ਯੋ ਮ ਇਤਿ ਪ੍ਰਵੋਚਤ੍ਯਸ਼੍ਵਮੇਧਾਯ ਸੂਰਯੇ । ਦਦਦृਚਾ ਸਨਿਂ ਯਤੇ ਦਦਨ੍ਮੇਧਾਮृਤਾਯਤੇ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਲਈ, ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ', ਉਹ ਭਜਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਲਾਭ ਲਈ ਸਾਥੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਮਾ ਪਰੁषਾਃ ਸ਼ਤਮੁਦ੍ਧਰ੍षਯਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਦਾਨਾਃ ਸੋਮਾ ਇਵ ਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼ਿਰਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਸੌ ਤਿੱਖੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਵਾਂਗ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਸ਼ਤਦਾਵ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਧਾਰਯਤਂ ਬृਹਦ੍ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਜਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨਿ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਿੱਚ ਸੌ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਮਰ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦਿਵਿ ਸ਼ੋਚਿਰਸ਼੍ਰੇਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਙੁषਸਮੁਰ੍ਵਿਯਾ ਵਿ ਭਾਤਿ । ਏਤਿ ਪ੍ਰਾਚੀ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾ ਨਮੋਭਿਰ੍ਦੇਵਾਁ ਈਲ਼ਾਨਾ ਹਵਿषਾ ਘृਤਾਚੀ
ਜਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਗਨਿ ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਫੈਲਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ, ਭੇਟ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਿਧ੍ਯਮਾਨੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਰਾਜਸਿ ਹਵਿष੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਂ ਸਚਸੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ ਧਤ੍ਤੇ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਯਮਿਨ੍ਵਸ੍ਯਾਤਿਥ੍ਯਮਗ੍ਨੇ ਨਿ ਚ ਧਤ੍ਤ ਇਤ੍ਪੁਰਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਸਤਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ਰ੍ਧ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ ਤਵ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤੁ । ਸਂ ਜਾਸ੍ਪਤ੍ਯਂ ਸੁਯਮਮਾ ਕृਣੁष੍ਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਯਤਾਮਭਿ ਤਿष੍ਠਾ ਮਹਾਂਸਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਵੱਡੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਡਿਆਈ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ; ਸਾਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਜੋੜ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀਆਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ।
ਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਹਸੋऽਗ੍ਨੇ ਵਨ੍ਦੇ ਤਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਵृषਭੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਵਾਁ ਅਸਿ ਸਮਧ੍ਵਰੇष੍ਵਿਧ੍ਯਸੇ
ਜਗਾਇਆ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਅਗਨਿ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬਲਦ ਹੈਂ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨ ਆਹੁਤ ਦੇਵਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਹਵ੍ਯਵਾਲ਼ਸਿ
ਜਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੀਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਆ ਜੁਹੋਤਾ ਦੁਵਸ੍ਯਤਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਯਧ੍ਵਰੇ । ਵृਣੀਧ੍ਵਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਦਿਓ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ; ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਚੁਣੋ।
ਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਯਮਾ ਮਨੁषੋ ਦੇਵਤਾਤਾ ਤ੍ਰੀ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਮਰੁਤਃ ਪੂਤਦਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਵਮੇषਾਮृषਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸਿ ਧੀਰਃ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਰਯਮਾਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਪਿਤਾ, ਤਿੰਨ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਮਰੁਤ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਦਿਲੇਰ ਹੀਰੋ ਹੈਂ।
ਅਨੁ ਯਦੀਂ ਮਰੁਤੋ ਮਨ੍ਦਸਾਨਮਾਰ੍ਚਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਪਿਵਾਂਸਂ ਸੁਤਸ੍ਯ । ਆਦਤ੍ਤ ਵਜ੍ਰਮਭਿ ਯਦਹਿਂ ਹਨ੍ਨਪੋ ਯਹ੍ਵੀਰਸृਜਤ੍ਸਰ੍ਤਵਾ ਉ
ਜਦ ਮਰੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਜਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਮਰੁਤੋ ਮੇ ਅਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਸੁषੁਤਸ੍ਯ ਪੇਯਾਃ । ਤਦ੍ਧਿ ਹਵ੍ਯਂ ਮਨੁषੇ ਗਾ ਅਵਿਨ੍ਦਦਹਨ੍ਨਹਿਂ ਪਪਿਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਯ
ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਸੋਮ ਪੀਏ; ਇਹੀ ਭੇਟ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਲੱਭੀ—ਉਹ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀਦਾ।
ਆਦ੍ਰੋਦਸੀ ਵਿਤਰਂ ਵਿ ष੍ਕਭਾਯਤ੍ਸਂਵਿਵ੍ਯਾਨਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਿਯਸੇ ਮृਗਂ ਕਃ । ਜਿਗਰ੍ਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪਜਰ੍ਗੁਰਾਣਃ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਮਵ ਦਾਨਵਂ ਹਨ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਡਰਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ; ਉਹ ਡਰ ਨਾ ਖਾ ਕੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਮਘਵਨ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਾ ਅਨੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਦਦੁਃ ਸੋਮਪੇਯਮ੍ । ਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਹਰਿਤਃ ਪਤਨ੍ਤੀਃ ਪੁਰਃ ਸਤੀਰੁਪਰਾ ਏਤਸ਼ੇ ਕਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਦਾ ਹੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਰੇ ਘੋੜੇ, ਸਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਚਲੇ।
ਨਵ ਯਦਸ੍ਯ ਨਵਤਿਂ ਚ ਭੋਗਾਨ੍ਸਾਕਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮਘਵਾ ਵਿਵृਸ਼੍ਚਤ੍ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਰੁਤਃ ਸਧਸ੍ਥੇ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭੇਨ ਵਚਸਾ ਬਾਧਤ ਦ੍ਯਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਦਇਆਲੂ, ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਨੌ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਫਾੜਦਾ ਹੈ, ਮਰੁਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰੈਸ਼ਟੁਭ ਭਜਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਖਾ ਸਖ੍ਯੇ ਅਪਚਤ੍ਤੂਯਮਗ੍ਨਿਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਮਹਿषਾ ਤ੍ਰੀ ਸ਼ਤਾਨਿ । ਤ੍ਰੀ ਸਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨੁषਃ ਸਰਾਂਸਿ ਸੁਤਂ ਪਿਬਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯਾਯ ਸੋਮਮ੍
ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਹਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ; ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਸਮਾਗਮਾਂ 'ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੋਮ ਪੀਦਾ।
ਤ੍ਰੀ ਯਚ੍ਛਤਾ ਮਹਿषਾਣਾਮਘੋ ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਰਾਂਸਿ ਮਘਵਾ ਸੋਮ੍ਯਾਪਾਃ । ਕਾਰਂ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਹ੍ਵਨ੍ਤ ਦੇਵਾ ਭਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਯਦਹਿਂ ਜਘਾਨ
ਜਦ ਦਇਆਲੂ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਹਿਸ਼ਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦਾ ਸੋਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਉਸ਼ਨਾ ਯਤ੍ਸਹਸ੍ਯੈਰਯਾਤਂ ਗृਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਜੂਜੁਵਾਨੇਭਿਰਸ਼੍ਵੈਃ । ਵਨ੍ਵਾਨੋ ਅਤ੍ਰ ਸਰਥਂ ਯਯਾਥ ਕੁਤ੍ਸੇਨ ਦੇਵੈਰਵਨੋਰ੍ਹ ਸ਼ੁष੍ਣਮ੍
ਜਦ ਉਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਇਆ, ਤੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਉਥੇ, ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਨ੍ਯਚ੍ਚਕ੍ਰਮਵृਹਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਤ੍ਸਾਯਾਨ੍ਯਦ੍ਵਰਿਵੋ ਯਾਤਵੇऽਕਃ । ਅਨਾਸੋ ਦਸ੍ਯੂਁਰਮृਣੋ ਵਧੇਨ ਨਿ ਦੁਰ੍ਯੋਣ ਆਵृਣਙ੍ਮृਧ੍ਰਵਾਚਃ
ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪਹੀਆ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਨਵਾਂ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਜਾ ਸਕੇ; ਤੂੰ ਨੱਕ-ਰਹਿਤ ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਮੰਦ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਤੋਮਾਸਸ੍ਤ੍ਵਾ ਗੌਰਿਵੀਤੇਰਵਰ੍ਧਨ੍ਨਰਨ੍ਧਯੋ ਵੈਦਥਿਨਾਯ ਪਿਪ੍ਰੁਮ੍ । ਆ ਤ੍ਵਾਮृਜਿਸ਼੍ਵਾ ਸਖ੍ਯਾਯ ਚਕ੍ਰੇ ਪਚਨ੍ਪਕ੍ਤੀਰਪਿਬਃ ਸੋਮਮਸ੍ਯ
ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਜਨ, ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਰਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ; ਵੈਦਥਿਨਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਿਪਰੂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਰਿਜ਼ਿਸ਼ਵਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਤੂੰ, ਗਿਆਨੀ, ਭਾਗ ਪਕਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸੋਮ ਪੀਦਾ।
ਨਵਗ੍ਵਾਸਃ ਸੁਤਸੋਮਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਸ਼ਗ੍ਵਾਸੋ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਕੈਃ । ਗਵ੍ਯਂ ਚਿਦੂਰ੍ਵਮਪਿਧਾਨਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਚਿਨ੍ਨਰਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾ ਅਪ ਵ੍ਰਨ੍
ਨਵਗਵਾ, ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦਸ਼ਗਵਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੌੜਾ ਚਰਾਗਾਹ, ਭਾਵੇਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ, ਲਲਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ।
ਕਥੋ ਨੁ ਤੇ ਪਰਿ ਚਰਾਣਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਾ ਮਘਵਨ੍ਯਾ ਚਕਰ੍ਥ । ਯਾ ਚੋ ਨੁ ਨਵ੍ਯਾ ਕृਣਵਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਪ੍ਰੇਦੁ ਤਾ ਤੇ ਵਿਦਥੇषੁ ਬ੍ਰਵਾਮ
ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਤੇਰੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂ? ਤੇ ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਨਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ? ਉਹ ਹੁਣ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸ।
ਏਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚਕृਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਰ੍ਯਪਰੀਤੋ ਜਨੁषਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ । ਯਾ ਚਿਨ੍ਨੁ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਕृਣਵੋ ਦਧृष੍ਵਾਨ੍ਨ ਤੇ ਵਰ੍ਤਾ ਤਵਿष੍ਯਾ ਅਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯਾਃ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਜਨਮ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ; ਜੋ ਵੀ ਦਿਲੇਰ ਕੰਮ ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਜੁषਸ੍ਵ ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਨਵ੍ਯਾ ਅਕਰ੍ਮ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਵ ਭਦ੍ਰਾ ਸੁਕृਤਾ ਵਸੂਯੂ ਰਥਂ ਨ ਧੀਰਃ ਸ੍ਵਪਾ ਅਤਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣ ਰਹੇ ਭਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਜੋ ਨਵੇਂ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਾਰੀਗਰ ਸੋਹਣੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਰਥ ਬਣਾਇਆ।
ਕ੍ਵ ਸ੍ਯ ਵੀਰਃ ਕੋ ਅਪਸ਼੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਖਰਥਮੀਯਮਾਨਂ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮ੍ । ਯੋ ਰਾਯਾ ਵਜ੍ਰੀ ਸੁਤਸੋਮਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਦੋਕੋ ਗਨ੍ਤਾ ਪੁਰੁਹੂਤ ਊਤੀ
ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ? ਉਹ, ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਦਇਆਲੂ ਦੇ ਘਰ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਾਚਚਕ੍ਸ਼ਂ ਪਦਮਸ੍ਯ ਸਸ੍ਵਰੁਗ੍ਰਂ ਨਿਧਾਤੁਰਨ੍ਵਾਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ । ਅਪृਚ੍ਛਮਨ੍ਯਾਁ ਉਤ ਤੇ ਮ ਆਹੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰੋ ਬੁਬੁਧਾਨਾ ਅਸ਼ੇਮ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਲੱਭੀ, ਜੋ ਸੁਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਥਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ।'
ਪ੍ਰ ਨੁ ਵਯਂ ਸੁਤੇ ਯਾ ਤੇ ਕृਤਾਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਵਾਮ ਯਾਨਿ ਨੋ ਜੁਜੋषਃ । ਵੇਦਦਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਛृਣਵਚ੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਹਤੇऽਯਂ ਮਘਵਾ ਸਰ੍ਵਸੇਨਃ
ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਨੋ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਏ। ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਗਿਆਨ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦਾਨੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਸਭ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਰਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕृषੇ ਜਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੇषੀਦੇਕੋ ਯੁਧਯੇ ਭੂਯਸਸ਼੍ਚਿਤ੍ । ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਿਚ੍ਛਵਸਾ ਦਿਦ੍ਯੁਤੋ ਵਿ ਵਿਦੋ ਗਵਾਮੂਰ੍ਵਮੁਸ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ; ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਸਜ-ਧਜ ਕੇ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਥਾਂ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮ ਆਜਨਿष੍ਠਾਃ ਪਰਾਵਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਂ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ । ਅਤਸ਼੍ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਭਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪੋ ਅਜਯਦ੍ਦਾਸਪਤ੍ਨੀਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਦੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਨਮਿਆ, ਦੂਰਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਸ ਦੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤੁਭ੍ਯੇਦੇਤੇ ਮਰੁਤਃ ਸੁਸ਼ੇਵਾ ਅਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਕਂ ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਧਃ । ਅਹਿਮੋਹਾਨਮਪ ਆਸ਼ਯਾਨਂ ਪ੍ਰ ਮਾਯਾਭਿਰ੍ਮਾਯਿਨਂ ਸਕ੍ਸ਼ਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਮਰੁਤ ਦਿਆਲੂ ਹਨ, ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਸ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।