ਵृषਾਯਮਾਣੋऽਵृਣੀਤ ਸੋਮਂ ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇष੍ਵਪਿਬਤ੍ਸੁਤਸ੍ਯ । ਆ ਸਾਯਕਂ ਮਘਵਾਦਤ੍ਤ ਵਜ੍ਰਮਹਨ੍ਨੇਨਂ ਪ੍ਰਥਮਜਾਮਹੀਨਾਮ੍
ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਮ ਚੁਣਿਆ; ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਸ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਦਾਤਾ ਨੇ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਅਜਗਰਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਹਨ੍ਪ੍ਰਥਮਜਾਮਹੀਨਾਮਾਨ੍ਮਾਯਿਨਾਮਮਿਨਾਃ ਪ੍ਰੋਤ ਮਾਯਾਃ । ਆਤ੍ਸੂਰ੍ਯਂ ਜਨਯਨ੍ਦ੍ਯਾਮੁषਾਸਂ ਤਾਦੀਤ੍ਨਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਨ ਕਿਲਾ ਵਿਵਿਤ੍ਸੇ
ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਜਗਰਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਚਲਾਕਾਂ ਦੀ ਜਾਦੂ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੂਰਜ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹੀ; ਫਿਰ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕੀਤੀ।
ਅਹਨ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਤਰਂ ਵ੍ਯਂਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਵਧੇਨ । ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਂਸੀਵ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨਾ ਵਿਵृਕ੍ਣਾਹਿਃ ਸ਼ਯਤ ਉਪਪृਕ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਵਾਧ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਲਹੜੀ ਨਾਲ ਵਾਂਗ, ਅਜਗਰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟਾ-ਫੁੱਟਾ ਪਿਆ।
ਅਯੋਦ੍ਧੇਵ ਦੁਰ੍ਮਦ ਆ ਹਿ ਜੁਹ੍ਵੇ ਮਹਾਵੀਰਂ ਤੁਵਿਬਾਧਮृਜੀषਮ੍ । ਨਾਤਾਰੀਦਸ੍ਯ ਸਮृਤਿਂ ਵਧਾਨਾਂ ਸਂ ਰੁਜਾਨਾਃ ਪਿਪਿष ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਃ
ਜੰਗੀ ਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਵੱਡਾ ਵੀਰ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਰੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਾਦਹਸ੍ਤੋ ਅਪृਤਨ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਮਧਿ ਸਾਨੌ ਜਘਾਨ । ਵृष੍ਣੋ ਵਧ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਬੁਭੂषਨ੍ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਵृਤ੍ਰੋ ਅਸ਼ਯਦ੍ਵ੍ਯਸ੍ਤਃ
ਬਿਨਾ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਵਜਰ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਨਰ-ਮੁੰਡਾ ਸਾਂਡ, ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟਾ-ਫੁੱਟਾ ਪਿਆ।
ਨਦਂ ਨ ਭਿਨ੍ਨਮਮੁਯਾ ਸ਼ਯਾਨਂ ਮਨੋ ਰੁਹਾਣਾ ਅਤਿ ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਪਃ । ਯਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵृਤ੍ਰੋ ਮਹਿਨਾ ਪਰ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍ਤਾਸਾਮਹਿਃ ਪਤ੍ਸੁਤਃਸ਼ੀਰ੍ਬਭੂਵ
ਟੁੱਟੇ ਬੰਧ ਵਾਂਗ, ਉਥੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਗੀਆਂ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅਜਗਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਨਿਰਬਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨੀਚਾਵਯਾ ਅਭਵਦ੍ਵृਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਯਾ ਅਵ ਵਧਰ੍ਜਭਾਰ । ਉਤ੍ਤਰਾ ਸੂਰਧਰਃ ਪੁਤ੍ਰ ਆਸੀਦ੍ਦਾਨੁਃ ਸ਼ਯੇ ਸਹਵਤ੍ਸਾ ਨ ਧੇਨੁਃ
ਹੇਠਲਾ ਭਾਗ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਭਾਗ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਰਜ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਉਪਰ ਰਿਹਾ; ਦਾਨੂ ਹੇਠਾਂ ਗਾਂ ਤੇ ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ ਪਈ।
ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਨਾਮਨਿਵੇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਕਾष੍ਠਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਹਿਤਂ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਣ੍ਯਂ ਵਿ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਾਪੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਤਮ ਆਸ਼ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਃ
ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਭਾਗ ਪਾਣੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਡੂੰਘੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆ।
ਦਾਸਪਤ੍ਨੀਰਹਿਗੋਪਾ ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧਾ ਆਪਃ ਪਣਿਨੇਵ ਗਾਵਃ । ਅਪਾਂ ਬਿਲਮਪਿਹਿਤਂ ਯਦਾਸੀਦ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਅਪ ਤਦ੍ਵਵਾਰ
ਦਾਸਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਅਜਗਰ ਦੇ ਰਖਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਪਾਣੀਆਂ, ਵਪਾਰੀ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਹ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵ੍ਯੋ ਵਾਰੋ ਅਭਵਸ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸृਕੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਨ੍ਦੇਵ ਏਕਃ । ਅਜਯੋ ਗਾ ਅਜਯਃ ਸ਼ੂਰ ਸੋਮਮਵਾਸृਜਃ ਸਰ੍ਤਵੇ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍
ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਉਸ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਬਹਾਦਰ; ਤੂੰ ਸੋਮ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸੱਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸ੍ਮੈ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਨ ਤਨ੍ਯਤੁਃ ਸਿषੇਧ ਨ ਯਾਂ ਮਿਹਮਕਿਰਦ੍ਧ੍ਰਾਦੁਨਿਂ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਦ੍ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਅਹਿਸ਼੍ਚੋਤਾਪਰੀਭ੍ਯੋ ਮਘਵਾ ਵਿ ਜਿਗ੍ਯੇ
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਬਿਜਲੀ, ਨਾ ਗਰਜ, ਨਾ ਮੀਂਹ, ਨਾ ਤਿੱਖੀ ਆੰਧੀ ਰੋਕ ਬਣੀ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਜਗਰ ਲੜੇ, ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਅਹੇਰ੍ਯਾਤਾਰਂ ਕਮਪਸ਼੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਹृਦਿ ਯਤ੍ਤੇ ਜਘ੍ਨੁषੋ ਭੀਰਗਚ੍ਛਤ੍ । ਨਵ ਚ ਯਨ੍ਨਵਤਿਂ ਚ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੀਃ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਭੀਤੋ ਅਤਰੋ ਰਜਾਂਸਿ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਅਜਗਰ ਦਾ ਰਾਹ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਨੌ ਤੇ ਨਵਾਂਵੇਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ, ਤੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਤੋऽਵਸਿਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ਼ਮਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣੋ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ । ਸੇਦੁ ਰਾਜਾ ਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮਰਾਨ੍ਨ ਨੇਮਿਃ ਪਰਿ ਤਾ ਬਭੂਵ
ਇੰਦਰ, ਵਸੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਿਰੋਧੀ ਮਿਟ ਗਏ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਏਤਾਯਾਮੋਪ ਗਵ੍ਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁ ਪ੍ਰਮਤਿਂ ਵਾਵृਧਾਤਿ । ਅਨਾਮृਣਃ ਕੁਵਿਦਾਦਸ੍ਯ ਰਾਯੋ ਗਵਾਂ ਕੇਤਂ ਪਰਮਾਵਰ੍ਜਤੇ ਨਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਵਧੀਆ ਦਾਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਿਖਾਏ।
ਉਪੇਦਹਂ ਧਨਦਾਮਪ੍ਰਤੀਤਂ ਜੁष੍ਟਾਂ ਨ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਵਸਤਿਂ ਪਤਾਮਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਨੁਪਮੇਭਿਰਰ੍ਕੈਰ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਯਾਮਨ੍
ਮੈਂ ਦਾਨੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦਾਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ ਪਿਆਰੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਨਿ ਸਰ੍ਵਸੇਨ ਇषੁਧੀਁਰਸਕ੍ਤ ਸਮਰ੍ਯੋ ਗਾ ਅਜਤਿ ਯਸ੍ਯ ਵष੍ਟਿ । ਚੋष੍ਕੂਯਮਾਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਰਿ ਵਾਮਂ ਮਾ ਪਣਿਰ੍ਭੂਰਸ੍ਮਦਧਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ
ਧਨੁਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਵਪਾਰੀ, ਜੋ ਵਧ ਗਿਆ, ਸਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰੇ।
ਵਧੀਰ੍ਹਿ ਦਸ੍ਯੁਂ ਧਨਿਨਂ ਘਨੇਨਁ ਏਕਸ਼੍ਚਰਨ੍ਨੁਪਸ਼ਾਕੇਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਧਨੋਰਧਿ ਵਿषੁਣਕ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਯਨ੍ਨਯਜ੍ਵਾਨਃ ਸਨਕਾਃ ਪ੍ਰੇਤਿਮੀਯੁਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਧਨਵਾਨ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥੌੜੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਘੁੰਮਦਾ। ਤੂੰ ਧਨ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਪਰਾ ਚਿਚ੍ਛੀਰ੍षਾ ਵਵृਜੁਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਜ੍ਵਾਨੋ ਯਜ੍ਵਭਿ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾਃ । ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਦਿਵੋ ਹਰਿਵ ਸ੍ਥਾਤਰੁਗ੍ਰ ਨਿਰਵ੍ਰਤਾਁ ਅਧਮੋ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ
ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨੀਵੇਂ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਤੂੰ, ਬਲਵਾਨ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਯਮ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਯੁਯੁਤ੍ਸਨ੍ਨਨਵਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸੇਨਾਮਯਾਤਯਨ੍ਤ ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਨਵਗ੍ਵਾਃ । ਵृषਾਯੁਧੋ ਨ ਵਧ੍ਰਯੋ ਨਿਰष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਵਦ੍ਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਚ੍ਚਿਤਯਨ੍ਤ ਆਯਨ੍
ਨੌ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਭਜਾ ਦਿੱਤੀ। ਬਲ ਵਾਲਾ ਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਇੰਦਰ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਏ।
ਤ੍ਵਮੇਤਾਨ੍ਰੁਦਤੋ ਜਕ੍ਸ਼ਤਸ਼੍ਚਾਯੋਧਯੋ ਰਜਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਰੇ । ਅਵਾਦਹੋ ਦਿਵ ਆ ਦਸ੍ਯੁਮੁਚ੍ਚਾ ਪ੍ਰ ਸੁਨ੍ਵਤ ਸ੍ਤੁਵਤਃ ਸ਼ਂਸਮਾਵਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਜੋ ਗਰਜਦੇ ਤੇ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਰਾਜਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਨ। ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਸੋਮ ਦਬਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰਾਣਾਸਃ ਪਰੀਣਹਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯੇਨ ਮਣਿਨਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾਃ । ਨ ਹਿਨ੍ਵਾਨਾਸਸ੍ਤਿਤਿਰੁਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰਿ ਸ੍ਪਸ਼ੋ ਅਦਧਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇਣ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਿਰਣਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪਰਿ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ ਅਬੁਭੋਜੀਰ੍ਮਹਿਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਸੀਮ੍ । ਅਮਨ੍ਯਮਾਨਾਁ ਅਭਿ ਮਨ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਿਰਧਮੋ ਦਸ੍ਯੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰ
ਜਦ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਹਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਬਾਏ ਗਏ, ਤੇ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਯੇ ਦਿਵਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਨ੍ਤਮਾਪੁਰ੍ਨ ਮਾਯਾਭਿਰ੍ਧਨਦਾਂ ਪਰ੍ਯਭੂਵਨ੍ । ਯੁਜਂ ਵਜ੍ਰਂ ਵृषਭਸ਼੍ਚਕ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਤਮਸੋ ਗਾ ਅਦੁਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਨਾ ਹੀ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਚਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ, ਇੰਦਰ, ਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ; ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਨੁ ਸ੍ਵਧਾਮਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਨਾਪੋ ਅਸ੍ਯਾਵਰ੍ਧਤ ਮਧ੍ਯ ਆ ਨਾਵ੍ਯਾਨਾਮ੍ । ਸਧ੍ਰੀਚੀਨੇਨ ਮਨਸਾ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਓਜਿष੍ਠੇਨ ਹਨ੍ਮਨਾਹਨ੍ਨਭਿ ਦ੍ਯੂਨ੍
ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਹੀਆਂ, ਤੇ ਜਹਾਜਾਂ ਵਿਚ ਵਧ ਗਈਆਂ। ਇਕਜੁਟ ਮਨ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਨ੍ਯਾਵਿਧ੍ਯਦਿਲੀਬਿਸ਼ਸ੍ਯ ਦृਲ਼੍ਹਾ ਵਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਮਭਿਨਚ੍ਛੁष੍ਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਯਾਵਤ੍ਤਰੋ ਮਘਵਨ੍ਯਾਵਦੋਜੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਵਧੀਃ ਪृਤਨ੍ਯੁਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਿਲੀਪਾ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ, ਦਾਨੀ, ਬਲ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਚੁਣੌਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਅਭਿ ਸਿਧ੍ਮੋ ਅਜਿਗਾਦਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵਿ ਤਿਗ੍ਮੇਨ ਵृषਭੇਣਾ ਪੁਰੋऽਭੇਤ੍ । ਸਂ ਵਜ੍ਰੇਣਾਸृਜਦ੍ਵृਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਵਾਂ ਮਤਿਮਤਿਰਚ੍ਛਾਸ਼ਦਾਨਃ
ਅੱਗ ਉਸਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧੀ; ਤਿੱਖੇ ਸਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਕਿਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ; ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ ਨਾਲ ਦਾਤਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ।
ਆਵਃ ਕੁਤ੍ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਚਾਕਨ੍ਪ੍ਰਾਵੋ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵृषਭਂ ਦਸ਼ਦ੍ਯੁਮ੍ । ਸ਼ਫਚ੍ਯੁਤੋ ਰੇਣੁਰ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤ ਦ੍ਯਾਮੁਚ੍ਛ੍ਵੈਤ੍ਰੇਯੋ ਨृषਾਹ੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਥੌ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਦਸ਼ਦਯੁ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਡੀ ਧੂੜ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਅਤੇ ਉਸ਼ਵਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਆਵਃ ਸ਼ਮਂ ਵृषਭਂ ਤੁਗ੍ਰ੍ਯਾਸੁ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜੇषੇ ਮਘਵਞ੍ਛ੍ਵਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਗਾਮ੍ । ਜ੍ਯੋਕ੍ਚਿਦਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸੋ ਅਕ੍ਰਞ੍ਛਤ੍ਰੂਯਤਾਮਧਰਾ ਵੇਦਨਾਕਃ
ਤੂੰ ਤੁਗਰਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਮਾ ਬਲਦ ਲਿਆਇਆ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਅਤੇ ਖੇਤ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸ਼ਵਿਤ੍ਰੀ ਗਾਂ; ਉਹ ਚੌੜੀ ਦਿਨ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਭੱਜੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਹੇਠਾਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨੋ ਅਦ੍ਯਾ ਭਵਤਂ ਨਵੇਦਸਾ ਵਿਭੁਰ੍ਵਾਂ ਯਾਮ ਉਤ ਰਾਤਿਰਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਯੁਵੋਰ੍ਹਿ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿਮ੍ਯੇਵ ਵਾਸਸੋऽਭ੍ਯਾਯਂਸੇਨ੍ਯਾ ਭਵਤਂ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਅੱਜ ਤੁਹਾਡਾ ਤਿੰਨ ਪਹੀਆ ਰਥ ਆਵੇ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਆਪਕ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਦਾਤ ਨਾਲ; ਤੁਹਾਡਾ ਜੰਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮ ਦੀ ਚਾਦਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯਃ ਪਵਯੋ ਮਧੁਵਾਹਨੇ ਰਥੇ ਸੋਮਸ੍ਯ ਵੇਨਾਮਨੁ ਵਿਸ਼੍ਵ ਇਦ੍ਵਿਦੁਃ । ਤ੍ਰਯ ਸ੍ਕਮ੍ਭਾਸ ਸ੍ਕਭਿਤਾਸ ਆਰਭੇ ਤ੍ਰਿਰ੍ਨਕ੍ਤਂ ਯਾਥਸ੍ਤ੍ਰਿਰ੍ਵਸ਼੍ਵਿਨਾ ਦਿਵਾ
ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਮਿੱਠਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਧੁਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥੰਮ ਰਥ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ।