ਤਾ ਘਾ ਤਾ ਭਦ੍ਰਾ ਉषਸਃ ਪੁਰਾਸੁਰਭਿष੍ਟਿਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾ ऋਤਜਾਤਸਤ੍ਯਾਃ । ਯਾਸ੍ਵੀਜਾਨਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨ ਉਕ੍ਥੈ ਸ੍ਤੁਵਞ੍ਛਂਸਨ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਸਦ੍ਯ ਆਪ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਸੁਗੰਧੀ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਕ, ਭਜਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੁਰੰਤ ਵਾਫਰ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾ ਆ ਚਰਨ੍ਤਿ ਸਮਨਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਮਾਨਤਃ ਸਮਨਾ ਪਪ੍ਰਥਾਨਾਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਦੇਵੀਃ ਸਦਸੋ ਬੁਧਾਨਾ ਗਵਾਂ ਨ ਸਰ੍ਗਾ ਉषਸੋ ਜਰਨ੍ਤੇ
ਉਹ ਇਕੱਠੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕੋ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜਾਗਦੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾ ਇਨ੍ਨ੍ਵੇਵ ਸਮਨਾ ਸਮਾਨੀਰਮੀਤਵਰ੍ਣਾ ਉषਸਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ । ਗੂਹਨ੍ਤੀਰਭ੍ਵਮਸਿਤਂ ਰੁਸ਼ਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸ੍ਤਨੂਭਿਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਰੁਚਾਨਾਃ
ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਇਕੋ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਢੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਰੋਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਯਿਂ ਦਿਵੋ ਦੁਹਿਤਰੋ ਵਿਭਾਤੀਃ ਪ੍ਰਜਾਵਨ੍ਤਂ ਯਚ੍ਛਤਾਸ੍ਮਾਸੁ ਦੇਵੀਃ । ਸ੍ਯੋਨਾਦਾ ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਯਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਜਾਗਦੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਉੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣਾਓ।
ਤਦ੍ਵੋ ਦਿਵੋ ਦੁਹਿਤਰੋ ਵਿਭਾਤੀਰੁਪ ਬ੍ਰੁਵ ਉषਸੋ ਯਜ੍ਞਕੇਤੁਃ । ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਮ ਯਸ਼ਸੋ ਜਨੇषੁ ਤਦ੍ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਧਤ੍ਤਾਂ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਦੇਵੀ
ਇਹ, ਹੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਯਜਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੌਂਪਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈਏ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੇਵੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਦਿਓ।
ਪ੍ਰਤਿ ष੍ਯਾ ਸੂਨਰੀ ਜਨੀ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਪਰਿ ਸ੍ਵਸੁਃ । ਦਿਵੋ ਅਦਰ੍ਸ਼ਿ ਦੁਹਿਤਾ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਧੀ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵੇਵ ਚਿਤ੍ਰਾਰੁषੀ ਮਾਤਾ ਗਵਾਮृਤਾਵਰੀ । ਸਖਾਭੂਦਸ਼੍ਵਿਨੋਰੁषਾਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਲਾਲ ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ਼ਾ, ਤੁਸੀਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਈ ਹੋ।
ਉਤ ਸਖਾਸ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨੋਰੁਤ ਮਾਤਾ ਗਵਾਮਸਿ । ਉਤੋषੋ ਵਸ੍ਵ ਈਸ਼ਿषੇ
ਤੁਸੀਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਿੱਤਰ ਹੋ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋ; ਉਸ਼ਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਹੋ।
ਯਾਵਯਦ੍ਦ੍ਵੇषਸਂ ਤ੍ਵਾ ਚਿਕਿਤ੍ਵਿਤ੍ਸੂਨृਤਾਵਰਿ । ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਤੋਮੈਰਭੁਤ੍ਸ੍ਮਹਿ
ਹੇ ਬੁਧਵਾਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੋ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਬਾਤ ਦਿੰਦੀ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤਿ ਭਦ੍ਰਾ ਅਦृਕ੍ਸ਼ਤ ਗਵਾਂ ਸਰ੍ਗਾ ਨ ਰਸ਼੍ਮਯਃ । ਓषਾ ਅਪ੍ਰਾ ਉਰੁ ਜ੍ਰਯਃ
ਚੰਗੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਆਈਆਂ ਹਨ; ਉਸ਼ਾ, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਥਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਆਪਪ੍ਰੁषੀ ਵਿਭਾਵਰਿ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਤਮਃ । ਉषੋ ਅਨੁ ਸ੍ਵਧਾਮਵ
ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਭਰ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ਼ਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੋ।
ਆ ਦ੍ਯਾਂ ਤਨੋषਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮੁਰੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਉषਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਫੈਲਾਉਂਦੀ ਹੋ, ਪਿਆਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ, ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ।
ਤਦ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਾਰ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਵृਣੀਮਹੇ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਛਰ੍ਦਿਰ੍ਯੇਨ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਯਚ੍ਛਤਿ ਤ੍ਮਨਾ ਤਨ੍ਨੋ ਮਹਾਁ ਉਦਯਾਨ੍ਦੇਵੋ ਅਕ੍ਤੁਭਿਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਵਿਤਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਦਿਵੋ ਧਰ੍ਤਾ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਂ ਦ੍ਰਾਪਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਕਵਿਃ । ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਪ੍ਰਥਯਨ੍ਨਾਪृਣਨ੍ਨੁਰ੍ਵਜੀਜਨਤ੍ਸਵਿਤਾ ਸੁਮ੍ਨਮੁਕ੍ਥ੍ਯਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ; ਦੂਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਭਰਦਾ, ਸਾਵਿਤਾ ਨੇ ਚੰਗਾ ਸਤਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਆਪ੍ਰਾ ਰਜਾਂਸਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਦੇਵਃ ਕृਣੁਤੇ ਸ੍ਵਾਯ ਧਰ੍ਮਣੇ । ਪ੍ਰ ਬਾਹੂ ਅਸ੍ਰਾਕ੍ਸਵਿਤਾ ਸਵੀਮਨਿ ਨਿਵੇਸ਼ਯਨ੍ਪ੍ਰਸੁਵਨ੍ਨਕ੍ਤੁਭਿਰ੍ਜਗਤ੍
ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਭਰਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਵਿਵਸਥਾ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਵਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਦਾਭ੍ਯੋ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪ੍ਰਚਾਕਸ਼ਦ੍ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਪ੍ਰਾਸ੍ਰਾਗ੍ਬਾਹੂ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ਧृਤਵ੍ਰਤੋ ਮਹੋ ਅਜ੍ਮਸ੍ਯ ਰਾਜਤਿ
ਦੇਵਤਾ ਸਾਵਿਤਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਰਸਤੇ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਵਿਤਾ ਮਹਿਤ੍ਵਨਾ ਤ੍ਰੀ ਰਜਾਂਸਿ ਪਰਿਭੁਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਰੋਚਨਾ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਦਿਵਃ ਪृਥਿਵੀਸ੍ਤਿਸ੍ਰ ਇਨ੍ਵਤਿ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵ੍ਰਤੈਰਭਿ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਤ੍ਮਨਾ
ਸਾਵਿਤਾ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਤਿੰਨ ਖੇਤਰ, ਤਿੰਨ ਚਾਨਣ ਘੇਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨ, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਤ੍ਸੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰਸਵੀਤਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨੋ ਜਗਤ ਸ੍ਥਾਤੁਰੁਭਯਸ੍ਯ ਯੋ ਵਸ਼ੀ । ਸ ਨੋ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਤ੍ਵਸ੍ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਤ੍ਰਿਵਰੂਥਮਂਹਸਃ
ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਵੇ, ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਆਗਨ੍ਦੇਵ ऋਤੁਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਤੁ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦਧਾਤੁ ਨਃ ਸਵਿਤਾ ਸੁਪ੍ਰਜਾਮਿषਮ੍ । ਸ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾਭਿਰਹਭਿਸ਼੍ਚ ਜਿਨ੍ਵਤੁ ਪ੍ਰਜਾਵਨ੍ਤਂ ਰਯਿਮਸ੍ਮੇ ਸਮਿਨ੍ਵਤੁ
ਦੇਵਤਾ ਰੁੱਤਾਂ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਸਾਵਿਤਾ ਸਾਡਾ ਘਰ ਵਧਾਏ, ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਸਮੇਤ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ।
ਅਭੂਦ੍ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਨੁ ਨ ਇਦਾਨੀਮਹ੍ਨ ਉਪਵਾਚ੍ਯੋ ਨृਭਿਃ । ਵਿ ਯੋ ਰਤ੍ਨਾ ਭਜਤਿ ਮਾਨਵੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਯਥਾ ਦਧਤ੍
ਦੇਵਤਾ ਸਾਵਿਤਾ ਸਤਕਾਰ ਜੋਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ, ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਜਾਨੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਜ੍ਞਿਯੇਭ੍ਯੋऽਮृਤਤ੍ਵਂ ਸੁਵਸਿ ਭਾਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਦਿਦ੍ਦਾਮਾਨਂ ਸਵਿਤਰ੍ਵ੍ਯੂਰ੍ਣੁषੇऽਨੂਚੀਨਾ ਜੀਵਿਤਾ ਮਾਨੁषੇਭ੍ਯਃ
ਕਿਉਂਕਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਯੋਗ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਵਿਤਾ, ਅਮਰਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਉਥੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਸਾਵਿਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਅਚਿਤ੍ਤੀ ਯਚ੍ਚਕृਮਾ ਦੈਵ੍ਯੇ ਜਨੇ ਦੀਨੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਭੂਤੀ ਪੂਰੁषਤ੍ਵਤਾ । ਦੇਵੇषੁ ਚ ਸਵਿਤਰ੍ਮਾਨੁषੇषੁ ਚ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਸੁਵਤਾਦਨਾਗਸਃ
ਜੋ ਅਸਚੇਤ ਗਲਤੀਆਂ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕੀਤੀਆਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਸਾਵਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿਓ।
ਨ ਪ੍ਰਮਿਯੇ ਸਵਿਤੁਰ੍ਦੈਵ੍ਯਸ੍ਯ ਤਦ੍ਯਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ । ਯਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਰਿਮਨ੍ਨਾ ਸ੍ਵਙ੍ਗੁਰਿਰ੍ਵਰ੍ष੍ਮਨ੍ਦਿਵਃ ਸੁਵਤਿ ਸਤ੍ਯਮਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਸਾ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨ੍ਬृਹਦ੍ਭ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਁ ਏਭ੍ਯਃ ਸੁਵਸਿ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਵਤਃ । ਯਥਾਯਥਾ ਪਤਯਨ੍ਤੋ ਵਿਯੇਮਿਰ ਏਵੈਵ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਵਿਤਃ ਸਵਾਯ ਤੇ
ਪਹਾੜਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਇੰਦਰ-ਪਸੰਦ ਹਨ, ਵਾਸਾਂ ਤੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਵਿਤਾ, ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਸਾਵਿਤਾ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਚਲਾਵਾਂ ਸਦਾ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਰਹਨ੍ਸਵਿਤਃ ਸਵਾਸੋ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਸੌਭਗਮਾਸੁਵਨ੍ਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਸਿਨ੍ਧੁਰਦ੍ਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਨੋ ਅਦਿਤਿਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਂਸਤ੍
ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਦਿਨ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਇੰਦਰ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਆਪਣੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਦਿਤੀ ਆਪਣੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ।
ਕੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਵਸਵਃ ਕੋ ਵਰੂਤਾ ਦ੍ਯਾਵਾਭੂਮੀ ਅਦਿਤੇ ਤ੍ਰਾਸੀਥਾਂ ਨਃ । ਸਹੀਯਸੋ ਵਰੁਣ ਮਿਤ੍ਰ ਮਰ੍ਤਾਤ੍ਕੋ ਵੋऽਧ੍ਵਰੇ ਵਰਿਵੋ ਧਾਤਿ ਦੇਵਾਃ
ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਵਸੁ, ਕਪੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਆਦਿਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਵਰੁਣ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰ ਯੇ ਧਾਮਾਨਿ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਣ੍ਯਰ੍ਚਾਨ੍ਵਿ ਯਦੁਚ੍ਛਾਨ੍ਵਿਯੋਤਾਰੋ ਅਮੂਰਾਃ । ਵਿਧਾਤਾਰੋ ਵਿ ਤੇ ਦਧੁਰਜਸ੍ਰਾ ऋਤਧੀਤਯੋ ਰੁਰੁਚਨ੍ਤ ਦਸ੍ਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ—ਜਦ ਉਹ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਦਾ ਲਈ ਕਾਇਮ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਜੋਕੇ, ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਮਦਿਤਿਂ ਸਿਨ੍ਧੁਮਰ੍ਕੈਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮੀਲ਼ੇ ਸਖ੍ਯਾਯ ਦੇਵੀਮ੍ । ਉਭੇ ਯਥਾ ਨੋ ਅਹਨੀ ਨਿਪਾਤ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਕਰਤਾਮਦਬ੍ਧੇ
ਮੈਂ ਆਦਿਤੀ, ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਨੂੰ, ਭਲਾਈ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਟੱਲ ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ।
ਵ੍ਯਰ੍ਯਮਾ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੇਤਿ ਪਨ੍ਥਾਮਿषਸ੍ਪਤਿਃ ਸੁਵਿਤਂ ਗਾਤੁਮਗ੍ਨਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਨृਵਦੁ षੁ ਸ੍ਤਵਾਨਾ ਸ਼ਰ੍ਮ ਨੋ ਯਨ੍ਤਮਮਵਦ੍ਵਰੂਥਮ੍
ਅਰਯਮਾਨ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅੱਗ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਲਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਓ।
ਆ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਮਰੁਤਾਮਵਾਂਸਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਰਾਤੁਰਵ੍ਰਿ ਭਗਸ੍ਯ । ਪਾਤ੍ਪਤਿਰ੍ਜਨ੍ਯਾਦਂਹਸੋ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਮਿਤ੍ਰਿਯਾਦੁਤ ਨ ਉਰੁष੍ਯੇਤ੍
ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਭਗਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਮਿਤ੍ਰ, ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰੇ।