ਕਿਮਾਦਮਤ੍ਰਂ ਸਖ੍ਯਂ ਸਖਿਭ੍ਯਃ ਕਦਾ ਨੁ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰਵਾਮ । ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਸੁਦृਸ਼ੋ ਵਪੁਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਗਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਚਿਤ੍ਰਤਮਮਿष ਆ ਗੋਃ
ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਦੋਸਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭਰਾਵਾ ਦਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਦੋਂ ਐਲਾਨ ਕਰਾਂਗੇ? ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੁੰਦਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ।
ਦ੍ਰੁਹਂ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਧ੍ਵਰਸਮਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਂ ਤੇਤਿਕ੍ਤੇ ਤਿਗ੍ਮਾ ਤੁਜਸੇ ਅਨੀਕਾ । ऋਣਾ ਚਿਦ੍ਯਤ੍ਰ ऋਣਯਾ ਨ ਉਗ੍ਰੋ ਦੂਰੇ ਅਜ੍ਞਾਤਾ ਉषਸੋ ਬਬਾਧੇ
ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਤਿੱਖੇ ਕੀਤੇ; ਉੱਥੇ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਵੀ ਕਰਜ਼ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੂਰ, ਅਣਜਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ऋਤਸ੍ਯ ਹਿ ਸ਼ੁਰੁਧਃ ਸਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵੀਰृਤਸ੍ਯ ਧੀਤਿਰ੍ਵृਜਿਨਾਨਿ ਹਨ੍ਤਿ । ऋਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਲੋਕੋ ਬਧਿਰਾ ਤਤਰ੍ਦ ਕਰ੍ਣਾ ਬੁਧਾਨਃ ਸ਼ੁਚਮਾਨ ਆਯੋਃ
ਸੱਚ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਵਧਾਨ ਲੋਕ ਹਨ; ਸੱਚ ਦੀ ਸੋਚ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬੇਸੁਣਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਜਾਗ ਪਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ।
ऋਤਸ੍ਯ ਦृਲ਼੍ਹਾ ਧਰੁਣਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਪੁਰੂਣਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਪੁषੇ ਵਪੂਂषਿ । ऋਤੇਨ ਦੀਰ੍ਘਮਿषਣਨ੍ਤ ਪृਕ੍ਸ਼ ऋਤੇਨ ਗਾਵ ऋਤਮਾ ਵਿਵੇਸ਼ੁਃ
ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੀਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ। ਸੱਚ ਨਾਲ ਲੰਬੀਆਂ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੱਚ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਸੱਚ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ।
ऋਤਂ ਯੇਮਾਨ ऋਤਮਿਦ੍ਵਨੋਤ੍ਯृਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਸ੍ਤੁਰਯਾ ਉ ਗਵ੍ਯੁਃ । ऋਤਾਯ ਪृਥ੍ਵੀ ਬਹੁਲੇ ਗਭੀਰੇ ऋਤਾਯ ਧੇਨੂ ਪਰਮੇ ਦੁਹਾਤੇ
ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਕਤ ਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਤਾ ਵਿਚ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਲਈ ਧਰਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਹੈ; ਸੱਚ ਲਈ, ਗਾਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਤੂੰ ਤਾਰੀਫ਼ਯੋਗ ਇੰਦਰ, ਹੁਣ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰਤ, ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹਰੀ ਰਥ ਵਾਲੇ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਸੋਚ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣੀਏ।
ਕਾ ਸੁष੍ਟੁਤਿਃ ਸ਼ਵਸਃ ਸੂਨੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਵਾਚੀਨਂ ਰਾਧਸ ਆ ਵਵਰ੍ਤਤ੍ । ਦਦਿਰ੍ਹਿ ਵੀਰੋ ਗृਣਤੇ ਵਸੂਨਿ ਸ ਗੋਪਤਿਰ੍ਨਿष੍षਿਧਾਂ ਨੋ ਜਨਾਸਃ
ਕਿਹੜੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਤ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਲਿਆਈ? ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਰਲਾ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ ਹਵ੍ਯਃ ਸ ਈਡ੍ਯਃ ਸ ਸੁष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਤ੍ਯਰਾਧਾਃ । ਸ ਯਾਮਨ੍ਨਾ ਮਘਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਤੇ ਸੁष੍ਵਯੇ ਵਰਿਵੋ ਧਾਤ੍
ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਰੀਫ਼ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾਨੀ। ਉਹ ਦਾਤਰ ਮਾਨਵ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੂਜਾਰੀ ਦੇ ਭਜਨ ਲਈ ਚੌੜਾ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਿਨ੍ਨਰੋ ਵਿ ਹ੍ਵਯਨ੍ਤੇ ਸਮੀਕੇ ਰਿਰਿਕ੍ਵਾਂਸਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਕृਣ੍ਵਤ ਤ੍ਰਾਮ੍ । ਮਿਥੋ ਯਤ੍ਤ੍ਯਾਗਮੁਭਯਾਸੋ ਅਗ੍ਮਨ੍ਨਰਸ੍ਤੋਕਸ੍ਯ ਤਨਯਸ੍ਯ ਸਾਤੌ
ਉਸ ਨੂੰ, ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਦੇ ਹਨ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ।
ਕ੍ਰਤੂਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਯੋਗ ਉਗ੍ਰਾਸ਼ੁषਾਣਾਸੋ ਮਿਥੋ ਅਰ੍ਣਸਾਤੌ । ਸਂ ਯਦ੍ਵਿਸ਼ੋऽਵਵृਤ੍ਰਨ੍ਤ ਯੁਧ੍ਮਾ ਆਦਿਨ੍ਨੇਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਯਨ੍ਤੇ ਅਭੀਕੇ
ਲੋਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਗੜੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਵਧੇਰੇ ਪਾਲਣ ਲਈ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਜਾਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤਦ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਆਦਿਦ੍ਧ ਨੇਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਯਜਨ੍ਤ ਆਦਿਤ੍ਪਕ੍ਤਿਃ ਪੁਰੋਲ਼ਾਸ਼ਂ ਰਿਰਿਚ੍ਯਾਤ੍ । ਆਦਿਤ੍ਸੋਮੋ ਵਿ ਪਪृਚ੍ਯਾਦਸੁष੍ਵੀਨਾਦਿਜ੍ਜੁਜੋष ਵृषਭਂ ਯਜਧ੍ਯੈ
ਤਦ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤਦ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ, ਯਜਨ ਦੀ ਰੋਟੀ ਫੈਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਦ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤਦ ਉਹ ਯਜਨ ਲਈ ਵੱਢੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਣੋਤ੍ਯਸ੍ਮੈ ਵਰਿਵੋ ਯ ਇਤ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਮੁਸ਼ਤੇ ਸੁਨੋਤਿ । ਸਧ੍ਰੀਚੀਨੇਨ ਮਨਸਾਵਿਵੇਨਨ੍ਤਮਿਤ੍ਸਖਾਯਂ ਕृਣੁਤੇ ਸਮਤ੍ਸੁ
ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਦਾ ਤੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਕਸਾਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਨਵਤ੍ਸੋਮਮਦ੍ਯ ਪਚਾਤ੍ਪਕ੍ਤੀਰੁਤ ਭृਜ੍ਜਾਤਿ ਧਾਨਾਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਮਨਾਯੋਰੁਚਥਾਨਿ ਹਰ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਧਦ੍ਵृषਣਂ ਸ਼ੁष੍ਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜੋ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਦਾ, ਭੇਟ ਪਕਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਭੁੰਨਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਵੱਲ, ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਚੌੜੇ ਰਾਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਾ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਸਮਰ੍ਯਂ ਵ੍ਯਚੇਦृਘਾਵਾ ਦੀਰ੍ਘਂ ਯਦਾਜਿਮਭ੍ਯਖ੍ਯਦਰ੍ਯਃ । ਅਚਿਕ੍ਰਦਦ੍ਵृषਣਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਚ੍ਛਾ ਦੁਰੋਣ ਆ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸੋਮਸੁਦ੍ਭਿਃ
ਜਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਸਮਰਿਆ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਰੀਆ ਨੂੰ ਲੰਬਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਾ ਤਾਕਤ ਪਤਨੀ ਵੱਲ, ਘਰ ਵਿਚ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਈ।
ਭੂਯਸਾ ਵਸ੍ਨਮਚਰਤ੍ਕਨੀਯੋऽਵਿਕ੍ਰੀਤੋ ਅਕਾਨਿषਂ ਪੁਨਰ੍ਯਨ੍ । ਸ ਭੂਯਸਾ ਕਨੀਯੋ ਨਾਰਿਰੇਚੀਦ੍ਦੀਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿ ਦੁਹਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰ ਵਾਣਮ੍
ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵਿਕਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦਿਆ। ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਗਰੀਬ ਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਕੱਢਦੇ ਹਨ।
ਕ ਇਮਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਮੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਧੇਨੁਭਿਃ । ਯਦਾ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਙ੍ਘਨਦਥੈਨਂ ਮੇ ਪੁਨਰ੍ਦਦਤ੍
ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਖਰੀਦੇਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ? ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਦੇਵੇ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹਰੀ ਵਾਲੇ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਰਹੀਏ।
ਕੋ ਅਦ੍ਯ ਨਰ੍ਯੋ ਦੇਵਕਾਮ ਉਸ਼ਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਂ ਜੁਜੋष । ਕੋ ਵਾ ਮਹੇऽਵਸੇ ਪਾਰ੍ਯਾਯ ਸਮਿਦ੍ਧੇ ਅਗ੍ਨੌ ਸੁਤਸੋਮ ਈਟ੍ਟੇ
ਅੱਜ ਕੌਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ? ਕੌਣ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੌਣ ਜਲਾਏ ਹੋਏ ਅੱਗ ਤੇ, ਨਚੋੜੀ ਹੋਈ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ?
ਕੋ ਨਾਨਾਮ ਵਚਸਾ ਸੋਮ੍ਯਾਯ ਮਨਾਯੁਰ੍ਵਾ ਭਵਤਿ ਵਸ੍ਤ ਉਸ੍ਰਾਃ । ਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਜ੍ਯਂ ਕਃ ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਕੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਵष੍ਟਿ ਕਵਯੇ ਕ ਊਤੀ
ਕੌਣ ਸੋਮਾ ਲਈ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰੇਗਾ, ਕੌਣ ਸੋਚਵਾਨ ਲਈ ਦੋਸਤ ਬਣੇਗਾ, ਕੌਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੌਣ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਾਲ ਭਾਈਚਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਮੰਗਦਾ?
ਕੋ ਦੇਵਾਨਾਮਵੋ ਅਦ੍ਯਾ ਵृਣੀਤੇ ਕ ਆਦਿਤ੍ਯਾਁ ਅਦਿਤਿਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰੀਟ੍ਟੇ । ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੁਤਸ੍ਯਾਂਸ਼ੋਃ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਮਨਸਾਵਿਵੇਨਮ੍
ਅੱਜ ਕੌਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਚੁਣਦਾ, ਕੌਣ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ? ਕਿਸ ਲਈ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇਕਠੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ?
ਤਸ੍ਮਾ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭਾਰਤਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਂਸਜ੍ਜ੍ਯੋਕ੍ਪਸ਼੍ਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤਮ੍ । ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਨਵਾਮੇਤ੍ਯਾਹ ਨਰੇ ਨਰ੍ਯਾਯ ਨृਤਮਾਯ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਅੱਗ, ਭਾਰਤ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਸਾਫ਼ ਵੇਖ ਸਕੇ; ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਆਓ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਚੋੜੀਏ,' ਉਹ ਮਰਦਾਂ, ਸ਼ੂਰਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਲਈ।
ਨ ਤਂ ਜਿਨਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਨ ਦਭ੍ਰਾ ਉਰ੍ਵਸ੍ਮਾ ਅਦਿਤਿਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਂਸਤ੍ । ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਕृਤ੍ਪ੍ਰਿਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਨਾਯੁਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਪ੍ਰਾਵੀਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਅਸ੍ਯ ਸੋਮੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੋਕ ਜਿੱਤਦੇ, ਨ ਘੱਟ; ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਦਿਤੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਸੋਚਵਾਨ ਪਿਆਰਾ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰਾ, ਉਸ ਦਾ ਸੋਮਾ ਨਚੋੜਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਪਿਆਰਾ।
ਸੁਪ੍ਰਾਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਸ਼ੁषਾਲ਼ੇष ਵੀਰਃ ਸੁष੍ਵੇਃ ਪਕ੍ਤਿਂ ਕृਣੁਤੇ ਕੇਵਲੇਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਨਾਸੁष੍ਵੇਰਾਪਿਰ੍ਨ ਸਖਾ ਨ ਜਾਮਿਰ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਵ੍ਯੋऽਵਹਨ੍ਤੇਦਵਾਚਃ
ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼, ਸ਼ੂਰਾ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਲਈ ਹੀ ਜਲਦੀ ਭਾਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਦੀ ਰਾਹ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਾ ਸਹਾਇਕ, ਨਾ ਦੋਸਤ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ; ਮੰਦੀ ਰਾਹ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਬੋਲੀ, ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਨ ਰੇਵਤਾ ਪਣਿਨਾ ਸਖ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸੁਨ੍ਵਤਾ ਸੁਤਪਾਃ ਸਂ ਗृਣੀਤੇ । ਆਸ੍ਯ ਵੇਦਃ ਖਿਦਤਿ ਹਨ੍ਤਿ ਨਗ੍ਨਂ ਵਿ ਸੁष੍ਵਯੇ ਪਕ੍ਤਯੇ ਕੇਵਲੋ ਭੂਤ੍
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਂਦਾ, ਦੌਲਤਮੰਦ ਪਣੀ ਜਾਂ ਸੋਮਾ ਨਾ ਨਚੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਨੰਗੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ; ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਹੀ ਭਾਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰੇऽਵਰੇ ਮਧ੍ਯਮਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾਨ੍ਤੋऽਵਸਿਤਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤ ਉਤ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰੋ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ਹਵਨ੍ਤੇ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ, ਨਵੇਂ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ invoke ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਦਦ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਵਸਦੇ, ਤੇ ਲੜਦੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਮਨੁਰਭਵਂ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਾਹਂ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਾਁ ऋषਿਰਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰਃ । ਅਹਂ ਕੁਤ੍ਸਮਾਰ੍ਜੁਨੇਯਂ ਨ੍ਯृਞ੍ਜੇऽਹਂ ਕਵਿਰੁਸ਼ਨਾ ਪਸ਼੍ਯਤਾ ਮਾ
ਮੈਂ ਮਨੂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਕਸ਼ੀਵਤ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕੁਤਸ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ; ਮੈਂ ਕਵੀ ਉਸ਼ਨਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਅਹਂ ਭੂਮਿਮਦਦਾਮਾਰ੍ਯਾਯਾਹਂ ਵृष੍ਟਿਂ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ । ਅਹਮਪੋ ਅਨਯਂ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾ ਮਮ ਦੇਵਾਸੋ ਅਨੁ ਕੇਤਮਾਯਨ੍
ਮੈਂ ਆਰੀਆ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਮੈਂ ਭਗਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਵਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ, ਲਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਪਣਾਈ।
ਅਹਂ ਪੁਰੋ ਮਨ੍ਦਸਾਨੋ ਵ੍ਯੈਰਂ ਨਵ ਸਾਕਂ ਨਵਤੀਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ । ਸ਼ਤਤਮਂ ਵੇਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤਾਤਾ ਦਿਵੋਦਾਸਮਤਿਥਿਗ੍ਵਂ ਯਦਾਵਮ੍
ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੇ, ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਨਵੇਂ ਤੇ ਨਵੱਤੀਆਂ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਸੌਵੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹਾ ਡਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸਭ ਦਿਵੋਦਾਸ ਤੇ ਅਤਿਥਿਗਵ ਲਈ।
ਪ੍ਰ ਸੁ ष ਵਿਭ੍ਯੋ ਮਰੁਤੋ ਵਿਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰ ਸ਼੍ਯੇਨਃ ਸ਼੍ਯੇਨੇਭ੍ਯ ਆਸ਼ੁਪਤ੍ਵਾ । ਅਚਕ੍ਰਯਾ ਯਤ੍ਸ੍ਵਧਯਾ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਹਵ੍ਯਂ ਭਰਨ੍ਮਨਵੇ ਦੇਵਜੁष੍ਟਮ੍
ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਸ਼ੂਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੇ; ਬਾਜ, ਬਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼, ਉਡੇ। ਜਦ ਬਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਨੂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹਵਨ ਲਿਆ।
ਭਰਦ੍ਯਦਿ ਵਿਰਤੋ ਵੇਵਿਜਾਨਃ ਪਥੋਰੁਣਾ ਮਨੋਜਵਾ ਅਸਰ੍ਜਿ । ਤੂਯਂ ਯਯੌ ਮਧੁਨਾ ਸੋਮ੍ਯੇਨੋਤ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਿਵਿਦੇ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਅਤ੍ਰ
ਜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲਿਆਵੇ, ਉਹ ਚੌੜੀ ਰਾਹ ਤੇ, ਵਿਚਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਵਨ ਲਿਆਵੇ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ, ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਬਾਜ ਨੇ ਮਾਣ ਪਾਇਆ।