ਕਯਾ ਤਚ੍ਛृਣ੍ਵੇ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸ਼ਚਿष੍ਠੋ ਯਯਾ ਕृਣੋਤਿ ਮੁਹੁ ਕਾ ਚਿਦृष੍ਵਃ । ਪੁਰੁ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਿਚਯਿष੍ਠੋ ਅਂਹੋऽਥਾ ਦਧਾਤਿ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ
ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਦਾਨੀ, ਕਈ ਦੌਲਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾ ਨੋ ਮਰ੍ਧੀਰਾ ਭਰਾ ਦਦ੍ਧਿ ਤਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਦਾਤਵੇ ਭੂਰਿ ਯਤ੍ਤੇ । ਨਵ੍ਯੇ ਦੇष੍ਣੇ ਸ਼ਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਤ ਉਕ੍ਥੇ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰਵਾਮ ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਃ
ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇ; ਇਸ ਨਵੇਂ, ਚੰਗੇ, ਤੇ ਸਲਾਹ-ਯੋਗ ਭਜਨ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸੀਏ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਲਾਹ-ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹਰੀ ਰਥ ਵਾਲੇ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ, ਸਮਝ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ।
ਆ ਯਾਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਵਸ ਉਪ ਨ ਇਹ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸਧਮਾਦਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਰਃ । ਵਾਵृਧਾਨਸ੍ਤਵਿषੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਭਿਭੂਤਿ ਪੁष੍ਯਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮਦਦ ਲਈ ਆਵੇ, ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਤਾਕਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਵਧਦਾ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਯੇਦਿਹ ਸ੍ਤਵਥ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਤੁਵਿਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਤੁਵਿਰਾਧਸੋ ਨॄਨ੍ । ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵਿਦਥ੍ਯੋ ਨ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਸਾਹ੍ਵਾਨ੍ਤਰੁਤ੍ਰੋ ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਿ ਕृष੍ਟੀਃ
ਇੱਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰੋ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯਾਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਿਵ ਆ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦੁਤ ਵਾ ਪੁਰੀषਾਤ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਾਦਵਸੇ ਨੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ਪਰਾਵਤੋ ਵਾ ਸਦਨਾਦृਤਸ੍ਯ
ਇੰਦਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਜਲਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਆਵੇ; ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਜਾਂ ਸੱਚ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਤੋਂ।
ਸ੍ਥੂਰਸ੍ਯ ਰਾਯੋ ਬृਹਤੋ ਯ ਈਸ਼ੇ ਤਮੁ ष੍ਟਵਾਮ ਵਿਦਥੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਯੋ ਵਾਯੁਨਾ ਜਯਤਿ ਗੋਮਤੀषੁ ਪ੍ਰ ਧृष੍ਣੁਯਾ ਨਯਤਿ ਵਸ੍ਯੋ ਅਚ੍ਛ
ਵੱਡੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੌਲਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਸੀਂ ਸਭਾ-ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰੀਏ—ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪ ਯੋ ਨਮੋ ਨਮਸਿ ਸ੍ਤਭਾਯਨ੍ਨਿਯਰ੍ਤਿ ਵਾਚਂ ਜਨਯਨ੍ਯਜਧ੍ਯੈ । ऋਞ੍ਜਸਾਨਃ ਪੁਰੁਵਾਰ ਉਕ੍ਥੈਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕृਣ੍ਵੀਤ ਸਦਨੇषੁ ਹੋਤਾ
ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦਾਨੀ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ—ਉਹ ਇੰਦਰ, ਸਭਾ-ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਤਾ ਬਣੇ।
ਧਿषਾ ਯਦਿ ਧਿषਣ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਰਣ੍ਯਾਨ੍ਸਦਨ੍ਤੋ ਅਦ੍ਰਿਮੌਸ਼ਿਜਸ੍ਯ ਗੋਹੇ । ਆ ਦੁਰੋषਾਃ ਪਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹੋਤਾ ਯੋ ਨੋ ਮਹਾਨ੍ਸਂਵਰਣੇषੁ ਵਹ੍ਨਿਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਆਗੇ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਮੌਜੀਗਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਹੋਤਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਰਾ ਯਦੀਂ ਭਾਰ੍ਵਰਸ੍ਯ ਵृष੍ਣਃ ਸਿषਕ੍ਤਿ ਸ਼ੁष੍ਮ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਭਰਾਯ । ਗੁਹਾ ਯਦੀਮੌਸ਼ਿਜਸ੍ਯ ਗੋਹੇ ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਧਿਯੇ ਪ੍ਰਾਯਸੇ ਮਦਾਯ
ਜਦੋਂ ਭਾਰਵਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਭੇਟ ਲਈ ਜੁਟਦਾ ਹੈ, ਮੌਜੀਗਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਭਗਤੀ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਯਦ੍ਵਰਾਂਸਿ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਵृਣ੍ਵੇ ਪਯੋਭਿਰ੍ਜਿਨ੍ਵੇ ਅਪਾਂ ਜਵਾਂਸਿ । ਵਿਦਦ੍ਗੌਰਸ੍ਯ ਗਵਯਸ੍ਯ ਗੋਹੇ ਯਦੀ ਵਾਜਾਯ ਸੁਧ੍ਯੋ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਜਾਨੇ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਤਰੋਤਾਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪੂਰੇ ਪਲੇ ਹੋਏ ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਦ੍ਰਾ ਤੇ ਹਸ੍ਤਾ ਸੁਕृਤੋਤ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਾਰਾ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਰਾਧ ਇਨ੍ਦ੍ਰ । ਕਾ ਤੇ ਨਿषਤ੍ਤਿਃ ਕਿਮੁ ਨੋ ਮਮਤ੍ਸਿ ਕਿਂ ਨੋਦੁਦੁ ਹਰ੍षਸੇ ਦਾਤਵਾ ਉ
ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪਾਣੀ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਰੋਕ ਕਿਹੜੀ ਹੈ, ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਾ ਵਸ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਤ੍ਯਃ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ਢਨ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਰਿਵਃ ਪੂਰਵੇ ਕਃ । ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨਃ ਸ਼ਗ੍ਧਿ ਰਾਯੋ ਭਕ੍ਸ਼ੀਯ ਤੇऽਵਸੋ ਦੈਵ੍ਯਸ੍ਯ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਤੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਈਏ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੁਣ, ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਹਰਿਵਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ।
ਯਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜੁਜੁषੇ ਯਚ੍ਚ ਵष੍ਟਿ ਤਨ੍ਨੋ ਮਹਾਨ੍ਕਰਤਿ ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ੍ਤੋਮਂ ਮਘਵਾ ਸੋਮਮੁਕ੍ਥਾ ਯੋ ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਵਸਾ ਬਿਭ੍ਰਦੇਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਮਘਵਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਭਜਨ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸੋਮ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵृषਾ ਵृषਨ੍ਧਿਂ ਚਤੁਰਸ਼੍ਰਿਮਸ੍ਯਨ੍ਨੁਗ੍ਰੋ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਨृਤਮਃ ਸ਼ਚੀਵਾਨ੍ । ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਪਰੁष੍ਣੀਮੁषਮਾਣ ਊਰ੍ਣਾਂ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵਿਵ੍ਯੇ
ਵੱਡਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋਸ਼ੀਲਾ, ਚੌਕੋਣੀ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਉਹ ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਦੀ ਉਨ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਜੋੜ ਉਸ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਬਣਾਏ ਹਨ।
ਯੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਤਮੋ ਜਾਯਮਾਨੋ ਮਹੋ ਵਾਜੇਭਿਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁष੍ਮੈਃ । ਦਧਾਨੋ ਵਜ੍ਰਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਸ਼ਨ੍ਤਂ ਦ੍ਯਾਮਮੇਨ ਰੇਜਯਤ੍ਪ੍ਰ ਭੂਮ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੋਧਾਂਸਿ ਪ੍ਰਵਤਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਦ੍ਯੌਰृष੍ਵਾਜ੍ਜਨਿਮਨ੍ਰੇਜਤ ਕ੍ਸ਼ਾਃ । ਆ ਮਾਤਰਾ ਭਰਤਿ ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਾ ਗੋਰ੍ਨृਵਤ੍ਪਰਿਜ੍ਮਨ੍ਨੋਨੁਵਨ੍ਤ ਵਾਤਾਃ
ਸਭ ਰੋਕਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹ, ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਗੂੰਜ ਉਠੇ; ਮਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾ ਤੂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਤੋ ਮਹਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇष੍ਵਿਤ੍ਸਵਨੇषੁ ਪ੍ਰਵਾਚ੍ਯਾ । ਯਚ੍ਛੂਰ ਧृष੍ਣੋ ਧृषਤਾ ਦਧृष੍ਵਾਨਹਿਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਵਸਾਵਿਵੇषੀਃ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਹਨ ਜੋ ਸਭ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹਨ; ਹੇ ਵੀਰ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਦਲੇਰ, ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅਹਿ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ।
ਤਾ ਤੂ ਤੇ ਸਤ੍ਯਾ ਤੁਵਿਨृਮ੍ਣ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਧੇਨਵਃ ਸਿਸ੍ਰਤੇ ਵृष੍ਣ ਊਧ੍ਨਃ । ਅਧਾ ਹ ਤ੍ਵਦ੍ਵृषਮਣੋ ਭਿਯਾਨਾਃ ਪ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਜਵਸਾ ਚਕ੍ਰਮਨ੍ਤ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਹਨ; ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂ ਵੱਡੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।
ਅਤ੍ਰਾਹ ਤੇ ਹਰਿਵਸ੍ਤਾ ਉ ਦੇਵੀਰਵੋਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤਵਨ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰਃ । ਯਤ੍ਸੀਮਨੁ ਪ੍ਰ ਮੁਚੋ ਬਦ੍ਬਧਾਨਾ ਦੀਰ੍ਘਾਮਨੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਯਧ੍ਯੈ
ਇਥੇ, ਹੇ ਹਰਿਵਾ, ਤੇਰੀ ਦਿਵਿਆ ਭੈਣਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਿਪੀਲ਼ੇ ਅਂਸ਼ੁਰ੍ਮਦ੍ਯੋ ਨ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮੀ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ । ਅਸ੍ਮਦ੍ਰ੍ਯਕ੍ਛੁਸ਼ੁਚਾਨਸ੍ਯ ਯਮ੍ਯਾ ਆਸ਼ੁਰ੍ਨ ਰਸ਼੍ਮਿਂ ਤੁਵ੍ਯੋਜਸਂ ਗੋਃ
ਤਾਜ਼ਾ ਸੋਮ, ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੀ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਗਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡੀ, ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮੇ ਵਰ੍षਿष੍ਠਾ ਕृਣੁਹਿ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਨृਮ੍ਣਾਨਿ ਸਤ੍ਰਾ ਸਹੁਰੇ ਸਹਾਂਸਿ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਰਾ ਸੁਹਨਾਨਿ ਰਨ੍ਧਿ ਜਹਿ ਵਧਰ੍ਵਨੁषੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ
ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਬਣਾਓ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ, ਰੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਤ੍ਸੁ ਸ਼ृਣੁਹਿ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਾਁ ਉਪ ਮਾਹਿ ਵਾਜਾਨ੍ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਇषਣਃ ਪੁਰਂਧੀਰਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁ ਮਘਵਨ੍ਬੋਧਿ ਗੋਦਾਃ
ਸਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਸੁਣੋ; ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਇਨਾਮ ਦਿਓ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਦਾਤਾਂ ਤੇ ਖਜਾਨੇ ਆਉਣ; ਹੇ ਮਘਵਨ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੁਣ, ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਹਰਿਵਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ।
ਕਥਾ ਮਹਾਮਵृਧਤ੍ਕਸ੍ਯ ਹੋਤੁਰ੍ਯਜ੍ਞਂ ਜੁषਾਣੋ ਅਭਿ ਸੋਮਮੂਧਃ । ਪਿਬਨ੍ਨੁਸ਼ਾਨੋ ਜੁषਮਾਣੋ ਅਨ੍ਧੋ ਵਵਕ੍ਸ਼ ऋष੍ਵਃ ਸ਼ੁਚਤੇ ਧਨਾਯ
ਕਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਵਧਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਯਾਜਕ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ? ਪੀ ਕੇ, ਚਾਹ ਕੇ, ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕੋ ਅਸ੍ਯ ਵੀਰਃ ਸਧਮਾਦਮਾਪ ਸਮਾਨਂਸ਼ ਸੁਮਤਿਭਿਃ ਕੋ ਅਸ੍ਯ । ਕਦਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚਿਕਿਤੇ ਕਦੂਤੀ ਵृਧੇ ਭੁਵਚ੍ਛਸ਼ਮਾਨਸ੍ਯ ਯਜ੍ਯੋਃ
ਕੌਣ ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਿਆ? ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪੂਜਣਯੋਗ ਅਤੇ ਤਾਰੀਫ਼ਯੋਗ ਦੇ?
ਕਥਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਹੂਯਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਥਾ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨਵਸਾਮਸ੍ਯ ਵੇਦ । ਕਾ ਅਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੀਰੁਪਮਾਤਯੋ ਹ ਕਥੈਨਮਾਹੁਃ ਪਪੁਰਿਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ
ਇੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ? ਨਵੀਂ ਭਜਨ ਸੁਣਦਿਆਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿੰਨੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਦਾਨੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ?
ਕਥਾ ਸਬਾਧਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨੋ ਅਸ੍ਯ ਨਸ਼ਦਭਿ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦੀਧ੍ਯਾਨਃ । ਦੇਵੋ ਭੁਵਨ੍ਨਵੇਦਾ ਮ ऋਤਾਨਾਂ ਨਮੋ ਜਗृਭ੍ਵਾਁ ਅਭਿ ਯਜ੍ਜੁਜੋषਤ੍
ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ? ਪ੍ਰਭੂ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾ; ਸਤਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਭੇਟ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂ।
ਕਥਾ ਕਦਸ੍ਯਾ ਉषਸੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ ਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਂ ਜੁਜੋष । ਕਥਾ ਕਦਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਂ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਯੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਮਂ ਸੁਯੁਜਂ ਤਤਸ੍ਰੇ
ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਾਨਵ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ? ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੋਸਤੀ ਦਿਖਾਈ, ਜੋ ਉਸ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਇੱਛਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ?