ਆਦਿਦ੍ਧ ਨੇਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਯਜਨ੍ਤ ਆਦਿਤ੍ਪਕ੍ਤਿਃ ਪੁਰੋਲ਼ਾਸ਼ਂ ਰਿਰਿਚ੍ਯਾਤ੍ । ਆਦਿਤ੍ਸੋਮੋ ਵਿ ਪਪृਚ੍ਯਾਦਸੁष੍ਵੀਨਾਦਿਜ੍ਜੁਜੋष ਵृषਭਂ ਯਜਧ੍ਯੈ
ਤਦ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤਦ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ, ਯਜਨ ਦੀ ਰੋਟੀ ਫੈਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਦ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤਦ ਉਹ ਯਜਨ ਲਈ ਵੱਢੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਣੋਤ੍ਯਸ੍ਮੈ ਵਰਿਵੋ ਯ ਇਤ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਮੁਸ਼ਤੇ ਸੁਨੋਤਿ । ਸਧ੍ਰੀਚੀਨੇਨ ਮਨਸਾਵਿਵੇਨਨ੍ਤਮਿਤ੍ਸਖਾਯਂ ਕृਣੁਤੇ ਸਮਤ੍ਸੁ
ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਦਾ ਤੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਕਸਾਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਨਵਤ੍ਸੋਮਮਦ੍ਯ ਪਚਾਤ੍ਪਕ੍ਤੀਰੁਤ ਭृਜ੍ਜਾਤਿ ਧਾਨਾਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਮਨਾਯੋਰੁਚਥਾਨਿ ਹਰ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਧਦ੍ਵृषਣਂ ਸ਼ੁष੍ਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜੋ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਦਾ, ਭੇਟ ਪਕਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਭੁੰਨਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਵੱਲ, ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਚੌੜੇ ਰਾਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਾ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਸਮਰ੍ਯਂ ਵ੍ਯਚੇਦृਘਾਵਾ ਦੀਰ੍ਘਂ ਯਦਾਜਿਮਭ੍ਯਖ੍ਯਦਰ੍ਯਃ । ਅਚਿਕ੍ਰਦਦ੍ਵृषਣਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਚ੍ਛਾ ਦੁਰੋਣ ਆ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸੋਮਸੁਦ੍ਭਿਃ
ਜਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਸਮਰਿਆ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਰੀਆ ਨੂੰ ਲੰਬਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਾ ਤਾਕਤ ਪਤਨੀ ਵੱਲ, ਘਰ ਵਿਚ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਈ।
ਭੂਯਸਾ ਵਸ੍ਨਮਚਰਤ੍ਕਨੀਯੋऽਵਿਕ੍ਰੀਤੋ ਅਕਾਨਿषਂ ਪੁਨਰ੍ਯਨ੍ । ਸ ਭੂਯਸਾ ਕਨੀਯੋ ਨਾਰਿਰੇਚੀਦ੍ਦੀਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿ ਦੁਹਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰ ਵਾਣਮ੍
ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵਿਕਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦਿਆ। ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਗਰੀਬ ਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਕੱਢਦੇ ਹਨ।
ਕ ਇਮਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਮੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਧੇਨੁਭਿਃ । ਯਦਾ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਙ੍ਘਨਦਥੈਨਂ ਮੇ ਪੁਨਰ੍ਦਦਤ੍
ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਖਰੀਦੇਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ? ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਦੇਵੇ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹਰੀ ਵਾਲੇ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਰਹੀਏ।
ਕੋ ਅਦ੍ਯ ਨਰ੍ਯੋ ਦੇਵਕਾਮ ਉਸ਼ਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਂ ਜੁਜੋष । ਕੋ ਵਾ ਮਹੇऽਵਸੇ ਪਾਰ੍ਯਾਯ ਸਮਿਦ੍ਧੇ ਅਗ੍ਨੌ ਸੁਤਸੋਮ ਈਟ੍ਟੇ
ਅੱਜ ਕੌਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ? ਕੌਣ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੌਣ ਜਲਾਏ ਹੋਏ ਅੱਗ ਤੇ, ਨਚੋੜੀ ਹੋਈ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ?
ਕੋ ਨਾਨਾਮ ਵਚਸਾ ਸੋਮ੍ਯਾਯ ਮਨਾਯੁਰ੍ਵਾ ਭਵਤਿ ਵਸ੍ਤ ਉਸ੍ਰਾਃ । ਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਜ੍ਯਂ ਕਃ ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਕੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਵष੍ਟਿ ਕਵਯੇ ਕ ਊਤੀ
ਕੌਣ ਸੋਮਾ ਲਈ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰੇਗਾ, ਕੌਣ ਸੋਚਵਾਨ ਲਈ ਦੋਸਤ ਬਣੇਗਾ, ਕੌਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੌਣ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਾਲ ਭਾਈਚਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਮੰਗਦਾ?
ਕੋ ਦੇਵਾਨਾਮਵੋ ਅਦ੍ਯਾ ਵृਣੀਤੇ ਕ ਆਦਿਤ੍ਯਾਁ ਅਦਿਤਿਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰੀਟ੍ਟੇ । ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੁਤਸ੍ਯਾਂਸ਼ੋਃ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਮਨਸਾਵਿਵੇਨਮ੍
ਅੱਜ ਕੌਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਚੁਣਦਾ, ਕੌਣ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ? ਕਿਸ ਲਈ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇਕਠੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ?
ਤਸ੍ਮਾ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭਾਰਤਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਂਸਜ੍ਜ੍ਯੋਕ੍ਪਸ਼੍ਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤਮ੍ । ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਨਵਾਮੇਤ੍ਯਾਹ ਨਰੇ ਨਰ੍ਯਾਯ ਨृਤਮਾਯ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਅੱਗ, ਭਾਰਤ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਸਾਫ਼ ਵੇਖ ਸਕੇ; ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਆਓ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਚੋੜੀਏ,' ਉਹ ਮਰਦਾਂ, ਸ਼ੂਰਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਲਈ।
ਨ ਤਂ ਜਿਨਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਨ ਦਭ੍ਰਾ ਉਰ੍ਵਸ੍ਮਾ ਅਦਿਤਿਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਂਸਤ੍ । ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਕृਤ੍ਪ੍ਰਿਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਨਾਯੁਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਪ੍ਰਾਵੀਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਅਸ੍ਯ ਸੋਮੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੋਕ ਜਿੱਤਦੇ, ਨ ਘੱਟ; ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਦਿਤੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਸੋਚਵਾਨ ਪਿਆਰਾ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰਾ, ਉਸ ਦਾ ਸੋਮਾ ਨਚੋੜਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਪਿਆਰਾ।
ਸੁਪ੍ਰਾਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਸ਼ੁषਾਲ਼ੇष ਵੀਰਃ ਸੁष੍ਵੇਃ ਪਕ੍ਤਿਂ ਕृਣੁਤੇ ਕੇਵਲੇਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਨਾਸੁष੍ਵੇਰਾਪਿਰ੍ਨ ਸਖਾ ਨ ਜਾਮਿਰ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਵ੍ਯੋऽਵਹਨ੍ਤੇਦਵਾਚਃ
ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼, ਸ਼ੂਰਾ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਲਈ ਹੀ ਜਲਦੀ ਭਾਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਦੀ ਰਾਹ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਾ ਸਹਾਇਕ, ਨਾ ਦੋਸਤ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ; ਮੰਦੀ ਰਾਹ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਬੋਲੀ, ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਨ ਰੇਵਤਾ ਪਣਿਨਾ ਸਖ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸੁਨ੍ਵਤਾ ਸੁਤਪਾਃ ਸਂ ਗृਣੀਤੇ । ਆਸ੍ਯ ਵੇਦਃ ਖਿਦਤਿ ਹਨ੍ਤਿ ਨਗ੍ਨਂ ਵਿ ਸੁष੍ਵਯੇ ਪਕ੍ਤਯੇ ਕੇਵਲੋ ਭੂਤ੍
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਂਦਾ, ਦੌਲਤਮੰਦ ਪਣੀ ਜਾਂ ਸੋਮਾ ਨਾ ਨਚੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਨੰਗੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ; ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਹੀ ਭਾਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰੇऽਵਰੇ ਮਧ੍ਯਮਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾਨ੍ਤੋऽਵਸਿਤਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤ ਉਤ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰੋ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ਹਵਨ੍ਤੇ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ, ਨਵੇਂ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ invoke ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਦਦ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਵਸਦੇ, ਤੇ ਲੜਦੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਮਨੁਰਭਵਂ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਾਹਂ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਾਁ ऋषਿਰਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰਃ । ਅਹਂ ਕੁਤ੍ਸਮਾਰ੍ਜੁਨੇਯਂ ਨ੍ਯृਞ੍ਜੇऽਹਂ ਕਵਿਰੁਸ਼ਨਾ ਪਸ਼੍ਯਤਾ ਮਾ
ਮੈਂ ਮਨੂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਕਸ਼ੀਵਤ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕੁਤਸ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ; ਮੈਂ ਕਵੀ ਉਸ਼ਨਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਅਹਂ ਭੂਮਿਮਦਦਾਮਾਰ੍ਯਾਯਾਹਂ ਵृष੍ਟਿਂ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ । ਅਹਮਪੋ ਅਨਯਂ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾ ਮਮ ਦੇਵਾਸੋ ਅਨੁ ਕੇਤਮਾਯਨ੍
ਮੈਂ ਆਰੀਆ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਮੈਂ ਭਗਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਵਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ, ਲਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਪਣਾਈ।
ਅਹਂ ਪੁਰੋ ਮਨ੍ਦਸਾਨੋ ਵ੍ਯੈਰਂ ਨਵ ਸਾਕਂ ਨਵਤੀਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ । ਸ਼ਤਤਮਂ ਵੇਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤਾਤਾ ਦਿਵੋਦਾਸਮਤਿਥਿਗ੍ਵਂ ਯਦਾਵਮ੍
ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੇ, ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਨਵੇਂ ਤੇ ਨਵੱਤੀਆਂ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਸੌਵੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹਾ ਡਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸਭ ਦਿਵੋਦਾਸ ਤੇ ਅਤਿਥਿਗਵ ਲਈ।
ਪ੍ਰ ਸੁ ष ਵਿਭ੍ਯੋ ਮਰੁਤੋ ਵਿਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰ ਸ਼੍ਯੇਨਃ ਸ਼੍ਯੇਨੇਭ੍ਯ ਆਸ਼ੁਪਤ੍ਵਾ । ਅਚਕ੍ਰਯਾ ਯਤ੍ਸ੍ਵਧਯਾ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਹਵ੍ਯਂ ਭਰਨ੍ਮਨਵੇ ਦੇਵਜੁष੍ਟਮ੍
ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਸ਼ੂਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੇ; ਬਾਜ, ਬਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼, ਉਡੇ। ਜਦ ਬਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਨੂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹਵਨ ਲਿਆ।
ਭਰਦ੍ਯਦਿ ਵਿਰਤੋ ਵੇਵਿਜਾਨਃ ਪਥੋਰੁਣਾ ਮਨੋਜਵਾ ਅਸਰ੍ਜਿ । ਤੂਯਂ ਯਯੌ ਮਧੁਨਾ ਸੋਮ੍ਯੇਨੋਤ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਿਵਿਦੇ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਅਤ੍ਰ
ਜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲਿਆਵੇ, ਉਹ ਚੌੜੀ ਰਾਹ ਤੇ, ਵਿਚਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਵਨ ਲਿਆਵੇ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ, ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਬਾਜ ਨੇ ਮਾਣ ਪਾਇਆ।
ऋਜੀਪੀ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਦਦਮਾਨੋ ਅਂਸ਼ੁਂ ਪਰਾਵਤਃ ਸ਼ਕੁਨੋ ਮਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦਮ੍ । ਸੋਮਂ ਭਰਦ੍ਦਾਦृਹਾਣੋ ਦੇਵਾਵਾਨ੍ਦਿਵੋ ਅਮੁष੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਰਾਦਾਦਾਯ
ਸਿੱਧਾ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਬਾਜ, ਦੂਰੋਂ ਸੋਮਾ, ਮਨ ਭਾਉਣੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਲਿਆ; ਪੰਛੀ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਲਿਆ।
ਆਦਾਯ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਅਭਰਤ੍ਸੋਮਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਵਾਁ ਅਯੁਤਂ ਚ ਸਾਕਮ੍ । ਅਤ੍ਰਾ ਪੁਰਂਧਿਰਜਹਾਦਰਾਤੀਰ੍ਮਦੇ ਸੋਮਸ੍ਯ ਮੂਰਾ ਅਮੂਰਃ
ਲਿਆ ਕੇ, ਬਾਜ ਨੇ ਸੋਮਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੀਆਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਇਕੱਠੀਆਂ ਲਿਆ। ਇੱਥੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਔਰਤ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ; ਸੋਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਖ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਰ੍ਭੇ ਨੁ ਸਨ੍ਨਨ੍ਵੇषਾਮਵੇਦਮਹਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਮਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਸ਼ਤਂ ਮਾ ਪੁਰ ਆਯਸੀਰਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਧ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਜਵਸਾ ਨਿਰਦੀਯਮ੍
ਮੈਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਸੌ ਲੋਹ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ, ਪਰ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਉਡਾ ਲਿਆ।
ਨ ਘਾ ਸ ਮਾਮਪ ਜੋषਂ ਜਭਾਰਾਭੀਮਾਸ ਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ । ਈਰ੍ਮਾ ਪੁਰਂਧਿਰਜਹਾਦਰਾਤੀਰੁਤ ਵਾਤਾਁ ਅਤਰਚ੍ਛੂਸ਼ੁਵਾਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੀ।
ਅਵ ਯਚ੍ਛ੍ਯੇਨੋ ਅਸ੍ਵਨੀਦਧ ਦ੍ਯੋਰ੍ਵਿ ਯਦ੍ਯਦਿ ਵਾਤ ਊਹੁਃ ਪੁਰਂਧਿਮ੍ । ਸृਜਦ੍ਯਦਸ੍ਮਾ ਅਵ ਹ ਕ੍ਸ਼ਿਪਜ੍ਜ੍ਯਾਂ ਕृਸ਼ਾਨੁਰਸ੍ਤਾ ਮਨਸਾ ਭੁਰਣ੍ਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਬਾਜ਼ ਉਤਰਾ, ਘੋੜੇ ਚੀਮ ਚੀਮ ਕਰਦੇ; ਚਾਹੇ ਹਵਾ ਸਮਝਦਾਰ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਆਪ ਛੁੱਟੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ऋਜਿਪ੍ਯ ਈਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਤੋ ਨ ਭੁਜ੍ਯੁਂ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਜਭਾਰ ਬृਹਤੋ ਅਧਿ ष੍ਣੋਃ । ਅਨ੍ਤਃ ਪਤਤ੍ਪਤਤ੍ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣਮਧ ਯਾਮਨਿ ਪ੍ਰਸਿਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵੇਃ
ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਾਜ਼ ਨੇ ਤੁਗਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੁਜਯੂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਲਿਆ; ਤਿੰਨ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਡਾਣ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਅਧ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਕਲਸ਼ਂ ਗੋਭਿਰਕ੍ਤਮਾਪਿਪ੍ਯਾਨਂ ਮਘਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਨ੍ਧਃ । ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੁਭਿਃ ਪ੍ਰਯਤਂ ਮਧ੍ਵੋ ਅਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਦਾਯ ਪ੍ਰਤਿ ਧਤ੍ਪਿਬਧ੍ਯੈ ਸ਼ੂਰੋ ਮਦਾਯ ਪ੍ਰਤਿ ਧਤ੍ਪਿਬਧ੍ਯੈ
ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਸੁੱਚਾ, ਚਿੱਟਾ ਸੋਮ ਚਮਕਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ; ਯਾਜਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਪਾਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਵਿਰੋਧੀ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਪੀਣ ਲਈ ਰੱਖਿਆ।
ਤ੍ਵਾ ਯੁਜਾ ਤਵ ਤਤ੍ਸੋਮ ਸਖ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪੋ ਮਨਵੇ ਸਸ੍ਰੁਤਸ੍ਕਃ । ਅਹਨ੍ਨਹਿਮਰਿਣਾਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨਪਾਵृਣੋਦਪਿਹਿਤੇਵ ਖਾਨਿ
ਤੇਰੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਸੋਮ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨੂ ਲਈ ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਬੰਦ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸਤਾ।
ਤ੍ਵਾ ਯੁਜਾ ਨਿ ਖਿਦਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਸਹਸਾ ਸਦ੍ਯ ਇਨ੍ਦੋ । ਅਧਿ ष੍ਣੁਨਾ ਬृਹਤਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਮਹੋ ਦ੍ਰੁਹੋ ਅਪ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁ ਧਾਯਿ
ਤੇਰੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਸੋਮ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚੱਕਰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਰਾਹ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਹਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਦਹਦਗ੍ਨਿਰਿਨ੍ਦੋ ਪੁਰਾ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਾਦਭੀਕੇ । ਦੁਰ੍ਗੇ ਦੁਰੋਣੇ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨ ਯਾਤਾਂ ਪੁਰੂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਸ਼ਰ੍ਵਾ ਨਿ ਬਰ੍ਹੀਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜਿਆ, ਸੋਮ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਮਝ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵੈਰੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ।