ਸੁਵੀਰਸ੍ਤੇ ਜਨਿਤਾ ਮਨ੍ਯਤ ਦ੍ਯੌਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਪਸ੍ਤਮੋ ਭੂਤ੍ । ਯ ਈਂ ਜਜਾਨ ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ ਸੁਵਜ੍ਰਮਨਪਚ੍ਯੁਤਂ ਸਦਸੋ ਨ ਭੂਮ
ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ ਮੰਨਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਵੱਡਾ ਵਜਰ, ਤੇ ਅਡੋਲ ਆਸਥਾਨ ਜਿਹਾ ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਯ ਏਕ ਇਚ੍ਚ੍ਯਾਵਯਤਿ ਪ੍ਰ ਭੂਮਾ ਰਾਜਾ ਕृष੍ਟੀਨਾਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਸਤ੍ਯਮੇਨਮਨੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਦਨ੍ਤਿ ਰਾਤਿਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਗृਣਤੋ ਮਘੋਨਃ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ ਇੰਦਰ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾਤਾਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਦਾਤ ਵਿਚ ਜੋ ਸਦਾ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਰਾ ਸੋਮਾ ਅਭਵਨ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਸਤ੍ਰਾ ਮਦਾਸੋ ਬृਹਤੋ ਮਦਿष੍ਠਾਃ । ਸਤ੍ਰਾਭਵੋ ਵਸੁਪਤਿਰ੍ਵਸੂਨਾਂ ਦਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਧਿਥਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕृष੍ਟੀਃ
ਸਾਰੇ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਸ ਤੇਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਤੂੰ ਦਾਤਿਆਂ ਲਈ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਸਕੇਂ।
ਤ੍ਵਮਧ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਯਮਾਨੋऽਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਧਿਥਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕृष੍ਟੀਃ । ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਵਤ ਆਸ਼ਯਾਨਮਹਿਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮਘਵਨ੍ਵਿ ਵृਸ਼੍ਚਃ
ਤੂੰ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਲਪੇਟਿਆ ਵੈਰੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਰਾਹਣਂ ਦਾਧृषਿਂ ਤੁਮ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਮਪਾਰਂ ਵृषਭਂ ਸੁਵਜ੍ਰਮ੍ । ਹਨ੍ਤਾ ਯੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਸਨਿਤੋਤ ਵਾਜਂ ਦਾਤਾ ਮਘਾਨਿ ਮਘਵਾ ਸੁਰਾਧਾਃ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली, ਅਤਿ ਵੱਡਾ, ਅਸীম ਬਲਦ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਹਾਰਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਘਵਾਨ ਹੈ।
ਅਯਂ ਵृਤਸ਼੍ਚਾਤਯਤੇ ਸਮੀਚੀਰ੍ਯ ਆਜਿषੁ ਮਘਵਾ ਸ਼ृਣ੍ਵ ਏਕਃ । ਅਯਂ ਵਾਜਂ ਭਰਤਿ ਯਂ ਸਨੋਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸਖ੍ਯੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਇਹ ਮਘਵਾਨ, ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋਈਏ।
ਅਯਂ ਸ਼ृਣ੍ਵੇ ਅਧ ਜਯਨ੍ਨੁਤ ਘ੍ਨਨ੍ਨਯਮੁਤ ਪ੍ਰ ਕृਣੁਤੇ ਯੁਧਾ ਗਾਃ । ਯਦਾ ਸਤ੍ਯਂ ਕृਣੁਤੇ ਮਨ੍ਯੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਦृਲ਼੍ਹਂ ਭਯਤ ਏਜਦਸ੍ਮਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੜਾਈ ਰਾਹੀਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਸੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਾ ਅਜਯਤ੍ਸਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾ ਸਮਸ਼੍ਵਿਯਾ ਮਘਵਾ ਯੋ ਹ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਏਭਿਰ੍ਨृਭਿਰ੍ਨृਤਮੋ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਾਕੈ ਰਾਯੋ ਵਿਭਕ੍ਤਾ ਸਮ੍ਭਰਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਵਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਸ਼ੂ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਜਿੱਤੇ—ਮਘਵਾਨ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਯਤ੍ਸ੍ਵਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਧ੍ਯੇਤਿ ਮਾਤੁਃ ਕਿਯਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਜਨਿਤੁਰ੍ਯੋ ਜਜਾਨ । ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਮੁਹੁਕੈਰਿਯਰ੍ਤਿ ਵਾਤੋ ਨ ਜੂਤ ਸ੍ਤਨਯਦ੍ਭਿਰਭ੍ਰੈਃ
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਧ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਧ ਹੈ? ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹਵਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਂ ਕृਣੋਤੀਯਰ੍ਤਿ ਰੇਣੁਂ ਮਘਵਾ ਸਮੋਹਮ੍ । ਵਿਭਞ੍ਜਨੁਰਸ਼ਨਿਮਾਁ ਇਵ ਦ੍ਯੌਰੁਤ ਸ੍ਤੋਤਾਰਂ ਮਘਵਾ ਵਸੌ ਧਾਤ੍
ਤੂੰ, ਮਘਵਾਨ, ਨਾਸਵੰਤ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਧੂੜ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਮਘਵਾਨ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਅਯਂ ਚਕ੍ਰਮਿषਣਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨ੍ਯੇਤਸ਼ਂ ਰੀਰਮਤ੍ਸਸृਮਾਣਮ੍ । ਆ ਕृष੍ਣ ਈਂ ਜੁਹੁਰਾਣੋ ਜਿਘਰ੍ਤਿ ਤ੍ਵਚੋ ਬੁਧ੍ਨੇ ਰਜਸੋ ਅਸ੍ਯ ਯੋਨੌ
ਇਹ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਹੈ। ਕਾਲੀਅਤ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ ਵਿੱਚ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਿਕ੍ਨ੍ਯਾਂ ਯਜਮਾਨੋ ਨ ਹੋਤਾ
ਅਸਿਕਨੀ ਵਿੱਚ, ਯਜਮਾਨ ਹੋਤ੍ਰ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਗਵ੍ਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਸ਼੍ਵਾਯਨ੍ਤੋ ਵृषਣਂ ਵਾਜਯਨ੍ਤਃ । ਜਨੀਯਨ੍ਤੋ ਜਨਿਦਾਮਕ੍ਸ਼ਿਤੋਤਿਮਾ ਚ੍ਯਾਵਯਾਮੋऽਵਤੇ ਨ ਕੋਸ਼ਮ੍
ਗਿਆਨੀ, ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਘੋੜੇ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਬਲਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਤਾਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਠੱਗਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਦਦ ਲਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਾਤਾ ਨੋ ਬੋਧਿ ਦਦृਸ਼ਾਨ ਆਪਿਰਭਿਖ੍ਯਾਤਾ ਮਰ੍ਡਿਤਾ ਸੋਮ੍ਯਾਨਾਮ੍ । ਸਖਾ ਪਿਤਾ ਪਿਤृਤਮਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਕਰ੍ਤੇਮੁ ਲੋਕਮੁਸ਼ਤੇ ਵਯੋਧਾਃ
ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਦਦਗਾਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਦੋਸਤ, ਪਿਤਾ, ਸਭ ਪਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਸੀਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਈਏ।
ਸਖੀਯਤਾਮਵਿਤਾ ਬੋਧਿ ਸਖਾ ਗृਣਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਵਯੋ ਧਾਃ । ਵਯਂ ਹ੍ਯਾ ਤੇ ਚਕृਮਾ ਸਬਾਧ ਆਭਿਃ ਸ਼ਮੀਭਿਰ੍ਮਹਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ
ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਸਾਡਾ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਾ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਤੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਘਵਾ ਯਦ੍ਧ ਵृਤ੍ਰਾ ਭੂਰੀਣ੍ਯੇਕੋ ਅਪ੍ਰਤੀਨਿ ਹਨ੍ਤਿ । ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੋ ਜਰਿਤਾ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਨਕਿਰ੍ਦੇਵਾ ਵਾਰਯਨ੍ਤੇ ਨ ਮਰ੍ਤਾਃ
ਇੰਦਰ, ਦਾਤਾ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਬਹੁਤ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਜੈਤ। ਉਸ ਦਾ ਗਾਇਕ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦੇਵਤੇ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ।
ਏਵਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਘਵਾ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ੀ ਕਰਤ੍ਸਤ੍ਯਾ ਚਰ੍षਣੀਧृਦਨਰ੍ਵਾ । ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਜਨੁषਾਂ ਧੇਹ੍ਯਸ੍ਮੇ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਮਾਹਿਨਂ ਯਜ੍ਜਰਿਤ੍ਰੇ
ਇੰਦਰ, ਦਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ-ਦਰਸ਼ੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ, ਗਾਇਕ ਲਈ ਰੱਖ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੁਣ, ਗਾਇਆ, ਤੂੰ ਗਾਇਕ ਲਈ ਦੌਲਤ ਵਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਹਰਿਵ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਥ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਹੀਏ।
ਅਯਂ ਪਨ੍ਥਾ ਅਨੁਵਿਤ੍ਤਃ ਪੁਰਾਣੋ ਯਤੋ ਦੇਵਾ ਉਦਜਾਯਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਅਤਸ਼੍ਚਿਦਾ ਜਨਿषੀष੍ਟ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਮਾ ਮਾਤਰਮਮੁਯਾ ਪਤ੍ਤਵੇ ਕਃ
ਇਹ ਰਸਤਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਨਮ ਲਏ। ਇਥੋਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਾ ਭਟਕਾਏ।
ਨਾਹਮਤੋ ਨਿਰਯਾ ਦੁਰ੍ਗਹੈਤਤ੍ਤਿਰਸ਼੍ਚਤਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮਾਣਿ । ਬਹੂਨਿ ਮੇ ਅਕृਤਾ ਕਰ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਯੁਧ੍ਯੈ ਤ੍ਵੇਨ ਸਂ ਤ੍ਵੇਨ ਪृਚ੍ਛੈ
ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਉਹ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਮੁਸ਼ਕਲ। ਮੈਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਲੰਘਾਂਗਾ, ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਾਂਗਾ।
ਪਰਾਯਤੀਂ ਮਾਤਰਮਨ੍ਵਚष੍ਟ ਨ ਨਾਨੁ ਗਾਨ੍ਯਨੁ ਨੂ ਗਮਾਨਿ । ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ਗृਹੇ ਅਪਿਬਤ੍ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਤਧਨ੍ਯਂ ਚਮ੍ਵੋਃ ਸੁਤਸ੍ਯ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਂਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚੰਵ ਨੇ ਨਿਚੋੜਿਆ।
ਕਿਂ ਸ ऋਧਕ੍ਕृਣਵਦ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਮਾਸੋ ਜਭਾਰ ਸ਼ਰਦਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਨਹੀ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਮਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਜਾਤੇषੂਤ ਯੇ ਜਨਿਤ੍ਵਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਰਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ।
ਅਵਦ੍ਯਮਿਵ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਗੁਹਾਕਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਾਤਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣਾ ਨ੍ਯृष੍ਟਮ੍ । ਅਥੋਦਸ੍ਥਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮਤ੍ਕਂ ਵਸਾਨ ਆ ਰੋਦਸੀ ਅਪृਣਾਜ੍ਜਾਯਮਾਨਃ
ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਭਰਿਆ, ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਭਰ ਦਿੱਤੇ।
ਏਤਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯਲਲਾਭਵਨ੍ਤੀਰृਤਾਵਰੀਰਿਵ ਸਂਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਾਃ । ਏਤਾ ਵਿ ਪृਚ੍ਛ ਕਿਮਿਦਂ ਭਨਨ੍ਤਿ ਕਮਾਪੋ ਅਦ੍ਰਿਂ ਪਰਿਧਿਂ ਰੁਜਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਰੀਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੀਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪੁੱਛ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕੌਣ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਦੀ ਰੋਕ ਤੋੜਦਾ ਹੈ?
ਕਿਮੁ ष੍ਵਿਦਸ੍ਮੈ ਨਿਵਿਦੋ ਭਨਨ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਵਦ੍ਯਂ ਦਿਧਿषਨ੍ਤ ਆਪਃ । ਮਮੈਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਤਾ ਵਧੇਨ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਅਸृਜਦ੍ਵਿ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍
ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਰਾਜ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਮਮਚ੍ਚਨ ਤ੍ਵਾ ਯੁਵਤਿਃ ਪਰਾਸ ਮਮਚ੍ਚਨ ਤ੍ਵਾ ਕੁषਵਾ ਜਗਾਰ । ਮਮਚ੍ਚਿਦਾਪਃ ਸ਼ਿਸ਼ਵੇ ਮਮृਡ੍ਯੁਰ੍ਮਮਚ੍ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸੋਦਤਿष੍ਠਤ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਛੱਡ ਆਇਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਭਰਿਆ।
ਮਮਚ੍ਚਨ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਵ੍ਯਂਸੋ ਨਿਵਿਵਿਧ੍ਵਾਁ ਅਪ ਹਨੂ ਜਘਾਨ । ਅਧਾ ਨਿਵਿਦ੍ਧ ਉਤ੍ਤਰੋ ਬਭੂਵਾਞ੍ਛਿਰੋ ਦਾਸਸ੍ਯ ਸਂ ਪਿਣਗ੍ਵਧੇਨ
ਤੇਰੇ ਜਬੜੇ ਵੀ, ਦਾਤਾ, ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇਰਾ ਹੇਠਲਾ ਜਬੜਾ ਵੀ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉੱਤਲਾ ਜਬੜਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਸ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੋਟ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਗृष੍ਟਿਃ ਸਸੂਵ ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਤਵਾਗਾਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਵृषਭਂ ਤੁਮ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਅਰੀਲ਼੍ਹਂ ਵਤ੍ਸਂ ਚਰਥਾਯ ਮਾਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਤਨ੍ਵ ਇਚ੍ਛਮਾਨਮ੍
ਗਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਟੱਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ—ਇੰਦ੍ਰ—ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਚਾਹ ਕੀਤੀ।
ਉਤ ਮਾਤਾ ਮਹਿषਮਨ੍ਵਵੇਨਦਮੀ ਤ੍ਵਾ ਜਹਤਿ ਪੁਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ । ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵृਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਨਿष੍ਯਨ੍ਸਖੇ ਵਿष੍ਣੋ ਵਿਤਰਂ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ
ਮਾਂ ਨੇ ਭੈਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਕੇ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ, ਛੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਹਾ: 'ਮਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰਸਤਾ ਵਧਾ ਤੇ ਪੈਰ ਪਸਾਰ।'
ਕਸ੍ਤੇ ਮਾਤਰਂ ਵਿਧਵਾਮਚਕ੍ਰਚ੍ਛਯੁਂ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਮਜਿਘਾਂਸਚ੍ਚਰਨ੍ਤਮ੍ । ਕਸ੍ਤੇ ਦੇਵੋ ਅਧਿ ਮਾਰ੍ਡੀਕ ਆਸੀਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਪਿਤਰਂ ਪਾਦਗृਹ੍ਯ
ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਬਣਾਇਆ? ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ, ਮਾਰੁਤ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ?