍ਰੀ ਪਰਿਤਕ੍ਮ੍ਯਾ ਯਾਁ ऋਣਂਚਯੇ ਰਾਜਨਿ ਰੁਸ਼ਮਾਨਾਮ੍ । ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜੀ ਰਘੁਰਜ੍ਯਮਾਨੋ ਬਭ੍ਰੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਸਨਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾ
ਉਹ ਪਰਿਤਕਮਿਆ ਦੀ ਰਾਤ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਜਦ ਰੁਸ਼ਮਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਣੰਚਯਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਭੂਰਾ ਨੇ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ।
ਚਤੁਃਸਹਸ੍ਰਂ ਗਵ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਭੀष੍ਮ ਰੁਸ਼ਮੇष੍ਵਗ੍ਨੇ । ਘਰ੍ਮਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵृਜੇ ਯ ਆਸੀਦਯਸ੍ਮਯਸ੍ਤਮ੍ਵਾਦਾਮ ਵਿਪ੍ਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਰੁਸ਼ਮਾਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ, ਅੱਗਨਿ, ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਂਡਾ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਥਾਯ ਪ੍ਰਵਤਂ ਕृਣੋਤਿ ਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਨ੍ਮਘਵਾ ਵਾਜਯਨ੍ਤਮ੍ । ਯੂਥੇਵ ਪਸ਼੍ਵੋ ਵ੍ਯੁਨੋਤਿ ਗੋਪਾ ਅਰਿष੍ਟੋ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸਿषਾਸਨ੍
ਇੰਦਰ ਰਥ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਾ ਪਾਲੇ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ।
ਆ ਪ੍ਰ ਦ੍ਰਵ ਹਰਿਵੋ ਮਾ ਵਿ ਵੇਨਃ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰਾਤੇ ਅਭਿ ਨਃ ਸਚਸ੍ਵ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਸ੍ਯੋ ਅਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਯਮੇਨਾਁਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਨਿਵਤਸ਼੍ਚਕਰ੍ਥ
ਅੱਗੇ ਵਧ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰੁਕ ਨਾ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ; ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਤ੍ਸਹਃ ਸਹਸ ਆਜਨਿष੍ਟ ਦੇਦਿष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਪ੍ਰਾਚੋਦਯਤ੍ਸੁਦੁਘਾ ਵਵ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਿ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਂਵਵृਤ੍ਵਤ੍ਤਮੋऽਵਃ
ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਮਹਾਨ, ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾਇਆ; ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਵਸ੍ਤੇ ਰਥਮਸ਼੍ਵਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਜ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਯਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਕੈਰਵਰ੍ਧਯਨ੍ਨਹਯੇ ਹਨ੍ਤਵਾ ਉ
ਕਾਰਿਗਰ ਘੋੜੇ ਲਈ ਰਥ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਵਸ਼ਤਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਵਜਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ। ਪੁਜਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਵृष੍ਣੇ ਯਤ੍ਤੇ ਵृषਣੋ ਅਰ੍ਕਮਰ੍ਚਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਅਦਿਤਿਃ ਸਜੋषਾਃ । ਅਨਸ਼੍ਵਾਸੋ ਯੇ ਪਵਯੋऽਰਥਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇषਿਤਾ ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਦਸ੍ਯੂਨ੍
ਤਾਕਤਵਾਨ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਭਜਨ ਗਾਉਣ, ਇੰਦਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਮਿਲ ਕੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਘੋੜੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰਥ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰਣਾਨਿ ਵੋਚਂ ਪ੍ਰ ਨੂਤਨਾ ਮਘਵਨ੍ਯਾ ਚਕਰ੍ਥ । ਸ਼ਕ੍ਤੀਵੋ ਯਦ੍ਵਿਭਰਾ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ ਜਯਨ੍ਨਪੋ ਮਨਵੇ ਦਾਨੁਚਿਤ੍ਰਾਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਵੇਂ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਦਾਤਾਰ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਜੋਕੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਦਿਨ੍ਨੁ ਤੇ ਕਰਣਂ ਦਸ੍ਮ ਵਿਪ੍ਰਾਹਿਂ ਯਦ੍ਘ੍ਨਨ੍ਨੋਜੋ ਅਤ੍ਰਾਮਿਮੀਥਾਃ । ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਪਰਿ ਮਾਯਾ ਅਗृਭ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵਂ ਯਨ੍ਨਪ ਦਸ੍ਯੂਁਰਸੇਧਃ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਕਰਤਬ ਹੈ, ਅਜੋਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ: ਜਦ ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇੱਥੇ ਦਿਖਾਈ; ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਦੀ ਠੱਗੀ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਦੱਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਪੁਰਾਣਾ ਵਹਾਉ ਮੁੜ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਮਪੋ ਯਦਵੇ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਾਯਾਰਮਯਃ ਸੁਦੁਘਾਃ ਪਾਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ । ਉਗ੍ਰਮਯਾਤਮਵਹੋ ਹ ਕੁਤ੍ਸਂ ਸਂ ਹ ਯਦ੍ਵਾਮੁਸ਼ਨਾਰਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਯਦੂ ਤੇ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੂਬ ਫਲਦਾਇਕ ਕੀਤਾ; ਤੂੰ ਉਗਰ ਆਯੂ ਤੇ ਕੁਤਸਾ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਕੁਤ੍ਸਾ ਵਹਮਾਨਾ ਰਥੇਨਾ ਵਾਮਤ੍ਯਾ ਅਪਿ ਕਰ੍ਣੇ ਵਹਨ੍ਤੁ । ਨਿਃ षੀਮਦ੍ਭ੍ਯੋ ਧਮਥੋ ਨਿਃ षਧਸ੍ਥਾਨ੍ਮਘੋਨੋ ਹृਦੋ ਵਰਥਸ੍ਤਮਾਂਸਿ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਕੁਤਸਾ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇਣ; ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਦੂਰ ਬੈਠਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਦਾਤਾਰ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਹਟਾ।
ਵਾਤਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸੁਯੁਜਸ਼੍ਚਿਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ਕਵਿਸ਼੍ਚਿਦੇषੋ ਅਜਗਨ੍ਨਵਸ੍ਯੁਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਤੇ ਅਤ੍ਰ ਮਰੁਤਃ ਸਖਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਤਵਿषੀਮਵਰ੍ਧਨ੍
ਹਵਾ ਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭਣ ਆਏ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਥਂ ਪਰਿਤਕ੍ਮ੍ਯਾਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਰਦੁਪਰਂ ਜੂਜੁਵਾਂਸਮ੍ । ਭਰਚ੍ਚਕ੍ਰਮੇਤਸ਼ਃ ਸਂ ਰਿਣਾਤਿ ਪੁਰੋ ਦਧਤ੍ਸਨਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨਃ
ਸੂਰਜ ਵੀ ਰਥ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਚਲਾਉਂਦਾ; ਪਹੀਆ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ।