ਅਨੁ ਯਦੀਂ ਮਰੁਤੋ ਮਨ੍ਦਸਾਨਮਾਰ੍ਚਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਪਿਵਾਂਸਂ ਸੁਤਸ੍ਯ । ਆਦਤ੍ਤ ਵਜ੍ਰਮਭਿ ਯਦਹਿਂ ਹਨ੍ਨਪੋ ਯਹ੍ਵੀਰਸृਜਤ੍ਸਰ੍ਤਵਾ ਉ
ਜਦ ਮਰੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਜਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਮਰੁਤੋ ਮੇ ਅਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਸੁषੁਤਸ੍ਯ ਪੇਯਾਃ । ਤਦ੍ਧਿ ਹਵ੍ਯਂ ਮਨੁषੇ ਗਾ ਅਵਿਨ੍ਦਦਹਨ੍ਨਹਿਂ ਪਪਿਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਯ
ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਸੋਮ ਪੀਏ; ਇਹੀ ਭੇਟ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਲੱਭੀ—ਉਹ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀਦਾ।
ਆਦ੍ਰੋਦਸੀ ਵਿਤਰਂ ਵਿ ष੍ਕਭਾਯਤ੍ਸਂਵਿਵ੍ਯਾਨਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਿਯਸੇ ਮृਗਂ ਕਃ । ਜਿਗਰ੍ਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪਜਰ੍ਗੁਰਾਣਃ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਮਵ ਦਾਨਵਂ ਹਨ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਡਰਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ; ਉਹ ਡਰ ਨਾ ਖਾ ਕੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਮਘਵਨ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਾ ਅਨੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਦਦੁਃ ਸੋਮਪੇਯਮ੍ । ਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਹਰਿਤਃ ਪਤਨ੍ਤੀਃ ਪੁਰਃ ਸਤੀਰੁਪਰਾ ਏਤਸ਼ੇ ਕਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਦਾ ਹੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਰੇ ਘੋੜੇ, ਸਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਚਲੇ।
ਨਵ ਯਦਸ੍ਯ ਨਵਤਿਂ ਚ ਭੋਗਾਨ੍ਸਾਕਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮਘਵਾ ਵਿਵृਸ਼੍ਚਤ੍ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਰੁਤਃ ਸਧਸ੍ਥੇ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭੇਨ ਵਚਸਾ ਬਾਧਤ ਦ੍ਯਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਦਇਆਲੂ, ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਨੌ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਫਾੜਦਾ ਹੈ, ਮਰੁਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰੈਸ਼ਟੁਭ ਭਜਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਖਾ ਸਖ੍ਯੇ ਅਪਚਤ੍ਤੂਯਮਗ੍ਨਿਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਮਹਿषਾ ਤ੍ਰੀ ਸ਼ਤਾਨਿ । ਤ੍ਰੀ ਸਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨੁषਃ ਸਰਾਂਸਿ ਸੁਤਂ ਪਿਬਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯਾਯ ਸੋਮਮ੍
ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਹਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ; ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਸਮਾਗਮਾਂ 'ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੋਮ ਪੀਦਾ।
ਤ੍ਰੀ ਯਚ੍ਛਤਾ ਮਹਿषਾਣਾਮਘੋ ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਰਾਂਸਿ ਮਘਵਾ ਸੋਮ੍ਯਾਪਾਃ । ਕਾਰਂ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਹ੍ਵਨ੍ਤ ਦੇਵਾ ਭਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਯਦਹਿਂ ਜਘਾਨ
ਜਦ ਦਇਆਲੂ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਹਿਸ਼ਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦਾ ਸੋਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਉਸ਼ਨਾ ਯਤ੍ਸਹਸ੍ਯੈਰਯਾਤਂ ਗृਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਜੂਜੁਵਾਨੇਭਿਰਸ਼੍ਵੈਃ । ਵਨ੍ਵਾਨੋ ਅਤ੍ਰ ਸਰਥਂ ਯਯਾਥ ਕੁਤ੍ਸੇਨ ਦੇਵੈਰਵਨੋਰ੍ਹ ਸ਼ੁष੍ਣਮ੍
ਜਦ ਉਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਇਆ, ਤੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਉਥੇ, ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਨ੍ਯਚ੍ਚਕ੍ਰਮਵृਹਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਤ੍ਸਾਯਾਨ੍ਯਦ੍ਵਰਿਵੋ ਯਾਤਵੇऽਕਃ । ਅਨਾਸੋ ਦਸ੍ਯੂਁਰਮृਣੋ ਵਧੇਨ ਨਿ ਦੁਰ੍ਯੋਣ ਆਵृਣਙ੍ਮृਧ੍ਰਵਾਚਃ
ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪਹੀਆ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਨਵਾਂ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਜਾ ਸਕੇ; ਤੂੰ ਨੱਕ-ਰਹਿਤ ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਮੰਦ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਤੋਮਾਸਸ੍ਤ੍ਵਾ ਗੌਰਿਵੀਤੇਰਵਰ੍ਧਨ੍ਨਰਨ੍ਧਯੋ ਵੈਦਥਿਨਾਯ ਪਿਪ੍ਰੁਮ੍ । ਆ ਤ੍ਵਾਮृਜਿਸ਼੍ਵਾ ਸਖ੍ਯਾਯ ਚਕ੍ਰੇ ਪਚਨ੍ਪਕ੍ਤੀਰਪਿਬਃ ਸੋਮਮਸ੍ਯ
ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਜਨ, ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਰਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ; ਵੈਦਥਿਨਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਿਪਰੂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਰਿਜ਼ਿਸ਼ਵਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਤੂੰ, ਗਿਆਨੀ, ਭਾਗ ਪਕਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸੋਮ ਪੀਦਾ।
ਨਵਗ੍ਵਾਸਃ ਸੁਤਸੋਮਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਸ਼ਗ੍ਵਾਸੋ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਕੈਃ । ਗਵ੍ਯਂ ਚਿਦੂਰ੍ਵਮਪਿਧਾਨਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਚਿਨ੍ਨਰਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾ ਅਪ ਵ੍ਰਨ੍
ਨਵਗਵਾ, ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦਸ਼ਗਵਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੌੜਾ ਚਰਾਗਾਹ, ਭਾਵੇਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ, ਲਲਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ।
ਕਥੋ ਨੁ ਤੇ ਪਰਿ ਚਰਾਣਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਾ ਮਘਵਨ੍ਯਾ ਚਕਰ੍ਥ । ਯਾ ਚੋ ਨੁ ਨਵ੍ਯਾ ਕृਣਵਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਪ੍ਰੇਦੁ ਤਾ ਤੇ ਵਿਦਥੇषੁ ਬ੍ਰਵਾਮ
ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਤੇਰੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂ? ਤੇ ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਨਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ? ਉਹ ਹੁਣ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸ।
ਏਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚਕृਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਰ੍ਯਪਰੀਤੋ ਜਨੁषਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ । ਯਾ ਚਿਨ੍ਨੁ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਕृਣਵੋ ਦਧृष੍ਵਾਨ੍ਨ ਤੇ ਵਰ੍ਤਾ ਤਵਿष੍ਯਾ ਅਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯਾਃ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਜਨਮ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ; ਜੋ ਵੀ ਦਿਲੇਰ ਕੰਮ ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਜੁषਸ੍ਵ ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਨਵ੍ਯਾ ਅਕਰ੍ਮ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਵ ਭਦ੍ਰਾ ਸੁਕृਤਾ ਵਸੂਯੂ ਰਥਂ ਨ ਧੀਰਃ ਸ੍ਵਪਾ ਅਤਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣ ਰਹੇ ਭਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਜੋ ਨਵੇਂ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਾਰੀਗਰ ਸੋਹਣੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਰਥ ਬਣਾਇਆ।
ਕ੍ਵ ਸ੍ਯ ਵੀਰਃ ਕੋ ਅਪਸ਼੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਖਰਥਮੀਯਮਾਨਂ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮ੍ । ਯੋ ਰਾਯਾ ਵਜ੍ਰੀ ਸੁਤਸੋਮਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਦੋਕੋ ਗਨ੍ਤਾ ਪੁਰੁਹੂਤ ਊਤੀ
ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ? ਉਹ, ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਦਇਆਲੂ ਦੇ ਘਰ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਾਚਚਕ੍ਸ਼ਂ ਪਦਮਸ੍ਯ ਸਸ੍ਵਰੁਗ੍ਰਂ ਨਿਧਾਤੁਰਨ੍ਵਾਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ । ਅਪृਚ੍ਛਮਨ੍ਯਾਁ ਉਤ ਤੇ ਮ ਆਹੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰੋ ਬੁਬੁਧਾਨਾ ਅਸ਼ੇਮ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਲੱਭੀ, ਜੋ ਸੁਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਥਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ।'
ਪ੍ਰ ਨੁ ਵਯਂ ਸੁਤੇ ਯਾ ਤੇ ਕृਤਾਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਵਾਮ ਯਾਨਿ ਨੋ ਜੁਜੋषਃ । ਵੇਦਦਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਛृਣਵਚ੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਹਤੇऽਯਂ ਮਘਵਾ ਸਰ੍ਵਸੇਨਃ
ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਨੋ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਏ। ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਗਿਆਨ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦਾਨੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਸਭ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਰਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕृषੇ ਜਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੇषੀਦੇਕੋ ਯੁਧਯੇ ਭੂਯਸਸ਼੍ਚਿਤ੍ । ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਿਚ੍ਛਵਸਾ ਦਿਦ੍ਯੁਤੋ ਵਿ ਵਿਦੋ ਗਵਾਮੂਰ੍ਵਮੁਸ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ; ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਸਜ-ਧਜ ਕੇ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਥਾਂ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮ ਆਜਨਿष੍ਠਾਃ ਪਰਾਵਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਂ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ । ਅਤਸ਼੍ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਭਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪੋ ਅਜਯਦ੍ਦਾਸਪਤ੍ਨੀਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਦੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਨਮਿਆ, ਦੂਰਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਸ ਦੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤੁਭ੍ਯੇਦੇਤੇ ਮਰੁਤਃ ਸੁਸ਼ੇਵਾ ਅਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਕਂ ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਧਃ । ਅਹਿਮੋਹਾਨਮਪ ਆਸ਼ਯਾਨਂ ਪ੍ਰ ਮਾਯਾਭਿਰ੍ਮਾਯਿਨਂ ਸਕ੍ਸ਼ਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਮਰੁਤ ਦਿਆਲੂ ਹਨ, ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਸ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿ षੂ ਮृਧੋ ਜਨੁषਾ ਦਾਨਮਿਨ੍ਵਨ੍ਨਹਨ੍ਗਵਾ ਮਘਵਨ੍ਸਂਚਕਾਨਃ । ਅਤ੍ਰਾ ਦਾਸਸ੍ਯ ਨਮੁਚੇਃ ਸ਼ਿਰੋ ਯਦਵਰ੍ਤਯੋ ਮਨਵੇ ਗਾਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍
ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਦਾਨੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਦਾਸ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੂੰ ਮਨੂ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ।
ਯੁਜਂ ਹਿ ਮਾਮਕृਥਾ ਆਦਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਿਰੋ ਦਾਸਸ੍ਯ ਨਮੁਚੇਰ੍ਮਥਾਯਨ੍ । ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਪ੍ਰ ਚਕ੍ਰਿਯੇਵ ਰੋਦਸੀ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਥੋਂ ਜੋੜਿਆ, ਤੂੰ ਦਾਸ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਚਮਕਦਾਰ, ਹਿਲਦਾ ਪੱਥਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਏ ਹੋਣ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਦਾਸ ਆਯੁਧਾਨਿ ਚਕ੍ਰੇ ਕਿਂ ਮਾ ਕਰਨ੍ਨਬਲਾ ਅਸ੍ਯ ਸੇਨਾਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਹ੍ਯਖ੍ਯਦੁਭੇ ਅਸ੍ਯ ਧੇਨੇ ਅਥੋਪ ਪ੍ਰੈਦ੍ਯੁਧਯੇ ਦਸ੍ਯੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਦਾਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ; ਉਸ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਫੌਜ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ? ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅੰਦਰ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤੁਰਿਆ ਅਤੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਤ੍ਰ ਗਾਵੋऽਭਿਤੋऽਨਵਨ੍ਤੇਹੇਹ ਵਤ੍ਸੈਰ੍ਵਿਯੁਤਾ ਯਦਾਸਨ੍ । ਸਂ ਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸृਜਦਸ੍ਯ ਸ਼ਾਕੈਰ੍ਯਦੀਂ ਸੋਮਾਸਃ ਸੁषੁਤਾ ਅਮਨ੍ਦਨ੍
ਇਥੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਰੰਭੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਸੋਮਾ ਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ।
ਯਦੀਂ ਸੋਮਾ ਬਭ੍ਰੁਧੂਤਾ ਅਮਨ੍ਦਨ੍ਨਰੋਰਵੀਦ੍ਵृषਭਃ ਸਾਦਨੇषੁ । ਪੁਰਂਦਰਃ ਪਪਿਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਗਵਾਮਦਦਾਦੁਸ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍
ਜਦ ਪੀਲੇ, ਹਿਲਦੇ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਸ ਦਿੰਦੇ, ਵੱਛਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਿਆ। ਪੁਰਾਂ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਪੀ ਕੇ, ਉਪਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭਦ੍ਰਮਿਦਂ ਰੁਸ਼ਮਾ ਅਗ੍ਨੇ ਅਕ੍ਰਨ੍ਗਵਾਂ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਦਦਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾ । ऋਣਂਚਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤਾ ਮਘਾਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਭੀष੍ਮ ਨृਤਮਸ੍ਯ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗਨਿ, ਜੋ ਰੁਸ਼ਮਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨੀ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨੀ ਦੇ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਸੁਪੇਸ਼ਸਂ ਮਾਵ ਸृਜਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਗਵਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈ ਰੁਸ਼ਮਾਸੋ ਅਗ੍ਨੇ । ਤੀਵ੍ਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਮਮਨ੍ਦੁਃ ਸੁਤਾਸੋऽਕ੍ਤੋਰ੍ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ ਪਰਿਤਕ੍ਮ੍ਯਾਯਾਃ
ਰੁਸ਼ਮਾਂ, ਅੱਗਨਿ, ਸੋਹਣਾ ਦਾਨ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਤਿੱਖੇ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ, ਪਰਿਤਕਮਿਆ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ।
ਔਚ੍ਛਤ੍ਸਾ ਰਾਤ੍ਰੀ ਪਰਿਤਕ੍ਮ੍ਯਾ ਯਾਁ ऋਣਂਚਯੇ ਰਾਜਨਿ ਰੁਸ਼ਮਾਨਾਮ੍ । ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜੀ ਰਘੁਰਜ੍ਯਮਾਨੋ ਬਭ੍ਰੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਸਨਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾ
ਉਹ ਪਰਿਤਕਮਿਆ ਦੀ ਰਾਤ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਜਦ ਰੁਸ਼ਮਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਣੰਚਯਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਭੂਰਾ ਨੇ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ।
ਚਤੁਃਸਹਸ੍ਰਂ ਗਵ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਭੀष੍ਮ ਰੁਸ਼ਮੇष੍ਵਗ੍ਨੇ । ਘਰ੍ਮਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵृਜੇ ਯ ਆਸੀਦਯਸ੍ਮਯਸ੍ਤਮ੍ਵਾਦਾਮ ਵਿਪ੍ਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਰੁਸ਼ਮਾਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ, ਅੱਗਨਿ, ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਂਡਾ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਥਾਯ ਪ੍ਰਵਤਂ ਕृਣੋਤਿ ਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਨ੍ਮਘਵਾ ਵਾਜਯਨ੍ਤਮ੍ । ਯੂਥੇਵ ਪਸ਼੍ਵੋ ਵ੍ਯੁਨੋਤਿ ਗੋਪਾ ਅਰਿष੍ਟੋ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸਿषਾਸਨ੍
ਇੰਦਰ ਰਥ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਾ ਪਾਲੇ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ।