ਰੇਵਤੀਰ੍ਨਃ ਸਧਮਾਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸਨ੍ਤੁ ਤੁਵਿਵਾਜਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਮਨ੍ਤੋ ਯਾਭਿਰ੍ਮਦੇਮ
ਸਾਡੀਆਂ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਧਨਵਾਨ ਹੋਣ, ਵੱਡੇ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।
ਆ ਘ ਤ੍ਵਾਵਾਨ੍ਤ੍ਮਨਾਪ੍ਤ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਧृष੍ਣਵਿਯਾਨਃ । ऋਣੋਰਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਚਕ੍ਰ੍ਯੋਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਨਿਰਭੀਕ, ਪਹੀਏ ਲਈ ਧੁਰ ਵਾਂਗ।
ਆ ਯਦ੍ਦੁਵਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤਵਾ ਕਾਮਂ ਜਰਿਤॄਣਾਮ੍ । ऋਣੋਰਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਸ਼ਚੀਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੋਪ੍ਰੁਥਦ੍ਭਿਰ੍ਜਿਗਾਯ ਨਾਨਦਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਸਦ੍ਭਿਰ੍ਧਨਾਨਿ । ਸ ਨੋ ਹਿਰਣ੍ਯਰਥਂ ਦਂਸਨਾਵਾਨ੍ਸ ਨਃ ਸਨਿਤਾ ਸਨਯੇ ਸ ਨੋऽਦਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚੇ ਹੋਏ, ਘਮੰਡ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤਦਾ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਦਾਤਾ ਬਣੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ੇ।
ਆਸ਼੍ਵਿਨਾਵਸ਼੍ਵਾਵਤ੍ਯੇषਾ ਯਾਤਂ ਸ਼ਵੀਰਯਾ । ਗੋਮਦ੍ਦਸ੍ਰਾ ਹਿਰਣ੍ਯਵਤ੍
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਹੇ ਅਜੋਬੇ ਵਾਲੇ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਲਿਆਓ।
ਸਮਾਨਯੋਜਨੋ ਹਿ ਵਾਂ ਰਥੋ ਦਸ੍ਰਾਵਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨੇਯਤੇ
ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ, ਹੇ ਅਜੋਬੇ ਅਤੇ ਅਮਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜੁਤਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਘ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਚਕ੍ਰਂ ਰਥਸ੍ਯ ਯੇਮਥੁਃ । ਪਰਿ ਦ੍ਯਾਮਨ੍ਯਦੀਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਰਾਤ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਪਹੀਆ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤ ਉषਃ ਕਧਪ੍ਰਿਯੇ ਭੁਜੇ ਮਰ੍ਤੋ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯੇ । ਕਂ ਨਕ੍ਸ਼ਸੇ ਵਿਭਾਵਰਿ
ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਤੈਨੂੰ, ਅਮਰ ਨੂੰ, ਭੋਗਿਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ?
ਵਯਂ ਹਿ ਤੇ ਅਮਨ੍ਮਹ੍ਯਾਨ੍ਤਾਦਾ ਪਰਾਕਾਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵੇ ਨ ਚਿਤ੍ਰੇ ਅਰੁषਿ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨੇੜੇ ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ।
ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯੇਭਿਰਾ ਗਹਿ ਵਾਜੇਭਿਰ੍ਦੁਹਿਤਰ੍ਦਿਵਃ । ਅਸ੍ਮੇ ਰਯਿਂ ਨਿ ਧਾਰਯ
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ; ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਬਖ਼ਸ਼।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਮੋ ਅਙ੍ਗਿਰਾ ऋषਿਰ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਮਭਵਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਖਾ । ਤਵ ਵ੍ਰਤੇ ਕਵਯੋ ਵਿਦ੍ਮਨਾਪਸੋऽਜਾਯਨ੍ਤ ਮਰੁਤੋ ਭ੍ਰਾਜਦृष੍ਟਯਃ
ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਪਹਿਲਾ ਅੰਗਿਰਸ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਚੰਗਾ ਮਿੱਤਰ; ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮਰੁਤ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਮੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਤਮਃ ਕਵਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਿ ਭੂषਸਿ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿਭੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਭੁਵਨਾਯ ਮੇਧਿਰੋ ਦ੍ਵਿਮਾਤਾ ਸ਼ਯੁਃ ਕਤਿਧਾ ਚਿਦਾਯਵੇ
ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗਿਰਸ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਤੁਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈਂ; ਵੱਡਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਮੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨ ਆਵਿਰ੍ਭਵ ਸੁਕ੍ਰਤੂਯਾ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ । ਅਰੇਜੇਤਾਂ ਰੋਦਸੀ ਹੋਤृਵੂਰ੍ਯੇऽਸਘ੍ਨੋਰ੍ਭਾਰਮਯਜੋ ਮਹੋ ਵਸੋ
ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਾਤਰੀਸ਼ਵਨ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਵਿਵਸਵਤ ਲਈ ਜਾਗਿਆ; ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਯਜਮਾਨੀ ਕੰਮ ਤੇ ਕੰਪ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਭਾਰ ਢੋਇਆ, ਹੇ ਅਜਰ, ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਮਨਵੇ ਦ੍ਯਾਮਵਾਸ਼ਯਃ ਪੁਰੂਰਵਸੇ ਸੁਕृਤੇ ਸੁਕृਤ੍ਤਰਃ । ਸ਼੍ਵਾਤ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਮੁਚ੍ਯਸੇ ਪਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਮਨਯਨ੍ਨਾਪਰਂ ਪੁਨਃ
ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਨੂ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਲਿਆ, ਪੁਰੂਰਵਸ ਲਈ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਚਤੁਰ ਹੈਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੇ ਜਬੜਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਵृषਭਃ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨ ਉਦ੍ਯਤਸ੍ਰੁਚੇ ਭਵਸਿ ਸ਼੍ਰਵਾਯ੍ਯਃ । ਯ ਆਹੁਤਿਂ ਪਰਿ ਵੇਦਾ ਵषਟ੍ਕृਤਿਮੇਕਾਯੁਰਗ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ ਆਵਿਵਾਸਸਿ
ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਵੱਢਾ ਸਾਂਡ, ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੀ ਲੌ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਜੋ ਭੇਟ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵਸ਼ਟ-ਬੋਲ ਨੂੰ, ਤੂੰ ਇਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਵृਜਿਨਵਰ੍ਤਨਿਂ ਨਰਂ ਸਕ੍ਮਨ੍ਪਿਪਰ੍षਿ ਵਿਦਥੇ ਵਿਚਰ੍षਣੇ । ਯਃ ਸ਼ੂਰਸਾਤਾ ਪਰਿਤਕ੍ਮ੍ਯੇ ਧਨੇ ਦਭ੍ਰੇਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮृਤਾ ਹਂਸਿ ਭੂਯਸਃ
ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਚਤੁਰ; ਘੱਟ ਧਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੂੰ ਛੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਤ੍ਵਂ ਤਮਗ੍ਨੇ ਅਮृਤਤ੍ਵ ਉਤ੍ਤਮੇ ਮਰ੍ਤਂ ਦਧਾਸਿ ਸ਼੍ਰਵਸੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ । ਯਸ੍ਤਾਤृषਾਣ ਉਭਯਾਯ ਜਨ੍ਮਨੇ ਮਯਃ ਕृਣੋषਿ ਪ੍ਰਯ ਆ ਚ ਸੂਰਯੇ
ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਰਤ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉੱਚੀ ਅਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਨਾਮ ਲਈ; ਜੋ ਦੋ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਤਲਬ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸਨਯੇ ਧਨਾਨਾਂ ਯਸ਼ਸਂ ਕਾਰੁਂ ਕृਣੁਹਿ ਸ੍ਤਵਾਨਃ । ऋਧ੍ਯਾਮ ਕਰ੍ਮਾਪਸਾ ਨਵੇਨ ਦੇਵੈਰ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਪ੍ਰਾਵਤਂ ਨਃ
ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਨ ਅਤੇ ਇਜ਼ਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਬਣਾਓ; ਅਸੀਂ ਨਵੇਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਕਰੀਏ, ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਪਿਤ੍ਰੋਰੁਪਸ੍ਥ ਆ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇष੍ਵਨਵਦ੍ਯ ਜਾਗृਵਿਃ । ਤਨੂਕृਦ੍ਬੋਧਿ ਪ੍ਰਮਤਿਸ਼੍ਚ ਕਾਰਵੇ ਤ੍ਵਂ ਕਲ੍ਯਾਣ ਵਸੁ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਪਿषੇ
ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਦਾ ਜਾਗਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈਂ; ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਚਤੁਰ ਗਾਇਕ ਦੀ ਯਾਦ ਰੱਖ, ਹੇ ਚੰਗਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਧਨ ਦੇ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਮਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾਸਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਯਸ੍ਕृਤ੍ਤਵ ਜਾਮਯੋ ਵਯਮ੍ । ਸਂ ਤ੍ਵਾ ਰਾਯਃ ਸ਼ਤਿਨਃ ਸਂ ਸਹਸ੍ਰਿਣਃ ਸੁਵੀਰਂ ਯਨ੍ਤਿ ਵ੍ਰਤਪਾਮਦਾਭ੍ਯ
ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੀ ਬੁਧੀ ਹੈਂ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਸਾਡਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹਾਂ; ਧਨ, ਬਹੁਤ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਮਮਾਯੁਮਾਯਵੇ ਦੇਵਾ ਅਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਹੁषਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਮ੍ । ਇਲ਼ਾਮਕृਣ੍ਵਨ੍ਮਨੁषਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨੀਂ ਪਿਤੁਰ੍ਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਮਕਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਮਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਦੇ ਸਰਪ੍ਰਸਤ, ਅਹੁਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁਖੀ। ਤੈਨੂੰ ਇਲਾਵਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਇਦਾ-ਕਨੂਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਦੇਵ ਪਾਯੁਭਿਰ੍ਮਘੋਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਤਨ੍ਵਸ਼੍ਚ ਵਨ੍ਦ੍ਯ । ਤ੍ਰਾਤਾ ਤੋਕਸ੍ਯ ਤਨਯੇ ਗਵਾਮਸ੍ਯਨਿਮੇषਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਵ ਵ੍ਰਤੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੇਵਤਾਈ ਰੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਹਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰ; ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਅਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਨਾ ਥਕਣ ਦੇ ਸਦਾ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਯਜ੍ਯਵੇ ਪਾਯੁਰਨ੍ਤਰੋऽਨਿषਙ੍ਗਾਯ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼ ਇਧ੍ਯਸੇ । ਯੋ ਰਾਤਹਵ੍ਯੋऽਵृਕਾਯ ਧਾਯਸੇ ਕੀਰੇਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨਸਾ ਵਨੋषਿ ਤਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ। ਤੂੰ ਦਾਤਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਦੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਗਾਇਕ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨ ਉਰੁਸ਼ਂਸਾਯ ਵਾਘਤੇ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਂ ਯਦ੍ਰੇਕ੍ਣਃ ਪਰਮਂ ਵਨੋषਿ ਤਤ੍ । ਆਧ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਮਤਿਰੁਚ੍ਯਸੇ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰ ਪਾਕਂ ਸ਼ਾਸ੍ਸਿ ਪ੍ਰ ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਦੁष੍ਟਰਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਦਬੇ-ਕੁਚਲੇ ਲਈ ਵੀ ਤੂੰ ਮਦਦ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਯਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨਰਂ ਵਰ੍ਮੇਵ ਸ੍ਯੂਤਂ ਪਰਿ ਪਾਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ । ਸ੍ਵਾਦੁਕ੍ਸ਼ਦ੍ਮਾ ਯੋ ਵਸਤੌ ਸ੍ਯੋਨਕृਜ੍ਜੀਵਯਾਜਂ ਯਜਤੇ ਸੋਪਮਾ ਦਿਵਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਮਿਹਨਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਵਚ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਭਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਕਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਮਾਮਗ੍ਨੇ ਸ਼ਰਣਿਂ ਮੀਮृषੋ ਨ ਇਮਮਧ੍ਵਾਨਂ ਯਮਗਾਮ ਦੂਰਾਤ੍ । ਆਪਿਃ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਸੋਮ੍ਯਾਨਾਂ ਭृਮਿਰਸ੍ਯृषਿਕृਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਵੇਖ, ਇਹ ਰਾਹ ਵੀ ਵੇਖ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਹਾਇਕ, ਪਿਤਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ, ਆਸਰਾ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਮਨੁष੍ਵਦਗ੍ਨੇ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦਙ੍ਗਿਰੋ ਯਯਾਤਿਵਤ੍ਸਦਨੇ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ਛੁਚੇ । ਅਚ੍ਛ ਯਾਹ੍ਯਾ ਵਹਾ ਦੈਵ੍ਯਂ ਜਨਮਾ ਸਾਦਯ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਚ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮਨੁ ਵਾਂਗ, ਅੰਗਿਰਸ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੇ ਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬਿਠਾ, ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਭੋਗ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਏਤੇਨਾਗ੍ਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਾਵृਧਸ੍ਵ ਸ਼ਕ੍ਤੀ ਵਾ ਯਤ੍ਤੇ ਚਕृਮਾ ਵਿਦਾ ਵਾ । ਉਤ ਪ੍ਰ ਣੇष੍ਯਭਿ ਵਸ੍ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂ ਨਃ ਸृਜ ਸੁਮਤ੍ਯਾ ਵਾਜਵਤ੍ਯਾ
ਇਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਵਧ; ਜੋ ਤਾਕਤ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨੁ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰ ਵੋਚਂ ਯਾਨਿ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਥਮਾਨਿ ਵਜ੍ਰੀ । ਅਹਨ੍ਨਹਿਮਨ੍ਵਪਸ੍ਤਤਰ੍ਦ ਪ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਅਭਿਨਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਤੇ ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਨ੍ਨਹਿਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਾਣਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾਸ੍ਮੈ ਵਜ੍ਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਤਕ੍ਸ਼ । ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਇਵ ਧੇਨਵਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਮਾਨਾ ਅਞ੍ਜਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਵ ਜਗ੍ਮੁਰਾਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਏ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਯੋਗ ਹਥਿਆਰ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀਆਂ ਸਿੱਧਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗੀਆਂ।