ਵਵਕ੍ਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਮਿਤਮृਜੀष੍ਯੁਭੇ ਆ ਪਪ੍ਰੌ ਰੋਦਸੀ ਮਹਿਤ੍ਵਾ । ਅਤਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਵਿ ਰੇਚ੍ਯਭਿ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾ ਬਭੂਵ
ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਬਹੁਤ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੇ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਥੋਂ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਰ੍ਯਾਣਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨਪੋ ਰਿਰੇਚ ਸਖਿਭਿਰ੍ਨਿਕਾਮੈਃ । ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਿਦ੍ਯੇ ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਵਚੋਭਿਰ੍ਵ੍ਰਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੁਸ਼ਿਜੋ ਵਿ ਵਵ੍ਰੁਃ
ਸ਼ਕਰ, ਸਾਰੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੰਡੀਆਂ; ਪੱਥਰ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਟੋੜੇ, ਉਸ਼ਿਜਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਛੁਡਾਈਆਂ।
ਅਪੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਵ੍ਰਿਵਾਂਸਂ ਪਰਾਹਨ੍ਪ੍ਰਾਵਤ੍ਤੇ ਵਜ੍ਰਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਚੇਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਣਾਂਸਿ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੈਨੋਃ ਪਤਿਰ੍ਭਵਞ੍ਛਵਸਾ ਸ਼ੂਰ ਧृष੍ਣੋ
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਫੜੀ, ਧਰਤੀ ਜਾਗੀ; ਉਹ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਛੱਡੇ, ਹੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ।
ਅਪੋ ਯਦਦ੍ਰਿਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦਰ੍ਦਰਾਵਿਰ੍ਭੁਵਤ੍ਸਰਮਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਤੇ । ਸ ਨੋ ਨੇਤਾ ਵਾਜਮਾ ਦਰ੍षਿ ਭੂਰਿਂ ਗੋਤ੍ਰਾ ਰੁਜਨ੍ਨਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਗृਣਾਨਃ
ਜਦ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਪੂਜਿਆ, ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਟੋੜਿਆ, ਪੁਰਾਣੀ ਸਰਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਈ; ਸਾਡਾ ਆਗੂ ਬਣ, ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਵੇਖਦਾ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤਾਰੀਫ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਟੋੜ।
ਅਚ੍ਛਾ ਕਵਿਂ ਨृਮਣੋ ਗਾ ਅਭਿष੍ਟੌ ਸ੍ਵਰ੍षਾਤਾ ਮਘਵਨ੍ਨਾਧਮਾਨਮ੍ । ਊਤਿਭਿਸ੍ਤਮਿषਣੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਹੂਤੌ ਨਿ ਮਾਯਾਵਾਨਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਸ੍ਯੁਰਰ੍ਤ
ਕਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਯਤਨ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ, ਨੀਵਾਂ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਲ ਦੇ, ਬੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਚਲਾਕ, ਅਧਰਮੀ ਦਾਸ੍ਯੁ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਆ ਦਸ੍ਯੁਘ੍ਨਾ ਮਨਸਾ ਯਾਹ੍ਯਸ੍ਤਂ ਭੁਵਤ੍ਤੇ ਕੁਤ੍ਸਃ ਸਖ੍ਯੇ ਨਿਕਾਮਃ । ਸ੍ਵੇ ਯੋਨੌ ਨਿ षਦਤਂ ਸਰੂਪਾ ਵਿ ਵਾਂ ਚਿਕਿਤ੍ਸਦृਤਚਿਦ੍ਧ ਨਾਰੀ
ਆ, ਦਾਸ੍ਯੁ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ; ਕੁਤਸਾ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ; ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ, ਗਿਆਨੀ ਨਾਰੀ ਤੇਰੀ ਸਚਾਈ ਪਛਾਣੇ।
ਯਾਸਿ ਕੁਤ੍ਸੇਨ ਸਰਥਮਵਸ੍ਯੁਸ੍ਤੋਦੋ ਵਾਤਸ੍ਯ ਹਰ੍ਯੋਰੀਸ਼ਾਨਃ । ऋਜ੍ਰਾ ਵਾਜਂ ਨ ਗਧ੍ਯਂ ਯੁਯੂषਨ੍ਕਵਿਰ੍ਯਦਹਨ੍ਪਾਰ੍ਯਾਯ ਭੂषਾਤ੍
ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਵਾਤ ਦੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਕੁਤ੍ਸਾਯ ਸ਼ੁष੍ਣਮਸ਼ੁषਂ ਨਿ ਬਰ੍ਹੀਃ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵੇ ਅਹ੍ਨਃ ਕੁਯਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾ । ਸਦ੍ਯੋ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਪ੍ਰ ਮृਣ ਕੁਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰ ਸੂਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਵृਹਤਾਦਭੀਕੇ
ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਤੂੰ ਸੁਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁਯਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੱਸਿਉਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਵੱਡਾ ਚੱਕਰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਪਿਪ੍ਰੁਂ ਮृਗਯਂ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵਾਂਸਮृਜਿਸ਼੍ਵਨੇ ਵੈਦਥਿਨਾਯ ਰਨ੍ਧੀਃ । ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਨਿ ਵਪਃ ਸਹਸ੍ਰਾਤ੍ਕਂ ਨ ਪੁਰੋ ਜਰਿਮਾ ਵਿ ਦਰ੍ਦਃ
ਤੂੰ ਪਿਪਰੂ, ਜੋ ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਿਜ਼ੀਸ਼ਵਨ ਤੇ ਵੈਦਥਿਨਾ ਲਈ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜਾਹ ਕਾਲੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੂਰ ਉਪਾਕੇ ਤਨ੍ਵਂ ਦਧਾਨੋ ਵਿ ਯਤ੍ਤੇ ਚੇਤ੍ਯਮृਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਪਃ । ਮृਗੋ ਨ ਹਸ੍ਤੀ ਤਵਿषੀਮੁषਾਣਃ ਸਿਂਹੋ ਨ ਭੀਮ ਆਯੁਧਾਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤ੍
ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਦਿੱਖਣ ਜੋਗਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਾਮਾ ਵਸੂਯਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਮਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਮੀਲ਼੍ਹੇ ਨ ਸਵਨੇ ਚਕਾਨਾਃ । ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾਸ ਉਕ੍ਥੈਰੋਕੋ ਨ ਰਣ੍ਵਾ ਸੁਦृਸ਼ੀਵ ਪੁष੍ਟਿਃ
ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਾਣ ਲਈ, ਭਜਨਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਵਾਧੂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਮਿਦ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਹਵਂ ਹੁਵੇਮ ਯਸ੍ਤਾ ਚਕਾਰ ਨਰ੍ਯਾ ਪੁਰੂਣਿ । ਯੋ ਮਾਵਤੇ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਗਧ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਵਾਜਂ ਭਰਤਿ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਰਾਧਾਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੌਖਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤ ਲਈ ਚੰਗੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਗ੍ਮਾ ਯਦਨ੍ਤਰਸ਼ਨਿਃ ਪਤਾਤਿ ਕਸ੍ਮਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛੂਰ ਮੁਹੁਕੇ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਘੋਰਾ ਯਦਰ੍ਯ ਸਮृਤਿਰ੍ਭਵਾਤ੍ਯਧ ਸ੍ਮਾ ਨਸ੍ਤਨ੍ਵੋ ਬੋਧਿ ਗੋਪਾਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਤਿੱਖਾ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਕਿਸੇ ਭੀੜ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਜਦੋਂ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਭੜਕਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਭੁਵੋऽਵਿਤਾ ਵਾਮਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਨਾਂ ਭੁਵਃ ਸਖਾਵृਕੋ ਵਾਜਸਾਤੌ । ਤ੍ਵਾਮਨੁ ਪ੍ਰਮਤਿਮਾ ਜਗਨ੍ਮੋਰੁਸ਼ਂਸੋ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਧ ਸ੍ਯਾਃ
ਤੂੰ ਵਾਮਦੇਵ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਦੋਸਤ ਤੇ ਭੇੜੀਆ ਹੈਂ। ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਭਗਤ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣ।
ਏਭਿਰ੍ਨृਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਯੁਭਿष੍ਟ੍ਵਾ ਮਘਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਘਵਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵ ਆਜੌ । ਦ੍ਯਾਵੋ ਨ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੈਰਭਿ ਸਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਮਦੇਮ ਸ਼ਰਦਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵੀਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ। ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ, ਅਸੀਂ ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਕਈ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ।
ਏਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵृषਭਾਯ ਵृष੍ਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਕਰ੍ਮ ਭृਗਵੋ ਨ ਰਥਮ੍ । ਨੂ ਚਿਦ੍ਯਥਾ ਨਃ ਸਖ੍ਯਾ ਵਿਯੋषਦਸਨ੍ਨ ਉਗ੍ਰੋऽਵਿਤਾ ਤਨੂਪਾਃ
ਇਸ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਲਈ ਇਹ ਭਜਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਗੂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਲਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਨਾ ਛੱਡੀਂ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਾਡੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੀਦਾ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰੋਜ਼ੀ ਵਗਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਰਥੀ ਰਹੀਏ।
ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਂ ਹ ਕ੍ਸ਼ਾ ਅਨੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਮਂਹਨਾ ਮਨ੍ਯਤ ਦ੍ਯੌਃ । ਤ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ਼ਵਸਾ ਜਘਨ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸृਜਃ ਸਿਨ੍ਧੂਁਰਹਿਨਾ ਜਗ੍ਰਸਾਨਾਨ੍
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਤ੍ਵਿषੋ ਜਨਿਮਨ੍ਰੇਜਤ ਦ੍ਯੌ ਰੇਜਦ੍ਭੂਮਿਰ੍ਭਿਯਸਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੋਃ । ऋਘਾਯਨ੍ਤ ਸੁਭ੍ਵਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ ਆਰ੍ਦਨ੍ਧਨ੍ਵਾਨਿ ਸਰਯਨ੍ਤ ਆਪਃ
ਤੇਰੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਜੋਸ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਗਈ। ਪਹਾੜ ਹਿੱਲ ਗਏ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਟੇਕੀਆਂ ਕੰਬੀਆਂ, ਘਾਟੀਆਂ ਚਿਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਗ ਪਈਆਂ।
ਭਿਨਦ੍ਗਿਰਿਂ ਸ਼ਵਸਾ ਵਜ੍ਰਮਿष੍ਣਨ੍ਨਾਵਿष੍ਕृਣ੍ਵਾਨਃ ਸਹਸਾਨ ਓਜਃ । ਵਧੀਦ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਦਸਾਨਃ ਸਰਨ੍ਨਾਪੋ ਜਵਸਾ ਹਤਵृष੍ਣੀਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗ ਪਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਸੁਵੀਰਸ੍ਤੇ ਜਨਿਤਾ ਮਨ੍ਯਤ ਦ੍ਯੌਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਪਸ੍ਤਮੋ ਭੂਤ੍ । ਯ ਈਂ ਜਜਾਨ ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ ਸੁਵਜ੍ਰਮਨਪਚ੍ਯੁਤਂ ਸਦਸੋ ਨ ਭੂਮ
ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ ਮੰਨਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਵੱਡਾ ਵਜਰ, ਤੇ ਅਡੋਲ ਆਸਥਾਨ ਜਿਹਾ ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਯ ਏਕ ਇਚ੍ਚ੍ਯਾਵਯਤਿ ਪ੍ਰ ਭੂਮਾ ਰਾਜਾ ਕृष੍ਟੀਨਾਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਸਤ੍ਯਮੇਨਮਨੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਦਨ੍ਤਿ ਰਾਤਿਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਗृਣਤੋ ਮਘੋਨਃ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ ਇੰਦਰ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾਤਾਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਦਾਤ ਵਿਚ ਜੋ ਸਦਾ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਰਾ ਸੋਮਾ ਅਭਵਨ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਸਤ੍ਰਾ ਮਦਾਸੋ ਬृਹਤੋ ਮਦਿष੍ਠਾਃ । ਸਤ੍ਰਾਭਵੋ ਵਸੁਪਤਿਰ੍ਵਸੂਨਾਂ ਦਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਧਿਥਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕृष੍ਟੀਃ
ਸਾਰੇ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਸ ਤੇਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਤੂੰ ਦਾਤਿਆਂ ਲਈ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਸਕੇਂ।
ਤ੍ਵਮਧ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਯਮਾਨੋऽਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਧਿਥਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕृष੍ਟੀਃ । ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਵਤ ਆਸ਼ਯਾਨਮਹਿਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮਘਵਨ੍ਵਿ ਵृਸ਼੍ਚਃ
ਤੂੰ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਲਪੇਟਿਆ ਵੈਰੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਰਾਹਣਂ ਦਾਧृषਿਂ ਤੁਮ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਮਪਾਰਂ ਵृषਭਂ ਸੁਵਜ੍ਰਮ੍ । ਹਨ੍ਤਾ ਯੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਸਨਿਤੋਤ ਵਾਜਂ ਦਾਤਾ ਮਘਾਨਿ ਮਘਵਾ ਸੁਰਾਧਾਃ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली, ਅਤਿ ਵੱਡਾ, ਅਸীম ਬਲਦ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਹਾਰਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਘਵਾਨ ਹੈ।
ਅਯਂ ਵृਤਸ਼੍ਚਾਤਯਤੇ ਸਮੀਚੀਰ੍ਯ ਆਜਿषੁ ਮਘਵਾ ਸ਼ृਣ੍ਵ ਏਕਃ । ਅਯਂ ਵਾਜਂ ਭਰਤਿ ਯਂ ਸਨੋਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸਖ੍ਯੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਇਹ ਮਘਵਾਨ, ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋਈਏ।
ਅਯਂ ਸ਼ृਣ੍ਵੇ ਅਧ ਜਯਨ੍ਨੁਤ ਘ੍ਨਨ੍ਨਯਮੁਤ ਪ੍ਰ ਕृਣੁਤੇ ਯੁਧਾ ਗਾਃ । ਯਦਾ ਸਤ੍ਯਂ ਕृਣੁਤੇ ਮਨ੍ਯੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਦृਲ਼੍ਹਂ ਭਯਤ ਏਜਦਸ੍ਮਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੜਾਈ ਰਾਹੀਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਸੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਾ ਅਜਯਤ੍ਸਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾ ਸਮਸ਼੍ਵਿਯਾ ਮਘਵਾ ਯੋ ਹ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਏਭਿਰ੍ਨृਭਿਰ੍ਨृਤਮੋ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਾਕੈ ਰਾਯੋ ਵਿਭਕ੍ਤਾ ਸਮ੍ਭਰਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਵਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਸ਼ੂ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਜਿੱਤੇ—ਮਘਵਾਨ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਯਤ੍ਸ੍ਵਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਧ੍ਯੇਤਿ ਮਾਤੁਃ ਕਿਯਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਜਨਿਤੁਰ੍ਯੋ ਜਜਾਨ । ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਮੁਹੁਕੈਰਿਯਰ੍ਤਿ ਵਾਤੋ ਨ ਜੂਤ ਸ੍ਤਨਯਦ੍ਭਿਰਭ੍ਰੈਃ
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਧ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਧ ਹੈ? ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹਵਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਂ ਕृਣੋਤੀਯਰ੍ਤਿ ਰੇਣੁਂ ਮਘਵਾ ਸਮੋਹਮ੍ । ਵਿਭਞ੍ਜਨੁਰਸ਼ਨਿਮਾਁ ਇਵ ਦ੍ਯੌਰੁਤ ਸ੍ਤੋਤਾਰਂ ਮਘਵਾ ਵਸੌ ਧਾਤ੍
ਤੂੰ, ਮਘਵਾਨ, ਨਾਸਵੰਤ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਧੂੜ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਮਘਵਾਨ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ।