ਯਤਾ ਸੁਜੂਰ੍ਣੀ ਰਾਤਿਨੀ ਘृਤਾਚੀ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਿਦ੍ਦੇਵਤਾਤਿਮੁਰਾਣਃ । ਉਦੁ ਸ੍ਵਰੁਰ੍ਨਵਜਾ ਨਾਕ੍ਰਃ ਪਸ਼੍ਵੋ ਅਨਕ੍ਤਿ ਸੁਧਿਤਃ ਸੁਮੇਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀ, ਚੰਗੀ ਭੇਟ ਵਾਲਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸੱਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਲਿਆ, ਸੋਹਣਾ, ਪਸ਼ੂ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਸਮਿਧਾਨੇ ਅਗ੍ਨਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰ੍ਜੁਜੁषਾਣੋ ਅਸ੍ਥਾਤ੍ । ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਃ ਪਸ਼ੁਪਾ ਨ ਹੋਤਾ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਪ੍ਰਦਿਵ ਉਰਾਣਃ
ਵਿਆਪਕ ਘਾਸ ਤੇ, ਜਦ ਅਗਨਿ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਰਸਮ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨfold ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਿਆਪਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿ ਤ੍ਮਨਾ ਮਿਤਦ੍ਰੁਰੇਤਿ ਹੋਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਧੁਵਚਾ ऋਤਾਵਾ । ਦ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨੋ ਨ ਸ਼ੋਕਾ ਭਯਨ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾ ਯਦਭ੍ਰਾਟ੍
ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਾਰੀ ਅਗਨਿ, ਮਿੱਠਾ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਰਸਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਦ੍ਰਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਨੀਕ ਸਂਦृਗ੍ਘੋਰਸ੍ਯ ਸਤੋ ਵਿषੁਣਸ੍ਯ ਚਾਰੁਃ । ਨ ਯਤ੍ਤੇ ਸ਼ੋਚਿਸ੍ਤਮਸਾ ਵਰਨ੍ਤ ਨ ਧ੍ਵਸ੍ਮਾਨਸ੍ਤਨ੍ਵੀ ਰੇਪ ਆ ਧੁਃ
ਅਗਨਿ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਚ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਲਪਟ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਰਾਖ ਜਾਂ ਧੂੰਆ ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਯਸ੍ਯ ਸਾਤੁਰ੍ਜਨਿਤੋਰਵਾਰਿ ਨ ਮਾਤਰਾਪਿਤਰਾ ਨੂ ਚਿਦਿष੍ਟੌ । ਅਧਾ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਸੁਧਿਤਃ ਪਾਵਕੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦੀਦਾਯ ਮਾਨੁषੀषੁ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ
ਜਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਨਾ ਜਣਨਹਾਰ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਹੁਣ ਵੀ; ਫਿਰ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ, ਚੰਗੀ ਭੇਟ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਰ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚ ਜੀਜਨਨ੍ਸਂਵਸਾਨਾਃ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਮਾਨੁषੀषੁ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ । ਉषਰ੍ਬੁਧਮਥਰ੍ਯੋ ਨ ਦਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸ੍ਵਾਸਂ ਪਰਸ਼ੁਂ ਨ ਤਿਗ੍ਮਮ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਪੰਜ ਭੈਣਾਂ, ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੀਆਂ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਤਵ ਤ੍ਯੇ ਅਗ੍ਨੇ ਹਰਿਤੋ ਘृਤਸ੍ਨਾ ਰੋਹਿਤਾਸ ऋਜ੍ਵਞ੍ਚਃ ਸ੍ਵਞ੍ਚਃ । ਅਰੁषਾਸੋ ਵृषਣ ऋਜੁਮੁष੍ਕਾ ਆ ਦੇਵਤਾਤਿਮਹ੍ਵਨ੍ਤ ਦਸ੍ਮਾਃ
ਤੇਰੇ ਹਨ, ਅਗਨਿ, ਉਹ ਪੀਲੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਲਾਲ, ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਚੰਗੇ; ਲਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਿੱਧੀ ਜਟਾ ਵਾਲੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਹ ਤ੍ਯੇ ਤੇ ਸਹਮਾਨਾ ਅਯਾਸਸ੍ਤ੍ਵੇषਾਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਰ੍ਚਯਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ । ਸ਼੍ਯੇਨਾਸੋ ਨ ਦੁਵਸਨਾਸੋ ਅਰ੍ਥਂ ਤੁਵਿष੍ਵਣਸੋ ਮਾਰੁਤਂ ਨ ਸ਼ਰ੍ਧਃ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਗਨਿ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਬਾਜ਼ਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣਾ ਲਕੜੀ ਲੱਭਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ।
ਅਕਾਰਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਮਿਧਾਨ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਂਸਾਤ੍ਯੁਕ੍ਥਂ ਯਜਤੇ ਵ੍ਯੂ ਧਾਃ । ਹੋਤਾਰਮਗ੍ਨਿਂ ਮਨੁषੋ ਨਿ षੇਦੁਰ੍ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤ ਉਸ਼ਿਜਃ ਸ਼ਂਸਮਾਯੋਃ
ਇੱਕ ਭਜਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਗਾਉਣ ਲਈ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਗੀਤ ਭੇਟ ਕੀਤੇ, ਰਸਮਾਂ ਸਜਾਈਆਂ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਬੈਠਾਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ।
ਅਯਮਿਹ ਪ੍ਰਥਮੋ ਧਾਯਿ ਧਾਤृਭਿਰ੍ਹੋਤਾ ਯਜਿष੍ਠੋ ਅਧ੍ਵਰੇष੍ਵੀਡ੍ਯਃ । ਯਮਪ੍ਨਵਾਨੋ ਭृਗਵੋ ਵਿਰੁਰੁਚੁਰ੍ਵਨੇषੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਭ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇਵਿਸ਼ੇ
ਇੱਥੇ, ਪਹਿਲਾ ਪੂਜਾਰੀ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ, ਨਿਪੁੰਨ, ਜਗਾਇਆ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਦਭੁਤ।
ਅਗ੍ਨੇ ਕਦਾ ਤ ਆਨੁषਗ੍ਭੁਵਦ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਚੇਤਨਮ੍ । ਅਧਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਜਗृਭ੍ਰਿਰੇ ਮਰ੍ਤਾਸੋ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵੀਡ੍ਯਮ੍
ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਦੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ? ਕਿਉਂਕਿ ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਾਤਾਂ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੈ।
ऋਤਾਵਾਨਂ ਵਿਚੇਤਸਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਦ੍ਯਾਮਿਵ ਸ੍ਤृਭਿਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮਧ੍ਵਰਾਣਾਂ ਹਸ੍ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਦਮੇਦਮੇ
ਸੱਚਾ, ਸਮਝਦਾਰ, ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸੰਗਠਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ।
ਆਸ਼ੁਂ ਦੂਤਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਯਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਰਭਿ । ਆ ਜਭ੍ਰੁਃ ਕੇਤੁਮਾਯਵੋ ਭृਗਵਾਣਂ ਵਿਸ਼ੇਵਿਸ਼ੇ
ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆ; ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ, ਨਿਪੁੰਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਨੂੰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਤਮੀਂ ਹੋਤਾਰਮਾਨੁषਕ੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਂਸਂ ਨਿ षੇਦਿਰੇ । ਰਣ੍ਵਂ ਪਾਵਕਸ਼ੋਚਿषਂ ਯਜਿष੍ਠਂ ਸਪ੍ਤ ਧਾਮਭਿਃ
ਉਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ, ਸਮਝਦਾਰ, ਸੋਹਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਸੱਤ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀषੁ ਮਾਤृषੁ ਵਨ ਆ ਵੀਤਮਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਂ ਸਨ੍ਤਂ ਗੁਹਾ ਹਿਤਂ ਸੁਵੇਦਂ ਕੂਚਿਦਰ੍ਥਿਨਮ੍
ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਵਹੁੰਦੇ, ਹਾਜ਼ਰ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਲੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਸਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਿਯੁਤਾ ਸਸ੍ਮਿਨ੍ਨੂਧਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਧਾਮਨ੍ਰਣਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ । ਮਹਾਁ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨਮਸਾ ਰਾਤਹਵ੍ਯੋ ਵੇਰਧ੍ਵਰਾਯ ਸਦਮਿਦृਤਾਵਾ
ਜਦੋਂ ਪੌਦੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਦੂਧ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਰਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਦੂਤ੍ਯਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨੁਭੇ ਅਨ੍ਤਾ ਰੋਦਸੀ ਸਂਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ । ਦੂਤ ਈਯਸੇ ਪ੍ਰਦਿਵ ਉਰਾਣੋ ਵਿਦੁष੍ਟਰੋ ਦਿਵ ਆਰੋਧਨਾਨਿ
ਯਜਮਾਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੀ ਸੂਝ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਦੂਤ ਵਜੋਂ, ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਕृष੍ਣਂ ਤ ਏਮ ਰੁਸ਼ਤਃ ਪੁਰੋ ਭਾਸ਼੍ਚਰਿष੍ਣ੍ਵਰ੍ਚਿਰ੍ਵਪੁषਾਮਿਦੇਕਮ੍ । ਯਦਪ੍ਰਵੀਤਾ ਦਧਤੇ ਹ ਗਰ੍ਭਂ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਤੋ ਭਵਸੀਦੁ ਦੂਤਃ
ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਕਾਲੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਲੌ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਅਣਖੁੱਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਗਰਭ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਜਨਮਦੇ ਹੀ ਦੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ਾਨਮੋਜੋ ਯਦਸ੍ਯ ਵਾਤੋ ਅਨੁਵਾਤਿ ਸ਼ੋਚਿਃ । ਵृਣਕ੍ਤਿ ਤਿਗ੍ਮਾਮਤਸੇषੁ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਸ੍ਥਿਰਾ ਚਿਦਨ੍ਨਾ ਦਯਤੇ ਵਿ ਜਮ੍ਭੈਃ
ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਲੌ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਜੀਭ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਪੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਬੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤृषੁ ਯਦਨ੍ਨਾ ਤृषੁਣਾ ਵਵਕ੍ਸ਼ ਤृषੁਂ ਦੂਤਂ ਕृਣੁਤੇ ਯਹ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨਿਃ । ਵਾਤਸ੍ਯ ਮੇਲ਼ਿਂ ਸਚਤੇ ਨਿਜੂਰ੍ਵਨ੍ਨਾਸ਼ੁਂ ਨ ਵਾਜਯਤੇ ਹਿਨ੍ਵੇ ਅਰ੍ਵਾ
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਰ ਅੱਗ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਵਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਾਕ, ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੂਤਂ ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਮਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਯਜਿष੍ਠਮृਞ੍ਜਸੇ ਗਿਰਾ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਉਹ ਦੂਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ ਹਿ ਵੇਦਾ ਵਸੁਧਿਤਿਂ ਮਹਾਁ ਆਰੋਧਨਂ ਦਿਵਃ । ਸ ਦੇਵਾਁ ਏਹ ਵਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਸਥਾਰਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵੇਦ ਦੇਵ ਆਨਮਂ ਦੇਵਾਁ ऋਤਾਯਤੇ ਦਮੇ । ਦਾਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚਿਦ੍ਵਸੁ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹੋਤਾ ਸੇਦੁ ਦੂਤ੍ਯਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਁ ਅਨ੍ਤਰੀਯਤੇ । ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਆਰੋਧਨਂ ਦਿਵਃ
ਉਹ, ਹੋਤਾਰ ਵਜੋਂ, ਦੂਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿਆਣਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ ਯੇ ਅਗ੍ਨਯੇ ਦਦਾਸ਼ੁਰ੍ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਭਿਃ । ਯ ਈਂ ਪੁष੍ਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਧਤੇ
ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਈਏ ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਪਾਲਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਰਾਯਾ ਤੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯੈਃ ਸਸਵਾਂਸੋ ਵਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਿਰੇ । ਯੇ ਅਗ੍ਨਾ ਦਧਿਰੇ ਦੁਵਃ
ਉਹ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਜੋਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮੇ ਰਾਯੋ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਸਂ ਚਰਨ੍ਤੁ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਃ । ਅਸ੍ਮੇ ਵਾਜਾਸ ਈਰਤਾਮ੍
ਸਾਡੀ ਕੋਲ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਆਵੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਤਾਕਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਵੇ।
ਸ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਨਾਂ ਸ਼ਵਸਾ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ । ਅਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰੇਵ ਵਿਧ੍ਯਤਿ
ਉਹ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ।
ਅਗ੍ਨੇ ਮृਲ਼ ਮਹਾਁ ਅਸਿ ਯ ਈਮਾ ਦੇਵਯੁਂ ਜਨਮ੍ । ਇਯੇਥ ਬਰ੍ਹਿਰਾਸਦਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਦਇਆਲੂ ਹੋ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਇਸ ਦੇਵ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠ।
ਸ ਮਾਨੁषੀषੁ ਦੂਲ਼ਭੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਵੀਰਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਦੂਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਭੁਵਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਠੱਗਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਟੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਅਮਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।