ਅਸ੍ਯ ਘਾ ਵੀਰ ਈਵਤੋऽਗ੍ਨੇਰੀਸ਼ੀਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਤਿਗ੍ਮਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਾਕਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਜ਼ ਜਬੜੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੈ।
ਤਮਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਨ ਸਾਨਸਿਮਰੁषਂ ਨ ਦਿਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ । ਮਰ੍ਮृਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ, ਰੇਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਲਾਲ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਤਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬੋਧਦ੍ਯਨ੍ਮਾ ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਕੁਮਾਰਃ ਸਾਹਦੇਵ੍ਯਃ । ਅਚ੍ਛਾ ਨ ਹੂਤ ਉਦਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਹਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਵਨ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਤ੍ਯਾ ਯਜਤਾ ਹਰੀ ਕੁਮਾਰਾਤ੍ਸਾਹਦੇਵ੍ਯਾਤ੍ । ਪ੍ਰਯਤਾ ਸਦ੍ਯ ਆ ਦਦੇ
ਉਹ ਦੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਘੋੜੇ, ਸਾਹਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਵਾਂ ਦੇਵਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾ ਕੁਮਾਰਃ ਸਾਹਦੇਵ੍ਯਃ । ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਸ੍ਤੁ ਸੋਮਕਃ
ਇਹ ਸਾਹਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦਿਵਤਾ, ਸੋਮਕ ਹੈ; ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਯੁਵਂ ਦੇਵਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾ ਕੁਮਾਰਂ ਸਾਹਦੇਵ੍ਯਮ੍ । ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਂ ਕृਣੋਤਨ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦਿਵਤਾ, ਸਾਹਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਬਣਾਓ।
ਆ ਸਤ੍ਯੋ ਯਾਤੁ ਮਘਵਾਁ ऋਜੀषੀ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਹਰਯ ਉਪ ਨਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਇਦਨ੍ਧਃ ਸੁषੁਮਾ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਮਿਹਾਭਿਪਿਤ੍ਵਂ ਕਰਤੇ ਗृਣਾਨਃ
ਸੱਚਾ ਮਘਵਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ; ਉਸ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਇਹ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਜਦ ਅਸੀਂ ਤਾਰੀਫ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਵ ਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰਾਧ੍ਵਨੋ ਨਾਨ੍ਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਸਵਨੇ ਮਨ੍ਦਧ੍ਯੈ । ਸ਼ਂਸਾਤ੍ਯੁਕ੍ਥਮੁਸ਼ਨੇਵ ਵੇਧਾਸ਼੍ਚਿਕਿਤੁषੇ ਅਸੁਰ੍ਯਾਯ ਮਨ੍ਮ
ਵੀਰ ਅੰਤ ਤੇ, ਅੱਜ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਣ; ਗਿਆਨੀ, ਉਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ, ਭਗਤੀ ਲਈ, ਜਾਣੂ ਅਸੁਰਾ ਲਈ, ਸਤਕਵਿਤਾ ਗੀਤ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ।
ਕਵਿਰ੍ਨ ਨਿਣ੍ਯਂ ਵਿਦਥਾਨਿ ਸਾਧਨ੍ਵृषਾ ਯਤ੍ਸੇਕਂ ਵਿਪਿਪਾਨੋ ਅਰ੍ਚਾਤ੍ । ਦਿਵ ਇਤ੍ਥਾ ਜੀਜਨਤ੍ਸਪ੍ਤ ਕਾਰੂਨਹ੍ਨਾ ਚਿਚ੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਯੁਨਾ ਗृਣਨ੍ਤਃ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਲੁਕਵੇਂ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ, ਉਹ ਸਤਕਵਿਤਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਗੀਤਕਾਰ ਬਣਾਏ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਹ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਤਾਰੀਫ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਯਦ੍ਵੇਦਿ ਸੁਦृਸ਼ੀਕਮਰ੍ਕੈਰ੍ਮਹਿ ਜ੍ਯੋਤੀ ਰੁਰੁਚੁਰ੍ਯਦ੍ਧ ਵਸ੍ਤੋਃ । ਅਨ੍ਧਾ ਤਮਾਂਸਿ ਦੁਧਿਤਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ੇ ਨृਭ੍ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਨृਤਮੋ ਅਭਿष੍ਟੌ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਾਫ ਦੇਖਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਤਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਵਵਕ੍ਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਮਿਤਮृਜੀष੍ਯੁਭੇ ਆ ਪਪ੍ਰੌ ਰੋਦਸੀ ਮਹਿਤ੍ਵਾ । ਅਤਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਵਿ ਰੇਚ੍ਯਭਿ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾ ਬਭੂਵ
ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਬਹੁਤ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੇ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਥੋਂ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਰ੍ਯਾਣਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨਪੋ ਰਿਰੇਚ ਸਖਿਭਿਰ੍ਨਿਕਾਮੈਃ । ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਿਦ੍ਯੇ ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਵਚੋਭਿਰ੍ਵ੍ਰਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੁਸ਼ਿਜੋ ਵਿ ਵਵ੍ਰੁਃ
ਸ਼ਕਰ, ਸਾਰੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੰਡੀਆਂ; ਪੱਥਰ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਟੋੜੇ, ਉਸ਼ਿਜਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਛੁਡਾਈਆਂ।
ਅਪੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਵ੍ਰਿਵਾਂਸਂ ਪਰਾਹਨ੍ਪ੍ਰਾਵਤ੍ਤੇ ਵਜ੍ਰਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਚੇਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਣਾਂਸਿ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੈਨੋਃ ਪਤਿਰ੍ਭਵਞ੍ਛਵਸਾ ਸ਼ੂਰ ਧृष੍ਣੋ
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਫੜੀ, ਧਰਤੀ ਜਾਗੀ; ਉਹ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਛੱਡੇ, ਹੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ।
ਅਪੋ ਯਦਦ੍ਰਿਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦਰ੍ਦਰਾਵਿਰ੍ਭੁਵਤ੍ਸਰਮਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਤੇ । ਸ ਨੋ ਨੇਤਾ ਵਾਜਮਾ ਦਰ੍षਿ ਭੂਰਿਂ ਗੋਤ੍ਰਾ ਰੁਜਨ੍ਨਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਗृਣਾਨਃ
ਜਦ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਪੂਜਿਆ, ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਟੋੜਿਆ, ਪੁਰਾਣੀ ਸਰਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਈ; ਸਾਡਾ ਆਗੂ ਬਣ, ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਵੇਖਦਾ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤਾਰੀਫ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਟੋੜ।
ਅਚ੍ਛਾ ਕਵਿਂ ਨृਮਣੋ ਗਾ ਅਭਿष੍ਟੌ ਸ੍ਵਰ੍षਾਤਾ ਮਘਵਨ੍ਨਾਧਮਾਨਮ੍ । ਊਤਿਭਿਸ੍ਤਮਿषਣੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਹੂਤੌ ਨਿ ਮਾਯਾਵਾਨਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਸ੍ਯੁਰਰ੍ਤ
ਕਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਯਤਨ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ, ਨੀਵਾਂ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਲ ਦੇ, ਬੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਚਲਾਕ, ਅਧਰਮੀ ਦਾਸ੍ਯੁ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਆ ਦਸ੍ਯੁਘ੍ਨਾ ਮਨਸਾ ਯਾਹ੍ਯਸ੍ਤਂ ਭੁਵਤ੍ਤੇ ਕੁਤ੍ਸਃ ਸਖ੍ਯੇ ਨਿਕਾਮਃ । ਸ੍ਵੇ ਯੋਨੌ ਨਿ षਦਤਂ ਸਰੂਪਾ ਵਿ ਵਾਂ ਚਿਕਿਤ੍ਸਦृਤਚਿਦ੍ਧ ਨਾਰੀ
ਆ, ਦਾਸ੍ਯੁ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ; ਕੁਤਸਾ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ; ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ, ਗਿਆਨੀ ਨਾਰੀ ਤੇਰੀ ਸਚਾਈ ਪਛਾਣੇ।
ਯਾਸਿ ਕੁਤ੍ਸੇਨ ਸਰਥਮਵਸ੍ਯੁਸ੍ਤੋਦੋ ਵਾਤਸ੍ਯ ਹਰ੍ਯੋਰੀਸ਼ਾਨਃ । ऋਜ੍ਰਾ ਵਾਜਂ ਨ ਗਧ੍ਯਂ ਯੁਯੂषਨ੍ਕਵਿਰ੍ਯਦਹਨ੍ਪਾਰ੍ਯਾਯ ਭੂषਾਤ੍
ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਵਾਤ ਦੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਕੁਤ੍ਸਾਯ ਸ਼ੁष੍ਣਮਸ਼ੁषਂ ਨਿ ਬਰ੍ਹੀਃ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵੇ ਅਹ੍ਨਃ ਕੁਯਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾ । ਸਦ੍ਯੋ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਪ੍ਰ ਮृਣ ਕੁਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰ ਸੂਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਵृਹਤਾਦਭੀਕੇ
ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਤੂੰ ਸੁਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁਯਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੱਸਿਉਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਵੱਡਾ ਚੱਕਰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਪਿਪ੍ਰੁਂ ਮृਗਯਂ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵਾਂਸਮृਜਿਸ਼੍ਵਨੇ ਵੈਦਥਿਨਾਯ ਰਨ੍ਧੀਃ । ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਨਿ ਵਪਃ ਸਹਸ੍ਰਾਤ੍ਕਂ ਨ ਪੁਰੋ ਜਰਿਮਾ ਵਿ ਦਰ੍ਦਃ
ਤੂੰ ਪਿਪਰੂ, ਜੋ ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਿਜ਼ੀਸ਼ਵਨ ਤੇ ਵੈਦਥਿਨਾ ਲਈ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜਾਹ ਕਾਲੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੂਰ ਉਪਾਕੇ ਤਨ੍ਵਂ ਦਧਾਨੋ ਵਿ ਯਤ੍ਤੇ ਚੇਤ੍ਯਮृਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਪਃ । ਮृਗੋ ਨ ਹਸ੍ਤੀ ਤਵਿषੀਮੁषਾਣਃ ਸਿਂਹੋ ਨ ਭੀਮ ਆਯੁਧਾਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤ੍
ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਦਿੱਖਣ ਜੋਗਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਾਮਾ ਵਸੂਯਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਮਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਮੀਲ਼੍ਹੇ ਨ ਸਵਨੇ ਚਕਾਨਾਃ । ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾਸ ਉਕ੍ਥੈਰੋਕੋ ਨ ਰਣ੍ਵਾ ਸੁਦृਸ਼ੀਵ ਪੁष੍ਟਿਃ
ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਾਣ ਲਈ, ਭਜਨਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਵਾਧੂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਮਿਦ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਹਵਂ ਹੁਵੇਮ ਯਸ੍ਤਾ ਚਕਾਰ ਨਰ੍ਯਾ ਪੁਰੂਣਿ । ਯੋ ਮਾਵਤੇ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਗਧ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਵਾਜਂ ਭਰਤਿ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਰਾਧਾਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੌਖਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤ ਲਈ ਚੰਗੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਗ੍ਮਾ ਯਦਨ੍ਤਰਸ਼ਨਿਃ ਪਤਾਤਿ ਕਸ੍ਮਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛੂਰ ਮੁਹੁਕੇ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਘੋਰਾ ਯਦਰ੍ਯ ਸਮृਤਿਰ੍ਭਵਾਤ੍ਯਧ ਸ੍ਮਾ ਨਸ੍ਤਨ੍ਵੋ ਬੋਧਿ ਗੋਪਾਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਤਿੱਖਾ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਕਿਸੇ ਭੀੜ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਜਦੋਂ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਭੜਕਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਭੁਵੋऽਵਿਤਾ ਵਾਮਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਨਾਂ ਭੁਵਃ ਸਖਾਵृਕੋ ਵਾਜਸਾਤੌ । ਤ੍ਵਾਮਨੁ ਪ੍ਰਮਤਿਮਾ ਜਗਨ੍ਮੋਰੁਸ਼ਂਸੋ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਧ ਸ੍ਯਾਃ
ਤੂੰ ਵਾਮਦੇਵ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਦੋਸਤ ਤੇ ਭੇੜੀਆ ਹੈਂ। ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਭਗਤ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣ।
ਏਭਿਰ੍ਨृਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਯੁਭਿष੍ਟ੍ਵਾ ਮਘਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਘਵਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵ ਆਜੌ । ਦ੍ਯਾਵੋ ਨ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੈਰਭਿ ਸਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਮਦੇਮ ਸ਼ਰਦਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵੀਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ। ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ, ਅਸੀਂ ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਕਈ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ।
ਏਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵृषਭਾਯ ਵृष੍ਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਕਰ੍ਮ ਭृਗਵੋ ਨ ਰਥਮ੍ । ਨੂ ਚਿਦ੍ਯਥਾ ਨਃ ਸਖ੍ਯਾ ਵਿਯੋषਦਸਨ੍ਨ ਉਗ੍ਰੋऽਵਿਤਾ ਤਨੂਪਾਃ
ਇਸ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਲਈ ਇਹ ਭਜਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਗੂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਲਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਨਾ ਛੱਡੀਂ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਾਡੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੀਦਾ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰੋਜ਼ੀ ਵਗਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਰਥੀ ਰਹੀਏ।
ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਂ ਹ ਕ੍ਸ਼ਾ ਅਨੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਮਂਹਨਾ ਮਨ੍ਯਤ ਦ੍ਯੌਃ । ਤ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ਼ਵਸਾ ਜਘਨ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸृਜਃ ਸਿਨ੍ਧੂਁਰਹਿਨਾ ਜਗ੍ਰਸਾਨਾਨ੍
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਤ੍ਵਿषੋ ਜਨਿਮਨ੍ਰੇਜਤ ਦ੍ਯੌ ਰੇਜਦ੍ਭੂਮਿਰ੍ਭਿਯਸਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੋਃ । ऋਘਾਯਨ੍ਤ ਸੁਭ੍ਵਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ ਆਰ੍ਦਨ੍ਧਨ੍ਵਾਨਿ ਸਰਯਨ੍ਤ ਆਪਃ
ਤੇਰੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਜੋਸ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਗਈ। ਪਹਾੜ ਹਿੱਲ ਗਏ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਟੇਕੀਆਂ ਕੰਬੀਆਂ, ਘਾਟੀਆਂ ਚਿਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਗ ਪਈਆਂ।
ਭਿਨਦ੍ਗਿਰਿਂ ਸ਼ਵਸਾ ਵਜ੍ਰਮਿष੍ਣਨ੍ਨਾਵਿष੍ਕृਣ੍ਵਾਨਃ ਸਹਸਾਨ ਓਜਃ । ਵਧੀਦ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਦਸਾਨਃ ਸਰਨ੍ਨਾਪੋ ਜਵਸਾ ਹਤਵृष੍ਣੀਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗ ਪਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।