ਸ ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰਦ੍ਰਿਵੋऽਨਵਦ੍ਯਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ । ਅਨਾਧृष੍ਟਾਭਿਰਾ ਗਹਿ
ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਅਜੋਕੀ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।
ਭੂਯਾਮੋ षੁ ਤ੍ਵਾਵਤਃ ਸਖਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਮਤਃ । ਯੁਜੋ ਵਾਜਾਯ ਘृष੍ਵਯੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਧਨ-ਧਾਨਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਦੋਸਤ ਬਣੀਏ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯੇਕ ਈਸ਼ਿष ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜਸ੍ਯ ਗੋਮਤਃ । ਸ ਨੋ ਯਨ੍ਧਿ ਮਹੀਮਿषਮ੍
ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਧਨ-ਧਾਨਾ ਵਾਲੇ ਇਨਾਮ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜੀਵਨ-ਸਹਾਰਾ ਦੇ।
ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਰਨ੍ਤੇ ਅਨ੍ਯਥਾ ਯਦ੍ਦਿਤ੍ਸਸਿ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਘਮ੍ । ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ
ਜਦ ਤੂੰ, ਸਲਾਹੀ ਹੋਇਆ, ਦੌਲਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਗੀਤਾਂ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਗੋਤਮਾ ਗਿਰਾਨੂषਤ ਪ੍ਰ ਦਾਵਨੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜਾਯ ਘृष੍ਵਯੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਗੋਤਮਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਉਚਾਰੇ ਹਨ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਵੋਚਾਮ ਵੀਰ੍ਯਾ ਯਾ ਮਨ੍ਦਸਾਨ ਆਰੁਜਃ । ਪੁਰੋ ਦਾਸੀਰਭੀਤ੍ਯ
ਆਉਣ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਤੂੰ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਕੀਤੇ, ਦਾਸਿਆਂ ਦੇ ਕਿਲੇ ਤੋੜ ਕੇ।
ਤਾ ਤੇ ਗृਣਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸੋ ਯਾਨਿ ਚਕਰ੍ਥ ਪੌਂਸ੍ਯਾ । ਸੁਤੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਕੰਮ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਗੀਤਾਂ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਸਲਾਹੀਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵੀਵृਧਨ੍ਤ ਗੋਤਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵੇ ਸ੍ਤੋਮਵਾਹਸਃ । ਐषੁ ਧਾ ਵੀਰਵਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਗੋਤਮਾ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ੋਭਾ ਰੱਖ।
ਯਚ੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤਾਮਸੀਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਧਾਰਣਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਹਵਾਮਹੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਭ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਵਾਚੀਨੋ ਵਸੋ ਭਵਾਸ੍ਮੇ ਸੁ ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਧਸਃ । ਸੋਮਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਪਾਃ
ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ; ਸੋਮ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਾ ਮਤੀਨਾਮਾ ਸ੍ਤੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਅਰ੍ਵਾਗਾ ਵਰ੍ਤਯਾ ਹਰੀ
ਸਾਡਾ ਗੀਤ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਲਿਆਵੇ; ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਇੱਥੇ ਵੱਲ ਮੋੜ।
ਪੁਰੋਲ਼ਾਸ਼ਂ ਚ ਨੋ ਘਸੋ ਜੋषਯਾਸੇ ਗਿਰਸ਼੍ਚ ਨਃ । ਵਧੂਯੁਰਿਵ ਯੋषਣਾਮ੍
ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸਾਡੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚ ਦੂਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਵ੍ਯਤੀਨਾਂ ਯੁਕ੍ਤਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮੀਮਹੇ । ਸ਼ਤਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਖਾਰ੍ਯਃ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਸੌ ਘੜਿਆਂ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਾ ਤੇ ਸ਼ਤਾ ਵਯਂ ਗਵਾਮਾ ਚ੍ਯਾਵਯਾਮਸਿ । ਅਸ੍ਮਤ੍ਰਾ ਰਾਧ ਏਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੌਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਈਏ; ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ।
ਦਸ਼ ਤੇ ਕਲਸ਼ਾਨਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਨਾਮਧੀਮਹਿ । ਭੂਰਿਦਾ ਅਸਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਦਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਲਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ।
ਭੂਰਿਦਾ ਭੂਰਿ ਦੇਹਿ ਨੋ ਮਾ ਦਭ੍ਰਂ ਭੂਰ੍ਯਾ ਭਰ । ਭੂਰਿ ਘੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਿਤ੍ਸਸਿ
ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਿਓ; ਘੱਟ ਨਾ ਦਿਓ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਧੂ ਦਿਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਬਹੁਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਭੂਰਿਦਾ ਹ੍ਯਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਸ਼ੂਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਆ ਨੋ ਭਜਸ੍ਵ ਰਾਧਸਿ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਦਿਓ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਬਭ੍ਰੂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ ਸ਼ਂਸਾਮਿ ਗੋषਣੋ ਨਪਾਤ੍ । ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਗਾ ਅਨੁ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਥਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਗਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸੰਤਾਨ; ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞ ਨਾ ਕਰ।
ਕਨੀਨਕੇਵ ਵਿਦ੍ਰਧੇ ਨਵੇ ਦ੍ਰੁਪਦੇ ਅਰ੍ਭਕੇ । ਬਭ੍ਰੂ ਯਾਮੇषੁ ਸ਼ੋਭੇਤੇ
ਨਵੇਂ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ, ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਯਾਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਰਂ ਮ ਉਸ੍ਰਯਾਮ੍ਣੇऽਰਮਨੁਸ੍ਰਯਾਮ੍ਣੇ । ਬਭ੍ਰੂ ਯਾਮੇष੍ਵਸ੍ਰਿਧਾ
ਢੋਹਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਢੋਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ; ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ऋਭੁਭ੍ਯੋ ਦੂਤਮਿਵ ਵਾਚਮਿष੍ਯ ਉਪਸ੍ਤਿਰੇ ਸ਼੍ਵੈਤਰੀਂ ਧੇਨੁਮੀਲ਼ੇ । ਯੇ ਵਾਤਜੂਤਾਸ੍ਤਰਣਿਭਿਰੇਵੈਃ ਪਰਿ ਦ੍ਯਾਂ ਸਦ੍ਯੋ ਅਪਸੋ ਬਭੂਵੁਃ
ਮੈਂ ਰਭੂਆਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਬਾਤ ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਬਣ ਗਏ।
ਯਦਾਰਮਕ੍ਰਨ੍ਨृਭਵਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਵਿष੍ਟੀ ਵੇषਣਾ ਦਂਸਨਾਭਿਃ । ਆਦਿਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮੁਪ ਸਖ੍ਯਮਾਯਨ੍ਧੀਰਾਸਃ ਪੁष੍ਟਿਮਵਹਨ੍ਮਨਾਯੈ
ਜਦੋਂ ਕਲਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਵਟ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ; ਤਦੋਂ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਮਨ ਲਈ ਤਾਕਤ ਲਿਆਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਵਿਚ ਆਏ।
ਪੁਨਰ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਿਤਰਾ ਯੁਵਾਨਾ ਸਨਾ ਯੂਪੇਵ ਜਰਣਾ ਸ਼ਯਾਨਾ । ਤੇ ਵਾਜੋ ਵਿਭ੍ਵਾਁ ऋਭੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਮਧੁਪ੍ਸਰਸੋ ਨੋऽਵਨ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨੌਜਵਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋ ਕੇ ਯੂਪ ਵਾਂਗ ਪਏ ਸਨ; ਉਹ ਰਭੂ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਯਤ੍ਸਂਵਤ੍ਸਮृਭਵੋ ਗਾਮਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਯਤ੍ਸਂਵਤ੍ਸਮृਭਵੋ ਮਾ ਅਪਿਂਸ਼ਨ੍ । ਯਤ੍ਸਂਵਤ੍ਸਮਭਰਨ੍ਭਾਸੋ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸ਼ਮੀਭਿਰਮृਤਤ੍ਵਮਾਸ਼ੁਃ
ਜਦੋਂ ਰਭੂਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਘੋੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਇਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲਿਆਈ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿਹਨਤਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠ ਆਹ ਚਮਸਾ ਦ੍ਵਾ ਕਰੇਤਿ ਕਨੀਯਾਨ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਕृਣਵਾਮੇਤ੍ਯਾਹ । ਕਨਿष੍ਠ ਆਹ ਚਤੁਰਸ੍ਕਰੇਤਿ ਤ੍ਵष੍ਟ ऋਭਵਸ੍ਤਤ੍ਪਨਯਦ੍ਵਚੋ ਵਃ
ਵੱਡੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਦੋ ਕਮਚ ਬਣਾਈਏ', ਛੋਟੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਚਾਰ ਬਣਾਈਏ'; ਤੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ, ਰਭੂਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ।
ਸਤ੍ਯਮੂਚੁਰ੍ਨਰ ਏਵਾ ਹਿ ਚਕ੍ਰੁਰਨੁ ਸ੍ਵਧਾਮृਭਵੋ ਜਗ੍ਮੁਰੇਤਾਮ੍ । ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਁਸ਼੍ਚਮਸਾਁ ਅਹੇਵਾਵੇਨਤ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਚਤੁਰੋ ਦਦृਸ਼੍ਵਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਕਰਕੇ ਵੀ ਦਿਖਾਇਆ; ਰਭੂਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਿਆ; ਚਮਕਦੀਆਂ ਕਮਚਾਂ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਚਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਦ੍ਯੂਨ੍ਯਦਗੋਹ੍ਯਸ੍ਯਾਤਿਥ੍ਯੇ ਰਣਨ੍ਨृਭਵਃ ਸਸਨ੍ਤਃ । ਸੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਨਯਨ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ਧਨ੍ਵਾਤਿष੍ਠਨ੍ਨੋषਧੀਰ੍ਨਿਮ੍ਨਮਾਪਃ
ਜਦੋਂ ਰਭੂ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਲੁਕਵੇ ਥਾਂ 'ਚ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਉਪਜਾਊ ਕੀਤਾ, ਦਰਿਆ ਲਿਆਏ, ਰੇਤਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਤੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ।
ਰਥਂ ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਵृਤਂ ਨਰੇष੍ਠਾਂ ਯੇ ਧੇਨੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਜੁਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਮ੍ । ਤ ਆ ਤਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵृਭਵੋ ਰਯਿਂ ਨਃ ਸ੍ਵਵਸਃ ਸ੍ਵਪਸਃ ਸੁਹਸ੍ਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਬਣਾਈ; ਉਹ ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਕਲਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਨ ਬਣਾਉਣ।
ਅਪੋ ਹ੍ਯੇषਾਮਜੁषਨ੍ਤ ਦੇਵਾ ਅਭਿ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਦੀਧ੍ਯਾਨਾਃ । ਵਾਜੋ ਦੇਵਾਨਾਮਭਵਤ੍ਸੁਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਵਿਭ੍ਵਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਤੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਇੰਦਰ, ਰਭੁਕਸ਼ਾ ਤੇ ਵਿਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਭਵਾਨ ਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਹਰੀ ਮੇਧਯੋਕ੍ਥਾ ਮਦਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਯੁਜਾ ਯੇ ਅਸ਼੍ਵਾ । ਤੇ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਦ੍ਰਵਿਣਾਨ੍ਯਸ੍ਮੇ ਧਤ੍ਤ ऋਭਵਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਯਨ੍ਤੋ ਨ ਮਿਤ੍ਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋ ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ, ਜੋ ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਧੀਆ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਬਣਾਏ; ਉਹ ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿਓ।