ਅਯਂ ਚਕ੍ਰਮਿषਣਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨ੍ਯੇਤਸ਼ਂ ਰੀਰਮਤ੍ਸਸृਮਾਣਮ੍ । ਆ ਕृष੍ਣ ਈਂ ਜੁਹੁਰਾਣੋ ਜਿਘਰ੍ਤਿ ਤ੍ਵਚੋ ਬੁਧ੍ਨੇ ਰਜਸੋ ਅਸ੍ਯ ਯੋਨੌ
ਇਹ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਹੈ। ਕਾਲੀਅਤ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ ਵਿੱਚ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਿਕ੍ਨ੍ਯਾਂ ਯਜਮਾਨੋ ਨ ਹੋਤਾ
ਅਸਿਕਨੀ ਵਿੱਚ, ਯਜਮਾਨ ਹੋਤ੍ਰ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਗਵ੍ਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਸ਼੍ਵਾਯਨ੍ਤੋ ਵृषਣਂ ਵਾਜਯਨ੍ਤਃ । ਜਨੀਯਨ੍ਤੋ ਜਨਿਦਾਮਕ੍ਸ਼ਿਤੋਤਿਮਾ ਚ੍ਯਾਵਯਾਮੋऽਵਤੇ ਨ ਕੋਸ਼ਮ੍
ਗਿਆਨੀ, ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਘੋੜੇ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਬਲਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਤਾਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਠੱਗਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਦਦ ਲਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਾਤਾ ਨੋ ਬੋਧਿ ਦਦृਸ਼ਾਨ ਆਪਿਰਭਿਖ੍ਯਾਤਾ ਮਰ੍ਡਿਤਾ ਸੋਮ੍ਯਾਨਾਮ੍ । ਸਖਾ ਪਿਤਾ ਪਿਤृਤਮਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਕਰ੍ਤੇਮੁ ਲੋਕਮੁਸ਼ਤੇ ਵਯੋਧਾਃ
ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਦਦਗਾਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਦੋਸਤ, ਪਿਤਾ, ਸਭ ਪਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਸੀਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਈਏ।
ਸਖੀਯਤਾਮਵਿਤਾ ਬੋਧਿ ਸਖਾ ਗृਣਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਵਯੋ ਧਾਃ । ਵਯਂ ਹ੍ਯਾ ਤੇ ਚਕृਮਾ ਸਬਾਧ ਆਭਿਃ ਸ਼ਮੀਭਿਰ੍ਮਹਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ
ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਸਾਡਾ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਾ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਤੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਘਵਾ ਯਦ੍ਧ ਵृਤ੍ਰਾ ਭੂਰੀਣ੍ਯੇਕੋ ਅਪ੍ਰਤੀਨਿ ਹਨ੍ਤਿ । ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੋ ਜਰਿਤਾ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਨਕਿਰ੍ਦੇਵਾ ਵਾਰਯਨ੍ਤੇ ਨ ਮਰ੍ਤਾਃ
ਇੰਦਰ, ਦਾਤਾ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਬਹੁਤ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਜੈਤ। ਉਸ ਦਾ ਗਾਇਕ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦੇਵਤੇ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ।
ਏਵਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਘਵਾ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ੀ ਕਰਤ੍ਸਤ੍ਯਾ ਚਰ੍षਣੀਧृਦਨਰ੍ਵਾ । ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਜਨੁषਾਂ ਧੇਹ੍ਯਸ੍ਮੇ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਮਾਹਿਨਂ ਯਜ੍ਜਰਿਤ੍ਰੇ
ਇੰਦਰ, ਦਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ-ਦਰਸ਼ੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ, ਗਾਇਕ ਲਈ ਰੱਖ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੁਣ, ਗਾਇਆ, ਤੂੰ ਗਾਇਕ ਲਈ ਦੌਲਤ ਵਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਹਰਿਵ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਥ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਹੀਏ।
ਅਯਂ ਪਨ੍ਥਾ ਅਨੁਵਿਤ੍ਤਃ ਪੁਰਾਣੋ ਯਤੋ ਦੇਵਾ ਉਦਜਾਯਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਅਤਸ਼੍ਚਿਦਾ ਜਨਿषੀष੍ਟ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਮਾ ਮਾਤਰਮਮੁਯਾ ਪਤ੍ਤਵੇ ਕਃ
ਇਹ ਰਸਤਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਨਮ ਲਏ। ਇਥੋਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਾ ਭਟਕਾਏ।
ਨਾਹਮਤੋ ਨਿਰਯਾ ਦੁਰ੍ਗਹੈਤਤ੍ਤਿਰਸ਼੍ਚਤਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮਾਣਿ । ਬਹੂਨਿ ਮੇ ਅਕृਤਾ ਕਰ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਯੁਧ੍ਯੈ ਤ੍ਵੇਨ ਸਂ ਤ੍ਵੇਨ ਪृਚ੍ਛੈ
ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਉਹ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਮੁਸ਼ਕਲ। ਮੈਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਲੰਘਾਂਗਾ, ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਾਂਗਾ।
ਪਰਾਯਤੀਂ ਮਾਤਰਮਨ੍ਵਚष੍ਟ ਨ ਨਾਨੁ ਗਾਨ੍ਯਨੁ ਨੂ ਗਮਾਨਿ । ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ਗृਹੇ ਅਪਿਬਤ੍ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਤਧਨ੍ਯਂ ਚਮ੍ਵੋਃ ਸੁਤਸ੍ਯ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਂਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚੰਵ ਨੇ ਨਿਚੋੜਿਆ।
ਕਿਂ ਸ ऋਧਕ੍ਕृਣਵਦ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਮਾਸੋ ਜਭਾਰ ਸ਼ਰਦਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਨਹੀ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਮਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਜਾਤੇषੂਤ ਯੇ ਜਨਿਤ੍ਵਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਰਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ।
ਅਵਦ੍ਯਮਿਵ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਗੁਹਾਕਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਾਤਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣਾ ਨ੍ਯृष੍ਟਮ੍ । ਅਥੋਦਸ੍ਥਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮਤ੍ਕਂ ਵਸਾਨ ਆ ਰੋਦਸੀ ਅਪृਣਾਜ੍ਜਾਯਮਾਨਃ
ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਭਰਿਆ, ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਭਰ ਦਿੱਤੇ।
ਏਤਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯਲਲਾਭਵਨ੍ਤੀਰृਤਾਵਰੀਰਿਵ ਸਂਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਾਃ । ਏਤਾ ਵਿ ਪृਚ੍ਛ ਕਿਮਿਦਂ ਭਨਨ੍ਤਿ ਕਮਾਪੋ ਅਦ੍ਰਿਂ ਪਰਿਧਿਂ ਰੁਜਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਰੀਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੀਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪੁੱਛ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕੌਣ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਦੀ ਰੋਕ ਤੋੜਦਾ ਹੈ?
ਕਿਮੁ ष੍ਵਿਦਸ੍ਮੈ ਨਿਵਿਦੋ ਭਨਨ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਵਦ੍ਯਂ ਦਿਧਿषਨ੍ਤ ਆਪਃ । ਮਮੈਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਤਾ ਵਧੇਨ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਅਸृਜਦ੍ਵਿ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍
ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਰਾਜ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਮਮਚ੍ਚਨ ਤ੍ਵਾ ਯੁਵਤਿਃ ਪਰਾਸ ਮਮਚ੍ਚਨ ਤ੍ਵਾ ਕੁषਵਾ ਜਗਾਰ । ਮਮਚ੍ਚਿਦਾਪਃ ਸ਼ਿਸ਼ਵੇ ਮਮृਡ੍ਯੁਰ੍ਮਮਚ੍ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸੋਦਤਿष੍ਠਤ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਛੱਡ ਆਇਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਭਰਿਆ।
ਮਮਚ੍ਚਨ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਵ੍ਯਂਸੋ ਨਿਵਿਵਿਧ੍ਵਾਁ ਅਪ ਹਨੂ ਜਘਾਨ । ਅਧਾ ਨਿਵਿਦ੍ਧ ਉਤ੍ਤਰੋ ਬਭੂਵਾਞ੍ਛਿਰੋ ਦਾਸਸ੍ਯ ਸਂ ਪਿਣਗ੍ਵਧੇਨ
ਤੇਰੇ ਜਬੜੇ ਵੀ, ਦਾਤਾ, ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇਰਾ ਹੇਠਲਾ ਜਬੜਾ ਵੀ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉੱਤਲਾ ਜਬੜਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਸ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੋਟ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਗृष੍ਟਿਃ ਸਸੂਵ ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਤਵਾਗਾਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਵृषਭਂ ਤੁਮ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਅਰੀਲ਼੍ਹਂ ਵਤ੍ਸਂ ਚਰਥਾਯ ਮਾਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਤਨ੍ਵ ਇਚ੍ਛਮਾਨਮ੍
ਗਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਟੱਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ—ਇੰਦ੍ਰ—ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਚਾਹ ਕੀਤੀ।
ਉਤ ਮਾਤਾ ਮਹਿषਮਨ੍ਵਵੇਨਦਮੀ ਤ੍ਵਾ ਜਹਤਿ ਪੁਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ । ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵृਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਨਿष੍ਯਨ੍ਸਖੇ ਵਿष੍ਣੋ ਵਿਤਰਂ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ
ਮਾਂ ਨੇ ਭੈਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਕੇ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ, ਛੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਹਾ: 'ਮਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰਸਤਾ ਵਧਾ ਤੇ ਪੈਰ ਪਸਾਰ।'
ਕਸ੍ਤੇ ਮਾਤਰਂ ਵਿਧਵਾਮਚਕ੍ਰਚ੍ਛਯੁਂ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਮਜਿਘਾਂਸਚ੍ਚਰਨ੍ਤਮ੍ । ਕਸ੍ਤੇ ਦੇਵੋ ਅਧਿ ਮਾਰ੍ਡੀਕ ਆਸੀਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਪਿਤਰਂ ਪਾਦਗृਹ੍ਯ
ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਬਣਾਇਆ? ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ, ਮਾਰੁਤ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ?
ਅਵਰ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਨ ਆਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੇਚੇ ਨ ਦੇਵੇषੁ ਵਿਵਿਦੇ ਮਰ੍ਡਿਤਾਰਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਜਾਯਾਮਮਹੀਯਮਾਨਾਮਧਾ ਮੇ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਮਧ੍ਵਾ ਜਭਾਰ
ਮੈਂ ਭੇੜੀ ਵਾਂਗ ਅੰਤਰਾਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਬਾਜ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਲੈ ਗਿਆ।
ਏਵਾ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸਃ ਸੁਹਵਾਸ ਊਮਾਃ । ਮਹਾਮੁਭੇ ਰੋਦਸੀ ਵृਦ੍ਧਮृष੍ਵਂ ਨਿਰੇਕਮਿਦ੍ਵृਣਤੇ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਵੱਡਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ।
ਅਵਾਸृਜਨ੍ਤ ਜਿਵ੍ਰਯੋ ਨ ਦੇਵਾ ਭੁਵਃ ਸਮ੍ਰਾਲ਼ਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਤ੍ਯਯੋਨਿਃ । ਅਹਨ੍ਨਹਿਂ ਪਰਿਸ਼ਯਾਨਮਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰ ਵਰ੍ਤਨੀਰਰਦੋ ਵਿਸ਼੍ਵਧੇਨਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਸੱਚੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ। ਤੂੰ ਅੜੀ ਹੋਈ ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਲਈ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ।
ਅਤृਪ੍ਣੁਵਨ੍ਤਂ ਵਿਯਤਮਬੁਧ੍ਯਮਬੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁषੁਪਾਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਵਤ ਆਸ਼ਯਾਨਮਹਿਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵਿ ਰਿਣਾ ਅਪਰ੍ਵਨ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤ੍ਰੁਪਤ, ਬੇਹੋਸ਼, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਿਲਿਆ, ਇੰਦ੍ਰਾ। ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਰਪ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ੋਦਯਚ੍ਛਵਸਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮ ਬੁਧ੍ਨਂ ਵਾਰ੍ਣ ਵਾਤਸ੍ਤਵਿषੀਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਦृਲ਼੍ਹਾਨ੍ਯੌਭ੍ਨਾਦੁਸ਼ਮਾਨ ਓਜੋऽਵਾਭਿਨਤ੍ਕਕੁਭਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮ੍
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਦਰਿਆ ਦੀ ਤਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੋਕਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਦਦ੍ਰੁਰ੍ਜਨਯੋ ਨ ਗਰ੍ਭਂ ਰਥਾ ਇਵ ਪ੍ਰ ਯਯੁਃ ਸਾਕਮਦ੍ਰਯਃ । ਅਤਰ੍ਪਯੋ ਵਿਸृਤ ਉਬ੍ਜ ਊਰ੍ਮੀਨ੍ਤ੍ਵਂ ਵृਤਾਁ ਅਰਿਣਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍
ਲੋਕ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਏ, ਨਦੀਆਂ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਮਹੀਮਵਨਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧੇਨਾਂ ਤੁਰ੍ਵੀਤਯੇ ਵਯ੍ਯਾਯ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੀਮ੍ । ਅਰਮਯੋ ਨਮਸੈਜਦਰ੍ਣਃ ਸੁਤਰਣਾਁ ਅਕृਣੋਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍
ਤੂੰ ਵੱਡੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੁਰਵੀਤੀ ਤੇ ਵੈਯਾ ਲਈ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਆਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਰੁਵੋ ਨਭਨ੍ਵੋ ਨ ਵਕ੍ਵਾ ਧ੍ਵਸ੍ਰਾ ਅਪਿਨ੍ਵਦ੍ਯੁਵਤੀਰृਤਜ੍ਞਾਃ । ਧਨ੍ਵਾਨ੍ਯਜ੍ਰਾਁ ਅਪृਣਕ੍ਤृषਾਣਾਁ ਅਧੋਗਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤਰ੍ਯੋ ਦਂਸੁਪਤ੍ਨੀਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਜਵਾਨ, ਰੀਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਪਿਆਸੇ ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦਾਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ।
ਪੂਰ੍ਵੀਰੁषਸਃ ਸ਼ਰਦਸ਼੍ਚ ਗੂਰ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਅਸृਜਦ੍ਵਿ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ । ਪਰਿष੍ਠਿਤਾ ਅਤृਣਦ੍ਬਦ੍ਬਧਾਨਾਃ ਸੀਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਰਵਿਤਵੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ
ਕਈ ਸਵੇਰਾਂ ਤੇ ਪਤਝੜ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਇੰਦ੍ਰਾ, ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਲਈ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣਾਇਆ।
ਵਮ੍ਰੀਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰਮਗ੍ਰੁਵੋ ਅਦਾਨਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਾਦ੍ਧਰਿਵ ਆ ਜਭਰ੍ਥ । ਵ੍ਯਨ੍ਧੋ ਅਖ੍ਯਦਹਿਮਾਦਦਾਨੋ ਨਿਰ੍ਭੂਦੁਖਚ੍ਛਿਤ੍ਸਮਰਨ੍ਤ ਪਰ੍ਵ
ਨਿਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਘਰੋਂ ਲੈ ਆਇਆ, ਇੰਦ੍ਰਾ। ਅੰਨ੍ਹਾ ਨੇ ਸਰਪ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਸਨ, ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਏ।