ਧਾਮਨ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਮਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਮਨ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਹृਦ੍ਯਨ੍ਤਰਾਯੁषਿ । ਅਪਾਮਨੀਕੇ ਸਮਿਥੇ ਯ ਆਭृਤਸ੍ਤਮਸ਼੍ਯਾਮ ਮਧੁਮਨ੍ਤਂ ਤ ਊਰ੍ਮਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਹ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਸਭ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਿੱਠੇ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਲੀਏ, ਹੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ।
ਅਬੋਧ੍ਯਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧਾ ਜਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਧੇਨੁਮਿਵਾਯਤੀਮੁषਾਸਮ੍ । ਯਹ੍ਵਾ ਇਵ ਪ੍ਰ ਵਯਾਮੁਜ੍ਜਿਹਾਨਾਃ ਪ੍ਰ ਭਾਨਵਃ ਸਿਸ੍ਰਤੇ ਨਾਕਮਚ੍ਛ
ਅਗਨਿ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਵੱਛੀ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈਆਂ ਹਨ।
ਅਬੋਧਿ ਹੋਤਾ ਯਜਥਾਯ ਦੇਵਾਨੂਰ੍ਧ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੁਮਨਾਃ ਪ੍ਰਾਤਰਸ੍ਥਾਤ੍ । ਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰੁਸ਼ਦਦਰ੍ਸ਼ਿ ਪਾਜੋ ਮਹਾਨ੍ਦੇਵਸ੍ਤਮਸੋ ਨਿਰਮੋਚਿ
ਪੂਜਾ ਲਈ ਪਾਦਰੀ ਜਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ ਸਿੱਧਾ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਗ ਚੁੱਕੀ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦੀਂ ਗਣਸ੍ਯ ਰਸ਼ਨਾਮਜੀਗਃ ਸ਼ੁਚਿਰਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼ੁਚਿਭਿਰ੍ਗੋਭਿਰਗ੍ਨਿਃ । ਆਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਵਾਜਯਨ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਤਾਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵੋ ਅਧਯਜ੍ਜੁਹੂਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮੂਹ ਦੀ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਭੇਟ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਮਚ੍ਛਾ ਦੇਵਯਤਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषੀਵ ਸੂਰ੍ਯੇ ਸਂ ਚਰਨ੍ਤਿ । ਯਦੀਂ ਸੁਵਾਤੇ ਉषਸਾ ਵਿਰੂਪੇ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਵਾਜੀ ਜਾਯਤੇ ਅਗ੍ਰੇ ਅਹ੍ਨਾਮ੍
ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਅਗਨਿ ਵੱਲ ਜਾਵਣ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵੇਰਿਆਂ ਨਾਲ ਫੂਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨਿष੍ਟ ਹਿ ਜੇਨ੍ਯੋ ਅਗ੍ਰੇ ਅਹ੍ਨਾਂ ਹਿਤੋ ਹਿਤੇष੍ਵਰੁषੋ ਵਨੇषੁ । ਦਮੇਦਮੇ ਸਪ੍ਤ ਰਤ੍ਨਾ ਦਧਾਨੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਹੋਤਾ ਨਿ षਸਾਦਾ ਯਜੀਯਾਨ੍
ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਤ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਤ ਖਜਾਨੇ ਲੈ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਪਾਦਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹੋਤਾ ਨ੍ਯਸੀਦਦ੍ਯਜੀਯਾਨੁਪਸ੍ਥੇ ਮਾਤੁਃ ਸੁਰਭਾ ਉ ਲੋਕੇ । ਯੁਵਾ ਕਵਿਃ ਪੁਰੁਨਿष੍ਠ ऋਤਾਵਾ ਧਰ੍ਤਾ ਕृष੍ਟੀਨਾਮੁਤ ਮਧ੍ਯ ਇਦ੍ਧਃ
ਅਗਨਿ ਪਾਦਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਗ ਚੁੱਕਾ।
ਪ੍ਰ ਣੁ ਤ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਮਧ੍ਵਰੇषੁ ਸਾਧੁਮਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਮੀਲ਼ਤੇ ਨਮੋਭਿਃ । ਆ ਯਸ੍ਤਤਾਨ ਰੋਦਸੀ ऋਤੇਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਵਾਜਿਨਂ ਘृਤੇਨ
ਹੁਣ ਉਹ ਅਗਨਿ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਤੇ ਚੰਗਾ ਪਾਦਰੀ, ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਫੈਲਾਏ, ਉਹਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਰ੍ਜਾਲ੍ਯੋ ਮृਜ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵੇ ਦਮੂਨਾਃ ਕਵਿਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੋ ਅਤਿਥਿਃ ਸ਼ਿਵੋ ਨਃ । ਸਹਸ੍ਰਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵृषਭਸ੍ਤਦੋਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਅਗ੍ਨੇ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਸ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍
ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ, ਮਹਿਮਾਨ, ਸਾਡੀ ਲਈ ਸ਼ੁਭ। ਹਜ਼ਾਰ ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਬਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਸਦ੍ਯੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਤ੍ਯੇष੍ਯਨ੍ਯਾਨਾਵਿਰ੍ਯਸ੍ਮੈ ਚਾਰੁਤਮੋ ਬਭੂਥ । ਈਲ਼ੇਨ੍ਯੋ ਵਪੁष੍ਯੋ ਵਿਭਾਵਾ ਪ੍ਰਿਯੋ ਵਿਸ਼ਾਮਤਿਥਿਰ੍ਮਾਨੁषੀਣਾਮ੍
ਤੁਰੰਤ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਲਾਹੀ ਯੋਗ, ਅਦਭੁਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਰਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਯਵਿष੍ਠ ਬਲਿਮਗ੍ਨੇ ਅਨ੍ਤਿਤ ਓਤ ਦੂਰਾਤ੍ । ਆ ਭਨ੍ਦਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸੁਮਤਿਂ ਚਿਕਿਦ੍ਧਿ ਬृਹਤ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਮਹਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਭਦ੍ਰਮ੍
ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਲੋਕ ਨੇੜੇ ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਗਨਿ। ਦਿਆਲੂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੱਭ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ।
ਆਦ੍ਯ ਰਥਂ ਭਾਨੁਮੋ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਮਗ੍ਨੇ ਤਿष੍ਠ ਯਜਤੇਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਮ੍ । ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਥੀਨਾਮੁਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮੇਹ ਦੇਵਾਨ੍ਹਵਿਰਦ੍ਯਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ਿ
ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਤੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੋ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਭੋਗ ਲਵਾਉ।
ਅਵੋਚਾਮ ਕਵਯੇ ਮੇਧ੍ਯਾਯ ਵਚੋ ਵਨ੍ਦਾਰੁ ਵृषਭਾਯ ਵृष੍ਣੇ । ਗਵਿष੍ਠਿਰੋ ਨਮਸਾ ਸ੍ਤੋਮਮਗ੍ਨੌ ਦਿਵੀਵ ਰੁਕ੍ਮਮੁਰੁਵ੍ਯਞ੍ਚਮਸ਼੍ਰੇਤ੍
ਅਸੀਂ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਵੀ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਸਲਾਹੀ ਯੋਗ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ ਹਨ। ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕੁਮਾਰਂ ਮਾਤਾ ਯੁਵਤਿਃ ਸਮੁਬ੍ਧਂ ਗੁਹਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਨ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤ੍ਰੇ । ਅਨੀਕਮਸ੍ਯ ਨ ਮਿਨਜ੍ਜਨਾਸਃ ਪੁਰਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਹਿਤਮਰਤੌ
ਮਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਗ ਚੁੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅੱਗੇ, ਰਥ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਮੇਤਂ ਤ੍ਵਂ ਯੁਵਤੇ ਕੁਮਾਰਂ ਪੇषੀ ਬਿਭਰ੍षਿ ਮਹਿषੀ ਜਜਾਨ । ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਹਿ ਗਰ੍ਭਃ ਸ਼ਰਦੋ ਵਵਰ੍ਧਾਪਸ਼੍ਯਂ ਜਾਤਂ ਯਦਸੂਤ ਮਾਤਾ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ? ਵੱਡਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਬੱਚਾ ਕਈ ਪਤਝੜਾਂ ਵਿਚ ਵਧਿਆ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਰਣ੍ਯਦਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁਚਿਵਰ੍ਣਮਾਰਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦਪਸ਼੍ਯਮਾਯੁਧਾ ਮਿਮਾਨਮ੍ । ਦਦਾਨੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਮृਤਂ ਵਿਪृਕ੍ਵਤ੍ਕਿਂ ਮਾਮਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਕृਣਵਨ੍ਨਨੁਕ੍ਥਾਃ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਦੰਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੰਗ, ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਾਪਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਕੀ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ?
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦਪਸ਼੍ਯਂ ਸਨੁਤਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਂ ਸੁਮਦ੍ਯੂਥਂ ਨ ਪੁਰੁ ਸ਼ੋਭਮਾਨਮ੍ । ਨ ਤਾ ਅਗृਭ੍ਰਨ੍ਨਜਨਿष੍ਟ ਹਿ षਃ ਪਲਿਕ੍ਨੀਰਿਦ੍ਯੁਵਤਯੋ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਖੇਤ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਰੀੜ੍ਹ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਨਮਿਆ। ਇਹ ਪੀਲੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਮਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੇ ਮੇ ਮਰ੍ਯਕਂ ਵਿ ਯਵਨ੍ਤ ਗੋਭਿਰ੍ਨ ਯੇषਾਂ ਗੋਪਾ ਅਰਣਸ਼੍ਚਿਦਾਸ । ਯ ਈਂ ਜਗृਭੁਰਵ ਤੇ ਸृਜਨ੍ਤ੍ਵਾਜਾਤਿ ਪਸ਼੍ਵ ਉਪ ਨਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਕੌਣ ਹਨ, ਕਈਆਂ ਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇਣ; ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆਵੇ।
ਵਸਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਵਸਤਿਂ ਜਨਾਨਾਮਰਾਤਯੋ ਨਿ ਦਧੁਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਯਤ੍ਰੇਰਵ ਤਂ ਸृਜਨ੍ਤੁ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਰੋ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਸੋ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਰਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਅਤਰੀ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਨਿੰਦੇ ਹੋਣ.
ਸ਼ੁਨਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਪਂ ਨਿਦਿਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਯੂਪਾਦਮੁਞ੍ਚੋ ਅਸ਼ਮਿष੍ਟ ਹਿ षਃ । ਏਵਾਸ੍ਮਦਗ੍ਨੇ ਵਿ ਮੁਮੁਗ੍ਧਿ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਹੋਤਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵ ਇਹ ਤੂ ਨਿषਦ੍ਯ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ, ਜੋ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਢੰਡੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਛੁਟ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੜਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਤੂੰ ਵੀ, ਅਗਨਿ, ਸਿਆਣੇ ਹੋਤਰ, ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਾਡੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਖੋਲ੍ਹ.
ਹृਣੀਯਮਾਨੋ ਅਪ ਹਿ ਮਦੈਯੇਃ ਪ੍ਰ ਮੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵ੍ਰਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਨੁ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਚਚਕ੍ਸ਼ ਤੇਨਾਹਮਗ੍ਨੇ ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਟ ਆਗਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਖਿਆ: ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਾਣ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ, ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ.
ਵਿ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਬृਹਤਾ ਭਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਾਵਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕृਣੁਤੇ ਮਹਿਤ੍ਵਾ । ਪ੍ਰਾਦੇਵੀਰ੍ਮਾਯਾਃ ਸਹਤੇ ਦੁਰੇਵਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ੇ
ਅਗਨਿ ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਝੱਲਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਤਿੱਖੇ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ.
ਉਤ ਸ੍ਵਾਨਾਸੋ ਦਿਵਿ षਨ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨੇਸ੍ਤਿਗ੍ਮਾਯੁਧਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ ਹਨ੍ਤਵਾ ਉ । ਮਦੇ ਚਿਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਰੁਜਨ੍ਤਿ ਭਾਮਾ ਨ ਵਰਨ੍ਤੇ ਪਰਿਬਾਧੋ ਅਦੇਵੀਃ
ਅਗਨਿ ਦੇ ਆਪਣੇ, ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ; ਉਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤਾਕਤਾਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ.
ਏਤਂ ਤੇ ਸ੍ਤੋਮਂ ਤੁਵਿਜਾਤ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰਥਂ ਨ ਧੀਰਃ ਸ੍ਵਪਾ ਅਤਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਯਦੀਦਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਹਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਤੀਰਪ ਏਨਾ ਜਯੇਮ
ਇਹ ਸਤਕਾਰ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਥ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਣ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ.
ਤੁਵਿਗ੍ਰੀਵੋ ਵृषਭੋ ਵਾਵृਧਾਨੋऽਸ਼ਤ੍ਰ੍ਵਰ੍ਯਃ ਸਮਜਾਤਿ ਵੇਦਃ । ਇਤੀਮਮਗ੍ਨਿਮਮृਤਾ ਅਵੋਚਨ੍ਬਰ੍ਹਿष੍ਮਤੇ ਮਨਵੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਂਸਦ੍ਧਵਿष੍ਮਤੇ ਮਨਵੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਂਸਤ੍
ਤਾਕਤਵਾਨ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਅਗਨਿ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠੇ ਮਨੂ ਨੂੰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੂ ਨੂੰ, ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ.
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਵਰੁਣੋ ਜਾਯਸੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਿਤ੍ਰੋ ਭਵਸਿ ਯਤ੍ਸਮਿਦ੍ਧਃ । ਤ੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਸਹਸਸ੍ਪੁਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ
ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਵੇਲੇ ਵਰੁਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜਲਦਾ ਹੈਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਮਰਤਿਆ.
ਤ੍ਵਮਰ੍ਯਮਾ ਭਵਸਿ ਯਤ੍ਕਨੀਨਾਂ ਨਾਮ ਸ੍ਵਧਾਵਨ੍ਗੁਹ੍ਯਂ ਬਿਭਰ੍षਿ । ਅਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸੁਧਿਤਂ ਨ ਗੋਭਿਰ੍ਯਦ੍ਦਮ੍ਪਤੀ ਸਮਨਸਾ ਕृਣੋषਿ
ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਛੋਟਿਆਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਅਰਯਮਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਸੁੰਦਰ ਬਣੇ, ਗਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ.
ਤਵ ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਮਰੁਤੋ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤ ਰੁਦ੍ਰ ਯਤ੍ਤੇ ਜਨਿਮ ਚਾਰੁ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ । ਪਦਂ ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰੁਪਮਂ ਨਿਧਾਯਿ ਤੇਨ ਪਾਸਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਨਾਮ ਗੋਨਾਮ੍
ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਮਰੁਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰਾ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਅਜੀਬ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਪੈਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗਾਂ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ.
ਤਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸੁਦृਸ਼ੋ ਦੇਵ ਦੇਵਾਃ ਪੁਰੂ ਦਧਾਨਾ ਅਮृਤਂ ਸਪਨ੍ਤ । ਹੋਤਾਰਮਗ੍ਨਿਂ ਮਨੁषੋ ਨਿ षੇਦੁਰ੍ਦਸ਼ਸ੍ਯਨ੍ਤ ਉਸ਼ਿਜਃ ਸ਼ਂਸਮਾਯੋਃ
ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ ਟਿਕਾਇਆ ਹੈ, ਚਾਹਵਾਲੇ, ਆਸ਼ਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ.
ਨ ਤ੍ਵਦ੍ਧੋਤਾ ਪੂਰ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨੇ ਯਜੀਯਾਨ੍ਨ ਕਾਵ੍ਯੈਃ ਪਰੋ ਅਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਧਾਵਃ । ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਯਾ ਅਤਿਥਿਰ੍ਭਵਾਸਿ ਸ ਯਜ੍ਞੇਨ ਵਨਵਦ੍ਦੇਵ ਮਰ੍ਤਾਨ੍
ਤੈਨੂੰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਹੋਤਰ, ਅਗਨਿ, ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਮਰਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ.