ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਅਤਿਥਿਂ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਃ ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਗृਹਪਤਿਂ ਨਿ षੇਦਿਰੇ । ਬृਹਤ੍ਕੇਤੁਂ ਪੁਰੁਰੂਪਂ ਧਨਸ੍ਪृਤਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਸ੍ਵਵਸਂ ਜਰਦ੍ਵਿषਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ, ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਜੀਣ ਵਾਲਾ, ਬੁਢੇਪੇ ਦਾ ਵੈਰੀ ਵਜੋਂ ਬਿਠਾਇਆ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਮਾਨੁषੀਰੀਲ਼ਤੇ ਵਿਸ਼ੋ ਹੋਤ੍ਰਾਵਿਦਂ ਵਿਵਿਚਿਂ ਰਤ੍ਨਧਾਤਮਮ੍ । ਗੁਹਾ ਸਨ੍ਤਂ ਸੁਭਗ ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤਂ ਤੁਵਿष੍ਵਣਸਂ ਸੁਯਜਂ ਘृਤਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਖਰਾ, ਰਤਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਯਜਕ, ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਧਰ੍ਣਸਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾ ਵਯਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਗृਣਨ੍ਤੋ ਨਮਸੋਪ ਸੇਦਿਮ । ਸ ਨੋ ਜੁषਸ੍ਵ ਸਮਿਧਾਨੋ ਅਙ੍ਗਿਰੋ ਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸਾ ਸੁਦੀਤਿਭਿਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਥੰਮ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ, ਜਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪੁਰੁਰੂਪੋ ਵਿਸ਼ੇਵਿਸ਼ੇ ਵਯੋ ਦਧਾਸਿ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ । ਪੁਰੂਣ੍ਯਨ੍ਨਾ ਸਹਸਾ ਵਿ ਰਾਜਸਿ ਤ੍ਵਿषਿਃ ਸਾ ਤੇ ਤਿਤ੍ਵਿषਾਣਸ੍ਯ ਨਾਧृषੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਜਾਤੀ ਲਈ ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਪੁਰਾਣਾ, ਬਹੁਤ ਸਰੀਫ; ਬਹੁਤ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਤੀਬਰਤਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ, ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਸਮਿਧਾਨਂ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ ਦੇਵਾ ਦੂਤਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍ । ਉਰੁਜ੍ਰਯਸਂ ਘृਤਯੋਨਿਮਾਹੁਤਂ ਤ੍ਵੇषਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦਧਿਰੇ ਚੋਦਯਨ੍ਮਤਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ, ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ; ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ, ਘੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸੱਤਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਤਮ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਦਿਵ ਆਹੁਤਂ ਘृਤੈਃ ਸੁਮ੍ਨਾਯਵਃ ਸੁषਮਿਧਾ ਸਮੀਧਿਰੇ । ਸ ਵਾਵृਧਾਨ ਓषਧੀਭਿਰੁਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਭਿ ਜ੍ਰਯਾਂਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਵਿ ਤਿष੍ਠਸੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਘੀ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਯਾਲੂ, ਵਧੀਆ ਜਲਾਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ; ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੜਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤੋ ਦੇਵਂ ਮਰ੍ਤਾਸ ਈਲ਼ਤੇ । ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਸ ਹਵ੍ਯਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁषਕ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹਵਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਹਵਨ ਲੜੀਵਾਰ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹੋਤਾ ਦਾਸ੍ਵਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਸਂ ਯਜ੍ਞਾਸਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਯਂ ਸਂ ਵਾਜਾਸਃ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵਃ
ਅਗਨਿ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੋਤ੍ਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਉਤ ਸ੍ਮ ਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਯਥਾ ਨਵਂ ਜਨਿष੍ਟਾਰਣੀ । ਧਰ੍ਤਾਰਂ ਮਾਨੁषੀਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮਗ੍ਨਿਂ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਮ੍
ਤੇ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਨਵੇਂ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਅਰਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਅਗਨਿ, ਸੱਚੀ ਯਜਨਾ ਵਾਲਾ।
ਉਤ ਸ੍ਮ ਦੁਰ੍ਗृਭੀਯਸੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਹ੍ਵਾਰ੍ਯਾਣਾਮ੍ । ਪੁਰੂ ਯੋ ਦਗ੍ਧਾਸਿ ਵਨਾਗ੍ਨੇ ਪਸ਼ੁਰ੍ਨ ਯਵਸੇ
ਤੇ, ਤੂੰ ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈਂ, ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ; ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਬਹੁਤ ਰੁੱਖ ਸਾੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਚਰਾਗਾਹ 'ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ।
ਅਧ ਸ੍ਮ ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਚਯਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਂਯਨ੍ਤਿ ਧੂਮਿਨਃ । ਯਦੀਮਹ ਤ੍ਰਿਤੋ ਦਿਵ੍ਯੁਪ ਧ੍ਮਾਤੇਵ ਧਮਤਿ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤੇ ਧ੍ਮਾਤਰੀ ਯਥਾ
ਜਿਸ ਵਾਸਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੱਛਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਧੂੰਏਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਬੰਦਾ ਫੂਕ ਮਾਰ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਲੋਹਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਫੜਕ ਉਠਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਫੂਕਣ ਵਾਲਾ ਉਸਨੂੰ ਫੂਕਦਾ ਹੈ।
ਤਵਾਹਮਗ੍ਨ ਊਤਿਭਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਃ । ਦ੍ਵੇषੋਯੁਤੋ ਨ ਦੁਰਿਤਾ ਤੁਰ੍ਯਾਮ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੇ ਮੰਦ-ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ, ਤੇ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਹਰਾ ਸਕਣ।
ਤਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਭੀ ਨਰੋ ਰਯਿਂ ਸਹਸ੍ਵ ਆ ਭਰ । ਸ ਕ੍ਸ਼ੇਪਯਤ੍ਸ ਪੋषਯਦ੍ਭੁਵਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਸਾਤਯ ਉਤੈਧਿ ਪृਤ੍ਸੁ ਨੋ ਵृਧੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇ ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵਧਦੀ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਤੇ ਵਾਧਾ ਦੇਵੇ।
ਅਗ੍ਨ ਓਜਿष੍ਠਮਾ ਭਰ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਸ੍ਮਭ੍ਯਮਧ੍ਰਿਗੋ । ਪ੍ਰ ਨੋ ਰਾਯਾ ਪਰੀਣਸਾ ਰਤ੍ਸਿ ਵਾਜਾਯ ਪਨ੍ਥਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਨਿਰੋਖ ਮਾਣ-ਸ਼ਾਨ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਚੱਲ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਦ੍ਭੁਤ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਂਹਨਾ । ਤ੍ਵੇ ਅਸੁਰ੍ਯਮਾਰੁਹਤ੍ਕ੍ਰਾਣਾ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਯਜ੍ਞਿਯਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਜੀਬ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪੂਜਣ ਜੋਗਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨ ਏषਾਂ ਗਯਂ ਪੁष੍ਟਿਂ ਚ ਵਰ੍ਧਯ । ਯੇ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਃ ਪ੍ਰ ਸੂਰਯੋ ਨਰੋ ਮਘਾਨ੍ਯਾਨਸ਼ੁਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਧਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਦਾਤਾਂ ਮੰਗੀਆਂ।
ਯੇ ਅਗ੍ਨੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਗਿਰਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਾਧਸਃ । ਸ਼ੁष੍ਮੇਭਿਃ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣੋ ਨਰੋ ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੇषਾਂ ਬृਹਤ੍ਸੁਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਬੋਧਤਿ ਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਵ ਤ੍ਯੇ ਅਗ੍ਨੇ ਅਰ੍ਚਯੋ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੋ ਯਨ੍ਤਿ ਧृष੍ਣੁਯਾ । ਪਰਿਜ੍ਮਾਨੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਵਾਨੋ ਰਥੋ ਨ ਵਾਜਯੁਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਜਦੀਆਂ ਰਥਾਂ ਜਾਂ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ।
ਨੂ ਨੋ ਅਗ੍ਨ ਊਤਯੇ ਸਬਾਧਸਸ਼੍ਚ ਰਾਤਯੇ । ਅਸ੍ਮਾਕਾਸਸ਼੍ਚ ਸੂਰਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਆਸ਼ਾਸ੍ਤਰੀषਣਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਹਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਙ੍ਗਿਰ ਸ੍ਤੁਤ ਸ੍ਤਵਾਨ ਆ ਭਰ । ਹੋਤਰ੍ਵਿਭ੍ਵਾਸਹਂ ਰਯਿਂ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯ ਸ੍ਤਵਸੇ ਚ ਨ ਉਤੈਧਿ ਪृਤ੍ਸੁ ਨੋ ਵृਧੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਲੋਂ ਤੂੰ ਜਿਹੜਾ ਸਲਾਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਜੇਹੜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਲਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਵਾਧੂ ਕਰ।
ਜਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾ ਅਜਨਿष੍ਟ ਜਾਗृਵਿਰਗ੍ਨਿਃ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਵਿਤਾਯ ਨਵ੍ਯਸੇ । ਘृਤਪ੍ਰਤੀਕੋ ਬृਹਤਾ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਦ੍ਯੁਮਦ੍ਵਿ ਭਾਤਿ ਭਰਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅੱਗ, ਨਵੀਂ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕismet ਲਈ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਘਿਉ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ, ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁਰੋਹਿਤਮਗ੍ਨਿਂ ਨਰਸ੍ਤ੍ਰਿषਧਸ੍ਥੇ ਸਮੀਧਿਰੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵੈਃ ਸਰਥਂ ਸ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਸੀਦਨ੍ਨਿ ਹੋਤਾ ਯਜਥਾਯ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ
ਯਜਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੈਸ਼ਕਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਚੌਕੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬਲਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਬਰਸੀ ਉੱਤੇ ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ, ਯਜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਅਸਮ੍ਮृष੍ਟੋ ਜਾਯਸੇ ਮਾਤ੍ਰੋਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਵਿਰੁਦਤਿष੍ਠੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ । ਘृਤੇਨ ਤ੍ਵਾਵਰ੍ਧਯਨ੍ਨਗ੍ਨ ਆਹੁਤ ਧੂਮਸ੍ਤੇ ਕੇਤੁਰਭਵਦ੍ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਧ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਜੰਮਿਆ, ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਭਰ ਆਇਆ। ਤੇਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਸਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਧੂੰਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨੋ ਯਜ੍ਞਮੁਪ ਵੇਤੁ ਸਾਧੁਯਾਗ੍ਨਿਂ ਨਰੋ ਵਿ ਭਰਨ੍ਤੇ ਗृਹੇਗृਹੇ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੂਤੋ ਅਭਵਦ੍ਧਵ੍ਯਵਾਹਨੋऽਗ੍ਨਿਂ ਵृਣਾਨਾ ਵृਣਤੇ ਕਵਿਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਅੱਗ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਵੇ। ਲੋਕ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਹੀ ਸਾਡਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬਣੀ। ਜਿਹੜੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ।
ਤੁਭ੍ਯੇਦਮਗ੍ਨੇ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਂ ਵਚਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਨੀषਾ ਇਯਮਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂ ਹृਦੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਗਿਰਃ ਸਿਨ੍ਧੁਮਿਵਾਵਨੀਰ੍ਮਹੀਰਾ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਸ਼ਵਸਾ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਹੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ। ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਗੁਹਾ ਹਿਤਮਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਞ੍ਛਿਸ਼੍ਰਿਯਾਣਂ ਵਨੇਵਨੇ । ਸ ਜਾਯਸੇ ਮਥ੍ਯਮਾਨਃ ਸਹੋ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਃ ਸਹਸਸ੍ਪੁਤ੍ਰਮਙ੍ਗਿਰਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ। ਤੂੰ ਰਗੜ ਕੇ ਜੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਨਯੇ ਬृਹਤੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਯ ऋਤਸ੍ਯ ਵृष੍ਣੇ ਅਸੁਰਾਯ ਮਨ੍ਮ । ਘृਤਂ ਨ ਯਜ੍ਞ ਆਸ੍ਯੇ ਸੁਪੂਤਂ ਗਿਰਂ ਭਰੇ ਵृषਭਾਯ ਪ੍ਰਤੀਚੀਮ੍
ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਸੱਚ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੁਰਲੀਨ ਬਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਘਿਉ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਸੁਰ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ऋਤਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵ ऋਤਮਿਚ੍ਚਿਕਿਦ੍ਧ੍ਯृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਅਨੁ ਤृਨ੍ਧਿ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਨਾਹਂ ਯਾਤੁਂ ਸਹਸਾ ਨ ਦ੍ਵਯੇਨ ऋਤਂ ਸਪਾਮ੍ਯਰੁषਸ੍ਯ ਵृष੍ਣਃ
ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਚਾਹ, ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ। ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਦੋ ਮੂੰਹੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਲਾਲ ਬਲਵਾਨ ਦੇ ਸੱਚ ਦੀ ਹੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਯਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨ ऋਤਯਨ੍ਨृਤੇਨ ਭੁਵੋ ਨਵੇਦਾ ਉਚਥਸ੍ਯ ਨਵ੍ਯਃ । ਵੇਦਾ ਮੇ ਦੇਵ ऋਤੁਪਾ ऋਤੂਨਾਂ ਨਾਹਂ ਪਤਿਂ ਸਨਿਤੁਰਸ੍ਯ ਰਾਯਃ
ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਨਵੀਂ ਭਜਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਹੈ।
ਕੇ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਰਿਪਵੇ ਬਨ੍ਧਨਾਸਃ ਕੇ ਪਾਯਵਃ ਸਨਿषਨ੍ਤ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਃ । ਕੇ ਧਾਸਿਮਗ੍ਨੇ ਅਨृਤਸ੍ਯ ਪਾਨ੍ਤਿ ਕ ਆਸਤੋ ਵਚਸਃ ਸਨ੍ਤਿ ਗੋਪਾਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਲਈ ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਬੰਧੇ ਹੋਏ ਸਾਥੀ ਹਨ? ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਝੂਠ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਸਚੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਹਨ?