ਆਪਪ੍ਰੁषੀ ਵਿਭਾਵਰਿ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਤਮਃ । ਉषੋ ਅਨੁ ਸ੍ਵਧਾਮਵ
ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਭਰ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ਼ਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੋ।
ਆ ਦ੍ਯਾਂ ਤਨੋषਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮੁਰੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਉषਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਫੈਲਾਉਂਦੀ ਹੋ, ਪਿਆਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ, ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ।
ਤਦ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਾਰ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਵृਣੀਮਹੇ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਛਰ੍ਦਿਰ੍ਯੇਨ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਯਚ੍ਛਤਿ ਤ੍ਮਨਾ ਤਨ੍ਨੋ ਮਹਾਁ ਉਦਯਾਨ੍ਦੇਵੋ ਅਕ੍ਤੁਭਿਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਵਿਤਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਦਿਵੋ ਧਰ੍ਤਾ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਂ ਦ੍ਰਾਪਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਕਵਿਃ । ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਪ੍ਰਥਯਨ੍ਨਾਪृਣਨ੍ਨੁਰ੍ਵਜੀਜਨਤ੍ਸਵਿਤਾ ਸੁਮ੍ਨਮੁਕ੍ਥ੍ਯਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ; ਦੂਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਭਰਦਾ, ਸਾਵਿਤਾ ਨੇ ਚੰਗਾ ਸਤਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਆਪ੍ਰਾ ਰਜਾਂਸਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਦੇਵਃ ਕृਣੁਤੇ ਸ੍ਵਾਯ ਧਰ੍ਮਣੇ । ਪ੍ਰ ਬਾਹੂ ਅਸ੍ਰਾਕ੍ਸਵਿਤਾ ਸਵੀਮਨਿ ਨਿਵੇਸ਼ਯਨ੍ਪ੍ਰਸੁਵਨ੍ਨਕ੍ਤੁਭਿਰ੍ਜਗਤ੍
ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਭਰਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਵਿਵਸਥਾ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਵਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਦਾਭ੍ਯੋ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪ੍ਰਚਾਕਸ਼ਦ੍ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਪ੍ਰਾਸ੍ਰਾਗ੍ਬਾਹੂ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ਧृਤਵ੍ਰਤੋ ਮਹੋ ਅਜ੍ਮਸ੍ਯ ਰਾਜਤਿ
ਦੇਵਤਾ ਸਾਵਿਤਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਰਸਤੇ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਵਿਤਾ ਮਹਿਤ੍ਵਨਾ ਤ੍ਰੀ ਰਜਾਂਸਿ ਪਰਿਭੁਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਰੋਚਨਾ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਦਿਵਃ ਪृਥਿਵੀਸ੍ਤਿਸ੍ਰ ਇਨ੍ਵਤਿ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵ੍ਰਤੈਰਭਿ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਤ੍ਮਨਾ
ਸਾਵਿਤਾ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਤਿੰਨ ਖੇਤਰ, ਤਿੰਨ ਚਾਨਣ ਘੇਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨ, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਤ੍ਸੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰਸਵੀਤਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨੋ ਜਗਤ ਸ੍ਥਾਤੁਰੁਭਯਸ੍ਯ ਯੋ ਵਸ਼ੀ । ਸ ਨੋ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਤ੍ਵਸ੍ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਤ੍ਰਿਵਰੂਥਮਂਹਸਃ
ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਵੇ, ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਆਗਨ੍ਦੇਵ ऋਤੁਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਤੁ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦਧਾਤੁ ਨਃ ਸਵਿਤਾ ਸੁਪ੍ਰਜਾਮਿषਮ੍ । ਸ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾਭਿਰਹਭਿਸ਼੍ਚ ਜਿਨ੍ਵਤੁ ਪ੍ਰਜਾਵਨ੍ਤਂ ਰਯਿਮਸ੍ਮੇ ਸਮਿਨ੍ਵਤੁ
ਦੇਵਤਾ ਰੁੱਤਾਂ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਸਾਵਿਤਾ ਸਾਡਾ ਘਰ ਵਧਾਏ, ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਸਮੇਤ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ।
ਅਭੂਦ੍ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਨੁ ਨ ਇਦਾਨੀਮਹ੍ਨ ਉਪਵਾਚ੍ਯੋ ਨृਭਿਃ । ਵਿ ਯੋ ਰਤ੍ਨਾ ਭਜਤਿ ਮਾਨਵੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਯਥਾ ਦਧਤ੍
ਦੇਵਤਾ ਸਾਵਿਤਾ ਸਤਕਾਰ ਜੋਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ, ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਜਾਨੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਜ੍ਞਿਯੇਭ੍ਯੋऽਮृਤਤ੍ਵਂ ਸੁਵਸਿ ਭਾਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਦਿਦ੍ਦਾਮਾਨਂ ਸਵਿਤਰ੍ਵ੍ਯੂਰ੍ਣੁषੇऽਨੂਚੀਨਾ ਜੀਵਿਤਾ ਮਾਨੁषੇਭ੍ਯਃ
ਕਿਉਂਕਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਯੋਗ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਵਿਤਾ, ਅਮਰਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਉਥੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਸਾਵਿਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਅਚਿਤ੍ਤੀ ਯਚ੍ਚਕृਮਾ ਦੈਵ੍ਯੇ ਜਨੇ ਦੀਨੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਭੂਤੀ ਪੂਰੁषਤ੍ਵਤਾ । ਦੇਵੇषੁ ਚ ਸਵਿਤਰ੍ਮਾਨੁषੇषੁ ਚ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਸੁਵਤਾਦਨਾਗਸਃ
ਜੋ ਅਸਚੇਤ ਗਲਤੀਆਂ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕੀਤੀਆਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਸਾਵਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿਓ।
ਨ ਪ੍ਰਮਿਯੇ ਸਵਿਤੁਰ੍ਦੈਵ੍ਯਸ੍ਯ ਤਦ੍ਯਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ । ਯਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਰਿਮਨ੍ਨਾ ਸ੍ਵਙ੍ਗੁਰਿਰ੍ਵਰ੍ष੍ਮਨ੍ਦਿਵਃ ਸੁਵਤਿ ਸਤ੍ਯਮਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਸਾ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨ੍ਬृਹਦ੍ਭ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਁ ਏਭ੍ਯਃ ਸੁਵਸਿ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਵਤਃ । ਯਥਾਯਥਾ ਪਤਯਨ੍ਤੋ ਵਿਯੇਮਿਰ ਏਵੈਵ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਵਿਤਃ ਸਵਾਯ ਤੇ
ਪਹਾੜਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਇੰਦਰ-ਪਸੰਦ ਹਨ, ਵਾਸਾਂ ਤੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਵਿਤਾ, ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਸਾਵਿਤਾ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਚਲਾਵਾਂ ਸਦਾ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਰਹਨ੍ਸਵਿਤਃ ਸਵਾਸੋ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਸੌਭਗਮਾਸੁਵਨ੍ਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਸਿਨ੍ਧੁਰਦ੍ਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਨੋ ਅਦਿਤਿਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਂਸਤ੍
ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਦਿਨ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਇੰਦਰ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਆਪਣੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਦਿਤੀ ਆਪਣੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ।
ਕੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਵਸਵਃ ਕੋ ਵਰੂਤਾ ਦ੍ਯਾਵਾਭੂਮੀ ਅਦਿਤੇ ਤ੍ਰਾਸੀਥਾਂ ਨਃ । ਸਹੀਯਸੋ ਵਰੁਣ ਮਿਤ੍ਰ ਮਰ੍ਤਾਤ੍ਕੋ ਵੋऽਧ੍ਵਰੇ ਵਰਿਵੋ ਧਾਤਿ ਦੇਵਾਃ
ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਵਸੁ, ਕਪੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਆਦਿਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਵਰੁਣ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰ ਯੇ ਧਾਮਾਨਿ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਣ੍ਯਰ੍ਚਾਨ੍ਵਿ ਯਦੁਚ੍ਛਾਨ੍ਵਿਯੋਤਾਰੋ ਅਮੂਰਾਃ । ਵਿਧਾਤਾਰੋ ਵਿ ਤੇ ਦਧੁਰਜਸ੍ਰਾ ऋਤਧੀਤਯੋ ਰੁਰੁਚਨ੍ਤ ਦਸ੍ਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ—ਜਦ ਉਹ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਦਾ ਲਈ ਕਾਇਮ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਜੋਕੇ, ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਮਦਿਤਿਂ ਸਿਨ੍ਧੁਮਰ੍ਕੈਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮੀਲ਼ੇ ਸਖ੍ਯਾਯ ਦੇਵੀਮ੍ । ਉਭੇ ਯਥਾ ਨੋ ਅਹਨੀ ਨਿਪਾਤ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਕਰਤਾਮਦਬ੍ਧੇ
ਮੈਂ ਆਦਿਤੀ, ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਨੂੰ, ਭਲਾਈ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਟੱਲ ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ।
ਵ੍ਯਰ੍ਯਮਾ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੇਤਿ ਪਨ੍ਥਾਮਿषਸ੍ਪਤਿਃ ਸੁਵਿਤਂ ਗਾਤੁਮਗ੍ਨਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਨृਵਦੁ षੁ ਸ੍ਤਵਾਨਾ ਸ਼ਰ੍ਮ ਨੋ ਯਨ੍ਤਮਮਵਦ੍ਵਰੂਥਮ੍
ਅਰਯਮਾਨ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅੱਗ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਲਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਓ।
ਆ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਮਰੁਤਾਮਵਾਂਸਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਰਾਤੁਰਵ੍ਰਿ ਭਗਸ੍ਯ । ਪਾਤ੍ਪਤਿਰ੍ਜਨ੍ਯਾਦਂਹਸੋ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਮਿਤ੍ਰਿਯਾਦੁਤ ਨ ਉਰੁष੍ਯੇਤ੍
ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਭਗਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਮਿਤ੍ਰ, ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰੇ।
ਨੂ ਰੋਦਸੀ ਅਹਿਨਾ ਬੁਧ੍ਨ੍ਯੇਨ ਸ੍ਤੁਵੀਤ ਦੇਵੀ ਅਪ੍ਯੇਭਿਰਿष੍ਟੈਃ । ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨ ਸਂਚਰਣੇ ਸਨਿष੍ਯਵੋ ਘਰ੍ਮਸ੍ਵਰਸੋ ਨਦ੍ਯੋ ਅਪ ਵ੍ਰਨ੍
ਹੁਣ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਡੂੰਘੇ ਸੱਪ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੁਣੀ ਹੋਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਲਾਹੀ ਜਾਵਣ। ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ, ਗਰਮੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ।
ਦੇਵੈਰ੍ਨੋ ਦੇਵ੍ਯਦਿਤਿਰ੍ਨਿ ਪਾਤੁ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਤ੍ਰਾਯਤਾਮਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ । ਨਹਿ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧਾਸਿਮਰ੍ਹਾਮਸਿ ਪ੍ਰਮਿਯਂ ਸਾਨ੍ਵਗ੍ਨੇਃ
ਦੇਵੀਆਂ ਆਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਏ। ਅਸੀਂ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ, ਉਲੰਘਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਅਗ੍ਨਿਰੀਸ਼ੇ ਵਸਵ੍ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰ੍ਮਹਃ ਸੌਭਗਸ੍ਯ । ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਰਾਸਤੇ
ਅੱਗ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਉषੋ ਮਘੋਨ੍ਯਾ ਵਹ ਸੂਨृਤੇ ਵਾਰ੍ਯਾ ਪੁਰੁ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਵਾਜਿਨੀਵਤਿ
ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਾਨ, ਹੇ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਬਹੁਤ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉ; ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲਿਆਉ।
ਤਤ੍ਸੁ ਨਃ ਸਵਿਤਾ ਭਗੋ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨੋ ਰਾਧਸਾ ਗਮਤ੍
ਸਵਿਤਾ, ਭਗਾ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਾਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ।
ਮਹੀ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਇਹ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਰੁਚਾ ਭਵਤਾਂ ਸ਼ੁਚਯਦ੍ਭਿਰਰ੍ਕੈਃ । ਯਤ੍ਸੀਂ ਵਰਿष੍ਠੇ ਬृਹਤੀ ਵਿਮਿਨ੍ਵਨ੍ਰੁਵਦ੍ਧੋਕ੍ਸ਼ਾ ਪਪ੍ਰਥਾਨੇਭਿਰੇਵੈਃ
ਵੱਡਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਾਫ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਿਅਪਕ, ਵੱਡਾ ਖੇਤਰ ਮਾਪਿਆ, ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਫੈਲਾਇਆ।
ਦੇਵੀ ਦੇਵੇਭਿਰ੍ਯਜਤੇ ਯਜਤ੍ਰੈਰਮਿਨਤੀ ਤਸ੍ਥਤੁਰੁਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇ । ऋਤਾਵਰੀ ਅਦ੍ਰੁਹਾ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੇ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੀ ਸ਼ੁਚਯਦ੍ਭਿਰਰ੍ਕੈਃ
ਦੇਵੀ, ਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਟੱਲ, ਅਡੋਲ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਰੀਤ ਵਾਲੀ, ਧੋਖ ਰਹਿਤ, ਦੇਵਤਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਆਗੂ, ਸਾਫ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸ ਇਤ੍ਸ੍ਵਪਾ ਭੁਵਨੇष੍ਵਾਸ ਯ ਇਮੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਜਜਾਨ । ਉਰ੍ਵੀ ਗਭੀਰੇ ਰਜਸੀ ਸੁਮੇਕੇ ਅਵਂਸ਼ੇ ਧੀਰਃ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਮੈਰਤ੍
ਉਹ ਆਪ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਅਪਕ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ।
ਨੂ ਰੋਦਸੀ ਬृਹਦ੍ਭਿਰ੍ਨੋ ਵਰੂਥੈਃ ਪਤ੍ਨੀਵਦ੍ਭਿਰਿषਯਨ੍ਤੀ ਸਜੋषਾਃ । ਉਰੂਚੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਯਜਤੇ ਨਿ ਪਾਤਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਰੱਖਿਆਵਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦਿਓ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਰਥਵਾਨ ਰਹੀਏ।
ਪ੍ਰ ਵਾਂ ਮਹਿ ਦ੍ਯਵੀ ਅਭ੍ਯੁਪਸ੍ਤੁਤਿਂ ਭਰਾਮਹੇ । ਸ਼ੁਚੀ ਉਪ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਲਈ ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਸਲਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਫ, ਸਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਨੇੜੇ ਆਓ।