ਪੁਨਾਨੇ ਤਨ੍ਵਾ ਮਿਥਃ ਸ੍ਵੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਰਾਜਥਃ । ਊਹ੍ਯਾਥੇ ਸਨਾਦृਤਮ੍
ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਨਵੀਂ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖੀ ਹੈ।
ਮਹੀ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਧਥਸ੍ਤਰਨ੍ਤੀ ਪਿਪ੍ਰਤੀ ऋਤਮ੍ । ਪਰਿ ਯਜ੍ਞਂ ਨਿ षੇਦਥੁਃ
ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਰ ਲੰਘਦੀ ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠ ਗਏ ਹੋ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਤਿਨਾ ਵਯਂ ਹਿਤੇਨੇਵ ਜਯਾਮਸਿ । ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪੋषਯਿਤ੍ਨ੍ਵਾ ਸ ਨੋ ਮृਲ਼ਾਤੀਦृਸ਼ੇ
ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਰਥ ਵਾਂਗ ਜਿੱਤ ਲਾਂਗੇ। ਉਹ ਜੋ ਗਾਂਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਤੇ ਮਧੁਮਨ੍ਤਮੂਰ੍ਮਿਂ ਧੇਨੁਰਿਵ ਪਯੋ ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਧੁਕ੍ਸ਼੍ਵ । ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਂ ਘृਤਮਿਵ ਸੁਪੂਤਮृਤਸ੍ਯ ਨਃ ਪਤਯੋ ਮृਲ਼ਯਨ੍ਤੁ
ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਵਾਧੂ ਲਹਿਰ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਦੇ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਘੀ ਵਗਾ ਕੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ।
ਮਧੁਮਤੀਰੋषਧੀਰ੍ਦ੍ਯਾਵ ਆਪੋ ਮਧੁਮਨ੍ਨੋ ਭਵਤ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਤਿਰ੍ਮਧੁਮਾਨ੍ਨੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਰਿष੍ਯਨ੍ਤੋ ਅਨ੍ਵੇਨਂ ਚਰੇਮ
ਉਦੋਂ ਪੌਦੇ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ, ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਵੀ ਮਿੱਠੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਖੇਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਚੱਲੀਏ।
ਸ਼ੁਨਂ ਵਾਹਾਃ ਸ਼ੁਨਂ ਨਰਃ ਸ਼ੁਨਂ ਕृषਤੁ ਲਾਙ੍ਗਲਮ੍ । ਸ਼ੁਨਂ ਵਰਤ੍ਰਾ ਬਧ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਨਮष੍ਟ੍ਰਾਮੁਦਿਙ੍ਗਯ
ਬਲਦ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਹੋਣ, ਮਰਦ ਚੰਗੇ ਹੋਣ, ਹਲ ਚੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਖੇਤ ਜੋਤੇ। ਜੂਆ ਚੰਗਾ ਵਾਂਧਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਲਾਠੀ ਵੀ ਚੰਗੀ ਨਸੀਬ ਨਾਲ ਉਠਾਈ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ੁਨਾਸੀਰਾਵਿਮਾਂ ਵਾਚਂ ਜੁषੇਥਾਂ ਯਦ੍ਦਿਵਿ ਚਕ੍ਰਥੁਃ ਪਯਃ । ਤੇਨੇਮਾਮੁਪ ਸਿਞ੍ਚਤਮ੍
ਸ਼ੁਨਾਸੀਰਾ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਤੁਸੀਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨਾਲ, ਇਹ ਖੇਤ ਨਿਰੀਆ।
ਅਰ੍ਵਾਚੀ ਸੁਭਗੇ ਭਵ ਸੀਤੇ ਵਨ੍ਦਾਮਹੇ ਤ੍ਵਾ । ਯਥਾ ਨਃ ਸੁਭਗਾਸਸਿ ਯਥਾ ਨਃ ਸੁਫਲਾਸਸਿ
ਸੀਤਾ, ਸੁਭਾਗੀ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸੁਭਾਗੀ ਬਣਾਵੇਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੀਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੀਤਾਂ ਨਿ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਤਾਂ ਪੂषਾਨੁ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਸਾ ਨਃ ਪਯਸ੍ਵਤੀ ਦੁਹਾਮੁਤ੍ਤਰਾਮੁਤ੍ਤਰਾਂ ਸਮਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵੇ, ਪੂਸ਼ਣ ਉਸ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਵਾਰੀ ਵਧੀਆ ਫਸਲ ਦੇਵੇ।
ਸ਼ੁਨਂ ਨਃ ਫਾਲਾ ਵਿ ਕृषਨ੍ਤੁ ਭੂਮਿਂ ਸ਼ੁਨਂ ਕੀਨਾਸ਼ਾ ਅਭਿ ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਹੈਃ । ਸ਼ੁਨਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਮਧੁਨਾ ਪਯੋਭਿਃ ਸ਼ੁਨਾਸੀਰਾ ਸ਼ੁਨਮਸ੍ਮਾਸੁ ਧਤ੍ਤਮ੍
ਸਾਡੇ ਹਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋਤਣ, ਹਲ ਜੋਤਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਨਸੀਬ ਨਾਲ ਆਉਣ। ਬਦਲ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਨਾਸੀਰਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਵਗਾ ਦੇ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਦੂਰ੍ਮਿਰ੍ਮਧੁਮਾਁ ਉਦਾਰਦੁਪਾਂਸ਼ੁਨਾ ਸਮਮृਤਤ੍ਵਮਾਨਟ੍ । ਘृਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਗੁਹ੍ਯਂ ਯਦਸ੍ਤਿ ਜਿਹ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਮਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਝਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਮਰਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ। ਘੀ ਦਾ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਉਥੇ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੀਭ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਨਾਭੀ।
ਵਯਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰਵਾਮਾ ਘृਤਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਧਾਰਯਾਮਾ ਨਮੋਭਿਃ । ਉਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ृਣਵਚ੍ਛਸ੍ਯਮਾਨਂ ਚਤੁਃਸ਼ृਙ੍ਗੋऽਵਮੀਦ੍ਗੌਰ ਏਤਤ੍
ਅਸੀਂ ਘੀ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਂਭਦੇ ਹਾਂ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਵੀ ਇਹ ਭਜਨ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਾ ਤ੍ਰਯੋ ਅਸ੍ਯ ਪਾਦਾ ਦ੍ਵੇ ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਸਪ੍ਤ ਹਸ੍ਤਾਸੋ ਅਸ੍ਯ । ਤ੍ਰਿਧਾ ਬਦ੍ਧੋ ਵृषਭੋ ਰੋਰਵੀਤਿ ਮਹੋ ਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਁ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਸਿੰਗ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ, ਦੋ ਸਿਰ ਤੇ ਸੱਤ ਹੱਥ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਬਲਦ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਧਾ ਹਿਤਂ ਪਣਿਭਿਰ੍ਗੁਹ੍ਯਮਾਨਂ ਗਵਿ ਦੇਵਾਸੋ ਘृਤਮਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਏਕਂ ਸੂਰ੍ਯ ਏਕਂ ਜਜਾਨ ਵੇਨਾਦੇਕਂ ਸ੍ਵਧਯਾ ਨਿष੍ਟਤਕ੍ਸ਼ੁਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੀ, ਜੋ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ, ਲੱਭ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਬਣਾਇਆ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਇੱਕ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਵੇਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ।
ਏਤਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਹृਦ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਚ੍ਛਤਵ੍ਰਜਾ ਰਿਪੁਣਾ ਨਾਵਚਕ੍ਸ਼ੇ । ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਅਭਿ ਚਾਕਸ਼ੀਮਿ ਹਿਰਣ੍ਯਯੋ ਵੇਤਸੋ ਮਧ੍ਯ ਆਸਾਮ੍
ਇਹ ਧਾਰਾਂ ਦਿਲ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਲੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸਰਿਤੋ ਨ ਧੇਨਾ ਅਨ੍ਤਰ੍ਹृਦਾ ਮਨਸਾ ਪੂਯਮਾਨਾਃ । ਏਤੇ ਅਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯੂਰ੍ਮਯੋ ਘृਤਸ੍ਯ ਮृਗਾ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪਣੋਰੀषਮਾਣਾਃ
ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ। ਇਹ ਘੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਛਪੜ ਲਈ ਤੁਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਿਨ੍ਧੋਰਿਵ ਪ੍ਰਾਧ੍ਵਨੇ ਸ਼ੂਘਨਾਸੋ ਵਾਤਪ੍ਰਮਿਯਃ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਯਹ੍ਵਾਃ । ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਅਰੁषੋ ਨ ਵਾਜੀ ਕਾष੍ਠਾ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨੂਰ੍ਮਿਭਿਃ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨਃ
ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਵੱਡੇ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਮਨੇਵ ਯੋषਾਃ ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨਾਸੋ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ । ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾਃ ਸਮਿਧੋ ਨਸਨ੍ਤ ਤਾ ਜੁषਾਣੋ ਹਰ੍ਯਤਿ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਗਨਿ ਉੱਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ। ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਤਵੇਦਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾ ਇਵ ਵਹਤੁਮੇਤਵਾ ਉ ਅਞ੍ਜ੍ਯਞ੍ਜਾਨਾ ਅਭਿ ਚਾਕਸ਼ੀਮਿ । ਯਤ੍ਰ ਸੋਮਃ ਸੂਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞੋ ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਅਭਿ ਤਤ੍ਪਵਨ੍ਤੇ
ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ ਹੋਈਆਂ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਨਿਕਲਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਭ੍ਯਰ੍षਤ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਗਵ੍ਯਮਾਜਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਭਦ੍ਰਾ ਦ੍ਰਵਿਣਾਨਿ ਧਤ੍ਤ । ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਨਯਤ ਦੇਵਤਾ ਨੋ ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਮਧੁਮਤ੍ਪਵਨ੍ਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਗੋ, ਗਾਂ ਲਿਆਓ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੋ। ਇਹ ਯਜਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਲਾਓ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮਿੱਠੀ ਮਿੱਠੀ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧਾਮਨ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਮਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਮਨ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਹृਦ੍ਯਨ੍ਤਰਾਯੁषਿ । ਅਪਾਮਨੀਕੇ ਸਮਿਥੇ ਯ ਆਭृਤਸ੍ਤਮਸ਼੍ਯਾਮ ਮਧੁਮਨ੍ਤਂ ਤ ਊਰ੍ਮਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਹ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਸਭ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਿੱਠੇ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਲੀਏ, ਹੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ।
ਅਬੋਧ੍ਯਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧਾ ਜਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਧੇਨੁਮਿਵਾਯਤੀਮੁषਾਸਮ੍ । ਯਹ੍ਵਾ ਇਵ ਪ੍ਰ ਵਯਾਮੁਜ੍ਜਿਹਾਨਾਃ ਪ੍ਰ ਭਾਨਵਃ ਸਿਸ੍ਰਤੇ ਨਾਕਮਚ੍ਛ
ਅਗਨਿ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਵੱਛੀ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈਆਂ ਹਨ।
ਅਬੋਧਿ ਹੋਤਾ ਯਜਥਾਯ ਦੇਵਾਨੂਰ੍ਧ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੁਮਨਾਃ ਪ੍ਰਾਤਰਸ੍ਥਾਤ੍ । ਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰੁਸ਼ਦਦਰ੍ਸ਼ਿ ਪਾਜੋ ਮਹਾਨ੍ਦੇਵਸ੍ਤਮਸੋ ਨਿਰਮੋਚਿ
ਪੂਜਾ ਲਈ ਪਾਦਰੀ ਜਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ ਸਿੱਧਾ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਗ ਚੁੱਕੀ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦੀਂ ਗਣਸ੍ਯ ਰਸ਼ਨਾਮਜੀਗਃ ਸ਼ੁਚਿਰਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼ੁਚਿਭਿਰ੍ਗੋਭਿਰਗ੍ਨਿਃ । ਆਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਵਾਜਯਨ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਤਾਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵੋ ਅਧਯਜ੍ਜੁਹੂਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮੂਹ ਦੀ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਭੇਟ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਮਚ੍ਛਾ ਦੇਵਯਤਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषੀਵ ਸੂਰ੍ਯੇ ਸਂ ਚਰਨ੍ਤਿ । ਯਦੀਂ ਸੁਵਾਤੇ ਉषਸਾ ਵਿਰੂਪੇ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਵਾਜੀ ਜਾਯਤੇ ਅਗ੍ਰੇ ਅਹ੍ਨਾਮ੍
ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਅਗਨਿ ਵੱਲ ਜਾਵਣ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵੇਰਿਆਂ ਨਾਲ ਫੂਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨਿष੍ਟ ਹਿ ਜੇਨ੍ਯੋ ਅਗ੍ਰੇ ਅਹ੍ਨਾਂ ਹਿਤੋ ਹਿਤੇष੍ਵਰੁषੋ ਵਨੇषੁ । ਦਮੇਦਮੇ ਸਪ੍ਤ ਰਤ੍ਨਾ ਦਧਾਨੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਹੋਤਾ ਨਿ षਸਾਦਾ ਯਜੀਯਾਨ੍
ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਤ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਤ ਖਜਾਨੇ ਲੈ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਪਾਦਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹੋਤਾ ਨ੍ਯਸੀਦਦ੍ਯਜੀਯਾਨੁਪਸ੍ਥੇ ਮਾਤੁਃ ਸੁਰਭਾ ਉ ਲੋਕੇ । ਯੁਵਾ ਕਵਿਃ ਪੁਰੁਨਿष੍ਠ ऋਤਾਵਾ ਧਰ੍ਤਾ ਕृष੍ਟੀਨਾਮੁਤ ਮਧ੍ਯ ਇਦ੍ਧਃ
ਅਗਨਿ ਪਾਦਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਗ ਚੁੱਕਾ।
ਪ੍ਰ ਣੁ ਤ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਮਧ੍ਵਰੇषੁ ਸਾਧੁਮਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਮੀਲ਼ਤੇ ਨਮੋਭਿਃ । ਆ ਯਸ੍ਤਤਾਨ ਰੋਦਸੀ ऋਤੇਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਵਾਜਿਨਂ ਘृਤੇਨ
ਹੁਣ ਉਹ ਅਗਨਿ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਤੇ ਚੰਗਾ ਪਾਦਰੀ, ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਫੈਲਾਏ, ਉਹਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਰ੍ਜਾਲ੍ਯੋ ਮृਜ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵੇ ਦਮੂਨਾਃ ਕਵਿਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੋ ਅਤਿਥਿਃ ਸ਼ਿਵੋ ਨਃ । ਸਹਸ੍ਰਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵृषਭਸ੍ਤਦੋਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਅਗ੍ਨੇ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਸ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍
ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ, ਮਹਿਮਾਨ, ਸਾਡੀ ਲਈ ਸ਼ੁਭ। ਹਜ਼ਾਰ ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਬਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਸਦ੍ਯੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਤ੍ਯੇष੍ਯਨ੍ਯਾਨਾਵਿਰ੍ਯਸ੍ਮੈ ਚਾਰੁਤਮੋ ਬਭੂਥ । ਈਲ਼ੇਨ੍ਯੋ ਵਪੁष੍ਯੋ ਵਿਭਾਵਾ ਪ੍ਰਿਯੋ ਵਿਸ਼ਾਮਤਿਥਿਰ੍ਮਾਨੁषੀਣਾਮ੍
ਤੁਰੰਤ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਲਾਹੀ ਯੋਗ, ਅਦਭੁਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ।