ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਰਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਯਵਿष੍ਠ ਬਲਿਮਗ੍ਨੇ ਅਨ੍ਤਿਤ ਓਤ ਦੂਰਾਤ੍ । ਆ ਭਨ੍ਦਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸੁਮਤਿਂ ਚਿਕਿਦ੍ਧਿ ਬृਹਤ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਮਹਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਭਦ੍ਰਮ੍
ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਲੋਕ ਨੇੜੇ ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਗਨਿ। ਦਿਆਲੂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੱਭ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ।
ਆਦ੍ਯ ਰਥਂ ਭਾਨੁਮੋ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਮਗ੍ਨੇ ਤਿष੍ਠ ਯਜਤੇਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਮ੍ । ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਥੀਨਾਮੁਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮੇਹ ਦੇਵਾਨ੍ਹਵਿਰਦ੍ਯਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ਿ
ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਤੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੋ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਭੋਗ ਲਵਾਉ।
ਅਵੋਚਾਮ ਕਵਯੇ ਮੇਧ੍ਯਾਯ ਵਚੋ ਵਨ੍ਦਾਰੁ ਵृषਭਾਯ ਵृष੍ਣੇ । ਗਵਿष੍ਠਿਰੋ ਨਮਸਾ ਸ੍ਤੋਮਮਗ੍ਨੌ ਦਿਵੀਵ ਰੁਕ੍ਮਮੁਰੁਵ੍ਯਞ੍ਚਮਸ਼੍ਰੇਤ੍
ਅਸੀਂ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਵੀ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਸਲਾਹੀ ਯੋਗ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ ਹਨ। ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕੁਮਾਰਂ ਮਾਤਾ ਯੁਵਤਿਃ ਸਮੁਬ੍ਧਂ ਗੁਹਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਨ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤ੍ਰੇ । ਅਨੀਕਮਸ੍ਯ ਨ ਮਿਨਜ੍ਜਨਾਸਃ ਪੁਰਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਹਿਤਮਰਤੌ
ਮਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਗ ਚੁੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅੱਗੇ, ਰਥ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਮੇਤਂ ਤ੍ਵਂ ਯੁਵਤੇ ਕੁਮਾਰਂ ਪੇषੀ ਬਿਭਰ੍षਿ ਮਹਿषੀ ਜਜਾਨ । ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਹਿ ਗਰ੍ਭਃ ਸ਼ਰਦੋ ਵਵਰ੍ਧਾਪਸ਼੍ਯਂ ਜਾਤਂ ਯਦਸੂਤ ਮਾਤਾ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ? ਵੱਡਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਬੱਚਾ ਕਈ ਪਤਝੜਾਂ ਵਿਚ ਵਧਿਆ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਰਣ੍ਯਦਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁਚਿਵਰ੍ਣਮਾਰਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦਪਸ਼੍ਯਮਾਯੁਧਾ ਮਿਮਾਨਮ੍ । ਦਦਾਨੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਮृਤਂ ਵਿਪृਕ੍ਵਤ੍ਕਿਂ ਮਾਮਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਕृਣਵਨ੍ਨਨੁਕ੍ਥਾਃ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਦੰਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੰਗ, ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਾਪਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਕੀ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ?
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦਪਸ਼੍ਯਂ ਸਨੁਤਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਂ ਸੁਮਦ੍ਯੂਥਂ ਨ ਪੁਰੁ ਸ਼ੋਭਮਾਨਮ੍ । ਨ ਤਾ ਅਗृਭ੍ਰਨ੍ਨਜਨਿष੍ਟ ਹਿ षਃ ਪਲਿਕ੍ਨੀਰਿਦ੍ਯੁਵਤਯੋ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਖੇਤ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਰੀੜ੍ਹ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਨਮਿਆ। ਇਹ ਪੀਲੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਮਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੇ ਮੇ ਮਰ੍ਯਕਂ ਵਿ ਯਵਨ੍ਤ ਗੋਭਿਰ੍ਨ ਯੇषਾਂ ਗੋਪਾ ਅਰਣਸ਼੍ਚਿਦਾਸ । ਯ ਈਂ ਜਗृਭੁਰਵ ਤੇ ਸृਜਨ੍ਤ੍ਵਾਜਾਤਿ ਪਸ਼੍ਵ ਉਪ ਨਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਕੌਣ ਹਨ, ਕਈਆਂ ਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇਣ; ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆਵੇ।
ਵਸਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਵਸਤਿਂ ਜਨਾਨਾਮਰਾਤਯੋ ਨਿ ਦਧੁਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਯਤ੍ਰੇਰਵ ਤਂ ਸृਜਨ੍ਤੁ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਰੋ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਸੋ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਰਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਅਤਰੀ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਨਿੰਦੇ ਹੋਣ.
ਸ਼ੁਨਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਪਂ ਨਿਦਿਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਯੂਪਾਦਮੁਞ੍ਚੋ ਅਸ਼ਮਿष੍ਟ ਹਿ षਃ । ਏਵਾਸ੍ਮਦਗ੍ਨੇ ਵਿ ਮੁਮੁਗ੍ਧਿ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਹੋਤਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵ ਇਹ ਤੂ ਨਿषਦ੍ਯ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ, ਜੋ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਢੰਡੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਛੁਟ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੜਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਤੂੰ ਵੀ, ਅਗਨਿ, ਸਿਆਣੇ ਹੋਤਰ, ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਾਡੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਖੋਲ੍ਹ.
ਹृਣੀਯਮਾਨੋ ਅਪ ਹਿ ਮਦੈਯੇਃ ਪ੍ਰ ਮੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵ੍ਰਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਨੁ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਚਚਕ੍ਸ਼ ਤੇਨਾਹਮਗ੍ਨੇ ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਟ ਆਗਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਖਿਆ: ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਾਣ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ, ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ.
ਵਿ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਬृਹਤਾ ਭਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਾਵਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕृਣੁਤੇ ਮਹਿਤ੍ਵਾ । ਪ੍ਰਾਦੇਵੀਰ੍ਮਾਯਾਃ ਸਹਤੇ ਦੁਰੇਵਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ੇ
ਅਗਨਿ ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਝੱਲਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਤਿੱਖੇ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ.
ਉਤ ਸ੍ਵਾਨਾਸੋ ਦਿਵਿ षਨ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨੇਸ੍ਤਿਗ੍ਮਾਯੁਧਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ ਹਨ੍ਤਵਾ ਉ । ਮਦੇ ਚਿਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਰੁਜਨ੍ਤਿ ਭਾਮਾ ਨ ਵਰਨ੍ਤੇ ਪਰਿਬਾਧੋ ਅਦੇਵੀਃ
ਅਗਨਿ ਦੇ ਆਪਣੇ, ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ; ਉਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤਾਕਤਾਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ.
ਏਤਂ ਤੇ ਸ੍ਤੋਮਂ ਤੁਵਿਜਾਤ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰਥਂ ਨ ਧੀਰਃ ਸ੍ਵਪਾ ਅਤਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਯਦੀਦਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਹਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਤੀਰਪ ਏਨਾ ਜਯੇਮ
ਇਹ ਸਤਕਾਰ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਥ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਣ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ.
ਤੁਵਿਗ੍ਰੀਵੋ ਵृषਭੋ ਵਾਵृਧਾਨੋऽਸ਼ਤ੍ਰ੍ਵਰ੍ਯਃ ਸਮਜਾਤਿ ਵੇਦਃ । ਇਤੀਮਮਗ੍ਨਿਮਮृਤਾ ਅਵੋਚਨ੍ਬਰ੍ਹਿष੍ਮਤੇ ਮਨਵੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਂਸਦ੍ਧਵਿष੍ਮਤੇ ਮਨਵੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਂਸਤ੍
ਤਾਕਤਵਾਨ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਅਗਨਿ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠੇ ਮਨੂ ਨੂੰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੂ ਨੂੰ, ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ.
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਵਰੁਣੋ ਜਾਯਸੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਿਤ੍ਰੋ ਭਵਸਿ ਯਤ੍ਸਮਿਦ੍ਧਃ । ਤ੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਸਹਸਸ੍ਪੁਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ
ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਵੇਲੇ ਵਰੁਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜਲਦਾ ਹੈਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਮਰਤਿਆ.
ਤ੍ਵਮਰ੍ਯਮਾ ਭਵਸਿ ਯਤ੍ਕਨੀਨਾਂ ਨਾਮ ਸ੍ਵਧਾਵਨ੍ਗੁਹ੍ਯਂ ਬਿਭਰ੍षਿ । ਅਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸੁਧਿਤਂ ਨ ਗੋਭਿਰ੍ਯਦ੍ਦਮ੍ਪਤੀ ਸਮਨਸਾ ਕृਣੋषਿ
ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਛੋਟਿਆਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਅਰਯਮਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਸੁੰਦਰ ਬਣੇ, ਗਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ.
ਤਵ ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਮਰੁਤੋ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤ ਰੁਦ੍ਰ ਯਤ੍ਤੇ ਜਨਿਮ ਚਾਰੁ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ । ਪਦਂ ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰੁਪਮਂ ਨਿਧਾਯਿ ਤੇਨ ਪਾਸਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਨਾਮ ਗੋਨਾਮ੍
ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਮਰੁਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰਾ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਅਜੀਬ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਪੈਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗਾਂ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ.
ਤਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸੁਦृਸ਼ੋ ਦੇਵ ਦੇਵਾਃ ਪੁਰੂ ਦਧਾਨਾ ਅਮृਤਂ ਸਪਨ੍ਤ । ਹੋਤਾਰਮਗ੍ਨਿਂ ਮਨੁषੋ ਨਿ षੇਦੁਰ੍ਦਸ਼ਸ੍ਯਨ੍ਤ ਉਸ਼ਿਜਃ ਸ਼ਂਸਮਾਯੋਃ
ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ ਟਿਕਾਇਆ ਹੈ, ਚਾਹਵਾਲੇ, ਆਸ਼ਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ.
ਨ ਤ੍ਵਦ੍ਧੋਤਾ ਪੂਰ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨੇ ਯਜੀਯਾਨ੍ਨ ਕਾਵ੍ਯੈਃ ਪਰੋ ਅਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਧਾਵਃ । ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਯਾ ਅਤਿਥਿਰ੍ਭਵਾਸਿ ਸ ਯਜ੍ਞੇਨ ਵਨਵਦ੍ਦੇਵ ਮਰ੍ਤਾਨ੍
ਤੈਨੂੰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਹੋਤਰ, ਅਗਨਿ, ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਮਰਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ.
ਵਯਮਗ੍ਨੇ ਵਨੁਯਾਮ ਤ੍ਵੋਤਾ ਵਸੂਯਵੋ ਹਵਿषਾ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ । ਵਯਂ ਸਮਰ੍ਯੇ ਵਿਦਥੇष੍ਵਹ੍ਨਾਂ ਵਯਂ ਰਾਯਾ ਸਹਸਸ੍ਪੁਤ੍ਰ ਮਰ੍ਤਾਨ੍
ਅਸੀਂ, ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ; ਅਸੀਂ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮਰਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ.
ਯੋ ਨ ਆਗੋ ਅਭ੍ਯੇਨੋ ਭਰਾਤ੍ਯਧੀਦਘਮਘਸ਼ਂਸੇ ਦਧਾਤ । ਜਹੀ ਚਿਕਿਤ੍ਵੋ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਮੇਤਾਮਗ੍ਨੇ ਯੋ ਨੋ ਮਰ੍ਚਯਤਿ ਦ੍ਵਯੇਨ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਜਾਂ ਵੈਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਹ ਪਾਪ ਸਹੇ; ਤੂੰ, ਸਿਆਣੇ ਅਗਨਿ, ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ—ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ.
ਤ੍ਵਾਮਸ੍ਯਾ ਵ੍ਯੁषਿ ਦੇਵ ਪੂਰ੍ਵੇ ਦੂਤਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਅਯਜਨ੍ਤ ਹਵ੍ਯੈਃ । ਸਂਸ੍ਥੇ ਯਦਗ੍ਨ ਈਯਸੇ ਰਯੀਣਾਂ ਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤੈਰ੍ਵਸੁਭਿਰਿਧ੍ਯਮਾਨਃ
ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਸਵੇਰੇ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ; ਜਦ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਮਰਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ.
ਅਵ ਸ੍ਪृਧਿ ਪਿਤਰਂ ਯੋਧਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਤੇ ਸਹਸਃ ਸੂਨ ਊਹੇ । ਕਦਾ ਚਿਕਿਤ੍ਵੋ ਅਭਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਨੋऽਗ੍ਨੇ ਕਦਾਁ ऋਤਚਿਦ੍ਯਾਤਯਾਸੇ
ਤੂੰ, ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਦੂਰ ਕਰ; ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਕਦੋਂ, ਸਿਆਣੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ? ਕਦੋਂ, ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਵੇਗਾ?
ਭੂਰਿ ਨਾਮ ਵਨ੍ਦਮਾਨੋ ਦਧਾਤਿ ਪਿਤਾ ਵਸੋ ਯਦਿ ਤਜ੍ਜੋषਯਾਸੇ । ਕੁਵਿਦ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਚਕਾਨਃ ਸੁਮ੍ਨਮਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਤੇ ਵਾਵृਧਾਨਃ
ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਸ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂ; ਅਗਨਿ, ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਜਿੱਤੇ.
ਤ੍ਵਮਙ੍ਗ ਜਰਿਤਾਰਂ ਯਵਿष੍ਠ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਗ੍ਨੇ ਦੁਰਿਤਾਤਿ ਪਰ੍षਿ । ਸ੍ਤੇਨਾ ਅਦृਸ਼੍ਰਨ੍ਰਿਪਵੋ ਜਨਾਸੋऽਜ੍ਞਾਤਕੇਤਾ ਵृਜਿਨਾ ਅਭੂਵਨ੍
ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਗਨਿ; ਚੋਰ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ, ਵੈਰੀ ਲੋਕ ਹਨ, ਅਣਜਾਣ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਮੰਦੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.
ਇਮੇ ਯਾਮਾਸਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਰਿਗਭੂਵਨ੍ਵਸਵੇ ਵਾ ਤਦਿਦਾਗੋ ਅਵਾਚਿ । ਨਾਹਾਯਮਗ੍ਨਿਰਭਿਸ਼ਸ੍ਤਯੇ ਨੋ ਨ ਰੀषਤੇ ਵਾਵृਧਾਨਃ ਪਰਾ ਦਾਤ੍
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਵਸਵ; ਇਹ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸਾਫ਼ ਸਾਫ਼ ਆਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅਗਨਿ ਸਾਡੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਵਸੁਪਤਿਂ ਵਸੂਨਾਮਭਿ ਪ੍ਰ ਮਨ੍ਦੇ ਅਧ੍ਵਰੇषੁ ਰਾਜਨ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਜਂ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ਜਯੇਮਾਭਿ ष੍ਯਾਮ ਪृਤ੍ਸੁਤੀਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਦੌਲਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ; ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ 'ਚ ਉੱਤਮ ਹੋਈਏ।
ਹਵ੍ਯਵਾਲ਼ਗ੍ਨਿਰਜਰਃ ਪਿਤਾ ਨੋ ਵਿਭੁਰ੍ਵਿਭਾਵਾ ਸੁਦृਸ਼ੀਕੋ ਅਸ੍ਮੇ । ਸੁਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਃ ਸਮਿषੋ ਦਿਦੀਹ੍ਯਸ੍ਮਦ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸਂ ਮਿਮੀਹਿ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸਿ
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਵਦਾ ਹੈ, ਹਵਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸਾਫ਼-ਸਪਸ਼ਟ, ਸਾਡੇ ਉਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਚੰਗੀ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸੀਸਾਂ ਲੈਈਏ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਨਾਮ-ਪੈਦਾ ਕਰ।
ਵਿਸ਼ਾਂ ਕਵਿਂ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਂ ਮਾਨੁषੀਣਾਂ ਸ਼ੁਚਿਂ ਪਾਵਕਂ ਘृਤਪृष੍ਠਮਗ੍ਨਿਮ੍ । ਨਿ ਹੋਤਾਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਦਂ ਦਧਿਧ੍ਵੇ ਸ ਦੇਵੇषੁ ਵਨਤੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ
ਤੂੰ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।