ਅਕਰ੍ਮ ਤੇ ਸ੍ਵਪਸੋ ਅਭੂਮ ऋਤਮਵਸ੍ਰਨ੍ਨੁषਸੋ ਵਿਭਾਤੀਃ । ਅਨੂਨਮਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੁਧਾ ਸੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਰ੍ਮृਜਤਸ਼੍ਚਾਰੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ। ਨਿਰਮਲ ਅੱਗ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵੀਂ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਜਨ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅੱਖ।
ਏਤਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨ ਉਚਥਾਨਿ ਵੇਧੋऽਵੋਚਾਮ ਕਵਯੇ ਤਾ ਜੁषਸ੍ਵ । ਉਚ੍ਛੋਚਸ੍ਵ ਕृਣੁਹਿ ਵਸ੍ਯਸੋ ਨੋ ਮਹੋ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਵਾਰ ਪ੍ਰ ਯਨ੍ਧਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖੇ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ। ਚਮਕ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਆ ਵੋ ਰਾਜਾਨਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਹੋਤਾਰਂ ਸਤ੍ਯਯਜਂ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰਾ ਤਨਯਿਤ੍ਨੋਰਚਿਤ੍ਤਾਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਰੂਪਮਵਸੇ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍
ਆਓ, ਰਸਮ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਹਵਨ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਾਓ।
ਅਯਂ ਯੋਨਿਸ਼੍ਚਕृਮਾ ਯਂ ਵਯਂ ਤੇ ਜਾਯੇਵ ਪਤ੍ਯ ਉਸ਼ਤੀ ਸੁਵਾਸਾਃ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਃ ਪਰਿਵੀਤੋ ਨਿ षੀਦੇਮਾ ਉ ਤੇ ਸ੍ਵਪਾਕ ਪ੍ਰਤੀਚੀਃ
ਇਹ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਵਹੁਟੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਨੇੜੇ ਆ, ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠ ਜਾ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਸਾਡੀ ਵਲ ਹੋਵੇ।
ਆਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ ਅਦृਪਿਤਾਯ ਮਨ੍ਮ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਸੁਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਵੇਧਃ । ਦੇਵਾਯ ਸ਼ਸ੍ਤਿਮਮृਤਾਯ ਸ਼ਂਸ ਗ੍ਰਾਵੇਵ ਸੋਤਾ ਮਧੁषੁਦ੍ਯਮੀਲ਼ੇ
ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਮਨ ਨੂੰ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਕੱਢਦਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਚਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਅਗ੍ਨੇ ਅਸ੍ਯਾ ऋਤਸ੍ਯ ਬੋਧ੍ਯृਤਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਧੀਃ । ਕਦਾ ਤ ਉਕ੍ਥਾ ਸਧਮਾਦ੍ਯਾਨਿ ਕਦਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਖ੍ਯਾ ਗृਹੇ ਤੇ
ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡਾ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਲਣ ਵਾਲਾ। ਤੇਰੇ ਗੀਤ, ਜੋ ਮਿਲ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹਨ, ਕਦੋਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਬਣੇਗੀ?
ਕਥਾ ਹ ਤਦ੍ਵਰੁਣਾਯ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਕਥਾ ਦਿਵੇ ਗਰ੍ਹਸੇ ਕਨ੍ਨ ਆਗਃ । ਕਥਾ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੇ ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਬ੍ਰਵਃ ਕਦਰ੍ਯਮ੍ਣੇ ਕਦ੍ਭਗਾਯ
ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਕਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਾ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ ਮਿਤਰ, ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ ਅਰਯਮਨ, ਕਿਵੇਂ ਭਾਗ ਨੂੰ?
ਕਦ੍ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਸੁ ਵृਧਸਾਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਕਦ੍ਵਾਤਾਯ ਪ੍ਰਤਵਸੇ ਸ਼ੁਭਂਯੇ । ਪਰਿਜ੍ਮਨੇ ਨਾਸਤ੍ਯਾਯ ਕ੍ਸ਼ੇ ਬ੍ਰਵਃ ਕਦਗ੍ਨੇ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਨृਘ੍ਨੇ
ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਵੱਡੇ ਧਿਸ਼ਣਿਆਂ ਨੂੰ, ਕਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ?
ਕਥਾ ਮਹੇ ਪੁष੍ਟਿਮ੍ਭਰਾਯ ਪੂष੍ਣੇ ਕਦ੍ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸੁਮਖਾਯ ਹਵਿਰ੍ਦੇ । ਕਦ੍ਵਿष੍ਣਵ ਉਰੁਗਾਯਾਯ ਰੇਤੋ ਬ੍ਰਵਃ ਕਦਗ੍ਨੇ ਸ਼ਰਵੇ ਬृਹਤ੍ਯੈ
ਕਿਵੇਂ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਕਿਵੇਂ ਦਿਆਲੂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕਦਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸ਼ਰਵ, ਵੱਡੇ ਨੂੰ?
ਕਥਾ ਸ਼ਰ੍ਧਾਯ ਮਰੁਤਾਮृਤਾਯ ਕਥਾ ਸੂਰੇ ਬृਹਤੇ ਪृਚ੍ਛ੍ਯਮਾਨਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਬ੍ਰਵੋऽਦਿਤਯੇ ਤੁਰਾਯ ਸਾਧਾ ਦਿਵੋ ਜਾਤਵੇਦਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍
ਕਿਵੇਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਅਮਰ ਨੂੰ, ਕਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇ, ਹੇ ਜਨਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ।
ऋਤੇਨ ऋਤਂ ਨਿਯਤਮੀਲ਼ ਆ ਗੋਰਾਮਾ ਸਚਾ ਮਧੁਮਤ੍ਪਕ੍ਵਮਗ੍ਨੇ । ਕृष੍ਣਾ ਸਤੀ ਰੁਸ਼ਤਾ ਧਾਸਿਨੈषਾ ਜਾਮਰ੍ਯੇਣ ਪਯਸਾ ਪੀਪਾਯ
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੱਚੀ ਰੀਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪੱਕੇ ਭੋਗ ਨਾਲ। ਕਾਲੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਹੈ।
ऋਤੇਨ ਹਿ ष੍ਮਾ ਵृषਭਸ਼੍ਚਿਦਕ੍ਤਃ ਪੁਮਾਁ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪਯਸਾ ਪृष੍ਠ੍ਯੇਨ । ਅਸ੍ਪਨ੍ਦਮਾਨੋ ਅਚਰਦ੍ਵਯੋਧਾ ਵृषਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਦੁਦੁਹੇ ਪृਸ਼੍ਨਿਰੂਧਃ
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਲਦ ਵੀ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੁਤਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਦੋ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ, ਬਲਦ ਨੇ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਧੱਬੀ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ।
ऋਤੇਨਾਦ੍ਰਿਂ ਵ੍ਯਸਨ੍ਭਿਦਨ੍ਤਃ ਸਮਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨਵਨ੍ਤ ਗੋਭਿਃ । ਸ਼ੁਨਂ ਨਰਃ ਪਰਿ षਦਨ੍ਨੁषਾਸਮਾਵਿਃ ਸ੍ਵਰਭਵਜ੍ਜਾਤੇ ਅਗ੍ਨੌ
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੰਗੀਰਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਜਨਮਿਆ।
ऋਤੇਨ ਦੇਵੀਰਮृਤਾ ਅਮृਕ੍ਤਾ ਅਰ੍ਣੋਭਿਰਾਪੋ ਮਧੁਮਦ੍ਭਿਰਗ੍ਨੇ । ਵਾਜੀ ਨ ਸਰ੍ਗੇषੁ ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਭਾਨਃ ਪ੍ਰ ਸਦਮਿਤ੍ਸ੍ਰਵਿਤਵੇ ਦਧਨ੍ਯੁਃ
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ, ਅਮਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਰਾਂ 'ਚ, ਵਹਿਣ ਲਈ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਮਾ ਕਸ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸਦਮਿਦ੍ਧੁਰੋ ਗਾ ਮਾ ਵੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਿਨਤੋ ਮਾਪੇਃ । ਮਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰਗ੍ਨੇ ਅਨृਜੋਰृਣਂ ਵੇਰ੍ਮਾ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਰਿਪੋਰ੍ਭੁਜੇਮ
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਅਜਾਇਬੀ, ਘਰ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਪੜੋਸੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾ ਚਾਹੀਏ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਭਰਾ ਦੀ ਝੂਠੀ ਕਰਜ਼ਦਾਰੀ, ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾ ਲਵਾਂ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਣੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇਭੀ ਰਾਰਕ੍ਸ਼ਾਣਃ ਸੁਮਖ ਪ੍ਰੀਣਾਨਃ । ਪ੍ਰਤਿ ष੍ਫੁਰ ਵਿ ਰੁਜ ਵੀਡ੍ਵਂਹੋ ਜਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਿ ਚਿਦ੍ਵਾਵृਧਾਨਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀਆਂ ਰੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ। ਵਾਪਸ ਵੱਜ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਤੋੜ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਏਭਿਰ੍ਭਵ ਸੁਮਨਾ ਅਗ੍ਨੇ ਅਰ੍ਕੈਰਿਮਾਨ੍ਸ੍ਪृਸ਼ ਮਨ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ੂਰ ਵਾਜਾਨ੍ । ਉਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਯਙ੍ਗਿਰੋ ਜੁषਸ੍ਵ ਸਂ ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤਿਰ੍ਦੇਵਵਾਤਾ ਜਰੇਤ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਦਇਆਲੂ ਹੋ; ਮੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਛੂਹ, ਵਿਰੋਧੀ। ਅੰਗੀਰਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਦੈਵੀ ਅਸੀਸ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤਕ ਰਹੇ।
ਏਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਿਦੁषੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵੇਧੋ ਨੀਥਾਨ੍ਯਗ੍ਨੇ ਨਿਣ੍ਯਾ ਵਚਾਂਸਿ । ਨਿਵਚਨਾ ਕਵਯੇ ਕਾਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ਼ਂਸਿषਂ ਮਤਿਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਉਕ੍ਥੈਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਹ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਲੁਕਵੇਂ ਬੋਲ। ਕਵੀ ਦੀ ਕਵਿਤਾ, ਉਚਾਰਣ, ਮੈਂ ਸੋਚਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕृਣੁष੍ਵ ਪਾਜਃ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਨ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਯਾਹਿ ਰਾਜੇਵਾਮਵਾਁ ਇਭੇਨ । ਤृष੍ਵੀਮਨੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਦ੍ਰੂਣਾਨੋऽਸ੍ਤਾਸਿ ਵਿਧ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਪਿष੍ਠੈਃ
ਪਥ ਬਣਾਓ, ਵਿਅਪਕ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਖੜੇ ਰਹੋ, ਤੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰੱਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜੋ।
ਤਵ ਭ੍ਰਮਾਸ ਆਸ਼ੁਯਾ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨੁ ਸ੍ਪृਸ਼ ਧृषਤਾ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਃ । ਤਪੂਂष੍ਯਗ੍ਨੇ ਜੁਹ੍ਵਾ ਪਤਂਗਾਨਸਂਦਿਤੋ ਵਿ ਸृਜ ਵਿष੍ਵਗੁਲ੍ਕਾਃ
ਤੇਰੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਛੂਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਹਰ ਥਾਂ ਭੇਜ।
ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਪਸ਼ੋ ਵਿ ਸृਜ ਤੂਰ੍ਣਿਤਮੋ ਭਵਾ ਪਾਯੁਰ੍ਵਿਸ਼ੋ ਅਸ੍ਯਾ ਅਦਬ੍ਧਃ । ਯੋ ਨੋ ਦੂਰੇ ਅਘਸ਼ਂਸੋ ਯੋ ਅਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨੇ ਮਾਕਿष੍ਟੇ ਵ੍ਯਥਿਰਾ ਦਧਰ੍षੀਤ੍
ਆਪਣੇ ਜਾਸੂਸ ਭੇਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ, ਇਸ ਜਨਤਾ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਜੋ ਸਾਡੀ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਕਰੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ।
ਉਦਗ੍ਨੇ ਤਿष੍ਠ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾ ਤਨੁष੍ਵ ਨ੍ਯਮਿਤ੍ਰਾਁ ਓषਤਾਤ੍ਤਿਗ੍ਮਹੇਤੇ । ਯੋ ਨੋ ਅਰਾਤਿਂ ਸਮਿਧਾਨ ਚਕ੍ਰੇ ਨੀਚਾ ਤਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਸਂ ਨ ਸ਼ੁष੍ਕਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਉੱਠੋ, ਖੜੇ ਹੋਵੋ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਫੈਲਾਓ; ਤੇਰੀ ਤੀਖਣਤਾ ਤੋਂ ਵੈਰੀ ਭੱਜ ਜਾਣ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੈਰ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿਓ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਭਵ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਧ੍ਯਾਧ੍ਯਸ੍ਮਦਾਵਿष੍ਕृਣੁष੍ਵ ਦੈਵ੍ਯਾਨ੍ਯਗ੍ਨੇ । ਅਵ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਨੁਹਿ ਯਾਤੁਜੂਨਾਂ ਜਾਮਿਮਜਾਮਿਂ ਪ੍ਰ ਮृਣੀਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍
ਸਿੱਧਾ ਹੋਵੋ, ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਵੱਜੋ, ਦੈਵੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ, ਹੇ ਅਗਨਿ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਓ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ।
ਸ ਤੇ ਜਾਨਾਤਿ ਸੁਮਤਿਂ ਯਵਿष੍ਠ ਯ ਈਵਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਗਾਤੁਮੈਰਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਸੁਦਿਨਾਨਿ ਰਾਯੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨ੍ਯਰ੍ਯੋ ਵਿ ਦੁਰੋ ਅਭਿ ਦ੍ਯੌਤ੍
ਉਹ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਦਿਨ ਤੇ ਦੌਲਤਾਂ ਉਜਾਗਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਲੇ ਲੋਕ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਚਾਨਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੇਦਗ੍ਨੇ ਅਸ੍ਤੁ ਸੁਭਗਃ ਸੁਦਾਨੁਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯੇਨ ਹਵਿषਾ ਯ ਉਕ੍ਥੈਃ । ਪਿਪ੍ਰੀषਤਿ ਸ੍ਵ ਆਯੁषਿ ਦੁਰੋਣੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦਸ੍ਮੈ ਸੁਦਿਨਾ ਸਾਸਦਿष੍ਟਿਃ
ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਦਾਨੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ; ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਦਿਨ ਤੇ ਅਸੀਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
ਅਰ੍ਚਾਮਿ ਤੇ ਸੁਮਤਿਂ ਘੋष੍ਯਰ੍ਵਾਕ੍ਸਂ ਤੇ ਵਾਵਾਤਾ ਜਰਤਾਮਿਯਂ ਗੀਃ । ਸ੍ਵਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਥਾ ਮਰ੍ਜਯੇਮਾਸ੍ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਧਾਰਯੇਰਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਲਾਹਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਗੀਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤਕ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀਏ; ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖੀਏ।
ਇਹ ਤ੍ਵਾ ਭੂਰ੍ਯਾ ਚਰੇਦੁਪ ਤ੍ਮਨ੍ਦੋषਾਵਸ੍ਤਰ੍ਦੀਦਿਵਾਂਸਮਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ । ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਮਨਸਃ ਸਪੇਮਾਭਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾ ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸੋ ਜਨਾਨਾਮ੍
ਇੱਥੇ, ਤੂੰ ਵੱਧ ਰਹੇ, ਨੇੜੇ ਆ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਹਰ ਦਿਨ ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ। ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ; ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹੀਏ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵਃ ਸੁਹਿਰਣ੍ਯੋ ਅਗ੍ਨ ਉਪਯਾਤਿ ਵਸੁਮਤਾ ਰਥੇਨ । ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਸਿ ਤਸ੍ਯ ਸਖਾ ਯਸ੍ਤ ਆਤਿਥ੍ਯਮਾਨੁषਗ੍ਜੁਜੋषਤ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਭਰੇ ਰਥ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦਾ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹੋ ਰੁਜਾਮਿ ਬਨ੍ਧੁਤਾ ਵਚੋਭਿਸ੍ਤਨ੍ਮਾ ਪਿਤੁਰ੍ਗੋਤਮਾਦਨ੍ਵਿਯਾਯ । ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਵਚਸਸ਼੍ਚਿਕਿਦ੍ਧਿ ਹੋਤਰ੍ਯਵਿष੍ਠ ਸੁਕ੍ਰਤੋ ਦਮੂਨਾਃ
ਮੈਂ ਵੱਡੇਪਣ ਦੀਆਂ ਗਠਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਗੋਤਮ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ, ਹੇ ਹੋਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਚੰਗਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਦੀ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਅਸ੍ਵਪ੍ਨਜਸ੍ਤਰਣਯਃ ਸੁਸ਼ੇਵਾ ਅਤਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋऽਵृਕਾ ਅਸ਼੍ਰਮਿष੍ਠਾਃ । ਤੇ ਪਾਯਵਃ ਸਧ੍ਰ੍ਯਞ੍ਚੋ ਨਿषਦ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਤਵ ਨਃ ਪਾਨ੍ਤ੍ਵਮੂਰ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੇ, ਤੇਜ਼, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਮਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿਹਨਤੀ—ਇਹ ਰੱਖਵੇ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਣ।