ਅਨਾਯਤੋ ਅਨਿਬਦ੍ਧਃ ਕਥਾਯਂ ਨ੍ਯਙ੍ਙੁਤ੍ਤਾਨੋऽਵ ਪਦ੍ਯਤੇ ਨ । ਕਯਾ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਧਯਾ ਕੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦਿਵਃ ਸ੍ਕਮ੍ਭਃ ਸਮृਤਃ ਪਾਤਿ ਨਾਕਮ੍
ਅਣਬੰਨ੍ਹਾ, ਅਣਰੋਕਿਆ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਲੇਟਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਉਠਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਸ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ? ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਥੰਮ, ਜੋ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰੁषਸੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਅਖ੍ਯਦ੍ਦੇਵੋ ਰੋਚਮਾਨਾ ਮਹੋਭਿਃ । ਆ ਨਾਸਤ੍ਯੋਰੁਗਾਯਾ ਰਥੇਨੇਮਂ ਯਜ੍ਞਮੁਪ ਨੋ ਯਾਤਮਚ੍ਛ
ਅਗਨਿ, ਜਾਤਵੇਦ, ਸਵੇਰਾਂ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਸਤਯ, ਆਪਣੇ ਵਿਅਪਕ ਰਥ ਨਾਲ, ਇਸ ਯਜਨ 'ਤੇ ਆਓ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਕੇਤੁਂ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵੋ ਅਸ਼੍ਰੇਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਭੁਵਨਾਯ ਕृਣ੍ਵਨ੍ । ਆਪ੍ਰਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ਼੍ਚੇਕਿਤਾਨਃ
ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਝੰਡਾ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣਾਈ। ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅੰਗ, ਸਭ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ। ਸੂਰਜ, ਸਮਝਦਾਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਵਹਨ੍ਤ੍ਯਰੁਣੀਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਗਾਨ੍ਮਹੀ ਚਿਤ੍ਰਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ਼੍ਚੇਕਿਤਾਨਾ । ਪ੍ਰਬੋਧਯਨ੍ਤੀ ਸੁਵਿਤਾਯ ਦੇਵ੍ਯੁषਾ ਈਯਤੇ ਸੁਯੁਜਾ ਰਥੇਨ
ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਦੇਵੀ ਸਵੇਰ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਰਥ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਆ ਵਾਂ ਵਹਿष੍ਠਾ ਇਹ ਤੇ ਵਹਨ੍ਤੁ ਰਥਾ ਅਸ਼੍ਵਾਸ ਉषਸੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ । ਇਮੇ ਹਿ ਵਾਂ ਮਧੁਪੇਯਾਯ ਸੋਮਾ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਵृषਣਾ ਮਾਦਯੇਥਾਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਰਥ ਸਵੇਰ ਦੀ ਚਾਨਣ 'ਤੇ ਆਉਣ। ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਸੋਮ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਇਸ ਯਜਨ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ।
ਅਨਾਯਤੋ ਅਨਿਬਦ੍ਧਃ ਕਥਾਯਂ ਨ੍ਯਙ੍ਙੁਤ੍ਤਾਨੋऽਵ ਪਦ੍ਯਤੇ ਨ । ਕਯਾ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਧਯਾ ਕੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦਿਵ ਸ੍ਕਮ੍ਭਃ ਸਮृਤਃ ਪਾਤਿ ਨਾਕਮ੍
ਅਣਬੰਨ੍ਹਾ, ਅਣਰੋਕਿਆ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਲੇਟਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਉਠਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਸ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ? ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਥੰਮ, ਜੋ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹੋਤਾ ਨੋ ਅਧ੍ਵਰੇ ਵਾਜੀ ਸਨ੍ਪਰਿ ਣੀਯਤੇ । ਦੇਵੋ ਦੇਵੇषੁ ਯਜ੍ਞਿਯਃ
ਅਗਨਿ, ਹੋਤ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਯਜਨ 'ਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ।
ਪਰਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟ੍ਯਧ੍ਵਰਂ ਯਾਤ੍ਯਗ੍ਨੀ ਰਥੀਰਿਵ । ਆ ਦੇਵੇषੁ ਪ੍ਰਯੋ ਦਧਤ੍
ਅਗਨਿ ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ 'ਚ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਭੇਟਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿ ਵਾਜਪਤਿਃ ਕਵਿਰਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਾਨ੍ਯਕ੍ਰਮੀਤ੍ । ਦਧਦ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਸਿਆਣੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਗਨਿ ਨੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ; ਉਹ ਨੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਅਯਂ ਯਃ ਸृਞ੍ਜਯੇ ਪੁਰੋ ਦੈਵਵਾਤੇ ਸਮਿਧ੍ਯਤੇ । ਦ੍ਯੁਮਾਁ ਅਮਿਤ੍ਰਦਮ੍ਭਨਃ
ਇਹ ਜੋ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਲਈ ਅੱਗੇ, ਦਿਵੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਘਾ ਵੀਰ ਈਵਤੋऽਗ੍ਨੇਰੀਸ਼ੀਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਤਿਗ੍ਮਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਾਕਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਜ਼ ਜਬੜੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੈ।
ਤਮਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਨ ਸਾਨਸਿਮਰੁषਂ ਨ ਦਿਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ । ਮਰ੍ਮृਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ, ਰੇਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਲਾਲ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਤਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬੋਧਦ੍ਯਨ੍ਮਾ ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਕੁਮਾਰਃ ਸਾਹਦੇਵ੍ਯਃ । ਅਚ੍ਛਾ ਨ ਹੂਤ ਉਦਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਹਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਵਨ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਤ੍ਯਾ ਯਜਤਾ ਹਰੀ ਕੁਮਾਰਾਤ੍ਸਾਹਦੇਵ੍ਯਾਤ੍ । ਪ੍ਰਯਤਾ ਸਦ੍ਯ ਆ ਦਦੇ
ਉਹ ਦੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਘੋੜੇ, ਸਾਹਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਵਾਂ ਦੇਵਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾ ਕੁਮਾਰਃ ਸਾਹਦੇਵ੍ਯਃ । ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਸ੍ਤੁ ਸੋਮਕਃ
ਇਹ ਸਾਹਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦਿਵਤਾ, ਸੋਮਕ ਹੈ; ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਯੁਵਂ ਦੇਵਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾ ਕੁਮਾਰਂ ਸਾਹਦੇਵ੍ਯਮ੍ । ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਂ ਕृਣੋਤਨ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦਿਵਤਾ, ਸਾਹਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਬਣਾਓ।
ਆ ਸਤ੍ਯੋ ਯਾਤੁ ਮਘਵਾਁ ऋਜੀषੀ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਹਰਯ ਉਪ ਨਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਇਦਨ੍ਧਃ ਸੁषੁਮਾ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਮਿਹਾਭਿਪਿਤ੍ਵਂ ਕਰਤੇ ਗृਣਾਨਃ
ਸੱਚਾ ਮਘਵਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ; ਉਸ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਇਹ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਜਦ ਅਸੀਂ ਤਾਰੀਫ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਵ ਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰਾਧ੍ਵਨੋ ਨਾਨ੍ਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਸਵਨੇ ਮਨ੍ਦਧ੍ਯੈ । ਸ਼ਂਸਾਤ੍ਯੁਕ੍ਥਮੁਸ਼ਨੇਵ ਵੇਧਾਸ਼੍ਚਿਕਿਤੁषੇ ਅਸੁਰ੍ਯਾਯ ਮਨ੍ਮ
ਵੀਰ ਅੰਤ ਤੇ, ਅੱਜ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਣ; ਗਿਆਨੀ, ਉਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ, ਭਗਤੀ ਲਈ, ਜਾਣੂ ਅਸੁਰਾ ਲਈ, ਸਤਕਵਿਤਾ ਗੀਤ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ।
ਕਵਿਰ੍ਨ ਨਿਣ੍ਯਂ ਵਿਦਥਾਨਿ ਸਾਧਨ੍ਵृषਾ ਯਤ੍ਸੇਕਂ ਵਿਪਿਪਾਨੋ ਅਰ੍ਚਾਤ੍ । ਦਿਵ ਇਤ੍ਥਾ ਜੀਜਨਤ੍ਸਪ੍ਤ ਕਾਰੂਨਹ੍ਨਾ ਚਿਚ੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਯੁਨਾ ਗृਣਨ੍ਤਃ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਲੁਕਵੇਂ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ, ਉਹ ਸਤਕਵਿਤਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਗੀਤਕਾਰ ਬਣਾਏ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਹ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਤਾਰੀਫ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਯਦ੍ਵੇਦਿ ਸੁਦृਸ਼ੀਕਮਰ੍ਕੈਰ੍ਮਹਿ ਜ੍ਯੋਤੀ ਰੁਰੁਚੁਰ੍ਯਦ੍ਧ ਵਸ੍ਤੋਃ । ਅਨ੍ਧਾ ਤਮਾਂਸਿ ਦੁਧਿਤਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ੇ ਨृਭ੍ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਨृਤਮੋ ਅਭਿष੍ਟੌ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਾਫ ਦੇਖਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਤਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਵਵਕ੍ਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਮਿਤਮृਜੀष੍ਯੁਭੇ ਆ ਪਪ੍ਰੌ ਰੋਦਸੀ ਮਹਿਤ੍ਵਾ । ਅਤਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਵਿ ਰੇਚ੍ਯਭਿ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾ ਬਭੂਵ
ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਬਹੁਤ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੇ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਥੋਂ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਰ੍ਯਾਣਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨਪੋ ਰਿਰੇਚ ਸਖਿਭਿਰ੍ਨਿਕਾਮੈਃ । ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਿਦ੍ਯੇ ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਵਚੋਭਿਰ੍ਵ੍ਰਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੁਸ਼ਿਜੋ ਵਿ ਵਵ੍ਰੁਃ
ਸ਼ਕਰ, ਸਾਰੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੰਡੀਆਂ; ਪੱਥਰ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਟੋੜੇ, ਉਸ਼ਿਜਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਛੁਡਾਈਆਂ।
ਅਪੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਵ੍ਰਿਵਾਂਸਂ ਪਰਾਹਨ੍ਪ੍ਰਾਵਤ੍ਤੇ ਵਜ੍ਰਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਚੇਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਣਾਂਸਿ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੈਨੋਃ ਪਤਿਰ੍ਭਵਞ੍ਛਵਸਾ ਸ਼ੂਰ ਧृष੍ਣੋ
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਫੜੀ, ਧਰਤੀ ਜਾਗੀ; ਉਹ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਛੱਡੇ, ਹੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ।
ਅਪੋ ਯਦਦ੍ਰਿਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦਰ੍ਦਰਾਵਿਰ੍ਭੁਵਤ੍ਸਰਮਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਤੇ । ਸ ਨੋ ਨੇਤਾ ਵਾਜਮਾ ਦਰ੍षਿ ਭੂਰਿਂ ਗੋਤ੍ਰਾ ਰੁਜਨ੍ਨਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਗृਣਾਨਃ
ਜਦ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਪੂਜਿਆ, ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਟੋੜਿਆ, ਪੁਰਾਣੀ ਸਰਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਈ; ਸਾਡਾ ਆਗੂ ਬਣ, ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਵੇਖਦਾ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤਾਰੀਫ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਟੋੜ।
ਅਚ੍ਛਾ ਕਵਿਂ ਨृਮਣੋ ਗਾ ਅਭਿष੍ਟੌ ਸ੍ਵਰ੍षਾਤਾ ਮਘਵਨ੍ਨਾਧਮਾਨਮ੍ । ਊਤਿਭਿਸ੍ਤਮਿषਣੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਹੂਤੌ ਨਿ ਮਾਯਾਵਾਨਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਸ੍ਯੁਰਰ੍ਤ
ਕਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਯਤਨ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ, ਨੀਵਾਂ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਲ ਦੇ, ਬੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਚਲਾਕ, ਅਧਰਮੀ ਦਾਸ੍ਯੁ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਆ ਦਸ੍ਯੁਘ੍ਨਾ ਮਨਸਾ ਯਾਹ੍ਯਸ੍ਤਂ ਭੁਵਤ੍ਤੇ ਕੁਤ੍ਸਃ ਸਖ੍ਯੇ ਨਿਕਾਮਃ । ਸ੍ਵੇ ਯੋਨੌ ਨਿ षਦਤਂ ਸਰੂਪਾ ਵਿ ਵਾਂ ਚਿਕਿਤ੍ਸਦृਤਚਿਦ੍ਧ ਨਾਰੀ
ਆ, ਦਾਸ੍ਯੁ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ; ਕੁਤਸਾ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ; ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ, ਗਿਆਨੀ ਨਾਰੀ ਤੇਰੀ ਸਚਾਈ ਪਛਾਣੇ।
ਯਾਸਿ ਕੁਤ੍ਸੇਨ ਸਰਥਮਵਸ੍ਯੁਸ੍ਤੋਦੋ ਵਾਤਸ੍ਯ ਹਰ੍ਯੋਰੀਸ਼ਾਨਃ । ऋਜ੍ਰਾ ਵਾਜਂ ਨ ਗਧ੍ਯਂ ਯੁਯੂषਨ੍ਕਵਿਰ੍ਯਦਹਨ੍ਪਾਰ੍ਯਾਯ ਭੂषਾਤ੍
ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਵਾਤ ਦੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਕੁਤ੍ਸਾਯ ਸ਼ੁष੍ਣਮਸ਼ੁषਂ ਨਿ ਬਰ੍ਹੀਃ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵੇ ਅਹ੍ਨਃ ਕੁਯਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾ । ਸਦ੍ਯੋ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਪ੍ਰ ਮृਣ ਕੁਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰ ਸੂਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਵृਹਤਾਦਭੀਕੇ
ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਤੂੰ ਸੁਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁਯਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੱਸਿਉਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਵੱਡਾ ਚੱਕਰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਪਿਪ੍ਰੁਂ ਮृਗਯਂ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵਾਂਸਮृਜਿਸ਼੍ਵਨੇ ਵੈਦਥਿਨਾਯ ਰਨ੍ਧੀਃ । ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਨਿ ਵਪਃ ਸਹਸ੍ਰਾਤ੍ਕਂ ਨ ਪੁਰੋ ਜਰਿਮਾ ਵਿ ਦਰ੍ਦਃ
ਤੂੰ ਪਿਪਰੂ, ਜੋ ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਿਜ਼ੀਸ਼ਵਨ ਤੇ ਵੈਦਥਿਨਾ ਲਈ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜਾਹ ਕਾਲੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੂਰ ਉਪਾਕੇ ਤਨ੍ਵਂ ਦਧਾਨੋ ਵਿ ਯਤ੍ਤੇ ਚੇਤ੍ਯਮृਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਪਃ । ਮृਗੋ ਨ ਹਸ੍ਤੀ ਤਵਿषੀਮੁषਾਣਃ ਸਿਂਹੋ ਨ ਭੀਮ ਆਯੁਧਾਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤ੍
ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਦਿੱਖਣ ਜੋਗਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈਂ।