ਵਿ ਯਦ੍ਵਰਾਂਸਿ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਵृਣ੍ਵੇ ਪਯੋਭਿਰ੍ਜਿਨ੍ਵੇ ਅਪਾਂ ਜਵਾਂਸਿ । ਵਿਦਦ੍ਗੌਰਸ੍ਯ ਗਵਯਸ੍ਯ ਗੋਹੇ ਯਦੀ ਵਾਜਾਯ ਸੁਧ੍ਯੋ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਜਾਨੇ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਤਰੋਤਾਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪੂਰੇ ਪਲੇ ਹੋਏ ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਦ੍ਰਾ ਤੇ ਹਸ੍ਤਾ ਸੁਕृਤੋਤ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਾਰਾ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਰਾਧ ਇਨ੍ਦ੍ਰ । ਕਾ ਤੇ ਨਿषਤ੍ਤਿਃ ਕਿਮੁ ਨੋ ਮਮਤ੍ਸਿ ਕਿਂ ਨੋਦੁਦੁ ਹਰ੍षਸੇ ਦਾਤਵਾ ਉ
ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪਾਣੀ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਰੋਕ ਕਿਹੜੀ ਹੈ, ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਾ ਵਸ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਤ੍ਯਃ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ਢਨ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਰਿਵਃ ਪੂਰਵੇ ਕਃ । ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨਃ ਸ਼ਗ੍ਧਿ ਰਾਯੋ ਭਕ੍ਸ਼ੀਯ ਤੇऽਵਸੋ ਦੈਵ੍ਯਸ੍ਯ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਤੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਈਏ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੁਣ, ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਹਰਿਵਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ।
ਯਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜੁਜੁषੇ ਯਚ੍ਚ ਵष੍ਟਿ ਤਨ੍ਨੋ ਮਹਾਨ੍ਕਰਤਿ ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ੍ਤੋਮਂ ਮਘਵਾ ਸੋਮਮੁਕ੍ਥਾ ਯੋ ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਵਸਾ ਬਿਭ੍ਰਦੇਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਮਘਵਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਭਜਨ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸੋਮ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵृषਾ ਵृषਨ੍ਧਿਂ ਚਤੁਰਸ਼੍ਰਿਮਸ੍ਯਨ੍ਨੁਗ੍ਰੋ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਨृਤਮਃ ਸ਼ਚੀਵਾਨ੍ । ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਪਰੁष੍ਣੀਮੁषਮਾਣ ਊਰ੍ਣਾਂ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵਿਵ੍ਯੇ
ਵੱਡਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋਸ਼ੀਲਾ, ਚੌਕੋਣੀ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਉਹ ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਦੀ ਉਨ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਜੋੜ ਉਸ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਬਣਾਏ ਹਨ।
ਯੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਤਮੋ ਜਾਯਮਾਨੋ ਮਹੋ ਵਾਜੇਭਿਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁष੍ਮੈਃ । ਦਧਾਨੋ ਵਜ੍ਰਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਸ਼ਨ੍ਤਂ ਦ੍ਯਾਮਮੇਨ ਰੇਜਯਤ੍ਪ੍ਰ ਭੂਮ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੋਧਾਂਸਿ ਪ੍ਰਵਤਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਦ੍ਯੌਰृष੍ਵਾਜ੍ਜਨਿਮਨ੍ਰੇਜਤ ਕ੍ਸ਼ਾਃ । ਆ ਮਾਤਰਾ ਭਰਤਿ ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਾ ਗੋਰ੍ਨृਵਤ੍ਪਰਿਜ੍ਮਨ੍ਨੋਨੁਵਨ੍ਤ ਵਾਤਾਃ
ਸਭ ਰੋਕਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹ, ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਗੂੰਜ ਉਠੇ; ਮਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾ ਤੂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਤੋ ਮਹਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇष੍ਵਿਤ੍ਸਵਨੇषੁ ਪ੍ਰਵਾਚ੍ਯਾ । ਯਚ੍ਛੂਰ ਧृष੍ਣੋ ਧृषਤਾ ਦਧृष੍ਵਾਨਹਿਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਵਸਾਵਿਵੇषੀਃ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਹਨ ਜੋ ਸਭ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹਨ; ਹੇ ਵੀਰ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਦਲੇਰ, ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅਹਿ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ।
ਤਾ ਤੂ ਤੇ ਸਤ੍ਯਾ ਤੁਵਿਨृਮ੍ਣ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਧੇਨਵਃ ਸਿਸ੍ਰਤੇ ਵृष੍ਣ ਊਧ੍ਨਃ । ਅਧਾ ਹ ਤ੍ਵਦ੍ਵृषਮਣੋ ਭਿਯਾਨਾਃ ਪ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਜਵਸਾ ਚਕ੍ਰਮਨ੍ਤ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਹਨ; ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂ ਵੱਡੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।
ਅਤ੍ਰਾਹ ਤੇ ਹਰਿਵਸ੍ਤਾ ਉ ਦੇਵੀਰਵੋਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤਵਨ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰਃ । ਯਤ੍ਸੀਮਨੁ ਪ੍ਰ ਮੁਚੋ ਬਦ੍ਬਧਾਨਾ ਦੀਰ੍ਘਾਮਨੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਯਧ੍ਯੈ
ਇਥੇ, ਹੇ ਹਰਿਵਾ, ਤੇਰੀ ਦਿਵਿਆ ਭੈਣਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਿਪੀਲ਼ੇ ਅਂਸ਼ੁਰ੍ਮਦ੍ਯੋ ਨ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮੀ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ । ਅਸ੍ਮਦ੍ਰ੍ਯਕ੍ਛੁਸ਼ੁਚਾਨਸ੍ਯ ਯਮ੍ਯਾ ਆਸ਼ੁਰ੍ਨ ਰਸ਼੍ਮਿਂ ਤੁਵ੍ਯੋਜਸਂ ਗੋਃ
ਤਾਜ਼ਾ ਸੋਮ, ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੀ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਗਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡੀ, ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮੇ ਵਰ੍षਿष੍ਠਾ ਕृਣੁਹਿ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਨृਮ੍ਣਾਨਿ ਸਤ੍ਰਾ ਸਹੁਰੇ ਸਹਾਂਸਿ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਰਾ ਸੁਹਨਾਨਿ ਰਨ੍ਧਿ ਜਹਿ ਵਧਰ੍ਵਨੁषੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ
ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਬਣਾਓ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ, ਰੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਤ੍ਸੁ ਸ਼ृਣੁਹਿ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਾਁ ਉਪ ਮਾਹਿ ਵਾਜਾਨ੍ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਇषਣਃ ਪੁਰਂਧੀਰਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁ ਮਘਵਨ੍ਬੋਧਿ ਗੋਦਾਃ
ਸਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਸੁਣੋ; ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਇਨਾਮ ਦਿਓ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਦਾਤਾਂ ਤੇ ਖਜਾਨੇ ਆਉਣ; ਹੇ ਮਘਵਨ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੁਣ, ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਹਰਿਵਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ।
ਕਥਾ ਮਹਾਮਵृਧਤ੍ਕਸ੍ਯ ਹੋਤੁਰ੍ਯਜ੍ਞਂ ਜੁषਾਣੋ ਅਭਿ ਸੋਮਮੂਧਃ । ਪਿਬਨ੍ਨੁਸ਼ਾਨੋ ਜੁषਮਾਣੋ ਅਨ੍ਧੋ ਵਵਕ੍ਸ਼ ऋष੍ਵਃ ਸ਼ੁਚਤੇ ਧਨਾਯ
ਕਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਵਧਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਯਾਜਕ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ? ਪੀ ਕੇ, ਚਾਹ ਕੇ, ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕੋ ਅਸ੍ਯ ਵੀਰਃ ਸਧਮਾਦਮਾਪ ਸਮਾਨਂਸ਼ ਸੁਮਤਿਭਿਃ ਕੋ ਅਸ੍ਯ । ਕਦਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚਿਕਿਤੇ ਕਦੂਤੀ ਵृਧੇ ਭੁਵਚ੍ਛਸ਼ਮਾਨਸ੍ਯ ਯਜ੍ਯੋਃ
ਕੌਣ ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਿਆ? ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪੂਜਣਯੋਗ ਅਤੇ ਤਾਰੀਫ਼ਯੋਗ ਦੇ?
ਕਥਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਹੂਯਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਥਾ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨਵਸਾਮਸ੍ਯ ਵੇਦ । ਕਾ ਅਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੀਰੁਪਮਾਤਯੋ ਹ ਕਥੈਨਮਾਹੁਃ ਪਪੁਰਿਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ
ਇੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ? ਨਵੀਂ ਭਜਨ ਸੁਣਦਿਆਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿੰਨੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਦਾਨੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ?
ਕਥਾ ਸਬਾਧਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨੋ ਅਸ੍ਯ ਨਸ਼ਦਭਿ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦੀਧ੍ਯਾਨਃ । ਦੇਵੋ ਭੁਵਨ੍ਨਵੇਦਾ ਮ ऋਤਾਨਾਂ ਨਮੋ ਜਗृਭ੍ਵਾਁ ਅਭਿ ਯਜ੍ਜੁਜੋषਤ੍
ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ? ਪ੍ਰਭੂ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾ; ਸਤਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਭੇਟ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂ।
ਕਥਾ ਕਦਸ੍ਯਾ ਉषਸੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ ਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਂ ਜੁਜੋष । ਕਥਾ ਕਦਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਂ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਯੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਮਂ ਸੁਯੁਜਂ ਤਤਸ੍ਰੇ
ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਾਨਵ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ? ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੋਸਤੀ ਦਿਖਾਈ, ਜੋ ਉਸ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਇੱਛਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ?
ਕਿਮਾਦਮਤ੍ਰਂ ਸਖ੍ਯਂ ਸਖਿਭ੍ਯਃ ਕਦਾ ਨੁ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰਵਾਮ । ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਸੁਦृਸ਼ੋ ਵਪੁਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਗਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਚਿਤ੍ਰਤਮਮਿष ਆ ਗੋਃ
ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਦੋਸਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭਰਾਵਾ ਦਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਦੋਂ ਐਲਾਨ ਕਰਾਂਗੇ? ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੁੰਦਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ।
ਦ੍ਰੁਹਂ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਧ੍ਵਰਸਮਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਂ ਤੇਤਿਕ੍ਤੇ ਤਿਗ੍ਮਾ ਤੁਜਸੇ ਅਨੀਕਾ । ऋਣਾ ਚਿਦ੍ਯਤ੍ਰ ऋਣਯਾ ਨ ਉਗ੍ਰੋ ਦੂਰੇ ਅਜ੍ਞਾਤਾ ਉषਸੋ ਬਬਾਧੇ
ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਤਿੱਖੇ ਕੀਤੇ; ਉੱਥੇ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਵੀ ਕਰਜ਼ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੂਰ, ਅਣਜਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ऋਤਸ੍ਯ ਹਿ ਸ਼ੁਰੁਧਃ ਸਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵੀਰृਤਸ੍ਯ ਧੀਤਿਰ੍ਵृਜਿਨਾਨਿ ਹਨ੍ਤਿ । ऋਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਲੋਕੋ ਬਧਿਰਾ ਤਤਰ੍ਦ ਕਰ੍ਣਾ ਬੁਧਾਨਃ ਸ਼ੁਚਮਾਨ ਆਯੋਃ
ਸੱਚ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਵਧਾਨ ਲੋਕ ਹਨ; ਸੱਚ ਦੀ ਸੋਚ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬੇਸੁਣਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਜਾਗ ਪਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ।
ऋਤਸ੍ਯ ਦृਲ਼੍ਹਾ ਧਰੁਣਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਪੁਰੂਣਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਪੁषੇ ਵਪੂਂषਿ । ऋਤੇਨ ਦੀਰ੍ਘਮਿषਣਨ੍ਤ ਪृਕ੍ਸ਼ ऋਤੇਨ ਗਾਵ ऋਤਮਾ ਵਿਵੇਸ਼ੁਃ
ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੀਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ। ਸੱਚ ਨਾਲ ਲੰਬੀਆਂ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੱਚ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਸੱਚ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ।
ऋਤਂ ਯੇਮਾਨ ऋਤਮਿਦ੍ਵਨੋਤ੍ਯृਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਸ੍ਤੁਰਯਾ ਉ ਗਵ੍ਯੁਃ । ऋਤਾਯ ਪृਥ੍ਵੀ ਬਹੁਲੇ ਗਭੀਰੇ ऋਤਾਯ ਧੇਨੂ ਪਰਮੇ ਦੁਹਾਤੇ
ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਕਤ ਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਤਾ ਵਿਚ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਲਈ ਧਰਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਹੈ; ਸੱਚ ਲਈ, ਗਾਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਤੂੰ ਤਾਰੀਫ਼ਯੋਗ ਇੰਦਰ, ਹੁਣ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰਤ, ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹਰੀ ਰਥ ਵਾਲੇ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਸੋਚ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣੀਏ।
ਕਾ ਸੁष੍ਟੁਤਿਃ ਸ਼ਵਸਃ ਸੂਨੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਵਾਚੀਨਂ ਰਾਧਸ ਆ ਵਵਰ੍ਤਤ੍ । ਦਦਿਰ੍ਹਿ ਵੀਰੋ ਗृਣਤੇ ਵਸੂਨਿ ਸ ਗੋਪਤਿਰ੍ਨਿष੍षਿਧਾਂ ਨੋ ਜਨਾਸਃ
ਕਿਹੜੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਤ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਲਿਆਈ? ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਰਲਾ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ ਹਵ੍ਯਃ ਸ ਈਡ੍ਯਃ ਸ ਸੁष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਤ੍ਯਰਾਧਾਃ । ਸ ਯਾਮਨ੍ਨਾ ਮਘਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਤੇ ਸੁष੍ਵਯੇ ਵਰਿਵੋ ਧਾਤ੍
ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਰੀਫ਼ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾਨੀ। ਉਹ ਦਾਤਰ ਮਾਨਵ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੂਜਾਰੀ ਦੇ ਭਜਨ ਲਈ ਚੌੜਾ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਿਨ੍ਨਰੋ ਵਿ ਹ੍ਵਯਨ੍ਤੇ ਸਮੀਕੇ ਰਿਰਿਕ੍ਵਾਂਸਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਕृਣ੍ਵਤ ਤ੍ਰਾਮ੍ । ਮਿਥੋ ਯਤ੍ਤ੍ਯਾਗਮੁਭਯਾਸੋ ਅਗ੍ਮਨ੍ਨਰਸ੍ਤੋਕਸ੍ਯ ਤਨਯਸ੍ਯ ਸਾਤੌ
ਉਸ ਨੂੰ, ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਦੇ ਹਨ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ।
ਕ੍ਰਤੂਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਯੋਗ ਉਗ੍ਰਾਸ਼ੁषਾਣਾਸੋ ਮਿਥੋ ਅਰ੍ਣਸਾਤੌ । ਸਂ ਯਦ੍ਵਿਸ਼ੋऽਵਵृਤ੍ਰਨ੍ਤ ਯੁਧ੍ਮਾ ਆਦਿਨ੍ਨੇਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਯਨ੍ਤੇ ਅਭੀਕੇ
ਲੋਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਗੜੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਵਧੇਰੇ ਪਾਲਣ ਲਈ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਜਾਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤਦ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।