ਅਗ੍ਨੇ ਕਦਾ ਤ ਆਨੁषਗ੍ਭੁਵਦ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਚੇਤਨਮ੍ । ਅਧਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਜਗृਭ੍ਰਿਰੇ ਮਰ੍ਤਾਸੋ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵੀਡ੍ਯਮ੍
ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਦੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ? ਕਿਉਂਕਿ ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਾਤਾਂ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੈ।
ऋਤਾਵਾਨਂ ਵਿਚੇਤਸਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਦ੍ਯਾਮਿਵ ਸ੍ਤृਭਿਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮਧ੍ਵਰਾਣਾਂ ਹਸ੍ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਦਮੇਦਮੇ
ਸੱਚਾ, ਸਮਝਦਾਰ, ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸੰਗਠਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ।
ਆਸ਼ੁਂ ਦੂਤਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਯਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਰਭਿ । ਆ ਜਭ੍ਰੁਃ ਕੇਤੁਮਾਯਵੋ ਭृਗਵਾਣਂ ਵਿਸ਼ੇਵਿਸ਼ੇ
ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆ; ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ, ਨਿਪੁੰਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਨੂੰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਤਮੀਂ ਹੋਤਾਰਮਾਨੁषਕ੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਂਸਂ ਨਿ षੇਦਿਰੇ । ਰਣ੍ਵਂ ਪਾਵਕਸ਼ੋਚਿषਂ ਯਜਿष੍ਠਂ ਸਪ੍ਤ ਧਾਮਭਿਃ
ਉਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ, ਸਮਝਦਾਰ, ਸੋਹਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਸੱਤ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀषੁ ਮਾਤृषੁ ਵਨ ਆ ਵੀਤਮਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਂ ਸਨ੍ਤਂ ਗੁਹਾ ਹਿਤਂ ਸੁਵੇਦਂ ਕੂਚਿਦਰ੍ਥਿਨਮ੍
ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਵਹੁੰਦੇ, ਹਾਜ਼ਰ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਲੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਸਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਿਯੁਤਾ ਸਸ੍ਮਿਨ੍ਨੂਧਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਧਾਮਨ੍ਰਣਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ । ਮਹਾਁ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨਮਸਾ ਰਾਤਹਵ੍ਯੋ ਵੇਰਧ੍ਵਰਾਯ ਸਦਮਿਦृਤਾਵਾ
ਜਦੋਂ ਪੌਦੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਦੂਧ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਰਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਦੂਤ੍ਯਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨੁਭੇ ਅਨ੍ਤਾ ਰੋਦਸੀ ਸਂਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ । ਦੂਤ ਈਯਸੇ ਪ੍ਰਦਿਵ ਉਰਾਣੋ ਵਿਦੁष੍ਟਰੋ ਦਿਵ ਆਰੋਧਨਾਨਿ
ਯਜਮਾਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੀ ਸੂਝ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਦੂਤ ਵਜੋਂ, ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਕृष੍ਣਂ ਤ ਏਮ ਰੁਸ਼ਤਃ ਪੁਰੋ ਭਾਸ਼੍ਚਰਿष੍ਣ੍ਵਰ੍ਚਿਰ੍ਵਪੁषਾਮਿਦੇਕਮ੍ । ਯਦਪ੍ਰਵੀਤਾ ਦਧਤੇ ਹ ਗਰ੍ਭਂ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਤੋ ਭਵਸੀਦੁ ਦੂਤਃ
ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਕਾਲੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਲੌ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਅਣਖੁੱਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਗਰਭ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਜਨਮਦੇ ਹੀ ਦੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ਾਨਮੋਜੋ ਯਦਸ੍ਯ ਵਾਤੋ ਅਨੁਵਾਤਿ ਸ਼ੋਚਿਃ । ਵृਣਕ੍ਤਿ ਤਿਗ੍ਮਾਮਤਸੇषੁ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਸ੍ਥਿਰਾ ਚਿਦਨ੍ਨਾ ਦਯਤੇ ਵਿ ਜਮ੍ਭੈਃ
ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਲੌ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਜੀਭ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਪੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਬੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤृषੁ ਯਦਨ੍ਨਾ ਤृषੁਣਾ ਵਵਕ੍ਸ਼ ਤृषੁਂ ਦੂਤਂ ਕृਣੁਤੇ ਯਹ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨਿਃ । ਵਾਤਸ੍ਯ ਮੇਲ਼ਿਂ ਸਚਤੇ ਨਿਜੂਰ੍ਵਨ੍ਨਾਸ਼ੁਂ ਨ ਵਾਜਯਤੇ ਹਿਨ੍ਵੇ ਅਰ੍ਵਾ
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਰ ਅੱਗ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਵਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਾਕ, ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੂਤਂ ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਮਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਯਜਿष੍ਠਮृਞ੍ਜਸੇ ਗਿਰਾ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਉਹ ਦੂਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ ਹਿ ਵੇਦਾ ਵਸੁਧਿਤਿਂ ਮਹਾਁ ਆਰੋਧਨਂ ਦਿਵਃ । ਸ ਦੇਵਾਁ ਏਹ ਵਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਸਥਾਰਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵੇਦ ਦੇਵ ਆਨਮਂ ਦੇਵਾਁ ऋਤਾਯਤੇ ਦਮੇ । ਦਾਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚਿਦ੍ਵਸੁ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹੋਤਾ ਸੇਦੁ ਦੂਤ੍ਯਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਁ ਅਨ੍ਤਰੀਯਤੇ । ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਆਰੋਧਨਂ ਦਿਵਃ
ਉਹ, ਹੋਤਾਰ ਵਜੋਂ, ਦੂਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿਆਣਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ ਯੇ ਅਗ੍ਨਯੇ ਦਦਾਸ਼ੁਰ੍ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਭਿਃ । ਯ ਈਂ ਪੁष੍ਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਧਤੇ
ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਈਏ ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਪਾਲਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਰਾਯਾ ਤੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯੈਃ ਸਸਵਾਂਸੋ ਵਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਿਰੇ । ਯੇ ਅਗ੍ਨਾ ਦਧਿਰੇ ਦੁਵਃ
ਉਹ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਜੋਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮੇ ਰਾਯੋ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਸਂ ਚਰਨ੍ਤੁ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਃ । ਅਸ੍ਮੇ ਵਾਜਾਸ ਈਰਤਾਮ੍
ਸਾਡੀ ਕੋਲ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਆਵੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਤਾਕਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਵੇ।
ਸ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਨਾਂ ਸ਼ਵਸਾ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ । ਅਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰੇਵ ਵਿਧ੍ਯਤਿ
ਉਹ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ।
ਅਗ੍ਨੇ ਮृਲ਼ ਮਹਾਁ ਅਸਿ ਯ ਈਮਾ ਦੇਵਯੁਂ ਜਨਮ੍ । ਇਯੇਥ ਬਰ੍ਹਿਰਾਸਦਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਦਇਆਲੂ ਹੋ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਇਸ ਦੇਵ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠ।
ਸ ਮਾਨੁषੀषੁ ਦੂਲ਼ਭੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਵੀਰਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਦੂਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਭੁਵਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਠੱਗਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਟੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਅਮਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਦ੍ਮ ਪਰਿ ਣੀਯਤੇ ਹੋਤਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਿਵਿष੍ਟਿषੁ । ਉਤ ਪੋਤਾ ਨਿ षੀਦਤਿ
ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਤਾਰ ਵਜੋਂ ਫਿਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ; ਅਤੇ ਪੋਤਾਰ ਵਜੋਂ, ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਗ੍ਨਾ ਅਗ੍ਨਿਰਧ੍ਵਰ ਉਤੋ ਗृਹਪਤਿਰ੍ਦਮੇ । ਉਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਿ षੀਦਤਿ
ਅੱਗ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ, ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇषਿ ਹ੍ਯਧ੍ਵਰੀਯਤਾਮੁਪਵਕ੍ਤਾ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਹਵ੍ਯਾ ਚ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍
ਤੂੰ ਸਚਮੁਚ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਕਿਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਵੇषੀਦ੍ਵਸ੍ਯ ਦੂਤ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਜੁਜੋषੋ ਅਧ੍ਵਰਮ੍ । ਹਵ੍ਯਂ ਮਰ੍ਤਸ੍ਯ ਵੋਲ਼੍ਹਵੇ
ਤੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਜੋष੍ਯਧ੍ਵਰਮਸ੍ਮਾਕਂ ਯਜ੍ਞਮਙ੍ਗਿਰਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ृਣੁਧੀ ਹਵਮ੍
ਸਾਡੀ ਰਸਮ ਤੇ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰ, ਅੰਗਿਰਸ; ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ।
ਪਰਿ ਤੇ ਦੂਲ਼ਭੋ ਰਥੋऽਸ੍ਮਾਁ ਅਸ਼੍ਨੋਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ । ਯੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਿ ਦਾਸ਼ੁषਃ
ਤੇਰਾ ਰਥ, ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤਮਦ੍ਯਾਸ਼੍ਵਂ ਨ ਸ੍ਤੋਮੈਃ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨ ਭਦ੍ਰਂ ਹृਦਿਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍ । ऋਧ੍ਯਾਮਾ ਤ ਓਹੈਃ
ਅਗਨਿ, ਅੱਜ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੇ ਦਾਤਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਅਧਾ ਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਕ੍ਰਤੋਰ੍ਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਾਧੋਃ । ਰਥੀਰृਤਸ੍ਯ ਬृਹਤੋ ਬਭੂਥ
ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਨੇਕੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਦੇ ਰਥਵਾਹ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਏਭਿਰ੍ਨੋ ਅਰ੍ਕੈਰ੍ਭਵਾ ਨੋ ਅਰ੍ਵਾਙ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਜ੍ਯੋਤਿਃ । ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਃ ਸੁਮਨਾ ਅਨੀਕੈਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ, ਅਗਨਿ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਿਆਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ।
ਆਭਿष੍ਟੇ ਅਦ੍ਯ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਗृਣਨ੍ਤੋऽਗ੍ਨੇ ਦਾਸ਼ੇਮ । ਪ੍ਰ ਤੇ ਦਿਵੋ ਨ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁष੍ਮਾਃ
ਅੱਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਕੇ, ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ।