ਯਤ੍ਰੋਤ ਬਾਧਿਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਕੁਤ੍ਸਾਯ ਯੁਧ੍ਯਤੇ । ਮੁषਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਲੜਾਕੂਆਂ ਲਈ ਚੱਕਰ ਕੁਤਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੁਪਚਾਪ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਁ ऋਘਾਯਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਅਯੁਧ੍ਯ ਏਕ ਇਤ੍ । ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਨੂਁਰਹਨ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਰੋਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ ਕਮਰਿਣਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵਃ ਸ਼ਚੀਭਿਰੇਤਸ਼ਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਾਨਵ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ।
ਕਿਮਾਦੁਤਾਸਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਮਘਵਨ੍ਮਨ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮਃ । ਅਤ੍ਰਾਹ ਦਾਨੁਮਾਤਿਰਃ
ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੂੰ ਇਤਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਦੈਤ ਦੀ ਮਾਂ ਮਾਰੀ ਪਈ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਘੇਦੁਤ ਵੀਰ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਚਕਰ੍ਥ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯਦ੍ਦੁਰ੍ਹਣਾਯੁਵਂ ਵਧੀਰ੍ਦੁਹਿਤਰਂ ਦਿਵਃ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਤਰੀ, ਜੋ ਮਾਰਨ ਲਈ ਔਖੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਧੀ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਦ੍ਘਾ ਦੁਹਿਤਰਂ ਮਹਾਨ੍ਮਹੀਯਮਾਨਾਮ੍ । ਉषਾਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂ ਪਿਣਕ੍
ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਅਪੋषਾ ਅਨਸਃ ਸਰਤ੍ਸਮ੍ਪਿष੍ਟਾਦਹ ਬਿਭ੍ਯੁषੀ । ਨਿ ਯਤ੍ਸੀਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਥਦ੍ਵृषਾ
ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਰਥ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਈ, ਜਦ ਵੱਢੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ।
ਏਤਦਸ੍ਯਾ ਅਨਃ ਸ਼ਯੇ ਸੁਸਮ੍ਪਿष੍ਟਂ ਵਿਪਾਸ਼੍ਯਾ । ਸਸਾਰ ਸੀਂ ਪਰਾਵਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਰਥ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਪਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ।
ਉਤ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਵਿਬਾਲ੍ਯਂ ਵਿਤਸ੍ਥਾਨਾਮਧਿ ਕ੍ਸ਼ਮਿ । ਪਰਿ ष੍ਠਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਯਯਾ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਬਾਲਿਆ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਉਤ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਧृष੍ਣੁਯਾ ਪ੍ਰ ਮृਕ੍ਸ਼ੋ ਅਭਿ ਵੇਦਨਮ੍ । ਪੁਰੋ ਯਦਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪਿਣਕ੍
ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਦੇ ਕਿਲੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ ਦਾਸਂ ਕੌਲਿਤਰਂ ਬृਹਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾਦਧਿ । ਅਵਾਹਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਮ੍ਬਰਮ੍
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦਾਸਾ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ ਦਾਸਸ੍ਯ ਵਰ੍ਚਿਨਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਵਧੀਃ । ਅਧਿ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਧੀਁਰਿਵ
ਦਾਸਾ ਵਰਚਿਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ, ਤੂੰ ਪੰਜ ਜਥਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਧੀ ਦਿੱਤੇ।
ਉਤ ਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮਗ੍ਰੁਵਃ ਪਰਾਵृਕ੍ਤਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ । ਉਕ੍ਥੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਆਭਜਤ੍
ਅਗ੍ਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਉਤ ਤ੍ਯਾ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਾਯਦੂ ਅਸ੍ਨਾਤਾਰਾ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਪਾਰਯਤ੍
ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਦੂ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨ੍ਹਾਏ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ।
ਉਤ ਤ੍ਯਾ ਸਦ੍ਯ ਆਰ੍ਯਾ ਸਰਯੋਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਰਤਃ । ਅਰ੍ਣਾਚਿਤ੍ਰਰਥਾਵਧੀਃ
ਸਰਯੂ ਦੇ ਪਾਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਆਰੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋ, ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀ ਦਿੱਤੇ।
ਅਨੁ ਦ੍ਵਾ ਜਹਿਤਾ ਨਯੋऽਨ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੋਣਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਨ ਤਤ੍ਤੇ ਸੁਮ੍ਨਮष੍ਟਵੇ
ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੂੰ ਦੋ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਲੰਗੜੇ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਅਠਵੇਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ਼ਤਮਸ਼੍ਮਨ੍ਮਯੀਨਾਂ ਪੁਰਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਸ੍ਯਤ੍ । ਦਿਵੋਦਾਸਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਿਵੋਦਾਸਾ, ਭਗਤ ਲਈ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸੌ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਵਾਪਯਦ੍ਦਭੀਤਯੇ ਸਹਸ੍ਰਾ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਂ ਹਥੈਃ । ਦਾਸਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਯਯਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜਬਰ ਨਾਲ, ਦਾਸਾ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਤੀਹ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਘੇਦੁਤਾਸਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਸਮਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਪਤਿਃ । ਯਸ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਚਿਚ੍ਯੁषੇ
ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ, ਸੱਚਮੁਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਉਤ ਨੂਨਂ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍ । ਅਦ੍ਯਾ ਨਕਿष੍ਟਦਾ ਮਿਨਤ੍
ਹੁਣ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਰੇਗਾ, ਇੰਦਰ, ਅੱਜ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਘਟਾ ਨਾ ਸਕੇ।
ਵਾਮਂਵਾਮਂ ਤ ਆਦੁਰੇ ਦੇਵੋ ਦਦਾਤ੍ਵਰ੍ਯਮਾ । ਵਾਮਂ ਪੂषਾ ਵਾਮਂ ਭਗੋ ਵਾਮਂ ਦੇਵਃ ਕਰੂਲ਼ਤੀ
ਅਰਯਮਾਨ ਦੂਰੋਂ ਦੂਰੋਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਦੇਵੇ, ਪੁਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਦੇਵੇ, ਭਗਾ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਦੇਵੇ, ਦਇਆਲੂ ਦੇਵਤਾ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਦੇਵੇ।
ਕਯਾ ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰ ਆ ਭੁਵਦੂਤੀ ਸਦਾਵृਧਃ ਸਖਾ । ਕਯਾ ਸ਼ਚਿष੍ਠਯਾ ਵृਤਾ
ਕਿਹੜੀ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੂਤ ਬਣਿਆ? ਕਿਹੜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਇਆ?
ਕਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯੋ ਮਦਾਨਾਂ ਮਂਹਿष੍ਠੋ ਮਤ੍ਸਦਨ੍ਧਸਃ । ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਦਾਰੁਜੇ ਵਸੁ
ਤੇਰੇ ਅਸਲ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇੰਦਰ, ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਪੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਅਭੀ षੁ ਣਃ ਸਖੀਨਾਮਵਿਤਾ ਜਰਿਤॄਣਾਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਭਵਾਸ੍ਯੂਤਿਭਿਃ
ਸਾਡੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਆਪਣੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ।
ਅਭੀ ਨ ਆ ਵਵृਤ੍ਸ੍ਵ ਚਕ੍ਰਂ ਨ ਵृਤ੍ਤਮਰ੍ਵਤਃ । ਨਿਯੁਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦਾ ਪਹਾੜ ਅਕਸਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਵਤਾ ਹਿ ਕ੍ਰਤੂਨਾਮਾ ਹਾ ਪਦੇਵ ਗਚ੍ਛਸਿ । ਅਭਕ੍ਸ਼ਿ ਸੂਰ੍ਯੇ ਸਚਾ
ਤੂੰ ਇਰਾਦਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭਾਗ ਲਿਆ।
ਸਂ ਯਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨ੍ਯਵਃ ਸਂ ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ । ਅਧ ਤ੍ਵੇ ਅਧ ਸੂਰ੍ਯੇ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਇੰਦਰ, ਇਕਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ।
ਉਤ ਸ੍ਮਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਰਿਨ੍ਮਘਵਾਨਂ ਸ਼ਚੀਪਤੇ । ਦਾਤਾਰਮਵਿਦੀਧਯੁਮ੍
ਸੱਚਮੁਚ, ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਮਘਵਾਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਤ ਸ੍ਮਾ ਸਦ੍ਯ ਇਤ੍ਪਰਿ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ । ਪੁਰੂ ਚਿਨ੍ਮਂਹਸੇ ਵਸੁ
ਸੱਚਮੁਚ, ਅੱਜ ਵੀ ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਨਹਿ ष੍ਮਾ ਤੇ ਸ਼ਤਂ ਚਨ ਰਾਧੋ ਵਰਨ੍ਤ ਆਮੁਰਃ । ਨ ਚ੍ਯੌਤ੍ਨਾਨਿ ਕਰਿष੍ਯਤਃ
ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਦੂਰਲੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ; ਨਾ ਹੀ ਝੂਠ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।