ऋਗ੍ਵੇਦਃ

ਏਵਾ ਸਤ੍ਯਂ ਮਘਵਾਨਾ ਯੁਵਂ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੋਮੋਰ੍ਵਮਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਗੋਃ । ਆਦਰ੍ਦृਤਮਪਿਹਿਤਾਨ੍ਯਸ਼੍ਨਾ ਰਿਰਿਚਥੁਃ ਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਤृਦਾਨਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਤੁਸੀਂ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਬੰਦ ਸੀ, ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਖੇਤ ਹਰੇ ਭਰੇ ਹੋ ਗਏ।

ਆ ਨ ਸ੍ਤੁਤ ਉਪ ਵਾਜੇਭਿਰੂਤੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਹਿ ਹਰਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦਸਾਨਃ । ਤਿਰਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਯਃ ਸਵਨਾ ਪੁਰੂਣ੍ਯਾਙ੍ਗੂषੇਭਿਰ੍ਗृਣਾਨਃ ਸਤ੍ਯਰਾਧਾਃ

ਸਾਡੀ ਸਤਕਾਰ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ, ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ; ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਤੂੰ ਕਈ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਸੱਚਾ ਦਾਤਾ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ।

ਆ ਹਿ ष੍ਮਾ ਯਾਤਿ ਨਰ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਹੂਯਮਾਨਃ ਸੋਤृਭਿਰੁਪ ਯਜ੍ਞਮ੍ । ਸ੍ਵਸ਼੍ਵੋ ਯੋ ਅਭੀਰੁਰ੍ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁष੍ਵਾਣੇਭਿਰ੍ਮਦਤਿ ਸਂ ਹ ਵੀਰੈਃ

ਸਮਝਦਾਰ ਆਦਮੀ, ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਉਂਦਾ; ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ।

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਾ ਵਾਜਯਧ੍ਯੈ ਜੁष੍ਟਾਮਨੁ ਪ੍ਰ ਦਿਸ਼ਂ ਮਨ੍ਦਯਧ੍ਯੈ । ਉਦ੍ਵਾਵृषਾਣੋ ਰਾਧਸੇ ਤੁਵਿष੍ਮਾਨ੍ਕਰਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤੀਰ੍ਥਾਭਯਂ ਚ

ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਪਿਆਰੀ ਦਿਸਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ; ਦੌਲਤ ਲਈ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰੇ, ਵੱਡਾ, ਇੰਦਰ, ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨ ਤੇ ਨਿਡਰ ਬਣਾਉਂਦਾ।

ਅਚ੍ਛਾ ਯੋ ਗਨ੍ਤਾ ਨਾਧਮਾਨਮੂਤੀ ਇਤ੍ਥਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਹਵਮਾਨਂ ਗृਣਨ੍ਤਮ੍ । ਉਪ ਤ੍ਮਨਿ ਦਧਾਨੋ ਧੁਰ੍ਯਾਸ਼ੂਨ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ

ਉਹ ਜੋ ਗਾਇਕ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ, ਬੁਲਾਵੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨੂੰ, ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ; ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰੱਖੇ, ਵਜਰ-ਬਾਹੂ ਇੰਦਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ।

ਤ੍ਵੋਤਾਸੋ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਯਂ ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ ਸੂਰਯੋ ਗृਣਨ੍ਤਃ । ਭੇਜਾਨਾਸੋ ਬृਹਦ੍ਦਿਵਸ੍ਯ ਰਾਯ ਆਕਾਯ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਵਨੇ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੋਃ

ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਤੇਰੇ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋਈਏ; ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦੇ, ਚਾਹੀਦੇ ਖਜਾਨੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ।

ਨਕਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਦੁਤ੍ਤਰੋ ਨ ਜ੍ਯਾਯਾਁ ਅਸ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਨਕਿਰੇਵਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮ੍

ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਕੋਈ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ; ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ।

ਸਤ੍ਰਾ ਤੇ ਅਨੁ ਕृष੍ਟਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇਵ ਵਾਵृਤੁਃ । ਸਤ੍ਰਾ ਮਹਾਁ ਅਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ

ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤੀਲਾਂ ਕੇਂਦਰ ਵੱਲ; ਇਕੱਠੇ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।

ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚਨੇਦਨਾ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੁਯੁਧੁਃ । ਯਦਹਾ ਨਕ੍ਤਮਾਤਿਰਃ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਿਨ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।

ਯਤ੍ਰੋਤ ਬਾਧਿਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਕੁਤ੍ਸਾਯ ਯੁਧ੍ਯਤੇ । ਮੁषਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਮ੍

ਜਿੱਥੇ ਲੜਾਕੂਆਂ ਲਈ ਚੱਕਰ ਕੁਤਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੁਪਚਾਪ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।

ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਁ ऋਘਾਯਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਅਯੁਧ੍ਯ ਏਕ ਇਤ੍ । ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਨੂਁਰਹਨ੍

ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਯਤ੍ਰੋਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ ਕਮਰਿਣਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵਃ ਸ਼ਚੀਭਿਰੇਤਸ਼ਮ੍

ਜਿੱਥੇ ਮਾਨਵ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ।

ਕਿਮਾਦੁਤਾਸਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਮਘਵਨ੍ਮਨ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮਃ । ਅਤ੍ਰਾਹ ਦਾਨੁਮਾਤਿਰਃ

ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੂੰ ਇਤਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਦੈਤ ਦੀ ਮਾਂ ਮਾਰੀ ਪਈ ਹੈ।

ਏਤਦ੍ਘੇਦੁਤ ਵੀਰ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਚਕਰ੍ਥ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯਦ੍ਦੁਰ੍ਹਣਾਯੁਵਂ ਵਧੀਰ੍ਦੁਹਿਤਰਂ ਦਿਵਃ

ਇੰਦਰ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਤਰੀ, ਜੋ ਮਾਰਨ ਲਈ ਔਖੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਧੀ ਦਿੱਤਾ।

ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਦ੍ਘਾ ਦੁਹਿਤਰਂ ਮਹਾਨ੍ਮਹੀਯਮਾਨਾਮ੍ । ਉषਾਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂ ਪਿਣਕ੍

ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ।

ਅਪੋषਾ ਅਨਸਃ ਸਰਤ੍ਸਮ੍ਪਿष੍ਟਾਦਹ ਬਿਭ੍ਯੁषੀ । ਨਿ ਯਤ੍ਸੀਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਥਦ੍ਵृषਾ

ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਰਥ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਈ, ਜਦ ਵੱਢੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ।

ਏਤਦਸ੍ਯਾ ਅਨਃ ਸ਼ਯੇ ਸੁਸਮ੍ਪਿष੍ਟਂ ਵਿਪਾਸ਼੍ਯਾ । ਸਸਾਰ ਸੀਂ ਪਰਾਵਤਃ

ਉਸ ਦਾ ਰਥ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਪਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ।

ਉਤ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਵਿਬਾਲ੍ਯਂ ਵਿਤਸ੍ਥਾਨਾਮਧਿ ਕ੍ਸ਼ਮਿ । ਪਰਿ ष੍ਠਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਯਯਾ

ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਬਾਲਿਆ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।

ਉਤ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਧृष੍ਣੁਯਾ ਪ੍ਰ ਮृਕ੍ਸ਼ੋ ਅਭਿ ਵੇਦਨਮ੍ । ਪੁਰੋ ਯਦਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪਿਣਕ੍

ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਦੇ ਕਿਲੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।

ਉਤ ਦਾਸਂ ਕੌਲਿਤਰਂ ਬृਹਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾਦਧਿ । ਅਵਾਹਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਮ੍ਬਰਮ੍

ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦਾਸਾ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਉਤ ਦਾਸਸ੍ਯ ਵਰ੍ਚਿਨਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਵਧੀਃ । ਅਧਿ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਧੀਁਰਿਵ

ਦਾਸਾ ਵਰਚਿਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ, ਤੂੰ ਪੰਜ ਜਥਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਧੀ ਦਿੱਤੇ।

ਉਤ ਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮਗ੍ਰੁਵਃ ਪਰਾਵृਕ੍ਤਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ । ਉਕ੍ਥੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਆਭਜਤ੍

ਅਗ੍ਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।

ਉਤ ਤ੍ਯਾ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਾਯਦੂ ਅਸ੍ਨਾਤਾਰਾ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਪਾਰਯਤ੍

ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਦੂ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨ੍ਹਾਏ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ।

ਉਤ ਤ੍ਯਾ ਸਦ੍ਯ ਆਰ੍ਯਾ ਸਰਯੋਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਰਤਃ । ਅਰ੍ਣਾਚਿਤ੍ਰਰਥਾਵਧੀਃ

ਸਰਯੂ ਦੇ ਪਾਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਆਰੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋ, ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀ ਦਿੱਤੇ।

ਅਨੁ ਦ੍ਵਾ ਜਹਿਤਾ ਨਯੋऽਨ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੋਣਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਨ ਤਤ੍ਤੇ ਸੁਮ੍ਨਮष੍ਟਵੇ

ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੂੰ ਦੋ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਲੰਗੜੇ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਅਠਵੇਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸ਼ਤਮਸ਼੍ਮਨ੍ਮਯੀਨਾਂ ਪੁਰਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਸ੍ਯਤ੍ । ਦਿਵੋਦਾਸਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ

ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਿਵੋਦਾਸਾ, ਭਗਤ ਲਈ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸੌ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।

ਅਸ੍ਵਾਪਯਦ੍ਦਭੀਤਯੇ ਸਹਸ੍ਰਾ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਂ ਹਥੈਃ । ਦਾਸਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਯਯਾ

ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜਬਰ ਨਾਲ, ਦਾਸਾ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਤੀਹ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸ ਘੇਦੁਤਾਸਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਸਮਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਪਤਿਃ । ਯਸ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਚਿਚ੍ਯੁषੇ

ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ, ਸੱਚਮੁਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਉਤ ਨੂਨਂ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍ । ਅਦ੍ਯਾ ਨਕਿष੍ਟਦਾ ਮਿਨਤ੍

ਹੁਣ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਰੇਗਾ, ਇੰਦਰ, ਅੱਜ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਘਟਾ ਨਾ ਸਕੇ।