ਪ੍ਰ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰਣਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਾਵਿਦ੍ਵਾਁ ਆਹ ਵਿਦੁषੇ ਕਰਾਂਸਿ । ਯਥਾਯਥਾ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਵਗੂਰ੍ਤਾਪਾਂਸਿ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਯਾਵਿਵੇषੀਃ
ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਤਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵਿਆਪਕ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਲਾਹ-ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹਰੀ ਰਥ ਵਾਲੇ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ, ਸਮਝ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ।
ਆ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੂਰਾਦਾ ਨ ਆਸਾਦਭਿष੍ਟਿਕृਦਵਸੇ ਯਾਸਦੁਗ੍ਰਃ । ਓਜਿष੍ਠੇਭਿਰ੍ਨृਪਤਿਰ੍ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ ਸਂਗੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਤੁਰ੍ਵਣਿਃ ਪृਤਨ੍ਯੂਨ੍
ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੂਰੋਂ ਆਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਜੋ ਮਦਦ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਗਰਜਨ ਵਾਲਾ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਆ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰਿਭਿਰ੍ਯਾਤ੍ਵਚ੍ਛਾਰ੍ਵਾਚੀਨੋऽਵਸੇ ਰਾਧਸੇ ਚ । ਤਿष੍ਠਾਤਿ ਵਜ੍ਰੀ ਮਘਵਾ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ੀਮਂ ਯਜ੍ਞਮਨੁ ਨੋ ਵਾਜਸਾਤੌ
ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਹਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲਈ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ; ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਦਾਨੀ, ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ।
ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਰੋ ਦਧਤ੍ਸਨਿष੍ਯਸਿ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨਃ । ਸ਼੍ਵਘ੍ਨੀਵ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਸਨਯੇ ਧਨਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਯਮਰ੍ਯ ਆਜਿਂ ਜਯੇਮ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਇਹ ਯਜਨ ਅੱਗੇ ਰੱਖੇਗਾ; ਸਾਨੂੰ ਸਮਝ ਬਖ਼ਸ਼ੇਗਾ; ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ—ਅਸੀਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲੈਈਏ।
ਉਸ਼ਨ੍ਨੁ षੁ ਣਃ ਸੁਮਨਾ ਉਪਾਕੇ ਸੋਮਸ੍ਯ ਨੁ ਸੁषੁਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਾਵਃ । ਪਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਭृਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਵਃ ਸਮਨ੍ਧਸਾ ਮਮਦਃ ਪृष੍ਠ੍ਯੇਨ
ਇੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸੋਮ ਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ; ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੇ ਮਿੱਠੇ ਮਧ ਨੂੰ ਪੀ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿ ਯੋ ਰਰਪ੍ਸ਼ ऋषਿਭਿਰ੍ਨਵੇਭਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਪਕ੍ਵਃ ਸृਣ੍ਯੋ ਨ ਜੇਤਾ । ਮਰ੍ਯੋ ਨ ਯੋषਾਮਭਿ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋऽਚ੍ਛਾ ਵਿਵਕ੍ਮਿ ਪੁਰੁਹੂਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਜੋ ਨਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਰਖ਼ਤ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਵੀ, ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਗਿਰਿਰ੍ਨ ਯਃ ਸ੍ਵਤਵਾਁ ऋष੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਨਾਦੇਵ ਸਹਸੇ ਜਾਤ ਉਗ੍ਰਃ । ਆਦਰ੍ਤਾ ਵਜ੍ਰਂ ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਨ ਭੀਮ ਉਦ੍ਨੇਵ ਕੋਸ਼ਂ ਵਸੁਨਾ ਨ੍ਯृष੍ਟਮ੍
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਉਸਨੇ ਪੁਰਾਣਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਵਜਰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਭਾਂਡਾ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਯਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਾ ਜਨੁषਾ ਨ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨ ਰਾਧਸ ਆਮਰੀਤਾ ਮਘਸ੍ਯ । ਉਦ੍ਵਾਵृषਾਣਸ੍ਤਵਿषੀਵ ਉਗ੍ਰਾਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਦਦ੍ਧਿ ਪੁਰੁਹੂਤ ਰਾਯਃ
ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਨਮ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਦਾਨ-ਦਾਤ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਉਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ, ਸਾਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਈਕ੍ਸ਼ੇ ਰਾਯਃ ਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਯ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮੁਤ ਵ੍ਰਜਮਪਵਰ੍ਤਾਸਿ ਗੋਨਾਮ੍ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਨਰਃ ਸਮਿਥੇषੁ ਪ੍ਰਹਾਵਾਨ੍ਵਸ੍ਵੋ ਰਾਸ਼ਿਮਭਿਨੇਤਾਸਿ ਭੂਰਿਮ੍
ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਵਸਦੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਢੁਕਵੀਂ ਢੁਕ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸਭਾ-ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਢੇਰ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਯਾ ਤਚ੍ਛृਣ੍ਵੇ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸ਼ਚਿष੍ਠੋ ਯਯਾ ਕृਣੋਤਿ ਮੁਹੁ ਕਾ ਚਿਦृष੍ਵਃ । ਪੁਰੁ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਿਚਯਿष੍ਠੋ ਅਂਹੋऽਥਾ ਦਧਾਤਿ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ
ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਦਾਨੀ, ਕਈ ਦੌਲਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾ ਨੋ ਮਰ੍ਧੀਰਾ ਭਰਾ ਦਦ੍ਧਿ ਤਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਦਾਤਵੇ ਭੂਰਿ ਯਤ੍ਤੇ । ਨਵ੍ਯੇ ਦੇष੍ਣੇ ਸ਼ਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਤ ਉਕ੍ਥੇ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰਵਾਮ ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਃ
ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇ; ਇਸ ਨਵੇਂ, ਚੰਗੇ, ਤੇ ਸਲਾਹ-ਯੋਗ ਭਜਨ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸੀਏ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਲਾਹ-ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹਰੀ ਰਥ ਵਾਲੇ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ, ਸਮਝ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ।
ਆ ਯਾਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਵਸ ਉਪ ਨ ਇਹ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸਧਮਾਦਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਰਃ । ਵਾਵृਧਾਨਸ੍ਤਵਿषੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਭਿਭੂਤਿ ਪੁष੍ਯਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮਦਦ ਲਈ ਆਵੇ, ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਤਾਕਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਵਧਦਾ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਯੇਦਿਹ ਸ੍ਤਵਥ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਤੁਵਿਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਤੁਵਿਰਾਧਸੋ ਨॄਨ੍ । ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵਿਦਥ੍ਯੋ ਨ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਸਾਹ੍ਵਾਨ੍ਤਰੁਤ੍ਰੋ ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਿ ਕृष੍ਟੀਃ
ਇੱਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰੋ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯਾਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਿਵ ਆ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦੁਤ ਵਾ ਪੁਰੀषਾਤ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਾਦਵਸੇ ਨੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ਪਰਾਵਤੋ ਵਾ ਸਦਨਾਦृਤਸ੍ਯ
ਇੰਦਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਜਲਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਆਵੇ; ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਜਾਂ ਸੱਚ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਤੋਂ।
ਸ੍ਥੂਰਸ੍ਯ ਰਾਯੋ ਬृਹਤੋ ਯ ਈਸ਼ੇ ਤਮੁ ष੍ਟਵਾਮ ਵਿਦਥੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਯੋ ਵਾਯੁਨਾ ਜਯਤਿ ਗੋਮਤੀषੁ ਪ੍ਰ ਧृष੍ਣੁਯਾ ਨਯਤਿ ਵਸ੍ਯੋ ਅਚ੍ਛ
ਵੱਡੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੌਲਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਸੀਂ ਸਭਾ-ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰੀਏ—ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪ ਯੋ ਨਮੋ ਨਮਸਿ ਸ੍ਤਭਾਯਨ੍ਨਿਯਰ੍ਤਿ ਵਾਚਂ ਜਨਯਨ੍ਯਜਧ੍ਯੈ । ऋਞ੍ਜਸਾਨਃ ਪੁਰੁਵਾਰ ਉਕ੍ਥੈਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕृਣ੍ਵੀਤ ਸਦਨੇषੁ ਹੋਤਾ
ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦਾਨੀ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ—ਉਹ ਇੰਦਰ, ਸਭਾ-ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਤਾ ਬਣੇ।
ਧਿषਾ ਯਦਿ ਧਿषਣ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਰਣ੍ਯਾਨ੍ਸਦਨ੍ਤੋ ਅਦ੍ਰਿਮੌਸ਼ਿਜਸ੍ਯ ਗੋਹੇ । ਆ ਦੁਰੋषਾਃ ਪਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹੋਤਾ ਯੋ ਨੋ ਮਹਾਨ੍ਸਂਵਰਣੇषੁ ਵਹ੍ਨਿਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਆਗੇ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਮੌਜੀਗਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਹੋਤਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਰਾ ਯਦੀਂ ਭਾਰ੍ਵਰਸ੍ਯ ਵृष੍ਣਃ ਸਿषਕ੍ਤਿ ਸ਼ੁष੍ਮ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਭਰਾਯ । ਗੁਹਾ ਯਦੀਮੌਸ਼ਿਜਸ੍ਯ ਗੋਹੇ ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਧਿਯੇ ਪ੍ਰਾਯਸੇ ਮਦਾਯ
ਜਦੋਂ ਭਾਰਵਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਭੇਟ ਲਈ ਜੁਟਦਾ ਹੈ, ਮੌਜੀਗਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਭਗਤੀ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਯਦ੍ਵਰਾਂਸਿ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਵृਣ੍ਵੇ ਪਯੋਭਿਰ੍ਜਿਨ੍ਵੇ ਅਪਾਂ ਜਵਾਂਸਿ । ਵਿਦਦ੍ਗੌਰਸ੍ਯ ਗਵਯਸ੍ਯ ਗੋਹੇ ਯਦੀ ਵਾਜਾਯ ਸੁਧ੍ਯੋ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਜਾਨੇ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਤਰੋਤਾਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪੂਰੇ ਪਲੇ ਹੋਏ ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਦ੍ਰਾ ਤੇ ਹਸ੍ਤਾ ਸੁਕृਤੋਤ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਾਰਾ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਰਾਧ ਇਨ੍ਦ੍ਰ । ਕਾ ਤੇ ਨਿषਤ੍ਤਿਃ ਕਿਮੁ ਨੋ ਮਮਤ੍ਸਿ ਕਿਂ ਨੋਦੁਦੁ ਹਰ੍षਸੇ ਦਾਤਵਾ ਉ
ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪਾਣੀ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਰੋਕ ਕਿਹੜੀ ਹੈ, ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਾ ਵਸ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਤ੍ਯਃ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ਢਨ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਰਿਵਃ ਪੂਰਵੇ ਕਃ । ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨਃ ਸ਼ਗ੍ਧਿ ਰਾਯੋ ਭਕ੍ਸ਼ੀਯ ਤੇऽਵਸੋ ਦੈਵ੍ਯਸ੍ਯ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਤੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਈਏ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੁਣ, ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਹਰਿਵਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ।
ਯਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜੁਜੁषੇ ਯਚ੍ਚ ਵष੍ਟਿ ਤਨ੍ਨੋ ਮਹਾਨ੍ਕਰਤਿ ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ੍ਤੋਮਂ ਮਘਵਾ ਸੋਮਮੁਕ੍ਥਾ ਯੋ ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਵਸਾ ਬਿਭ੍ਰਦੇਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਮਘਵਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਭਜਨ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸੋਮ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵृषਾ ਵृषਨ੍ਧਿਂ ਚਤੁਰਸ਼੍ਰਿਮਸ੍ਯਨ੍ਨੁਗ੍ਰੋ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਨृਤਮਃ ਸ਼ਚੀਵਾਨ੍ । ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਪਰੁष੍ਣੀਮੁषਮਾਣ ਊਰ੍ਣਾਂ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵਿਵ੍ਯੇ
ਵੱਡਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋਸ਼ੀਲਾ, ਚੌਕੋਣੀ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਉਹ ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਦੀ ਉਨ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਜੋੜ ਉਸ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਬਣਾਏ ਹਨ।
ਯੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਤਮੋ ਜਾਯਮਾਨੋ ਮਹੋ ਵਾਜੇਭਿਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁष੍ਮੈਃ । ਦਧਾਨੋ ਵਜ੍ਰਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਸ਼ਨ੍ਤਂ ਦ੍ਯਾਮਮੇਨ ਰੇਜਯਤ੍ਪ੍ਰ ਭੂਮ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੋਧਾਂਸਿ ਪ੍ਰਵਤਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਦ੍ਯੌਰृष੍ਵਾਜ੍ਜਨਿਮਨ੍ਰੇਜਤ ਕ੍ਸ਼ਾਃ । ਆ ਮਾਤਰਾ ਭਰਤਿ ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਾ ਗੋਰ੍ਨृਵਤ੍ਪਰਿਜ੍ਮਨ੍ਨੋਨੁਵਨ੍ਤ ਵਾਤਾਃ
ਸਭ ਰੋਕਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹ, ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਗੂੰਜ ਉਠੇ; ਮਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾ ਤੂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਤੋ ਮਹਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇष੍ਵਿਤ੍ਸਵਨੇषੁ ਪ੍ਰਵਾਚ੍ਯਾ । ਯਚ੍ਛੂਰ ਧृष੍ਣੋ ਧृषਤਾ ਦਧृष੍ਵਾਨਹਿਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਵਸਾਵਿਵੇषੀਃ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਹਨ ਜੋ ਸਭ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹਨ; ਹੇ ਵੀਰ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਦਲੇਰ, ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅਹਿ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ।
ਤਾ ਤੂ ਤੇ ਸਤ੍ਯਾ ਤੁਵਿਨृਮ੍ਣ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਧੇਨਵਃ ਸਿਸ੍ਰਤੇ ਵृष੍ਣ ਊਧ੍ਨਃ । ਅਧਾ ਹ ਤ੍ਵਦ੍ਵृषਮਣੋ ਭਿਯਾਨਾਃ ਪ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਜਵਸਾ ਚਕ੍ਰਮਨ੍ਤ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਹਨ; ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂ ਵੱਡੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।