ऋਗ੍ਵੇਦਃ

ਆਦਾਯ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਅਭਰਤ੍ਸੋਮਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਵਾਁ ਅਯੁਤਂ ਚ ਸਾਕਮ੍ । ਅਤ੍ਰਾ ਪੁਰਂਧਿਰਜਹਾਦਰਾਤੀਰ੍ਮਦੇ ਸੋਮਸ੍ਯ ਮੂਰਾ ਅਮੂਰਃ

ਲਿਆ ਕੇ, ਬਾਜ ਨੇ ਸੋਮਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੀਆਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਇਕੱਠੀਆਂ ਲਿਆ। ਇੱਥੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਔਰਤ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ; ਸੋਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਖ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਗਰ੍ਭੇ ਨੁ ਸਨ੍ਨਨ੍ਵੇषਾਮਵੇਦਮਹਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਮਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਸ਼ਤਂ ਮਾ ਪੁਰ ਆਯਸੀਰਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਧ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਜਵਸਾ ਨਿਰਦੀਯਮ੍

ਮੈਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਸੌ ਲੋਹ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ, ਪਰ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਉਡਾ ਲਿਆ।

ਨ ਘਾ ਸ ਮਾਮਪ ਜੋषਂ ਜਭਾਰਾਭੀਮਾਸ ਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ । ਈਰ੍ਮਾ ਪੁਰਂਧਿਰਜਹਾਦਰਾਤੀਰੁਤ ਵਾਤਾਁ ਅਤਰਚ੍ਛੂਸ਼ੁਵਾਨਃ

ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੀ।

ਅਵ ਯਚ੍ਛ੍ਯੇਨੋ ਅਸ੍ਵਨੀਦਧ ਦ੍ਯੋਰ੍ਵਿ ਯਦ੍ਯਦਿ ਵਾਤ ਊਹੁਃ ਪੁਰਂਧਿਮ੍ । ਸृਜਦ੍ਯਦਸ੍ਮਾ ਅਵ ਹ ਕ੍ਸ਼ਿਪਜ੍ਜ੍ਯਾਂ ਕृਸ਼ਾਨੁਰਸ੍ਤਾ ਮਨਸਾ ਭੁਰਣ੍ਯਨ੍

ਜਦੋਂ ਬਾਜ਼ ਉਤਰਾ, ਘੋੜੇ ਚੀਮ ਚੀਮ ਕਰਦੇ; ਚਾਹੇ ਹਵਾ ਸਮਝਦਾਰ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਆਪ ਛੁੱਟੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।

ऋਜਿਪ੍ਯ ਈਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਤੋ ਨ ਭੁਜ੍ਯੁਂ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਜਭਾਰ ਬृਹਤੋ ਅਧਿ ष੍ਣੋਃ । ਅਨ੍ਤਃ ਪਤਤ੍ਪਤਤ੍ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣਮਧ ਯਾਮਨਿ ਪ੍ਰਸਿਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵੇਃ

ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਾਜ਼ ਨੇ ਤੁਗਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੁਜਯੂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਲਿਆ; ਤਿੰਨ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਡਾਣ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।

ਅਧ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਕਲਸ਼ਂ ਗੋਭਿਰਕ੍ਤਮਾਪਿਪ੍ਯਾਨਂ ਮਘਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਨ੍ਧਃ । ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੁਭਿਃ ਪ੍ਰਯਤਂ ਮਧ੍ਵੋ ਅਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਦਾਯ ਪ੍ਰਤਿ ਧਤ੍ਪਿਬਧ੍ਯੈ ਸ਼ੂਰੋ ਮਦਾਯ ਪ੍ਰਤਿ ਧਤ੍ਪਿਬਧ੍ਯੈ

ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਸੁੱਚਾ, ਚਿੱਟਾ ਸੋਮ ਚਮਕਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ; ਯਾਜਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਪਾਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਵਿਰੋਧੀ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਪੀਣ ਲਈ ਰੱਖਿਆ।

ਤ੍ਵਾ ਯੁਜਾ ਤਵ ਤਤ੍ਸੋਮ ਸਖ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪੋ ਮਨਵੇ ਸਸ੍ਰੁਤਸ੍ਕਃ । ਅਹਨ੍ਨਹਿਮਰਿਣਾਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨਪਾਵृਣੋਦਪਿਹਿਤੇਵ ਖਾਨਿ

ਤੇਰੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਸੋਮ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨੂ ਲਈ ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਬੰਦ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸਤਾ।

ਤ੍ਵਾ ਯੁਜਾ ਨਿ ਖਿਦਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਸਹਸਾ ਸਦ੍ਯ ਇਨ੍ਦੋ । ਅਧਿ ष੍ਣੁਨਾ ਬृਹਤਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਮਹੋ ਦ੍ਰੁਹੋ ਅਪ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁ ਧਾਯਿ

ਤੇਰੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਸੋਮ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚੱਕਰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਰਾਹ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਅਹਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਦਹਦਗ੍ਨਿਰਿਨ੍ਦੋ ਪੁਰਾ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਾਦਭੀਕੇ । ਦੁਰ੍ਗੇ ਦੁਰੋਣੇ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨ ਯਾਤਾਂ ਪੁਰੂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਸ਼ਰ੍ਵਾ ਨਿ ਬਰ੍ਹੀਤ੍

ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜਿਆ, ਸੋਮ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਮਝ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵੈਰੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ।

ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ਸੀਮਧਮਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਵਿਸ਼ੋ ਦਾਸੀਰਕृਣੋਰਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਃ । ਅਬਾਧੇਥਾਮਮृਣਤਂ ਨਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਵਿਨ੍ਦੇਥਾਮਪਚਿਤਿਂ ਵਧਤ੍ਰੈਃ

ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੱਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਦਾਸ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ; ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਏਵਾ ਸਤ੍ਯਂ ਮਘਵਾਨਾ ਯੁਵਂ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੋਮੋਰ੍ਵਮਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਗੋਃ । ਆਦਰ੍ਦृਤਮਪਿਹਿਤਾਨ੍ਯਸ਼੍ਨਾ ਰਿਰਿਚਥੁਃ ਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਤृਦਾਨਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਤੁਸੀਂ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਬੰਦ ਸੀ, ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਖੇਤ ਹਰੇ ਭਰੇ ਹੋ ਗਏ।

ਆ ਨ ਸ੍ਤੁਤ ਉਪ ਵਾਜੇਭਿਰੂਤੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਹਿ ਹਰਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦਸਾਨਃ । ਤਿਰਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਯਃ ਸਵਨਾ ਪੁਰੂਣ੍ਯਾਙ੍ਗੂषੇਭਿਰ੍ਗृਣਾਨਃ ਸਤ੍ਯਰਾਧਾਃ

ਸਾਡੀ ਸਤਕਾਰ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ, ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ; ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਤੂੰ ਕਈ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਸੱਚਾ ਦਾਤਾ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ।

ਆ ਹਿ ष੍ਮਾ ਯਾਤਿ ਨਰ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਹੂਯਮਾਨਃ ਸੋਤृਭਿਰੁਪ ਯਜ੍ਞਮ੍ । ਸ੍ਵਸ਼੍ਵੋ ਯੋ ਅਭੀਰੁਰ੍ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁष੍ਵਾਣੇਭਿਰ੍ਮਦਤਿ ਸਂ ਹ ਵੀਰੈਃ

ਸਮਝਦਾਰ ਆਦਮੀ, ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਉਂਦਾ; ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ।

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਾ ਵਾਜਯਧ੍ਯੈ ਜੁष੍ਟਾਮਨੁ ਪ੍ਰ ਦਿਸ਼ਂ ਮਨ੍ਦਯਧ੍ਯੈ । ਉਦ੍ਵਾਵृषਾਣੋ ਰਾਧਸੇ ਤੁਵਿष੍ਮਾਨ੍ਕਰਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤੀਰ੍ਥਾਭਯਂ ਚ

ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਪਿਆਰੀ ਦਿਸਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ; ਦੌਲਤ ਲਈ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰੇ, ਵੱਡਾ, ਇੰਦਰ, ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨ ਤੇ ਨਿਡਰ ਬਣਾਉਂਦਾ।

ਅਚ੍ਛਾ ਯੋ ਗਨ੍ਤਾ ਨਾਧਮਾਨਮੂਤੀ ਇਤ੍ਥਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਹਵਮਾਨਂ ਗृਣਨ੍ਤਮ੍ । ਉਪ ਤ੍ਮਨਿ ਦਧਾਨੋ ਧੁਰ੍ਯਾਸ਼ੂਨ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ

ਉਹ ਜੋ ਗਾਇਕ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ, ਬੁਲਾਵੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨੂੰ, ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ; ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰੱਖੇ, ਵਜਰ-ਬਾਹੂ ਇੰਦਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ।

ਤ੍ਵੋਤਾਸੋ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਯਂ ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ ਸੂਰਯੋ ਗृਣਨ੍ਤਃ । ਭੇਜਾਨਾਸੋ ਬृਹਦ੍ਦਿਵਸ੍ਯ ਰਾਯ ਆਕਾਯ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਵਨੇ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੋਃ

ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਤੇਰੇ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋਈਏ; ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦੇ, ਚਾਹੀਦੇ ਖਜਾਨੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ।

ਨਕਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਦੁਤ੍ਤਰੋ ਨ ਜ੍ਯਾਯਾਁ ਅਸ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਨਕਿਰੇਵਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮ੍

ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਕੋਈ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ; ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ।

ਸਤ੍ਰਾ ਤੇ ਅਨੁ ਕृष੍ਟਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇਵ ਵਾਵृਤੁਃ । ਸਤ੍ਰਾ ਮਹਾਁ ਅਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ

ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤੀਲਾਂ ਕੇਂਦਰ ਵੱਲ; ਇਕੱਠੇ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।

ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚਨੇਦਨਾ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੁਯੁਧੁਃ । ਯਦਹਾ ਨਕ੍ਤਮਾਤਿਰਃ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਿਨ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।

ਯਤ੍ਰੋਤ ਬਾਧਿਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਕੁਤ੍ਸਾਯ ਯੁਧ੍ਯਤੇ । ਮੁषਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਮ੍

ਜਿੱਥੇ ਲੜਾਕੂਆਂ ਲਈ ਚੱਕਰ ਕੁਤਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੁਪਚਾਪ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।

ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਁ ऋਘਾਯਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਅਯੁਧ੍ਯ ਏਕ ਇਤ੍ । ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਨੂਁਰਹਨ੍

ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਯਤ੍ਰੋਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ ਕਮਰਿਣਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵਃ ਸ਼ਚੀਭਿਰੇਤਸ਼ਮ੍

ਜਿੱਥੇ ਮਾਨਵ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ।

ਕਿਮਾਦੁਤਾਸਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਮਘਵਨ੍ਮਨ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮਃ । ਅਤ੍ਰਾਹ ਦਾਨੁਮਾਤਿਰਃ

ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੂੰ ਇਤਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਦੈਤ ਦੀ ਮਾਂ ਮਾਰੀ ਪਈ ਹੈ।

ਏਤਦ੍ਘੇਦੁਤ ਵੀਰ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਚਕਰ੍ਥ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯਦ੍ਦੁਰ੍ਹਣਾਯੁਵਂ ਵਧੀਰ੍ਦੁਹਿਤਰਂ ਦਿਵਃ

ਇੰਦਰ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਤਰੀ, ਜੋ ਮਾਰਨ ਲਈ ਔਖੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਧੀ ਦਿੱਤਾ।

ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਦ੍ਘਾ ਦੁਹਿਤਰਂ ਮਹਾਨ੍ਮਹੀਯਮਾਨਾਮ੍ । ਉषਾਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂ ਪਿਣਕ੍

ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ।

ਅਪੋषਾ ਅਨਸਃ ਸਰਤ੍ਸਮ੍ਪਿष੍ਟਾਦਹ ਬਿਭ੍ਯੁषੀ । ਨਿ ਯਤ੍ਸੀਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਥਦ੍ਵृषਾ

ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਰਥ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਈ, ਜਦ ਵੱਢੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ।

ਏਤਦਸ੍ਯਾ ਅਨਃ ਸ਼ਯੇ ਸੁਸਮ੍ਪਿष੍ਟਂ ਵਿਪਾਸ਼੍ਯਾ । ਸਸਾਰ ਸੀਂ ਪਰਾਵਤਃ

ਉਸ ਦਾ ਰਥ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਪਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ।

ਉਤ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਵਿਬਾਲ੍ਯਂ ਵਿਤਸ੍ਥਾਨਾਮਧਿ ਕ੍ਸ਼ਮਿ । ਪਰਿ ष੍ਠਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਯਯਾ

ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਬਾਲਿਆ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।

ਉਤ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਧृष੍ਣੁਯਾ ਪ੍ਰ ਮृਕ੍ਸ਼ੋ ਅਭਿ ਵੇਦਨਮ੍ । ਪੁਰੋ ਯਦਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪਿਣਕ੍

ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਦੇ ਕਿਲੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।